दानियेलाचे पुस्तक - क्रमांक सात

सात गडगडाट १७९८ पासून २२ ऑक्टोबर १८४४ पर्यंतच्या इतिहासाचे प्रतिनिधित्व करतात. त्या इतिहासाचे पूर्वरूप यहूदाच्या राज्यातील शेवटच्या सात राजांद्वारे—इ.स.पू. ६७७ मधील मनश्शेपासून इ.स.पू. ५८६ मधील सिदकियापर्यंत—दर्शविले गेले होते.

पवित्र सुधारणेच्या रेषांमध्ये, पहिल्या देवदूताच्या सामर्थ्यप्राप्तीचे एक वैशिष्ट्य म्हणजे असे एक प्रतीक होय, जे जगव्यापी असलेल्या एखाद्या गोष्टीची ओळख करून देते. ११ ऑगस्ट, १८४० रोजी, पहिल्या देवदूताचा संदेश सामर्थ्यप्राप्त झाला, आणि त्यानंतर तो संदेश जगातील प्रत्येक मिशन केंद्रापर्यंत पोहोचविला गेला.

त्या वेळी भविष्यसूचक दृष्ट्या, प्रकटीकरण दहा मधील देवदूत खाली उतरला आणि त्याने एक पाय पृथ्वीवर व दुसरा समुद्रावर ठेवला. सिस्टर व्हाइट यांनी त्याची ओळख संदेशाच्या जगव्यापी व्याप्तीच्या प्रतीक म्हणून केली.

कोरेशाच्या पहिल्या फर्मानाची घोषणा ही जगभरातील फर्मान होती.

जसा पहिला देवदूत ११ ऑगस्ट, १८४० रोजी जगातील प्रत्येक मिशन स्थानकापर्यंत पोहोचविला गेला, तसेच क्युरस पहिला फर्मान जाहीर करताना स्वतःची ओळख “पृथ्वीवरील सर्व राज्यांचा” राजा अशी करून देतो. प्रकटीकरण दहामधील देवदूताचे अवतरण—ज्या देवदूताची ओळख सिस्टर व्हाइट “येशू ख्रिस्तापेक्षा कमी व्यक्तिमत्त्व नव्हे” अशी करतात—प्रकटीकरण अठरामधील पराक्रमी देवदूताप्रमाणेच तेच भविष्यसूचक वैशिष्ट्य धारण करते. सिस्टर व्हाइट दर्शवितात की पहिल्या देवदूताचा उद्देश हा प्रकटीकरण अठरामधील देवदूताच्या उद्देशासारखाच होता.

पहिल्या देवदूताचे सामर्थ्यप्रदान हे जगव्यापी घटकावर भर देणारे एक प्रतीक आहे. ख्रिस्ताच्या काळातील पहिला संदेश ख्रिस्ताच्या बाप्तिस्म्यावेळी सामर्थ्यप्राप्त झाला. पवित्र शास्त्र असे दर्शविते की योहानाचा संदेश ऐकण्यासाठी संपूर्ण इस्राएल अरण्यात गेला होता.

ख्रिस्ताची सेवा प्राचीन इस्राएलकडे निर्देशित होती, आणि त्या भविष्यवाणीपर अर्थाने संपूर्ण जग ख्रिस्ताच्या बाप्तिस्म्याच्या स्थळ असलेल्या यर्देनकाठी ओढले गेले. तरीही बाप्तिस्म्याचा विधी, आणि ख्रिस्ताचा बाप्तिस्मा झाला तेव्हा त्याने जे प्रतिनिधित्व केले, ते सर्व जगाकडेच निर्देशित होते.

यहोयाकीम या नावाचा अर्थ “देव उठेल” असा होतो, आणि ख्रिस्ताच्या बाप्तिस्म्याच्या वेळी, योहानाने ख्रिस्ताला पाण्यातून वर काढले तेव्हा, पाण्याच्या कबरीतून “वर उठणे” या चिन्हाचे प्रतीक त्या सामर्थ्यप्रदानाचा एक घटक बनले. एज्रा ग्रंथातील आपण आधीच उद्धृत केलेल्या पहिल्या चार वचनांमध्ये, पाचवे वचन तो फर्मान ऐकणाऱ्यांच्या प्रतिसादाची ओळख या शब्दांनी करून देते: “मग यहूदा व बन्यामीन यांच्या पितरांच्या घराण्यांचे प्रमुख, याजक आणि लेवी उठले, आणि ज्यांच्या आत्म्याला देवाने जागृत केले ते सर्व, यरुशलेमेत असलेल्या परमेश्वराच्या घराचे बांधकाम करण्यासाठी वर गेले.” जेव्हा पहिल्या संदेशाला सामर्थ्य प्राप्त होते, तेव्हा यहोयाकीम या नावाने दर्शविल्याप्रमाणे, एक उठून उभे राहणे घडते.

