The church of Pergamos began at the Edict of Milan in 313, where the fourth treaty marriage of Daniel chapter eleven took place between Constantia and Licinius. Constantia was given as a treaty bride to Licinius, emperor of the east, by the western emperor Constantine the Great. Constantia was Constantine’s half-sister and her marriage took place in conjunction with the issuing of the Edict. The marriage treaty did not last and the civil war was thereafter re-engaged. Constantia stayed with Licinius throughout the civil war, and pled for Constantine to spare his life after he defeated Licinius in 324. Constantine initially spared Licinius, but later ordered his execution. Constantia herself then lived on at Constantine’s court until about 330.

Пергамын чуулган 313 онд Миланы зарлиг гарснаар эхэлсэн бөгөөд тэр үед Даниел номын арван нэгдүгээр бүлэгт дурдагдсан, гэрээг бататгах дөрөв дэх гэрлэлт Констанция, Лициний хоёрын хооронд болжээ. Өрнөдийн эзэн хаан Их Константин Констанцияг дорнодын эзэн хаан Лицинийд гэрээг бататгах сүйт бүсгүй болгон өгчээ. Констанция нь Константины эцэг нэгт дүү байсан бөгөөд түүний хурим уг зарлигийг гаргахтай зэрэгцэн болсон юм. Уг гэрлэлтийн гэрээ удаан тогтоогүй бөгөөд үүний дараа иргэний дайн дахин дэгджээ. Констанция иргэний дайны турш Лицинийн дэргэд байсан бөгөөд 324 онд Константин Лицинийг ялсны дараа амийг нь хэлтрүүлэхийг Константинаас хичээнгүйлэн гуйжээ. Константин эхэндээ Лицинийн амийг хэлтрүүлсэн боловч хожим түүнийг цаазаар авахыг тушаажээ. Харин Констанция өөрөө түүнээс хойш 330 он орчим хүртэл Константины ордонд амьдарчээ.

The fourth treaty marriage of Daniel eleven in February of 313 began the symbolic period represented by Pergamos, and the church of Pergamos continued unto the church of Thyatira, which began when the papal power took the throne in 538. 538 marked the end of Pergamos and it also marked the fifth treaty marriage of Daniel eleven, as the papal church took its seat upon the throne through a prophetic treaty marriage with the civil powers of Rome. Pergamos began with an alpha marriage treaty in 313 and ended with an omega treaty marriage in 538. In 1798, the kings of Europe divorced their papal bride when Napoleon took the pope into captivity.

Даниел номын арван нэгдүгээр бүлэгт өгүүлсэн дөрөв дэх гэрээт гэрлэлт 313 оны хоёрдугаар сард хийгдсэнээр Пергамаар дүрслэгдсэн бэлгэдлийн үе эхэлсэн бөгөөд Пергамын чуулганы үе нь 538 онд папын эрх мэдэл хаан ширээнд суухад эхэлсэн Туатейрын чуулганы үе хүртэл үргэлжилсэн. 538 он Пергамын үеийн төгсгөл болсны зэрэгцээ Даниел номын арван нэгдүгээр бүлэгт өгүүлсэн тав дахь гэрээт гэрлэлт тохиосон он байв. Учир нь папын сүм Ромын төрийн эрх баригчидтай эш үзүүллэгийн гэрээт гэрлэлтээр холбогдон хаан ширээнд суусан юм. Пергамын үе 313 онд альфа гэрлэлтийн гэрээгээр эхэлж, 538 онд омега гэрээт гэрлэлтээр төгссөн. 1798 онд Наполеон папыг олзлоход Европын хаад папын сүм хэмээх сүйт бүсгүйгээсээ салсан юм.

The captivity and divorce of the papal bride had been typified by the very first treaty marriage in Daniel eleven, which was consummated between the Ptolemaic and Seleucid empires. In fulfillment of verses six through eight, in 252 BC, Ptolemy II Philadelphus (king of the south) gave his daughter Berenice in marriage to Antiochus II Theos (king of the north) to end the Second Syrian War. The agreement required Antiochus to set aside his wife Laodice and her sons. After Ptolemy II died in 246 BC, Antiochus took Laodice back and put Berenice away. Laodice then had Antiochus poisoned and arranged the murder of Berenice and her infant son. Thus, Berenice, as the verse records, did “not retain the power” and was “given up.”

Папын сүйт бүсгүй олзлогдож, гэрлэлт нь цуцлагдах явдлыг Даниел номын арван нэгдүгээр бүлэгт өгүүлсэн, Птолемейн болон Селевкийн эзэнт гүрнүүдийн хооронд байгуулсан хамгийн анхны гэрээт гэрлэлт урьдчилан бэлгэдсэн байв. Зургаагаас наймдугаар эшлэлд өгүүлсний биелэл болж, МЭӨ 252 онд Птолемей II Филадельф (өмнөдийн хаан) Сирийн хоёрдугаар дайныг эцэслэхийн тулд охин Береникагаа Антиох II Теост (умардын хаан) эхнэр болгон өгчээ. Уг хэлэлцээрээр Антиох эхнэр Лаодика болон түүний хөвгүүдээс татгалзах ёстой байв. МЭӨ 246 онд Птолемей II нас барсны дараа Антиох Лаодикаг эргүүлэн авч, Береникагаас салжээ. Үүний дараа Лаодика Антиохт хор өгүүлж, Береника болон түүний нялх хүүг хөнөөлгөх ажлыг зохион байгуулжээ. Ийнхүү Береника эшлэлд өгүүлсэнчлэн “эрх мэдлээ хадгалж чадаагүй” бөгөөд “тушаагдсан” юм.

