भविष्यवाणीचा आत्मा: विलंबाचा काळ आणि मध्यरात्रीची आरोळी

आमच्या मागील सादरीकरणात हा प्रश्न उपस्थित झाला की, जर २२ मार्च १८४४ हा पहिल्या महिन्याचा पहिला दिवस असेल, तर २२ ऑक्टोबर १८४४ हा सातव्या महिन्याचा दहावा दिवस कसा असू शकतो? मार्च १८४४ मध्ये मिलराइटांनी १८४३ च्या समाप्तीविषयी जे ते मानत होते त्याचा गैरसमज केला होता. त्या निराशेनंतर त्यांनी काळाच्या बायबलाधिष्ठित गणनेचा पुनर्विचार केला. हे Gerhard Damsteegt यांच्या Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission या पुस्तकात, विशेषतः पृष्ठ ८९ आणि ९२ वर, स्पष्ट केले आहे. जेव्हा त्यांना वाटले की १८४३ संपले आहे, तेव्हा त्यांनी काळाविषयीच्या आपल्या समजुतीतील दोन घटकांचे पुनर्मूल्यांकन केले: १८४३ वरून १८४४ मध्ये होणारा बदल, आणि वर्षांची सुरुवात व समाप्ती दर्शविणारे दिवस, ज्यायोगे ते सातव्या महिन्याचा दहावा दिवस गणना करू शकतील.

मी अनेकदा यावर भर देतो की २२ मार्चपासून २२ ऑक्टोबरपर्यंत सात महिने होतात. मी असे सुचवत नाही की हीच सातव्या महिन्याची चळवळ आहे; परंतु हे लक्षवेधी आहे की मिलेराइट लोकांना २२ मार्च महत्त्वपूर्ण वाटत होता, आणि तो एक उपयुक्त मानसिक निदर्शक आहे—सात महिन्यांनंतर आपण २२ ऑक्टोबरला पोहोचतो. हे वस्तुनिष्ठ सत्य आहे.

निराशा आणि विलंबाचा काळ हे एखाद्या कालविषयक भविष्यवाणीची पूर्तता नव्हते; उलट, ते मिलरवादी लोकांच्या गैरसमजुतीचे फलित होते. त्यांच्या गैरसमजुतीमुळेच विलंबाचा काळ आणि निराशा पूर्ण झाली; विलंबाचा काळ एखाद्या ठराविक बिंदूपासून सुरू होईल, असे सांगणारी कोणतीही विशिष्ट भविष्यवाणी नव्हती. २२ मार्च, १८४४ रोजी १८४३ हे वर्ष संपले आहे, या त्यांच्या विश्वासामुळे ती निराशा उत्पन्न झाली.

काल आपण वाचले की मिलर त्या तारखेची अपेक्षा करीत होता. मिलराईटांपैकी बहुसंख्य जण त्या तारखेकडे पाहत होते, आणि त्यांच्या विरोधकांनाही हे माहीत होते व मिलराईट खोटे आहेत याचा पुरावा म्हणून ते त्या तारखेची वाट पाहत होते. हीच प्रचलित समज होती. ती तारीख निघून गेल्यानंतर त्यांनी वेळेच्या भविष्यवाण्यांचा अधिक बारकाईने शोध घेण्यास सुरुवात केली, ज्यामुळे ते २२ ऑक्टोबर, १८४४ या तारखेपर्यंत पोहोचले. यामुळे काल उपस्थित झालेल्या प्रश्नासाठी एक संदर्भबिंदू उपलब्ध होतो.

आज, मला थांबून राहण्याच्या काळाकडे पाहण्यात अधिक वेळ घालवायचा आहे. हे महत्त्वाचे आहे, कारण आपण Ellen White यांच्या पहिल्या दृष्टांताशी व्यवहार करीत आहोत, जिथे त्या म्हणतात की स्वर्गाकडे जाणाऱ्या मार्गाच्या प्रारंभी असलेला तेजस्वी प्रकाश हा Midnight Cry होता, आणि जर तुम्ही त्या प्रकाशाला नाकारले, तर तुम्ही स्वर्गाकडे जाणाऱ्या मार्गावरून खाली पडता. मी हे दाखवून देण्याचा प्रयत्न करीत आहे की त्यांच्या दृष्टांतातील Midnight Cry मध्ये Second Angel's Message चा संपूर्ण इतिहास समाविष्ट आहे.

