अमेरिकेसाठी भविष्य आणि १८ जुलै, २०२० - क्रमांक सहा

रस्त्यावर तुडवून टाकल्यानंतर, एलियाह आणि मोशे यांना सांत्वनकर्ता प्राप्त होतो आणि मग ते आपल्या पायांवर उभे राहतात. यहेज्केलच्या हाडांच्या दरीत प्रथम एक आवाज ऐकू येतो आणि त्यानंतर एक कंप अनुभवास येतो, परंतु तरीही त्यांच्यात श्वास नव्हता.

जेव्हा देह पुन्हा घडविले गेले असतील, तेव्हा ते चार वाऱ्यांचा संदेश ऐकतात.

सर्व संदेष्टे जगाच्या अंताची ओळख करून देतात; म्हणून, येहेज्केलमधील उतारा त्या लोकांसमोर एक द्विधा निर्माण करतो जे प्रकटीकरण अकराव्या अध्यायातील दोन संदेष्ट्यांचा संदेश टाळू इच्छितात. अर्थात, जे या संदेशाला नाकारू इच्छितात, ते स्वतःलाच सांगू शकतील असे सर्वांत सोपे असत्य म्हणजे प्रकटीकरण अकरावा अध्याय हा केवळ फ्रेंच राज्यक्रांतीचे प्रतिनिधित्व करणारा इतिहास आहे, आणि त्याचा जगाच्या अंताशी काहीही संबंध नाही. परंतु जर तुम्ही हा पूर्वाधार स्वीकारला की प्रकटीकरण अकरावाही जगाच्या अंताची ओळख करून देतो, तर मग तुम्हाला ही वस्तुस्थिती सुसंगत करावी लागेल की जगाच्या अंतकाळातील ते बलवान सैन्य, जे मोठ्या आक्रोशाने तिसऱ्या देवदूताचा संदेश सादर करते, ते देवाच्या सैन्याप्रमाणे उभे राहण्यापूर्वीच मृत झालेले आणि पुन्हा जिवंत करण्यात आलेले असे ओळखले जाते.

ख्रिस्त मेघासह स्वर्गात आरोहित झाला, आणि तो मेघांसह परत येतो; आणि ते मेघ देवदूतांचे प्रतिनिधित्व करतात. मोशे व एलियाह त्या मेघात स्वर्गात आरोहित होतात, जो मेघ संयुक्त संस्थानांतील रविवारीच्या कायद्याच्या वेळी आकाशमध्यातून उडणाऱ्या तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाचे प्रतिनिधित्व करतो. मोशे व एलियाह संयुक्त संस्थानांतील रविवारीच्या कायद्याच्या वेळी इस्लामच्या संदेशाशी संबंधितपणे स्वर्गात आरोहित होतात.

यशया या इतिहासाशी निगडित अनेक सत्ये ओळखून सांगतो, आणि त्याच परिच्छेदात येशूने आपल्या कार्याची ओळख पटविण्यासाठी संदर्भ दिला. त्याने एलियाह आणि एलीशा या संदेष्ट्यांचा उपयोग आपल्या स्वतःच्या देशबांधवांकडून संदेष्ट्याचा संदेश स्वीकारला न जाण्याच्या उदाहरणांप्रमाणे केला; आणि त्यामुळे नाझरेथ येथील सभास्थानातील लोक तात्काळ क्रोधित झाले व त्यांनी त्याला ठार मारण्याचा प्रयत्न केला.

जे एकशे चव्वेचाळीस हजार पूर्वी “त्यागले गेलेले” होते, पण नंतर “त्यागले न गेलेले” अशी “एक नगरी” होतात, त्यांच्याशी प्रभु “सनातन करार” करतो. ते “उजाड” होते आणि रस्त्यावर मृत पडलेले होते. यशया त्यांना “परमेश्वराचे याजक,” प्रभूचे “सेवक,” “पवित्र लोक” आणि सियोनच्या भिंतींवरील “पहारेकरी” असे ओळखतो.

ज्यांनी त्यांच्या मृत देहांवर आनंद व्यक्त केला होता त्यांच्याशी विरोधाभास म्हणून, देव मग त्यांच्यावर “जसा वर वधूवर आनंद करतो तसा” आनंद करतो. त्या वेळी वधू सिद्ध केलेली असते. जसे फिलाडेल्फियाला दिलेल्या वचनात प्रभु त्यांना “नवीन नाव” देतो, तसेच तो त्यांचे नाव “हेफ्झीबाह” आणि “ब्युला” असे ओळख करून देतो. हेफ्झीबाह याचा अर्थ, माझा आनंद तिच्यात आहे, आणि ब्युला याचा अर्थ, विवाह करणे. प्रभु एलियाह आणि मोशे यांद्वारे दर्शविलेल्यांशी विवाह करतो.