Ptolemy III Euergetes, Berenice’s brother (“a branch of her roots”), became king of Egypt and invaded the Seleucid kingdom to avenge his sister, beginning the Third Syrian War, from 246 to 241 BC. Ptolemy captured major cities (including Seleucia and Antioch), advanced deep into Seleucid territory, and carried off enormous spoil, including many idols and sacred vessels that Cambyses had earlier taken from Egypt. He returned to Egypt with the loot, fulfilling the prediction that their gods and precious articles would be carried captive to Egypt.

Береникагийн ах (“түүний үндсээс ургасан нэгэн мөчир”) Птолемей III Эвергет Египетийн хаан болж, дүүгийнхээ өшөөг авахаар Селевкидийн хаант улсад довтолсноор МЭӨ 246–241 онд үргэлжилсэн Сирийн гуравдугаар дайныг эхлүүлжээ. Птолемей томоохон хотуудыг (түүний дотор Селевкиа, Антиохыг) эзлэн авч, Селевкидийн нутаг дэвсгэрийн гүн рүү давшин, асар их эд баялаг, түүний дотор урьд нь Камбисын Египетээс авч явсан олон шүтээн, ариун сав суулгыг олзлон авчээ. Тэрээр уг олзоо аван Египетэд буцаж ирснээр тэдний бурхад болон үнэт эд зүйлсийг Египет рүү олзлон аваачна гэсэн зөгнөлийг биелүүлсэн юм.

The first treaty marriage of Daniel eleven typified the treaty marriage of 538 between papal Rome and the kings of Europe. In verses six through eight, the southern king gives a bride to establish a treaty that is thereafter broken. The broken treaty is followed by an invasion of the northern kingdom, the conquest of its territory, and the removal of its treasures. In the corresponding history, Napoleon, representing the king of the south, imposed the Treaty of Tolentino upon the Papal States in 1797. The following year, French forces under General Berthier entered Rome and took Pope Pius VI, representing the king of the north, captive. The French also seized treasures from Rome and carried them to France, paralleling Ptolemy’s removal of treasures from the northern kingdom to Egypt.

Даниел номын арваннэгдүгээр бүлэгт гардаг анхны гэрээт ураг барилдалт нь папын Ром болон Европын хаадын хооронд 538 онд тогтсон гэрээт ураг барилдалтыг урьдаас бэлгэдэн дүрсэлжээ. Зургаадугаараас наймдугаар эшлэлд өмнөдийн хаан гэрээ байгуулахын тулд сүйт бүсгүй өгдөг бөгөөд уг гэрээ хожим зөрчигддөг. Гэрээ зөрчигдсөний дараа умардын хаант улс руу довтлон орж, газар нутгийг нь эзлэн авч, эрдэнэсийг нь зөөн гаргадаг. Үүнтэй дүйх түүхэн үйл явдлын үеэр өмнөдийн хааныг төлөөлсөн Наполеон 1797 онд Папын улсад Толентиногийн гэрээг тулган хүлээлгэжээ. Дараа жил нь генерал Бертьегийн удирдсан Францын цэрэг Ромд орж, умардын хааныг төлөөлсөн VI Пий папыг олзлон авчээ. Францчууд мөн Ромын эрдэнэсийг хураан авч, Франц руу зөөсөн нь Птолемей умардын хаант улсаас эрдэнэсийг Египет рүү зөөн авч явсантай дүйж байв.

The marriage treaty at Milan in 313 ended a civil war, just as the marriage treaty of the northern and southern empires of Ptolemy II Philadelphus and Antiochus II Theos ended the Second Syrian War. The divorce of the western and eastern empires in 324 was typified by Antiochus divorcing his Egyptian treaty bride in 246 BC. Both divorces align with the divorce of 1798.

313 онд Миланд байгуулсан гэрлэлтийн гэрээ иргэний дайныг эцэслүүлсэн нь II Птолемей Филадельф, II Антиох Теос нарын умард ба өмнөд эзэнт гүрнүүдийн хооронд байгуулсан гэрлэлтийн гэрээ Сирийн хоёрдугаар дайныг эцэслүүлсэнтэй адил байв. 324 онд Өрнөд ба Дорнодын эзэнт гүрнүүд салсан явдлыг МЭӨ 246 онд Антиох гэрээний дагуу гэрлэсэн египет гэргийгээсээ салсан явдал урьдаас бэлгэдэн дүрсэлсэн юм. Энэ хоёр салалт хоёулаа 1798 оны салалттай дүйцнэ.

Pergamos covers 225 years from 313 unto 538. It began with the second treaty marriage of pagan Rome and ended with the first treaty marriage of papal Rome. The prophetic history of Pergamos links the two treaty marriages of pagan Rome with the two treaty marriages of papal Rome, just as the line of seven Cleopatras links the two treaty marriages of the Seleucid empire with the two treaty marriages of pagan Rome. Two marriages in the Seleucid empire were linked by Cleopatra to the two marriages of the empire of pagan Rome, which were in turn linked to the two marriages of papal Rome by the symbolic church of Pergamos.