वैयक्तिकरीत्या, त्या दर्शनातील मध्यरात्रीची हाक, जी मार्गाच्या आरंभी आहे आणि संपूर्ण मार्गावर प्रकाश टाकते, ती 1840 ते 1844 या काळातील मिलराइट्सच्या इतिहासाचे प्रतिनिधित्व करते, असे म्हणण्यात मला काहीही अडचण नाही. त्या इतिहासातील गतीमानता योग्य रीतीने समजली गेली पाहिजे. मध्यरात्रीच्या हाकेची परिपूर्ती स्वतः 12 ऑगस्ट ते 17 ऑगस्ट या काळात झाली, जेव्हा एक्सेटर कॅम्प मीटिंगमध्ये हा संदेश सादर करण्यात आला; आणि त्यानंतर त्यांनी हा संदेश साधारण दोन महिने—सप्टेंबर आणि ऑक्टोबर, दोन महिने आणि पाच दिवस—घेऊन गेला. 22 ऑक्टोबरपूर्वी ते प्रभूच्या पुनरागमनाची तयारी करीत होते. हा दोन महिन्यांचा कालावधी म्हणजे मध्यरात्रीच्या हाकेचा इतिहास होय. तथापि, या कालखंडात नेऊन पोहोचविणाऱ्या पायऱ्या समजल्याशिवाय तुम्ही हा कालखंड समजू शकत नाही. माझ्यासाठी, मध्यरात्रीची हाक, अधिक विशिष्टपणे सांगायचे तर, विलंबकाळाचा इतिहास आहे, जो 22 ऑक्टोबर, 1844 पर्यंत चालू राहतो.

येथे 1840 ते 1844 या कालखंडाचा इतिहास आहे. भविष्यवाणीच्या आत्म्यातील अनेक उताऱ्यांमध्ये सिस्टर व्हाइट आपल्याला सांगतात की संदेश कोठे स्थित करायचे हे आपण जाणून घेणे आवश्यक आहे. जेव्हा तुम्ही संदेशांचे स्थान निश्चित करू लागता, तेव्हा तुम्हाला जाणवते की सर्व संदेश काळातील एका विशिष्ट बिंदूवर येतात आणि त्यानंतर सामर्थ्यप्राप्त होतात.

पहिला देवदूत १७९८ मध्ये, अंतकाळी येतो, जेव्हा दानियेलाचे पुस्तक उघडले जाते आणि ज्ञानाची वाढ होते. ११ ऑगस्ट, १८४० रोजी पहिल्या देवदूताचा संदेश सामर्थ्यप्राप्त होतो, जेव्हा वर्ष-दिवस तत्त्वाची संपूर्ण जगासाठी पुष्टी होते, आणि त्याद्वारे प्रकटीकरण १० मधील देवदूत खाली आणला जातो, जो पहिल्या देवदूताच्या संदेशाच्या सामर्थ्यप्राप्तीचे प्रतीक आहे.

दुसरा देवदूत जून १८४२ मध्ये येतो. आपण काल वाचले की जून १८४२ मध्ये श्री. मिलर यांनी कॅस्को स्ट्रीट चर्चमध्ये आपल्या सादरीकरणांची दुसरी मालिका दिली. फारच थोडे अपवाद वगळता, प्रोटेस्टंट चर्चांनी आपली दारे बंद केली. म्हणून जून १८४२ मध्ये दुसऱ्या देवदूताचा संदेश येतो, कारण जेव्हा एखादे प्रोटेस्टंट चर्च पहिल्या देवदूताच्या संदेशाविरुद्ध आपले दार बंद करते, तेव्हा ते बाबेलचा भाग बनते. दुसऱ्या देवदूताचा संदेश हा बाबेलमधून बाहेर पडण्याचा एक आह्वान आहे. तो प्रगतिशील आहे.