११ सप्टेंबर, २००१ रोजी, तिसऱ्या देवदूताच्या सामर्थ्यशाली चळवळीच्या पहिल्या संदेशाला, पहिल्या देवदूताच्या सामर्थ्यशाली चळवळीच्या पहिल्या संदेशाच्या सामर्थ्यप्राप्तीने पूर्वप्रतिरूपित केल्याप्रमाणे, सामर्थ्य प्राप्त झाले. त्या दिवशी ट्विन टॉवर्सच्या विनाशाविषयी सिस्टर व्हाइट भाष्य करतात.

एक लक्ष चव्वेचाळीस हजारांच्या इतिहासातील पहिल्या संदेशाच्या सामर्थ्यप्राप्तीच्या वेळी, पृथ्वीला “भयप्रद रीतीने हलविण्यासाठी” परमेश्वर “उठला”. यहोयाकीम हे नाव पहिल्या संदेशाच्या सामर्थ्यप्राप्तीचे प्रतीक आहे. ११ ऑगस्ट, १८४० रोजी, परमेश्वर आपल्या सिंहासनावरून उठला, पृथ्वीवर उतरला, आणि भूमी व समुद्र यांवर उभा राहिला. कायरसच्या पहिल्या जाहीरनाम्याच्या वेळी, विश्वासू उठले. यहोयाकीम हा केवळ पहिल्या दूताच्या आगमनाचेच प्रतीक नाही, तर तो पहिल्या दूताच्या सामर्थ्यप्राप्तीचेही प्रतिनिधित्व करतो.

यहोयाकीम हा शेवटच्या तीन राजांपैकी पहिल्याचे प्रतिनिधित्व करतो, परंतु तो यरुशलेमच्या नाशाकडे नेणाऱ्या सात राजांपैकी पाचव्या राजाचेदेखील प्रतिनिधित्व करतो. त्या सात राजांची नावे अत्यंत अर्थपूर्ण आहेत. ते सात राजे म्हणजे मनश्शे, आमोन, योशिया, यहोआहाज, यहोयाकीम, यहोयाखीन आणि सिद्कीया.

मिलराइटांच्या इतिहासात मनश्शे १७९८ मधील समाप्तीच्या काळाचे प्रतिनिधित्व करतो. मनश्शे याचा अर्थ “विसर पाडणारा” असा आहे, आणि १७९८ मध्येच सोराची वेश्या सत्तर वर्षांसाठी विस्मरणात जाते. मनश्शे हा अत्यंत दुष्ट राजांपैकी एक होता, आणि त्याच्यामध्ये विचारात घ्याव्यात अशा भविष्यसूचक वैशिष्ट्यांचा समावेश आहे.

यहूदाच्या शेवटच्या सात राजांनी 1798 पासून 22 ऑक्टोबर 1844 पर्यंतच्या सात गडगडाटांच्या इतिहासाचे प्रतिनिधित्व केले. मनश्शे हा त्या सात राजांपैकी पहिला राजा होता, आणि सातांपैकी पहिला राजा म्हणून त्याने सात राजांपैकी शेवटचा राजा, सिदकिया, याचे प्रतीकरूप धारण केले. येशू नेहमी आरंभाशी शेवटाची ओळख करून देतो. त्या सातांपैकी शेवटचा राजा सिदकिया बाबिलोनी बंदिवासाच्या गुलामगिरीत नेला गेला. त्या शेवटच्या सात राजांपैकी पहिला राजाही बाबिलोनी बंदिवासात नेला गेला, ज्यायोगे शेवटच्या राजाला बाबिलोनी बंदिवासात नेले जाणे प्रतीकरूपाने दर्शविले गेले.