Пергамын үе нь 313 оноос 538 он хүртэлх 225 жилийг хамардаг. Энэ үе харь шашинт Ромын хоёр дахь гэрээт гэрлэлтээр эхэлж, папын Ромын анхны гэрээт гэрлэлтээр төгссөн. Долоон Клеопатрагийн хэлхээ нь Селевкидийн эзэнт гүрний хоёр гэрээт гэрлэлтийг харь шашинт Ромын хоёр гэрээт гэрлэлттэй холбодгийн адил Пергамын эш үзүүллэгийн түүх нь харь шашинт Ромын хоёр гэрээт гэрлэлтийг папын Ромын хоёр гэрээт гэрлэлттэй холбодог. Селевкидийн эзэнт гүрний хоёр гэрлэлт Клеопатрагаар дамжин харь шашинт Ромын эзэнт гүрний хоёр гэрлэлттэй холбогдсон бөгөөд эдгээр нь цаашлаад Пергам хэмээх бэлгэдлийн чуулганаар дамжин папын Ромын хоёр гэрлэлттэй холбогдсон.

The alpha marriage of the Seleucid empire in 252 BC typified the omega marriage of Cleopatra Syra, daughter of Antiochus the Great, to Ptolemy V in 193 BC at Raphia. That marriage ended the Fifth Syrian War. The alpha treaty marriage of pagan Rome was accomplished in 40 BC between Mark Antony and Octavia. Octavia was the sister of Octavian, later known as Augustus Caesar. The marriage of 40 BC was in conjunction with the Treaty of Brundisium. Antony divorced Octavia for Cleopatra in 32 BC, thus re-engaging the civil war that had ended at the treaty in 40 BC. Mark Antony was the eastern antagonist and Octavian was the western rival. There were seven Cleopatras in Egyptian history. The first represented the omega marriage treaty of the Seleucid empire and the seventh and final Cleopatra represented the divorce of the alpha treaty marriage of pagan Rome.

Селевкидийн эзэнт гүрний МЭӨ 252 оны альфа гэрлэлт нь Их Антиохын охин Клеопатра Сира, Птолемей V хоёрын МЭӨ 193 онд Рафиад болсон омега гэрлэлтийг урьдаас бэлгэдэн дүрсэлжээ. Тэр гэрлэлт Сирийн тавдугаар дайныг эцэслүүлсэн юм. Харийн шашинт Ромын альфа гэрээт гэрлэлт нь МЭӨ 40 онд Марк Антони, Октавиа хоёрын хооронд байгуулагджээ. Октавиа нь хожим Август Цезарь хэмээн алдаршсан Октавианы эгч байв. МЭӨ 40 оны гэрлэлт Брундизиумын гэрээтэй уялдан болсон юм. Антони МЭӨ 32 онд Клеопатрагийн төлөө Октавиагаас салж, улмаар МЭӨ 40 оны гэрээгээр эцэс болсон иргэний дайныг дахин эхлүүлжээ. Марк Антони нь дорнодын сөргөлдөгч, Октавиан нь өрнөдийн өрсөлдөгч байв. Египетийн түүхэнд долоон Клеопатра байжээ. Эхнийх нь Селевкидийн эзэнт гүрний омега гэрлэлтийн гэрээг бэлгэдэж байсан бол долоо дахь буюу сүүлчийн Клеопатра нь харийн шашинт Ромын альфа гэрээт гэрлэлт цуцлагдсаныг бэлгэдэж байв.

Christ always illustrates the end with the beginning, so the alpha marriage of the Seleucids in 252 BC aligns with the omega marriage of the Seleucids in 193 BC. The alpha and omega of the Seleucid history both align with the alpha and omega marriages of both pagan and papal Rome. The omega marriage of pagan Rome in 313 was also the alpha treaty marriage of Pergamos, and it typified the omega treaty marriage of Pergamos, which was also the alpha marriage treaty of papal Rome in 538. This aligns both the alpha and omega treaty marriages of pagan Rome with the alpha marriage of papal Rome in 538. The omega marriage of papal Rome arrives at the soon-coming Sunday law. The alpha of 538 typifies the omega of the Sunday law, and the alpha of 538 was typified by the Treaty of Brundisium in 40 BC and the treaty marriage of the Edict of Milan in 313. The alpha marriage of the Seleucid empire in 252 BC aligns with the treaty marriage of papal Rome in 538, and as the alpha marriage of the Seleucid empire it also aligns with the omega marriage at Raphia in 193 BC.