सिस्टर व्हाइट आपल्याला सांगतात की, जरी प्रोटेस्टंटांनी जून 1842 मध्ये आपली दारे बंद करण्यास सुरुवात केली होती, तरी बाबेलमधून बाहेर पडण्याचे आवाहन—जे दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशातील आशय आहे—प्रत्यक्षात 1844 च्या उन्हाळ्यापर्यंत सुरू झाले नव्हते.

दुसऱ्या देवदूताचा संदेश जून १८४२ मध्ये येतो, आणि एक्सेटर येथील कॅम्प मीटिंगमध्ये, १२–१७ ऑगस्ट १८४४ दरम्यान, मध्यरात्रीच्या आक्रोशाच्या संदेशाने समर्थित केला जातो.

तिसरा देवदूत २२ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी येतो, कारण त्या दिवशी परमपवित्र स्थानात जाणारा मार्ग उघडला जातो, जिथे मनुष्यांना हे समजते की ख्रिस्त आता परमपवित्र स्थानातील महायाजक आहे. तेथे कराराचा कोश ओळखला जातो, आणि त्या कोशात दहा आज्ञा आहेत. जेव्हा सिस्टर व्हाइट यांना परमपवित्र स्थानात नेण्यात आले आणि त्यांनी दहा आज्ञांकडे पाहिले, तेव्हा त्यांनी पाहिले की शब्बाथाची आज्ञा इतरांपेक्षा अधिक तेजाने प्रकाशित होत होती; यावरून तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशातील शब्बाथाचे महत्त्व अधोरेखित होत होते. ही शब्बाथ किंवा रविवार यांवरील एक कसोटी ठरेल. २२ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाचा आशय प्रकट होतो.

या तिन्ही संदेशांचे एक वैशिष्ट्य असे आहे की, पहिल्या देवदूताचा संदेश १७९८ मध्ये आला तेव्हा कोणीही तो समजला नाही. प्रभूने विल्यम मिलर यांना पहिल्या देवदूताचा दूत म्हणून उभे केले, परंतु १८१८ पर्यंत—वीस वर्षांनंतर—मिलर यांना तो संदेश समजू लागला नाही. संदेश येतो, परंतु देवाच्या लोकांना तो ओळखण्यास काही काळ लागतो, आणि त्यानंतर तो सामर्थ्यसंपन्न होतो.

दुसऱ्या देवदूताचा संदेश जून १८४२ मध्ये येतो; परंतु १८४२ मध्ये कोणत्याही मिलरवादींनी प्रोटेस्टंट मंडळ्यांना बाबेल असे संबोधणे सुरू केले नाही. त्यांनी ते अद्याप ओळखले नव्हते. १८४४ च्या उन्हाळ्यापर्यंत त्यांनी ते ओळखण्यास आणि लोकांना त्या मंडळ्यांतून बाहेर येण्याचे आवाहन करण्यास सुरुवात केली नव्हती. संदेश प्रथम येतो, मग तो समजला जातो, आणि नंतर तो सामर्थ्याने समर्थित केला जातो.

२२ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी, जेव्हा हायरम एडसन यांना ख्रिस्त पवित्र स्थानातून परमपवित्र स्थानात जात असल्याचे दर्शन झाले, तेव्हा त्यांना ख्रिस्ताच्या सेवाकार्यातील बदलाविषयी काही प्रकाश प्राप्त झाला. परंतु २३ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी, हायरम एडसन रविवार हा पशूची खूण आहे याविषयी लेख लिहिण्यास किंवा प्रवचन देण्यास तयार नव्हते. त्या कालावधीनंतरच त्यांना तिसऱ्या देवदूताचा संदेश समजला.