त्यांना देण्यात आलेले कार्य असे आहे की, ख्रिस्ताच्या आणि त्याच्या धार्मिकतेच्या “सुवार्तेचा” प्रचार करून “जगाच्या शेवटापर्यंत” ख्रिस्ताच्या दुसऱ्या आगमनासाठी मार्ग तयार करावा. आत्म्याच्या ओतप्रोत वर्षावात त्यांचा अभिषेक सांत्वनकर्त्याने केलेला आहे, आणि नंतर “स्वर्गातून आलेला मोठा शब्द” त्यांना “येथे वर ये” असे म्हणतो, तेव्हा ते “ध्वजाप्रमाणे” उंचावले जातील. त्यानंतर ते परमेश्वराच्या हातात “वैभवाचा मुकुट” आणि “राजेशाही किरीट” यांसारखे असतील. जखऱ्या हाच मुकुट ध्वजचिन्ह म्हणून ओळखतो, आणि त्याच वेळी ही घटना उत्तरवर्षावाच्या काळात घडते असेही तो दर्शवितो.

ते “त्याच्या लोकांचा कळप” असतील; परंतु प्रभूकडे दुसराही एक कळप आहे, जो त्या वेळी अजून बाबेलमध्ये असेल, आणि त्यांनाही तो बोलावील. त्यांचे कार्य “जुनी” उजाड स्थळे आणि अनेक पिढ्यांची “उजाड अवस्था” पुन्हा उभारणे हे असेल. ते असे असतील जे परत येऊन अ‍ॅडव्हेंटिझमच्या अंतर्गत आणि अ‍ॅडव्हेंटिझमच्या बाहेर नाकारल्या गेलेल्या व झाकून टाकलेल्या जुन्या मार्गांना पुन्हा स्थापित करतील. ते मिलराइट पायाभूत सत्यांकडे परत येतील आणि ती त्यांच्या शुद्धतेत लाओदीकेयन अ‍ॅडव्हेंटिझमसमोर मांडतील; तसेच देवाच्या व्यवस्थेशी निगडित “जुन्या” सत्यांबद्दल, विशेषतः सब्बाथबद्दल, अ‍ॅडव्हेंटिझमच्या बाहेर असलेल्यांनाही एक संदेश सादर करतील. असे करताना ते अनेक पिढ्यांच्या इतिहासांचा उपयोग नव्या इतिहासाचे स्पष्टीकरण करण्यासाठी करतील. त्यांचे कार्य उत्तरवर्षावाच्या काळात, जेव्हा देवाचे न्याय देशात असतील, तेव्हा घडेल. जेव्हा प्रभु आपल्या उजव्या हाताने त्यांना एक ध्वज म्हणून उंच उचलील, तेव्हा पूर्वी रस्त्यात पडलेल्या त्यांच्या मृतदेहांवर आनंद मानणारे संपूर्ण जग तो ध्वज पाहील आणि पहारेकऱ्यांच्या इशाऱ्याची रणशिंगध्वनी ऐकेल.

प्रकटीकरणाच्या अकराव्या अध्यायात, जे त्यांच्या मृत देहांवर आनंद मानत होते त्यांनी त्यांना उभे राहताना पाहिले, तेव्हा “ज्यांनी त्यांना पाहिले त्यांच्यावर मोठी भीती पडली.”