Христ төгсгөлийг ямагт эхлэлээр нь дүрслэн харуулдаг тул Селевкидүүдийн МЭӨ 252 оны альфа гэрлэлт нь Селевкидүүдийн МЭӨ 193 оны омега гэрлэлттэй дүйдэг. Селевкидүүдийн түүхийн альфа ба омега нь хоёулаа харь шашинт Ромын ч, папын Ромын ч альфа ба омега гэрлэлтүүдтэй дүйдэг. Харь шашинт Ромын 313 оны омега гэрлэлт нь мөн Пергамын альфа гэрээт гэрлэлт байсан бөгөөд Пергамын омега гэрээт гэрлэлтийг урьдчилан дүрсэлсэн ба уг омега гэрээт гэрлэлт нь мөн папын Ромын 538 оны альфа гэрлэлтийн гэрээ байв. Ийнхүү харь шашинт Ромын альфа ба омега гэрээт гэрлэлт хоёулаа папын Ромын 538 оны альфа гэрлэлттэй дүйдэг. Папын Ромын омега гэрлэлт нь удахгүй гарах ням гарагийн хуулийн үед тохионо. 538 оны альфа нь ням гарагийн хуулийн омегаг урьдчилан дүрсэлдэг бөгөөд 538 оны альфаг МЭӨ 40 оны Брундизиумын гэрээ болон 313 оны Миланы зарлигийн гэрээт гэрлэлт урьдчилан дүрсэлсэн юм. Селевкидийн эзэнт гүрний МЭӨ 252 оны альфа гэрлэлт нь папын Ромын 538 оны гэрээт гэрлэлттэй дүйдэг бөгөөд Селевкидийн эзэнт гүрний альфа гэрлэлт болохын хувьд мөн МЭӨ 193 онд Рафиад болсон омега гэрлэлттэй дүйдэг.

The treaty marriages of north and south in 252 and 193 BC align with the treaty marriage of 538, which aligns with the treaty marriages of pagan Rome in 40 BC and 313. All five treaty marriages represented within the history of Daniel eleven find the perfect fulfillment at the sixth and final treaty marriage at the soon-coming Sunday law. The first two marriages are wars between northern and southern antagonists, and the third and fourth represent civil war between east and west. The fifth and sixth marriages represent spiritual warfare between east and west; between Orthodox and Roman Catholicism; or between state and church. A primary distinction between Orthodox and Roman Catholicism is that the Orthodox accept what is called “caesaropapism.”

МЭӨ 252 болон 193 онд умард ба өмнөдийн хооронд байгуулсан гэрээт ураг барилдлагууд нь 538 оны гэрээт ураг барилдлагатай дүйцдэг бөгөөд энэ нь харь шашинт Ромын МЭӨ 40 он болон 313 оны гэрээт ураг барилдлагуудтай дүйцдэг. Даниел номын арван нэгдүгээр бүлгийн түүхэнд дүрслэгдсэн гэрээт ураг барилдлагын таван тохиолдол бүгд удахгүй гарах ням гаргийн хуулийн үеийн зургаа дахь бөгөөд эцсийн гэрээт ураг барилдлагад төгс биеллээ олно. Эхний хоёр ураг барилдлага нь умард ба өмнөдийн дайсагнагч талуудын хоорондох дайнууд бөгөөд гурав дахь болон дөрөв дэх нь дорнод ба өрнөдийн хоорондох иргэний дайныг төлөөлдөг. Тав дахь болон зургаа дахь ураг барилдлага нь дорнод ба өрнөдийн хоорондох; Үнэн алдартны шашин ба Ромын католик шашны хоорондох; эсвэл төр ба сүмийн хоорондох сүнслэг дайныг төлөөлдөг. Үнэн алдартны шашин ба Ромын католик шашны гол ялгаануудын нэг нь үнэн алдартнууд “цезаропапизм” хэмээн нэрлэдэг үзлийг хүлээн зөвшөөрдөгт оршино.

Caesaropapism

Цезаропапизм

Caesaropapism is the combination of church and state with the state in control of the relationship. Roman Catholicism rejects that structure and holds to the 533 Decree of Justinian that identified the Roman Catholic church as the head of the churches and also the corrector of heretics. The spiritual struggle of the last two treaty marriages was over whether the man, representing civil authority, rules over the woman, representing church authority. The spiritual war also included differences in certain aspects of worship within the church and the teaching identified as “filioque.”

Цезаропапизм нь сүм ба төрийг нэгтгэж, тэдгээрийн хоорондын харилцааг төрийн хяналтад байлгах тогтолцоо юм. Ромын католик шашин ийм тогтолцоог үгүйсгэж, Ромын католик сүмийг сүмүүдийн тэргүүн, мөн тэрс үзэлтнүүдийг засаж залруулагч хэмээн тодорхойлсон Юстинианы 533 оны зарлигийг баримталдаг. Гэрээний үндсэн дээр байгуулсан сүүлчийн хоёр гэрлэлттэй холбоотой сүнслэг тэмцэл нь төрийн эрх мэдлийг төлөөлсөн эр хүн сүмийн эрх мэдлийг төлөөлсөн эмэгтэй хүнийг захирах эсэх асуудлаар өрнөсөн юм. Энэхүү сүнслэг дайн нь мөн сүм дэх мөргөлийн зарим асуудал дахь ялгаа болон “филиокве” хэмээн нэрлэгддэг сургаалыг хамарч байв.

Filioque

Филиокве

Filioque means “and the son.” To understand the significance of the term “filioque” requires a prophetic consideration of the city of Nicaea where the “Nicene Creed” was first adopted. Nicaea connects prophetically with the line of Islam, for it is there that the second historical battle of Nicaea is marked, and it also connects prophetically with the spiritual warfare of eastern and western Catholicism. Pope Leo, as a symbol, is also connected with Nicaea and the Nicene Creed’s prophetic testimony.