सातव्या-दिवशीचे ॲडव्हेंटिस्ट जाणतात तसे, जेव्हा प्रकटीकरण १८ मधील चौथा देवदूत तिसऱ्या देवदूताशी सामील होतो, तेव्हा तिसऱ्या देवदूताचा संदेश सामर्थ्यप्राप्त होतो. जे हे LiveStreaming वर पाहत आहेत किंवा नंतर DVDs वर पाहतील, त्यांना ११ सप्टेंबर २००१ रोजी चौथा देवदूत तिसऱ्याशी सामील होण्याच्या वेळेबद्दल वाद घालावासा वाटू शकतो. या टप्प्यावर, आम्ही त्याबाबत कोणताही युक्तिवाद करीत नाही; परंतु आम्ही ते नाकारतही नाही: ट्विन टॉवर्स कोसळण्याबरोबरच चौथा देवदूत तिसऱ्या देवदूताशी सामील होतो, आणि याच ठिकाणी तिसऱ्या देवदूताचा संदेश सामर्थ्यप्राप्त होतो.

तीनही देवदूतांचे संदेश या वैशिष्ट्यांनी युक्त आहेत: ते येतात, समजले जातात, आणि मग सामर्थ्यप्राप्त होतात.

इ.स. 1842 च्या जून महिन्यात, प्रोटेस्टंट मंडळ्यांनी पहिल्या देवदूताच्या संदेशाविरुद्ध आपली दारे बंद करून, एक दार बंद होऊ लागले. या इतिहासाच्या प्रारंभी आपण एक दार बंद होताना पाहतो; आणि या इतिहासाच्या शेवटी—दुसऱ्या देवदूताच्या इतिहासाच्या शेवटी—ते दार पुन्हा बंद होते: परमपवित्र स्थानात जाणारे दार, दहा कुमारिकांच्या दृष्टांतातील दार.

या दोन दारे बंद होण्याच्या घटना विशेषत्वाने नोंदण्यास महत्त्वाच्या आहेत, विशेषतः जर तुम्ही मंदिराच्या दोन शुद्धीकरणांच्या विषयाशी व्यवहार करणार असाल तर. ख्रिस्त पृथ्वीवर असताना त्याने मंदिराचे दोनदा शुद्धीकरण केले, आणि सिस्टर व्हाईट आम्हाला सांगतात की जगाच्या अंतकाळीही मंदिराची दोन शुद्धीकरणे होतील, जशी मिलराइटांच्या काळात झाली होती. मिलराइटांच्या काळातील मंदिराची शुद्धीकरणे जून 1842 मध्ये दार बंद होण्याच्या वेळी नोंदता येतात—मंदिराचे पहिले दार, म्हणजे प्रोटेस्टंटिझम—आणि दुसऱ्या मंदिर-शुद्धीकरणाच्या वेळी, जेव्हा मिलराइटांच्या मंदिर-शुद्धीकरणाची प्रक्रिया पूर्ण होते.

आपण विलंबकाळाचा विचार करणार आहोत. दुसऱ्या देवदूताच्या या इतिहासात, विलंबकाळ २२ मार्च, १८४४ रोजी आरंभ होतो, आणि त्याच्या दोन्ही टोकांना मंदिराच्या दोन शुद्धीकरणांनी सीमा घातलेली आहे. हाच दुसऱ्या देवदूताचा संदेश आहे.

ही गिदोनचीही कथा आहे. गिदोनच्या कथेत दोन शुद्धीकरणे होती, जी दोन मंदिर-शुद्धीकरणे आणि दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशाचे प्रतीकांपैकी एक आहेत.

आपल्या अभ्यासाची सुरुवात आपण Spiritual Gifts, volume 1, pages 195–196 मधील एका उद्धरणाने करू या. त्याचा मध्यरात्रीच्या आक्रोशाशी असलेला संबंध समजून घेण्यासाठी आपण विलंबाच्या काळाकडे पाहत आहोत, कारण आपण मध्यरात्रीच्या आक्रोशाचा प्रकाश नाकारू इच्छित नाही; जर आपण तसे केले, तर खालील दुष्ट जगाकडे जाणाऱ्या मार्गावरून आपण खाली पडतो.