सर्व संदेष्ट्यांची साक्ष प्रकटीकरणाच्या पुस्तकात एकत्र येते. अश्शूरी हा दानिएल अध्याय अकरा, वचन चाळीस ते पंचेचाळीसमधील उत्तराच्या राजाचे प्रतिनिधित्व करतो, जो सहाय्यास कोणीही नसताना आपल्या अंतास येतो. जेव्हा एकशे चव्वेचाळीस हजार, जे देवाचे पहारेकरी आहेत, रणशिंग फुंकतील, तेव्हा संपूर्ण जग ऐकेल आणि भयभीत होईल. दोन संदेष्ट्यांनी प्रतिनिधित्व केलेल्यांना सांत्वनकर्त्याकडून “सुवार्ता सांगण्यासाठी” “अभिषिक्त” केले जाईल; हीच ती “पूर्वेकडून व उत्तरेकडून येणारी वार्ता” आहे जी दानिएल अध्याय अकरा, वचन चव्वेचाळीसमध्ये उत्तराच्या राजाला “व्याकुळ” करते, आणि त्यामुळे रविवार कायद्याच्या संकटातील छळाची सुरुवात चिन्हांकित होते. त्या वेळी अन्यजाती बाबेलमधून बाहेर पडण्याच्या संदेशाला प्रतिसाद देतील आणि येऊन परमेश्वराच्या याजकांशी स्वतःला जोडतील; त्यांचे प्रतिनिधित्व “यशयाच्या मुळा” असेही केले आहे, अशा प्रकारे इशारा देणारा संदेश अन्यजातींपर्यंत पोहोचवण्यासाठी ते ज्या बायबलाधारित पद्धतीचा उपयोग करतील ती ओळख पटते.

११ सप्टेंबर २००१ रोजी प्रभुने आपल्या लोकांना एकत्र केले त्या संदेशासह, ज्याने इस्लामचा हल्ला हा तिसऱ्या धिक्काराच्या आगमनाशी संबंधित असल्याचे ओळखून दिले. प्रभु पुन्हा दुसऱ्यांदा आपल्या लोकांना एकत्र करतो, त्यांच्या रस्त्यावर मृत पडून राहिल्यानंतर. जेव्हा तो असे करतो, तेव्हा एकत्र केलेल्यांची ओळख “इस्राएलचे बहिष्कृत” आणि “यहूदाचे विखुरलेले” अशी होते. १८ जुलै २०२० रोजी त्यांना रस्त्यांमध्ये फेकून देण्यात आले, परंतु देवाच्या इतर त्या कळपाला, जो अजूनही बाबेलमध्ये आहे, एकत्र करणारे निशाण होण्यासाठी त्यांना दुसऱ्यांदा एकत्र केले जाते. अजूनही बाबेलमध्ये असलेल्यांचे एकत्रीकरण अमेरिकेतील रविवारी कायद्यापासून आरंभ होते, जो प्रकटीकरण अठराव्या अध्यायातील दोन आवाजांपैकी दुसरा आहे.

पहिले एकत्रीकरण ११ सप्टेंबर २००१ रोजी घडले, जेव्हा इस्लामने संयुक्त संस्थानांवर प्रहार केला. दुसऱ्यांदा एकत्र केले जाणारे निशाण म्हणून त्यांचे प्रतिनिधित्व येशेच्या मुळाप्रमाणे केले जाते; हे असे प्रतीक आहे, जे अल्फा आणि ओमेगा यांच्या कार्याचे प्रतिनिधित्व करते आणि एखाद्या गोष्टीच्या प्रारंभासह तिच्या समाप्तीचे चित्रण करते. पहिले एकत्रीकरण इस्लामी प्रहाराने, जो संयुक्त संस्थानांवर झाला, चिन्हांकित झाले; आणि ते दुसऱ्या एकत्रीकरणास संयुक्त संस्थानांवरील इस्लामी प्रहार म्हणून चित्रित व ओळख करून देते. जेव्हा येशेचे मूळ अन्यजातींसाठी निशाण म्हणून उभे राहील, तेव्हा त्याचा “विश्रांतीस्थळ” गौरवशाली असेल; कारण ते निशाण अजूनही बाबेलमध्ये असलेल्यांना सातव्या दिवसाच्या शब्बाथच्या बायबलमधील जुन्या मार्गाकडे परत नेईल, आणि अशा रीतीने रविवार कायद्याच्या संकटाच्या वेळी अन्यजातींसाठी त्या निशाणाचे उभारले जाणे चिन्हांकित करील.

“ध्वज” सर्वप्रथम शुद्धीकरणाच्या प्रक्रियेतून जातो; या प्रक्रियेचे चित्रण मलाखी अध्याय तीनमध्ये, ख्रिस्ताच्या मंदिराच्या दोन शुद्धीकरणांत, आणि अर्थातच मिलराइट चळवळीच्या शेवटी असलेल्या दहा कुमारींच्या दृष्टांतात केलेले आहे. आरंभीची ही शुद्धीकरणाची प्रक्रिया शेवटी अक्षरशः पुनरावृत्त होते, आणि यशया तिला एका विशिष्ट मेजाशी संबंधित करून दर्शवितो, ज्याची नोंद एका पुस्तकात करण्यात आलेली आहे. अ‍ॅडव्हेंटिझमचे बंड हे खोटे मेज आहे, जे 1863 मध्ये हबक्कूक अध्याय दोनमधील पुस्तकात नमूद केलेल्या दोन मेजांना नाकारण्यासाठी आणि त्यांच्या जागी बसविण्यासाठी निर्माण करण्यात आले.