Филиокве гэдэг нь “ба Хүү” гэсэн утгатай. “Филиокве” хэмээх нэр томьёоны ач холбогдлыг ойлгохын тулд “Никеагийн итгэлийн тунхаг”-ийг анх баталсан Никеа хотыг эш үзүүллэгийн үүднээс авч үзэх шаардлагатай. Никеагийн түүхэн хоёр дахь тулалдаан чухам тэнд тэмдэглэгддэг учраас Никеа нь Исламын шугамтай эш үзүүллэгийн хувьд холбогддог бөгөөд дорнын болон өрнийн католик шашны сүнслэг дайнтай ч мөн эш үзүүллэгийн хувьд холбогддог. Пап лам Лео нь бэлгэдлийн хувьд мөн Никеа болон Никеагийн итгэлийн тунхгийн эш үзүүллэгийн гэрчлэлтэй холбоотой.

Six treaty marriages are marked in Daniel eleven and the first four are military conflicts between either north and south or east and west. The last two are spiritual conflicts between the Orthodox Catholics of the east and the Roman Catholics of the west. The sixth and final treaty marriage will include the symbolism of the struggle over the Nicene Creed, and it will include a pope Leo, and will ultimately uphold the Roman Catholic understanding of the combination of church and state, which rejects the “caesaropapism” held by the eastern Orthodox that identifies the civil power as authority over the church.

Даниел номын арван нэгдүгээр бүлэгт зургаан гэрээт гэрлэлтийг тэмдэглэсэн бөгөөд тэдгээрийн эхний дөрөв нь умард ба өмнөдийн, эсвэл дорно ба өрнийн хоорондох цэргийн мөргөлдөөнүүд юм. Сүүлчийн хоёр нь дорнын үнэн алдартны католик шашинтнууд болон өрнийн Ромын католик шашинтнуудын хоорондох сүнслэг тэмцлүүд юм. Зургаа дахь буюу эцсийн гэрээт гэрлэлт нь Никейн итгэлийн тунхагийг тойрсон тэмцлийн бэлгэдлийг агуулж, үүнд Лео нэртэй нэгэн пап оролцох бөгөөд эцсийн дүнд сүм ба төрийн нэгдлийн талаарх Ромын католик шашны ойлголтыг бататгах болно. Энэхүү ойлголт нь иргэний засаглал сүмийн дээр эрх мэдэлтэй хэмээн үздэг, дорнын үнэн алдартнуудын баримталдаг “цезаропапизм”-ыг үгүйсгэдэг.

“But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.

“Гэвч ‘араатанд зориулсан хөрөг’ гэж юу вэ? Түүнийг хэрхэн бүтээх вэ? Уг хөргийг хоёр эвэртэй араатан бүтээдэг бөгөөд энэ нь араатанд зориулсан хөрөг юм. Үүнийг мөн араатны хөрөг гэж нэрлэдэг. Тэгвэл уг хөрөг ямар байх, хэрхэн бүтээгдэхийг мэдэхийн тулд бид араатан өөрөө болох папын засаглалын шинж чанарыг судлах ёстой.

“When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.

“Анхны чуулган сайн мэдээний энгийн байдлаас хазайж, харь шашны зан үйл, ёс заншлыг хүлээн аван завхрахдаа Бурханы Сүнс болон хүчийг алдсан юм; улмаар хүмүүсийн мөс чанарыг хяналтдаа байлгахын тулд төрийн эрх мэдлийн дэмжлэгийг эрэлхийлжээ. Үүний үр дүнд папын засаглал буюу төрийн эрх мэдлийг хяналтдаа байлгаж, түүнийг өөрийн зорилгыг хэрэгжүүлэхэд, ялангуяа ‘тэрс үзэл’-ийг шийтгэхэд ашигладаг чуулган бий болсон юм. Америкийн Нэгдсэн Улс араатны хөргийг бүтээхийн тулд шашны эрх мэдэл иргэний засгийн газрыг тийм хэмжээнд хяналтдаа оруулах ёстой бөгөөд ингэснээр чуулган төрийн эрх мэдлийг ч мөн өөрийн зорилгыг хэрэгжүүлэхэд ашиглах болно.” Агуу тэмцэл, 443.

Caesaropapism and filioque represent the two primary differences between the western and eastern Catholics. One is an argument over civil authority; the other is a theological argument over whether the Holy Spirit “proceeds” from the Father alone or the Holy Spirit proceeds from both the Father and Son. The Roman Catholic church believes the Holy Spirit proceeds from both, and the eastern church rejects “filioque,” arguing against the addition that the Holy Spirit proceeds from Christ. The theory of filioque was slowly added to the original Creed that was produced at the council of Nicaea in 325, four years after the first Sunday law, and one year after Constantine defeated Licinius to become the sole ruler of the empire of Rome. The original Creed did not include the issue of “filioque” that would ultimately become one of two major reasons the eastern and western Catholic churches separated.