दुसऱ्या देवदूताचा संदेश जून 1842 मध्ये येतो, आणि मध्यरात्रीची हाक ऑगस्ट 1844 मध्ये त्यास सामील होते. या संदेशावर—बाबेलमधून बाहेर पडण्याच्या हाकेवर—आत्म्याचा हा ओतप्रोत वर्षाव म्हणजेच ती इतिहासरेषा आहे जी सिस्टर व्हाइट 11 सप्टेंबर 2001 चा इतिहास वर्णन करण्यासाठी वापरतात, जेव्हा तिसऱ्या देवदूताचा संदेश चौथ्या देवदूताशी संलग्न होतो. चौथा देवदूत तो काळ आहे जेव्हा प्रकटीकरण 18 मधील सामर्थ्यवान देवदूत खाली उतरतो.

दानियेल ८ आणि दानियेल ९ मध्ये दर्शविलेल्या २३०० वर्षांपैकी यहूद्यांसाठी ४९० वर्षांचा परीक्षाकाल वेगळा कापून ठेवण्यात आला होता. ही ४९० वर्षे इ.स. ३४ मध्ये स्तेफनाच्या दगडमाराने समाप्त झाली. त्या वेळी, भविष्यसूचक अर्थाने, यरुशलेमाचा नाश होणे अपेक्षित होते; परंतु त्याचा नाश इ.स. ७० पर्यंत झाला नाही. *The Great Controversy* मध्ये सिस्टर व्हाइट त्या इतिहासाविषयी हेच सांगतात. त्या म्हणतात की, इ.स. ३४ पूर्वी अशी मुले आणि इतर लोक होते ज्यांनी ख्रिस्त व शिष्य यांचा संदेश ऐकला नव्हता, आणि देवाने आपल्या दयेने त्यांना यरुशलेमाच्या विनाशापूर्वी त्या संदेशासमोर उभे राहण्यासाठी वेळ दिला. त्या, ख्रिस्ताप्रमाणेच, यरुशलेमाच्या विनाशाला जगाच्या अंताचे द्योतक म्हणून ओळखतात.

तो इतिहास ती ज्या इतिहासाविषयी बोलत आहे त्याचाच पूर्वसंकेत देतो. जेव्हा रविवारचा नियम संयुक्त संस्थानांमध्ये येईल आणि संदेश शेवटी पतित मंडळ्यांपर्यंत पोहोचेल, तेव्हा बाबेलमध्ये असलेली देवाची संताने त्यांच्या मंडळ्यांनी किंवा त्यांच्या पूर्वजांनी एकोणिसाव्या शतकात केलेल्या नकारासाठी उत्तरदायी धरली जाणार नाहीत.

या दोन परिच्छेदांमध्ये, जगाच्या अंतकाळातील रविवारच्या कायद्याविषयीच्या आपल्या इतिहासाची तिने मध्यरात्रीच्या हाकाच्या इतिहासाशी तुलना केलेली ही दुसरी वेळ आहे. पहिल्या वेळी ती असे म्हणते की प्रकटीकरण १८ मधील सामर्थ्यवान देवदूत तिसऱ्या देवदूताशी जसा मध्यरात्रीचा पुकार दुसऱ्या देवदूताशी सामील झाला तसा सामील होतो. जरी ती रविवारच्या कायद्याच्या संकटाचा इतिहास मांडत असली, तरी ती स्पष्टपणे दुसऱ्या देवदूताच्या इतिहासाचा संदर्भबिंदू म्हणून उपयोग करत आहे. हे समांतर इतिहास आहेत.

जगाच्या शेवटी असो किंवा दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशात असो, बाबेलमधून बाहेर पडण्याच्या आवाहनाच्या संदर्भात, लोट हा त्या इतिहासाचा आणि सदोमाच्या विनाशाचा एक प्रतीक आहे.

जर तुम्ही दानिएल ११ योग्य रीतीने समजत असाल, तर ४१व्या वचनात उत्तर दिशेचा राजा वैभवशाली देशात प्रवेश करतो आणि पुष्कळ जण पराभूत होतात; परंतु "हे त्याच्या हातातून सुटतील, म्हणजे एदोम, मोआब, आणि अम्मोनच्या संततीतील प्रमुख." मोआब आणि अम्मोन हे लोटाच्या दोन कन्यांची संतती आहेत. लोटाचे कुटुंब त्या लोकांचे प्रतिनिधित्व करते जे रविवारच्या कायद्याच्या संकटकाळी पोपशाहीच्या हातातून सुटतात.