मनश्शे यास परमेश्वरच देव आहे हे समजण्याचा अनुभव, त्याचे राज्य त्याच्याकडून काढून घेण्यात आले आणि नंतर त्याला त्याच्या राज्यात पुन्हा स्थापित करण्यात आले, यांद्वारे पूर्ण झाला. मनश्शेप्रमाणेच, नबुखद्नेस्सरलाही, त्याचे राज्य त्याच्याकडून काढून घेण्यात आले आणि त्यानंतर त्याला पुन्हा बहाल करण्यात आले तेव्हा, परमेश्वराची ओळख झाली.

मनश्शेचा अनुभव नबुखद्नेस्सरावर पूर्ण झाला. यहूदाच्या शेवटच्या तीन राजांच्या इतिहासात आणि सत्तर वर्षांच्या बंदिवासाच्या भविष्यवाणीच्या आगमनात मनश्शे हा “शेवटचा काळ” दर्शवितो. जसे सात गडगडाटांच्या इतिहासात 1798 हा “शेवटचा काळ” होता, तसेच तीन हुकूमनामा यांच्या इतिहासात नबुखद्नेस्सर हा “शेवटचा काळ” दर्शवितो. नुकत्याच उद्धृत केलेल्या वचनांमध्ये “दिवसांच्या शेवटी” नबुखद्नेस्सराची समज त्याच्याकडे परत आली. “दिवसांचा शेवट” हा उल्लेख दानियेल अध्याय बारा यामध्येसुद्धा आढळतो.

दानिएल अध्याय बारा मधील “दिवसांचा शेवट” हा “अंतकाळ” आहे, कारण दानिएलला “अंत होईपर्यंत” जाण्यास सांगितले गेले होते. त्या वेळी दानिएल “आपल्या वाटणीमध्ये उभा राहील.” “आपल्या वाटणीमध्ये उभे राहणे” म्हणजे आपला उद्देश पूर्ण करणे होय; आणि दानिएलने ते केले, जेव्हा दिवसांच्या शेवटी, म्हणजे “अंतकाळी,” त्याचे पुस्तक उघडले गेले. त्या वेळी “ज्ञानाची वाढ” होणार होती, जी सुज्ञ लोक समजून घेतील. नबुखद्नेस्सराच्या दिवसांच्या शेवटी त्याची “समज” त्याच्याकडे परत आली.

यहूदाच्या शेवटच्या तीन राजांच्या इतिहासात मनश्शे «अंतकाळाचे» प्रतिनिधित्व करतो; तीन आज्ञांमध्ये नबुखद्नेस्सर «अंतकाळाचे» प्रतिनिधित्व करतो. मनश्शेनंतर त्याचा पुत्र आमोन आला.

आमोन याचा अर्थ “प्रशिक्षण” असा आहे, आणि तो त्या कालखंडाचे प्रतिनिधित्व करतो जेव्हा “ज्ञानाची वाढ” झाली होती, जी उघडण्यात आलेल्या संदेशात “शहाण्यांना” प्रशिक्षण देणार होती. त्यानंतर आमोनानंतर योशिया आला, जो त्या सातांपैकी एकमेव राजा आहे ज्याचा भविष्यसूचक इतिहास बराचसा चांगला असला, तरी गुंतागुंतीचा आहे.

योशिया याचा अर्थ “देवाचा पाया” असा होतो, आणि तो “अंतकाळी” उघड करण्यात आलेल्या सत्यांच्या स्थापनेचे प्रतिनिधित्व करतो. आमोनद्वारे दर्शविण्यात आलेली ज्ञानवृद्धी गॅब्रिएल आणि इतर पवित्र देवदूतांच्या मार्गदर्शनाखाली विल्यम मिलर यांनी एकत्रित केली. मिलर यांचे कार्य योशिया या नावाने दर्शविले जाते, कारण त्यांनी त्या चळवळीचा पाया स्थापित केला. योशियाविषयी ओळखण्यासारखे आणखी बरेच काही आहे, परंतु आता आपण त्याचा पुत्र यहोआहाज याच्याकडे वळू.