Цезаропапизм ба филиокве нь өрнийн болон дорнын католик шашинтнуудын хоорондох хоёр үндсэн ялгааг илэрхийлдэг. Нэг нь төрийн эрх мэдлийн тухай маргаан бол нөгөө нь Ариун Сүнс зөвхөн Эцэгээс “гардаг” уу, эсвэл Эцэг ба Хүү хоёулангаас гардаг уу гэдэг тухай теологийн маргаан юм. Ромын католик сүм Ариун Сүнс хоёулангаас нь гардаг гэж итгэдэг бол дорнын сүм “филиокве”-г няцааж, Ариун Сүнс Христээс гардаг гэсэн нэмэлтийг эсэргүүцдэг. Ням гаргийн тухай анхны хууль гарснаас дөрвөн жилийн дараа, Константин Лицинийг ялж, Ромын эзэнт гүрний цорын ганц захирагч болсноос нэг жилийн дараа буюу 325 онд Никеад хуралдсан чуулганаар боловсруулсан итгэлийн анхны тунхаглалд филиоквегийн онолыг аажмаар нэмж оруулжээ. Хожим дорнын болон өрнийн католик сүмүүд салан тусгаарлахад хүргэсэн хоёр гол шалтгааны нэг болсон “филиокве”-гийн асуудал итгэлийн анхны тунхаглалд тусгагдаагүй байв.

At the Council of Constantinople in 381, the Nicene Creed was expanded into what became known as the Nicene-Constantinopolitan Creed. The expanded statement concerning the Holy Spirit included the words “who proceeds from the Father.” This remains the form of the Creed used by the Eastern Orthodox churches, without the later addition of the filioque. Fifty years later, at the Council of Ephesus in 431, the faith established at Nicaea in 325 was reaffirmed, and the council prohibited the introduction of a different faith in place of the Nicene confession. This prohibition has been used by the Eastern Church as an argument against adding the filioque to the Creed. At the Third Council of Toledo in 589, the filioque appeared in the Latin form of the Creed used in Spain. Its use was associated with opposition to Arianism among the Visigoths, emphasizing the full divinity of the Son. The Third Council of Toledo is therefore widely recognized as an important early milestone in the incorporation of the filioque into the Western Creed.

381 онд болсон Константинополийн чуулганаар Никеагийн итгэлийн тунхгийг өргөжүүлсэн бөгөөд энэ нь Никеа-Константинополийн итгэлийн тунхаг хэмээн нэрлэгдэх болсон. Ариун Сүнсний тухай өргөтгөсөн заалтад «Эцгээс гардаг» гэсэн үгс оржээ. Дорнын Үнэн алдартны сүмүүд Итгэлийн тунхгийн энэ хэлбэрийг хожмын filioque нэмэлтгүйгээр өнөөг хүртэл хэрэглэсээр байна. Тавин жилийн дараа буюу 431 онд болсон Эфесийн чуулганаар 325 онд Никеад тогтоосон итгэлийг дахин баталж, Никеагийн итгэлийн тунхаглалын оронд өөр итгэл нэвтрүүлэхийг хориглосон. Дорнын Сүм энэхүү хоригийг Итгэлийн тунхагт filioque-г нэмэхийн эсрэг үндэслэл болгон ашигласаар ирсэн. 589 онд болсон Толедогийн гуравдугаар чуулганаар Испанид хэрэглэж байсан Итгэлийн тунхгийн латин хэлбэрт filioque оржээ. Үүнийг хэрэглэх болсон нь вестготуудын дундах арианизмыг эсэргүүцэх явдалтай холбоотой бөгөөд Хүү бүрэн утгаараа Бурхан мөн болохыг онцолж байв. Иймээс Толедогийн гуравдугаар чуулганыг Өрнөдийн Итгэлийн тунхагт filioque-г оруулах үйл явцын эхэн үеийн чухал үйл явдал хэмээн өргөнөөр хүлээн зөвшөөрдөг.

In the 8th and 9th centuries, the filioque became standard in the churches under Charlemagne and the Carolingians. It was defended at Western synods and gradually accepted across Latin Europe outside Rome. The East became aware of the addition and began to object.

VIII–IX зуунд филиокве нь Их Карл болон Каролингийн угсааныхны захиргаан дахь сүмүүдэд тогтсон хэм хэмжээ болжээ. Үүнийг Өрнөдийн сүмийн чуулгануудаар хамгаалан дэмжиж байсан бөгөөд Ромоос гаднах Латин Европ даяар аажмаар хүлээн зөвшөөрөх болжээ. Дорнодын сүм энэ нэмэлтийн талаар мэдэж, эсэргүүцэж эхэлсэн байна.

In 1014, Pope Benedict VIII officially introduced the Creed with the filioque into the Mass at Rome. This is the point at which the filioque became standard in the Roman liturgy. It is often treated as the decisive Western step. In 1054, the mutual excommunications of the Great Schism took place, and the filioque was one of the major theological issues already dividing East and West.

1014 онд Ромын пап VIII Бенедикт филиокве нэмэлттэй Итгэлийн тунхгийг Ром дахь месса мөргөлд албан ёсоор оруулжээ. Энэ үеэс филиокве нь Ромын литургийн тогтсон хэсэг болсон юм. Үүнийг Өрнөдийн зүгээс хийсэн шийдвэрлэх алхам хэмээн үзэх нь түгээмэл. 1054 онд Их хагарлын үеэр хоёр тал бие биеэ сүмээс хассан бөгөөд филиокве нь тэр үед Дорнод, Өрнөдийг хэдийнээ хуваан талцуулж байсан теологийн гол асуудлуудын нэг байв.