सिस्टर व्हाइट यांनी या प्रतीकात्मकतेचा उपयोग केला आहे. पतित मंडळ्यांचे प्रतिनिधित्व लोटद्वारे करण्यात आले आहे, आणि मौल्यवान जनांना त्या विनाशनियुक्त मंडळ्यांतून घाईघाईने बाहेर काढण्यात आले, जसे सदोमच्या विनाशापूर्वी लोटला तेथून घाईघाईने बाहेर काढण्यात आले होते. देवाच्या लोकांना त्यांच्यावर समृद्ध विपुलतेने उतरलेल्या त्या उत्कृष्ट तेजाने सिद्ध व सबळ करण्यात आले, जेणेकरून ते परीक्षेची घडी सहन करण्यास तयार होतील. सर्वत्र अनेक आवाज ऐकू येत होते, म्हणत, "येथे संतांची सहनशीलता आहे; येथे ते आहेत जे देवाच्या आज्ञा आणि येशूचा विश्वास पाळतात."

ती जगाच्या अंतकाळी बाबेलोनमधून बाहेर पडण्याच्या हाकेबद्दल बोलत असताना, त्या हाकेचे वर्णन करण्यासाठी ती मिलराईट काळातील दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशाचा इतिहास वापरते. दुसऱ्या देवदूताचा संदेश हा बाबेलोनमधून बाहेर पडण्याचा एक आह्वान आहे, आणि हा इतिहास रविवार कायद्याच्या संकटाच्या इतिहासाचे प्रतिरूप ठरतो.

या इतिहासाचे वर्णन करण्यासाठी एलेन व्हाइट यांनी वापरलेल्या बायबलमधील संदर्भांपैकी एक म्हणजे सदोम व गमोरा यांची कथा होय. आपण उत्पत्ति 19:1-11 मधून वाचू, जो लोटाच्या कथानकाचा एक भाग आहे.

बहीण व्हाईट ख्रिस्ताच्या काळात आणि मिलराइटांच्या काळात क्रमशः उलगडत जाणाऱ्या परीक्षेच्या प्रक्रियेविषयी बोलतात, आणि अशा प्रकारे आपल्या दृष्टीनेही क्रमिक परीक्षेची प्रक्रिया दर्शवितात. Early Writings, पृष्ठ 259 मध्ये त्या म्हणतात, “जे योहान बाप्तिस्ताचा संदेश स्वीकारत नव्हते, त्यांना येशूच्या शिकवणीचा लाभ होऊ शकत नव्हता; तसेच वरच्या पवित्रस्थानातील ख्रिस्ताच्या सेवाकार्यातूनही त्यांना लाभ होऊ शकत नव्हता.” त्यानंतर त्या म्हणतात, “ज्यांनी पहिल्या देवदूताचा संदेश स्वीकारला नाही, त्यांना दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशाचा लाभ होऊ शकत नव्हता; तसेच मध्यरात्रीच्या घोषणेतूनही त्यांना लाभ होऊ शकत नव्हता.”

Early Writings, 259 मधील त्या उताऱ्यात, जेव्हा ख्रिस्ताच्या काळात दार बंद होते, तेव्हा यहूदी पूर्ण अंधकारात, आंधळेपणात असतात.

दुसऱ्या देवदूताचा मिलराइट इतिहास हा लोटाचा इतिहास आहे. दोन देवदूत नगरात येतात (जून १८४२), दुसऱ्या देवदूताचा संदेश येतो, आणि लोट त्यांना त्या रात्री मुक्काम करण्यास थांबवितो (विलंबाचा काळ). न्यायनिवाडा होतो, आणि मग एक दार बंद होते (२२ ऑक्टोबर, १८४४).