१८६३ मध्ये, हबक्कूकच्या दोन पवित्र पाट्यांवर दर्शविलेल्या विल्यम मिलर यांच्या भविष्यसूचक संदेशाचा नकार करण्याची प्रक्रिया अॅडव्हेंटिझमने सुरू केली. येशू आरंभाच्या द्वारे अंताचे चित्रण करतो. या उताऱ्यात, अॅडव्हेंटिझमच्या आरंभी असलेले बंडखोर, अॅडव्हेंटिझमच्या अंतकाळातील बंडखोरांचेही प्रतिनिधित्व करतात. दोन्ही प्रसंगी, ते बंड त्या त्या इतिहासाच्या भविष्यसूचक संदेशाचा व कार्यपद्धतीचा नकार दर्शविते, जेव्हा ते “द्रष्ट्यांना” असे जाहीर करतात, “पाहू नका; आणि संदेष्ट्यांना, आम्हांस योग्य गोष्टींची भविष्यवाणी करू नका; आम्हांस गुळगुळीत गोष्टी सांगा, फसव्या गोष्टींची भविष्यवाणी करा.”

ते लोक तेव्हा मार्ग सोडण्याचा निर्धार करतात, जेव्हा ते अशी घोषणा करतात, “मार्गातून निघून जा, पथातून वळून बाजूला व्हा, इस्राएलच्या पवित्राला आमच्यासमोरून नाहीसे करा.” नीतिमानांचा मार्ग हा यिर्मया अध्याय सहा, वचने सोळा आणि सतरा येथील “जुने मार्ग” आहे. बंडखोर लोक मूलभूत सत्यांत चालू नये आणि उंचावून उभे केलेल्या पहारेकऱ्यांनी फुंकलेल्या तुतारीच्या नादाकडे कान देऊ नये, असा निर्धार करतात; हे पहारेकरी मिलराईट चळवळीचे आणि Future for America च्या चळवळीचे प्रतिनिधित्व करतात.

बंडखोरांनी जुन्या मार्गांनी चालण्यास नकार देणे हे त्यांच्या “इस्राएलच्या पवित्राला त्यांच्या समोरून नाहीसे करावे” या इच्छेचेही प्रतिनिधित्व करते, आणि हे त्या मध्यरात्रीच्या आक्रोशाच्या संदेशाच्या नकाराचे प्रतिनिधित्व करते, जो अल्फा आणि ओमेगा यांच्या आधारे सुरुवातीद्वारे अॅडव्हेंटिझमचा शेवट दर्शवितो.

मध्यरात्रीच्या घोषणेने दर्शविलेली शुद्धीकरणाची प्रक्रिया दोन प्रकारचे उपासक उत्पन्न करते, आणि यशया अध्याय तीस मूर्ख कुमारिकांकडे तेल नसणे हे पाणी किंवा अग्नी गोळा करण्यात असमर्थता म्हणून दर्शवितो; हे दोन्हीही सांत्वनकर्त्याची प्रतीके आहेत, जेव्हा यशया लिहितो, “त्याचे भग्न होणे अकस्मात्, एका क्षणात येईल. आणि तो त्यास कुंभाराच्या भांड्याप्रमाणे फोडील, जे तुकडे तुकडे होऊन फुटते; तो दया करणार नाही: इतके की त्याच्या फुटलेल्या तुकड्यांतून चुलीतील अग्नी घेण्यासाठी एक खापराचा तुकडाही सापडणार नाही, किंवा खड्ड्यातून पाणी काढण्यासाठीही काही मिळणार नाही.” त्यांचा न्याय “अकस्मात्” येतो, जसा तो मध्यरात्रीच्या घोषणेत दर्शविला आहे, आणि त्या वेळी त्यांना कळते की तेल मिळविण्यासाठी आता फार उशीर झालेला आहे. यशयाच्या साक्षीतील अग्नी आणि पाणी हे दहा कुमारिकांच्या दृष्टांतातील तेलाचेच दुसरे एक प्रतिरूप आहे. तेल, पाणी आणि अग्नी ही चारित्र्याची प्रतीके आहेत; ती संदेशाचेही प्रतिनिधित्व करतात, तसेच सांत्वनकर्त्याच्या उपस्थितीचेही. या प्रतीकांपैकी एकही गोष्ट दहा कुमारिकांच्या न्यायाचा क्षण “अकस्मात्, एका क्षणात” येतो तेव्हा प्राप्त करता येत नाही. तेव्हा फार उशीर झालेला असतो.