At the Council of Florence in 1438/39, the Roman Church reaffirmed the filioque and papal supremacy. The emperor of the east, John Paleologos, attended that council. Paleologos was the elder brother and predecessor of Constantine the eleventh, who fulfilled the one-hundred-and-fifty-year prophecy that ended on July 27, 1449. At the council of 1438/39, Emperor John Paleologos sought military and economic support against the Ottomans, and in so doing accepted the Roman Catholic position of filioque and papal supremacy. When he and the Greek entourage returned to Constantinople, the eastern church rejected the agreement. Currently the Roman Catholic Church and most apostate Protestant churches retain the filioque, and the Eastern Orthodox Church rejects it.

1438/39 онд Флоренц хотод болсон чуулганаар Ромын сүм филиокве сургаал болон папын дээд эрх мэдлийг дахин баталжээ. Дорнын эзэн хаан Иоанн Палеологос уг чуулганд оролцсон юм. Палеологос нь 1449 оны долоодугаар сарын 27-нд дууссан зуун тавин жилийн эш үзүүллэгийг биелүүлсэн XI Константины ах бөгөөд түүний өмнө хаанчилж байв. 1438/39 оны чуулган дээр эзэн хаан Иоанн Палеологос Османчуудын эсрэг цэргийн болон эдийн засгийн дэмжлэг эрэлхийлж, ингэхдээ филиокве болон папын дээд эрх мэдлийн талаарх Ромын католик сүмийн байр суурийг хүлээн зөвшөөрчээ. Тэрээр Грекийн төлөөлөгчдийн хамт Константинопольд буцаж ирэхэд Дорнын сүм уг тохиролцоог няцаасан юм. Өнөө үед Ромын католик сүм болон итгэлээсээ тэрсэлсэн протестант сүмүүдийн ихэнх нь филиокве сургаалыг баримталсаар байгаа бол Дорнын үнэн алдартны сүм үүнийг няцаадаг.

In 325, the Council of Nicaea was called and attended by Constantine the Great, the symbol of the Pergamos church of compromise. In the seventeen years from the Edict of Milan unto the prophetic division of the empire in 330, the Nicene Creed was adopted.

325 онд буулт хийгч Пергамын чуулганы бэлгэдэл болсон Их Константин Никеагийн их чуулганыг зарлан хуралдуулж, өөрөө оролцжээ. Миланы зарлиг гарснаас эзэнт гүрэн эш үзүүллэгийн дагуу хуваагдсан 330 он хүртэлх арван долоон жилийн хугацаанд Никеагийн итгэлийн тунхаг батлагджээ.

In 533, the Decree of Justinian was made, and the next year in 534, Justinian’s Code was introduced, and in 538 the third obstacle was overcome by the papal power when the Goths were driven from the city of Rome. Then at the Third Council of Orleans, a Sunday law was enacted.

533 онд Юстинианы зарлиг гарч, дараа жил нь буюу 534 онд Юстинианы хуулийн эмхэтгэлийг нэвтрүүлсэн бөгөөд 538 онд готуудыг Ром хотоос хөөн гаргаснаар папын засаглал гурав дахь саад тотгорыг даван туулжээ. Үүний дараа Орлеаны гуравдугаар чуулганаар ням гаргийн тухай хууль баталжээ.

The period from 313 to 330 represents the broader alpha fractal of the 225 years of the church of Pergamos, while the period from 533 to 538 represents its omega fractal. The year 313 marks the Edict of Milan, and 225 years later, in 538, a Sunday law was put in place. Within the broader alpha history, the period from the Edict of 313 to the first pagan Sunday law of 321 aligns with the period from the Decree of 533 to the first papal Sunday law in 538. Pergamos provides three representations of a legal enactment that precedes and leads to a Sunday law. Pergamos also represents the “falling away first” set forth by Paul in his second letter to the Thessalonian church.

313–330 оны үе нь Пергамын чуулганы 225 жилийн хугацааны илүү өргөн хүрээтэй альфа фракталыг төлөөлдөг бол 533–538 оны үе нь түүний омега фракталыг төлөөлдөг. 313 онд Миланы зарлиг гарч, түүнээс 225 жилийн дараа буюу 538 онд ням гаргийн хууль тогтоогдсон. Илүү өргөн хүрээтэй альфа түүхэнд 313 оны Зарлигаас 321 оны харь шашны анхны ням гаргийн хууль хүртэлх үе нь 533 оны Тогтоолоос 538 оны папын анхны ням гаргийн хууль хүртэлх үетэй дүйдэг. Пергам нь ням гаргийн хуулиас өмнө гарч, уг хуульд хүргэдэг эрх зүйн актын гурван дүрслэлийг өгдөг. Түүнчлэн Пергам нь Паулын Тесалоникийн чуулганд бичсэн хоёр дахь захидалдаа өгүүлсэн “эхлээд урвалт гарах” явдлыг төлөөлдөг.

Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:3, 4.

Хэн ч та нарыг ямар ч аргаар бүү мэхлэг. Учир нь эхлээд итгэлээс урвах явдал гарч, мөхлийн хүү болох нүглийн хүн илчлэгдэхээс нааш тэр өдөр ирэхгүй. Тэрээр Бурхан хэмээн нэрлэгддэг буюу шүтэгддэг бүхнийг эсэргүүцэн, өөрийгөө тэдгээрээс дээгүүр өргөмжилж, улмаар Бурханы сүмд Бурхан мэт суун, өөрийгөө Бурхан хэмээн харуулдаг. 2 Тесалоник 2:3, 4.