यहोआहाज याचा अर्थ “यहोवाने जप्त केला” असा होतो, आणि त्याला फिरऔननेखोने जप्त केले. योशियाचा पुत्र यहोआहाज याला फिरऔननेखोहने जप्त केले आणि त्याच्या जागी त्याचा भाऊ एल्याकीम याची नेमणूक केली; एल्याकीम याचा अर्थ “उभारणारा देव” असा आहे. त्यानंतर फिरऔननेखोहने एल्याकीमचे नाव बदलून यहोयाकीम ठेवले, ज्याचा अर्थ “देव उभारील” असा होतो. नावातील बदल हा करारसंबंधाचे प्रतीक आहे, आणि पहिल्या संदेशाच्या सामर्थ्यप्रदानाच्या वेळी देव एका लोकांबरोबर करारात प्रवेश करतो, आणि त्याच वेळी तो पूर्वीच्या करारातील लोकांना मागे टाकतो.

११ ऑगस्ट, १८४० रोजी, तीनशे एक्याण्णव वर्षे आणि पंधरा दिवस मोकळे सोडण्यात आलेल्या चार वाऱ्यांनी दर्शविलेले ऑट्टोमन साम्राज्य आवरले गेले; किंवा यहोआहाज या नावाचा अर्थ जसा होतो, तसे ते “पकडले गेले”. त्याच वेळी, एल्याकीम याला राजा करण्यात आले आणि त्याचे नाव बदलून यहोयाकीम ठेवण्यात आले, ज्याचा अर्थ “देव उठेल” असा होतो. यहोयाकीमनंतर त्याचा पुत्र यहोयाकीन आला, ज्याला शास्त्रांत तीन नावे आहेत.

यहोयाखीन या नावाचा अर्थ आहे, “परमेश्वर उभे करील व स्थापन करील.” तो यहोयाकीमाचा पुत्र होता, आणि इ.स. 1844 च्या वसंत ऋतूत दुसऱ्या देवदूताच्या आगमनाची तो खूण करतो, कारण देवाने नव्या, खऱ्या, प्रोटेस्टंट शिंगाला “उभे केले व स्थापन केले.” दुसऱ्या देवदूताचा संदेश मध्यरात्रीच्या हाकेच्या संदेशाने सामर्थ्यवान झाला, आणि येकोन्या व कोन्या या नावांचा अर्थ आहे, “देव स्थापन करील.” एकाच अर्थाची ही तीन नावे मध्यरात्रीच्या हाकेचे दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशाशी झालेल्या संयोगाचे प्रतिनिधित्व करतात. मोठ्या हाकेच्या काळात पवित्र आत्म्याच्या अंतिम ओतप्रोत वर्षावात एक लाख चव्वेचाळीस हजार जणांवर शिक्का मारला जातो. एक लाख चव्वेचाळीस हजारांवरील शिक्का मिलराइट चळवळीतील मध्यरात्रीच्या हाके मध्ये प्रतीकात्मकरीत्या दर्शविला गेला होता; आणि यहोयाखीन, ज्याला येकोन्या आणि कोन्या असेही म्हटले जाते, हा त्या शिक्कामोर्तबाचा एक प्रतीक आहे.

यहोयाकीन, येकोन्या आणि कोन्या हे शिक्कामोर्तब करण्याच्या काळाचे प्रतिनिधित्व करतात, जेव्हा दुसऱ्या देवदूताबरोबर मध्यरात्रीच्या आरोळीचा संदेश जोडला जातो. तो मूर्खांच्या शिक्कामोर्तब करण्याच्या काळाचे प्रतिनिधित्व करतो. तो दुष्ट राजा त्यांचे प्रतिनिधित्व करतो जे मूर्ख लाओदीकिया कुमारी आहेत, आणि जे शिक्कामोर्तब करण्याच्या काळात पशूची खूण प्राप्त करण्यासाठी नियत ठरलेले आहेत, कारण ते प्रभूच्या तोंडातून सदासर्वकाळासाठी ओकून टाकले गेले आहेत.

देवाच्या उजव्या हातावरील मुद्रिका ही त्याची मोहोर आहे, आणि एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या मोहोरबंद करण्याच्या काळात प्रभूच्या मुखातून जे उगळले जातात, त्यांची तुलना झरुब्बाबेलशी करण्यात आली आहे, त्या मनुष्याशी ज्याच्या हातात “सात वेळा” यांचा लंबक होता.