एकमेव सुरक्षितता “परत येण्यात” आहे; हीच ती प्रतिज्ञा आहे जी यिर्मयाला करण्यात आली, जेव्हा त्याने पहिल्या निराशेमुळे निराश झालेल्यांचे प्रतिनिधित्व केले. देवाच्या लोकांनी जर त्याच्याकडे परत आले असते, तर तो त्यांच्याकडे परत आला असता; परंतु बंडखोरांनी नकार दिला, आणि मार्ग उजळविणारा प्रकाश विझून गेला. आरंभीचा प्रकाश म्हणजे मध्यरात्रीचा घोष होता, आणि पुढील मार्ग ख्रिस्ताच्या तेजस्वी उजव्या भुजेने अनंतकाळापर्यंत प्रकाशित केला होता. मार्गावर चालणाऱ्यांच्या पुढे ख्रिस्त होता, आणि मागील प्रकाश हाच तोच प्रकाश असला पाहिजे; कारण ख्रिस्त मार्गाच्या शेवटाचे चित्रण मार्गाच्या आरंभावरून करतो. मध्यरात्रीचा घोष हा तेव्हाही वर्तमान सत्य होता आणि आताही वर्तमान सत्य आहे.

पवित्र असलेल्या त्या एकास त्यांच्या समोरून दूर व्हावे अशी इच्छा बाळगणे म्हणजे केवळ ख्रिस्ताचाच नव्हे, तर अल्फा आणि ओमेगा म्हणून ख्रिस्ताचाही नकार होय. हा मध्यरात्रीच्या हाकेच्या संदेशाचा नकार आहे. अॅडव्हेंटिझमच्या प्रारंभी मध्यरात्रीच्या हाकेचा संदेश हा अपयशी ठरलेल्या भविष्यवाणीची दुरुस्ती होता.

ज्यांनी “जुने मार्ग” नाकारले आणि मिडनाइट क्रायच्या परिपूर्तीत मिलराईट चळवळीने दर्शविल्याप्रमाणे धार्मिकांपासून वेगळी अशी एक बनावट “मेज” निर्माण केली, ते बंडखोर होते. मग “एक हजार” जण “एकाच्या धिक्काराने” पळून गेले, आणि चळवळ अचानक पन्नास हजारांवरून पन्नासांवर आली. ते त्या “धिक्कारामुळे” पळून गेले, जो “पाच” शहाण्या कुमारींकडून आला; त्यांनी त्यांना सांगितले की त्यांच्याकडे वाटण्यासाठी तेल नाही, आणि त्यांनी जाऊन स्वतःचे तेल विकत घ्यावे. मूर्ख कुमारींचे शहाण्यांपासून झालेले विभाजन शहाण्या कुमारींना “डोंगराच्या शिखरावरच्या ध्वजस्तंभाप्रमाणे, आणि टेकडीवरील निशाणाप्रमाणे” ठेवून गेले. २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी मूर्ख कुमारींच्या बंडाने १८६३ च्या बंडाचे उदाहरण दाखविले, कारण २२ ऑक्टोबर १८४४ हा त्या एकोणीस वर्षांचा प्रारंभ होता, जे लेवीयविवरण छब्बीसमधील “सात वेळा” यांच्या समाप्तीचे प्रतिनिधित्व करतात. या विषयावर आम्हाला आणखी बरेच काही सांगायचे आहे, परंतु १८४४ मधील बंडाने १८६३ मधील बंडाचे प्रतीकात्मक पूर्वचित्रण केले आणि बनावट मेज निर्माण झाली तो बिंदू दर्शविला.

मूर्ख कुमारिकांनी अनुभवलेली भीती हीच ती भीती आहे, जी शहाण्या कुमारिका पुन्हा जिवंत केल्या जाऊन आपल्या पायांवर उभ्या राहतात तेव्हा दर्शविली जाते. तेव्हा 18 जुलै, 2020 च्या निराशेतून परत येण्यास फार उशीर झालेला असतो, आणि त्यानंतर घडणारी पुढील गोष्ट म्हणजे रविवारच्या कायद्याच्या वेळी होणारे स्वर्गारोहण. तेव्हाच एक मोठा भूकंप घडतो.