The falling away that preceded the revealing of the pope of Rome as the man of sin is represented by the church of Pergamos. According to Paul, to misunderstand this truth is to believe a lie, and in consequence of believing the lie, all who do so will receive strong delusion (2 Thessalonians 2:10–12). The strong delusion corresponds to the judgment of the covenant people and the land where the covenant people were raised up. For the Laodicean Seventh-day Adventist church, the strong delusion is represented by their rejection of William Miller’s understanding that “the daily” in the book of Daniel is paganism in general, and more specifically, that it represented pagan Rome. For the United States, the strong delusion is not premised upon rejecting William Miller’s understanding of this passage, through which Miller came to understand that “the daily” was paganism. Rather, their delusion is based upon forgetting that the man of sin revealed after pagan Rome fell away was the papal power. Reagan typified that delusion when he forgot that he had known from childhood that the pope was the antichrist. When Reagan entered into the secret alliance with the mystery of iniquity in the 1980s, he typified the blindness that Donald Trump is understood in this prophetic application to repeat. Whether that blindness is willful or the result of misinformation, the prophetic interpretation presented here anticipates that Trump will repeat Reagan’s blindness and, according to Paul, receive strong delusion.

Ромын пап нүглийн хүн болох нь илчлэгдэхийн өмнө гарсан урвалтыг Пергамын чуулган төлөөлдөг. Паулын хэлснээр, энэ үнэнийг буруу ойлгох нь худалд итгэж буй хэрэг бөгөөд тэрхүү худалд итгэсний үрээр ингэж итгэсэн хүн бүр хүчтэй төөрөгдөлд автагдана (2 Тесалоник 2:10–12). Хүчтэй төөрөгдөл нь гэрээний ард түмэн болон тэднийг босгон гаргасан газар нутагт буух шүүлттэй дүйдэг. Лаодикийн Долоо дахь өдрийн Адвентист сүмийн хувьд хүчтэй төөрөгдөл нь Даниел ном дахь “өдөр тутмынх” гэдэг нь ерөнхийдөө харь шүтлэг мөн бөгөөд илүү тодруулбал харь шүтлэгт Ромыг төлөөлдөг гэсэн Уильям Миллерийн ойлголтыг тэд няцааж байгаагаар илэрдэг. Америкийн Нэгдсэн Улсын хувьд хүчтэй төөрөгдөл нь Миллерт “өдөр тутмынх” гэдэг нь харь шүтлэг болохыг ойлгуулсан энэ эшлэлийн талаарх Уильям Миллерийн ойлголтыг няцаахад үндэслэдэггүй. Харин тэдний төөрөгдөл нь харь шүтлэгт Ром унасны дараа илчлэгдсэн нүглийн хүн бол папын засаглал байсныг мартсанд үндэслэдэг. Рейган пап бол антихрист гэдгийг бага наснаасаа мэддэг байснаа мартахдаа тэрхүү төөрөгдлийг үлгэрлэн харуулсан. Рейган 1980-аад онд ёс бусын нууцтай нууц эвсэл байгуулахдаа, эш үзүүллэгийг ийнхүү хамаатуулан тайлбарлахад Дональд Трамп давтах болно гэж үздэг тэрхүү харалган байдлыг үлгэрлэн харуулсан юм. Тэрхүү харалган байдал нь зориудынх уу, эсвэл ташаа мэдээллээс үүдэлтэй юу гэдгээс үл хамааран, энд дэвшүүлсэн эш үзүүллэгийн тайлбар нь Трамп Рейганы харалган байдлыг давтаж, Паулын хэлснээр хүчтэй төөрөгдөлд автагдана хэмээн урьдчилан үзэж байна.

Pergamos represents the period of compromise and falling away that preceded the enthronement of the papacy. This history aligns prophetically with the final years of the United States, a period that began with Ronald Reagan’s presidency. Whether Pergamos is considered from the Edict of 313 unto the Sunday law of 538; or the alpha fractal of Pergamos from the Edict unto the first Sunday law in 321; or the omega fractal of Pergamos from 533 unto the Sunday law of 538, all three lines represent the prophetic structure of a siege.

Пергам нь папын засаглал хаан ширээнд залрахаас өмнөх буулт болон итгэлээс няцалтын үеийг төлөөлдөг. Энэхүү түүх нь зөгнөлийн хувьд Рональд Рейганы ерөнхийлөгчийн алба хашсан үеэс эхэлсэн Америкийн Нэгдсэн Улсын сүүлчийн он жилүүдтэй дүйдэг. Пергамыг 313 оны зарлигаас 538 оны ням гаргийн хууль хүртэлх хугацаагаар; эсвэл Пергамын альфа фракталыг уг зарлигаас 321 оны ням гаргийн анхны хууль хүртэлх хугацаагаар; эсвэл Пергамын омега фракталыг 533 оноос 538 оны ням гаргийн хууль хүртэлх хугацаагаар авч үзсэн аль ч тохиолдолд эдгээр гурван шугам бүгд бүслэлтийн зөгнөлийн бүтцийг илэрхийлдэг.

We will take up a siege in the next article.

Бид дараагийн өгүүлэлд нэгэн бүслэлтийг авч үзнэ.