“सात वेळा” हा जो “अडथळ्याचा दगड” आहे, तो जरुब्बाबेलच्या हातातील “साहुल” आहे; आणि त्याचे प्रतिनिधित्व त्या “मुद्रे”प्रमाणे केले गेले आहे, जी देव एक लाख चव्वेचाळीस हजारांवर शिक्का मारण्यासाठी उपयोगात आणतो. ही मुद्रा, किंवा ते “चिन्ह”, यरुशलेममध्ये घडणाऱ्या घृणास्पद कृत्यांमुळे जे “उसासे टाकतात व आक्रोश करतात” त्यांच्यावर ठेवली जाते. तो उसासा व आक्रोश हे शिक्का मारले गेलेल्यांच्या अनुभवाचे लक्षण आहे, आणि तो उसासा व आक्रोश हा “सात वेळा” या उपायावरील त्यांच्या अंतःकरणातील प्रतिसादाचे प्रतीक आहे. तो त्यांच्या पापांसाठी आणि त्यांच्या पित्यांच्या पापांसाठी केलेला अंगीकार आहे. तो ही कबुली आहे की 18 जुलै, 2020 च्या निराशेपासून ते देवाबरोबर चालत नव्हते, आणि देवही त्यांच्याबरोबर चालत नव्हता. ही ती कसोटी आहे जी 1863 मध्ये, फिलादेल्फिया लाओदिकियेकडे संक्रमण करीत असताना, अपयशी ठरली होती. तिने त्या कालखंडाचे प्रतिरूप दाखविले, जेव्हा कोन्याहद्वारे प्रतिनिधित्व केलेले लोक कायमचे मूर्ख लाओदिकीयन कुमारिका म्हणून स्थापित झाले, आणि जरुब्बाबेलद्वारे प्रतिनिधित्व केलेले लोक कायमचे ज्ञानी फिलादेल्फीयन कुमारिका म्हणून स्थापित झाले.

यहोइचीननंतर सात राजांपैकी शेवटचा राजा, सिदकिया, आला. जसा मनश्शे इ.स. १७९८ आणि “अंतकाळ” यांचे प्रतिनिधित्व करीत होता, तसा सिदकियाने २२ ऑक्टोबर १८४४ या दिवशीचे प्रतिनिधित्व केले पाहिजे, जेव्हा दर्शन “बोलेल, आणि असत्य ठरणार नाही.” “सिदकिया” हे नाव दोन इब्री शब्दांच्या संयोगाने बनलेले आहे. त्यांपैकी एक शब्द “यहोवा” हा आहे, आणि तो दानिएल अध्याय आठ, वचन चौदा मध्ये “शुद्ध केले जाईल” असा अनुवाद झालेल्या शब्दाशी जोडलेला आहे. “सिदकिया” याचा अर्थ देवाच्या मंदिराचे शुद्धीकरण असा होतो, ज्याची सुरुवात २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी झाली.

यहूदाच्या शेवटच्या सात राजे १७९८ पासून २२ ऑक्टोबर १८४४ पर्यंतच्या प्रगतिशील इतिहासाचे प्रतिनिधित्व करतात. यहोयाकीम हा ११ ऑगस्ट १८४० याचे प्रतीक आहे, जे पुढे ११ सप्टेंबर २००१ चे प्रतिनिधित्व करते. तो पहिल्या देवदूताच्या संदेशाच्या सामर्थ्यप्राप्तीचे प्रतीक आहे, आणि त्याची ओळख दानियेल पुस्तकाच्या पहिल्या अध्यायाच्या पहिल्याच वचनात करून दिली आहे. म्हणून, दानियेल अध्याय एकाची पार्श्वभूमी आणि संदर्भ हा पहिल्या देवदूताच्या संदेशाच्या सामर्थ्यप्राप्तीचा आहे, जसे प्रकटीकरण अध्याय दहामध्ये दर्शविले आहे. प्रकटीकरण अध्याय दहामध्ये ख्रिस्त आपल्या हातात एक लहान पुस्तक घेऊन खाली उतरला, जे योहानाला खाण्याची आज्ञा देण्यात आली होती. म्हणूनच दानियेल पुस्तकातील पहिली परीक्षा खाण्याशी संबंधित आहे.

पुढील लेखात आपण या विषयांचा पुढेही विचार करू.