प्रकटीकरण अकरावा अध्याय दर्शवितो की फ्रेंच राज्यक्रांतीच्या काळात शहराचा दहावा भाग पडला; आणि त्या इतिहासात, सदोम व मिसर असे दर्शविण्यात आलेल्या दोन भविष्यसूचक शिंगांनी युक्त असलेले फ्रान्स राष्ट्र उलथवून टाकण्यात आले. फ्रान्सची ती दोन शिंगे संयुक्त संस्थानांच्या दोन शिंगांचे प्रतिरूप ठरतात.

दानियेल सातमध्ये फ्रान्स हे भविष्यवाणीनुसार त्या दहा राज्यांपैकी एक होते, जी मूर्तिपूजक रोमाचे प्रतिनिधित्व करतात; आणि म्हणून राज्याचा (नगराचा) दहावा भाग पडला. प्रत्यक्षात, दानियेल सातमधील त्या दहा शिंगांपैकी, ज्यांनी शेवटी इ.स. ५३८ मध्ये पोपसत्तेला पृथ्वीच्या सिंहासनावर बसविले, फ्रान्स हे पोपसत्तेची स्थापना करणारे प्रमुख राज्य होते. दानियेल सातमधील दहा सामर्थ्यांपैकी एक म्हणून, फ्रान्स प्रकटीकरण तेरामधील दोन शिंगांच्या पृथ्वीपशूची भूमिका दर्शविते. आरंभी फ्रान्सने पोपसत्तेसाठी जे कार्य केले, तेच कार्य संयुक्त संस्थाने शेवटी करतात. संयुक्त संस्थाने ही संयुक्त राष्ट्रांचे प्रतिनिधित्व करणाऱ्या दहा राजांमधील प्रमुख सत्ता आहे, आणि रविवारच्या कायद्याच्या भूकंपात ती पडते. पुढील लेखात आपण या वचनांचा अधिक पूर्णपणे विचार करू.

या लेखाचा एक मुख्य मुद्दा असा आहे की हा असा संदेश आहे जो देवाच्या लोकांना त्यांच्या पायांवर उभे करतो; कारण जो सांत्वनकर्ता त्यांना त्यांच्या पायांवर उभे करतो तो तेलाचे प्रतिनिधित्व करतो, आणि ते तेल केवळ पवित्र आत्म्याचेच नव्हे, तर देव आपल्या लोकांकडे पाठवित असलेल्या संदेशांचेही प्रतिनिधित्व करते. प्रकटीकरण अध्याय अकरामधील जो संदेश मोशे व एलीया यांना त्यांच्या पायांवर उभे करतो, तोच यिर्मयाला दिलेल्या प्रतिज्ञेद्वारेही दर्शविला गेला आहे.

यशयानेही हाच आर्जव केला होता, जेव्हा तो म्हणाला, “कारण प्रभु परमेश्वर, इस्राएलचा पवित्र असा म्हणतो: परत येण्यात आणि विश्रांतीत तुम्ही तारण पावाल.” यशयाने पुढे असेही जोडले की हे “परत येणे” दृष्टांतातील थांबण्याच्या काळाशी संबंधित होते, कारण त्याने लिहिले, “म्हणून परमेश्वर थांबेल, म्हणजे तो तुमच्यावर कृपा करील; आणि म्हणून तो उच्च केला जाईल, म्हणजे तो तुमच्यावर दया करील; कारण परमेश्वर न्यायाचा देव आहे: जे सर्व त्याची वाट पाहतात ते धन्य आहेत.”

यिर्मयाने ज्याप्रमाणे ओळखले, त्याप्रमाणे देवाचे “मुख” होण्याचा विशेषाधिकार म्हणजे त्या काळात देवाच्या वतीने बोलण्याचा विशेषाधिकार होय, जेव्हा संयुक्त संस्थाने “अजगराप्रमाणे बोलते.” त्या वेळी देवाच्या लोकांकडून जे शब्द बोलले जातील, ते पापल पशूच्या चिन्हाविरुद्धचा इशारा असतील. त्या गौरवशाली चळवळीत सहभागी होण्यासाठी आपण परतले पाहिजे.