हे एकत्रित करण्यापूर्वी, आम्ही आणखी एका बायबलमधील इतिहासाकडे पाहू, जिथे एक विलंबाचा काळ मिलेराइट इतिहासाशी सुसंगतपणे जुळून येतो.

पुढील इतिहास म्हणजे मोशेने पवित्रस्थानाच्या बांधणीविषयी आणि व्यवस्थेविषयी सूचना प्राप्त केल्या हा आहे.

या इतिहासकाळात, मंदिराच्या बांधणीविषयी सूचना ग्रहण करण्यासाठी मोशेने ४६ दिवस व्यतीत केले; हे १७९८ ते १८४४ या ४६ वर्षांच्या कालावधीशी समांतर आहे, ज्यामध्ये प्रभूने मिलेराइट मंदिर उभे केले, तसेच योहान २:२० मध्ये नमूद केलेल्या हेरोदाने मंदिराच्या पुनर्बांधणीसाठी घेतलेल्या ४६ वर्षांशी, आणि मानवी मंदिराच्या ४६ गुणसूत्रांशीही. त्या सहा दिवसांच्या काळात, यहोशवा मोशेबरोबर होता, आणि त्यांनी एकत्र मन्ना खाल्ले व पर्वतामधून उतरणाऱ्या ओहोळातून पाणी प्याले. यहोशवा मोशेबरोबर मेघात प्रवेश केला नाही, तर मोशेच्या पुनरागमनाची वाट पाहत तो बाहेरच राहिला, आणि दररोज खात-पित राहिला, तर मोशेने त्या चाळीस दिवसांत उपवास केला.

पर्वतावरच्या आपल्या वास्तव्यादरम्यान मोशेला असे पवित्रस्थान उभारण्याच्या सूचना देण्यात आल्या, ज्यामध्ये दैवी उपस्थिती विशेष रीतीने प्रकट होईल. ‘त्यांनी माझ्यासाठी एक पवित्रस्थान करावे; म्हणजे मी त्यांच्यामध्ये वास करीन’ (Exodus 25:8), ही देवाची आज्ञा होती.

याच ठिकाणी पवित्रस्थानाच्या बांधणीशी 46 हा अंक संबंधित असल्याचे आपल्याला आढळते.

आम्ही निर्गमातून वाचन करू आणि या कथेत एक विलंबाचा काळ नोंदवू, कारण तो ख्रिस्ताच्या काळातील, मिलेराइटांच्या काळातील, आणि जगाच्या शेवटी असलेल्या विलंबाच्या काळाचे पूर्वचित्रण करतो. हा विलंबाचा काळ अशी परिस्थिती निर्माण करतो की ज्यामुळे मध्यरात्रीची घोषणा करण्यात येऊ शकते आणि उपासकांचे दोन वर्ग उत्पन्न होतात. विलंबाचा काळ नसता, तर प्रभूला मध्यरात्रीच्या घोषणेत जे साध्य करावयाचे आहे त्यासाठी त्या इतिहासातील आवश्यक घडामोडी अस्तित्वात आल्या नसत्या. विलंबाचा काळ काय प्रतिनिधित्व करतो हे आपण पाहिले पाहिजे.

हा ४६ दिवसांचा कालखंड, हा थांबून राहण्याचा काळ, तो असा समय आहे की ज्यामध्ये प्रभु एका लोकांशी करार करीत आहे.

या इतिहासात प्रभूने मिलरवादी लोकांबरोबर करार केला होता काय? होय.

ख्रिस्ताच्या काळात पेंटेकोस्टच्या दिवशी त्याने ख्रिस्ती मंडळीशी करार केला काय? होय.

म्हणून, हा विलंबाचा काळ हा प्रभू एखाद्या लोकांशी करारात प्रवेश करीत असल्याच्या मार्गचिन्हांपैकी एक आहे.

मूशेच्या इतिहासात आपल्याला विलंबाचा एक कालखंड दिसतो. या काळात त्या दोन पट्ट्या कराराचे प्रतीक आहेत, आणि प्रभु करारात प्रवेश करून मूशेला मंदिर उभारण्याविषयी सूचना देत आहे.

१७९८ पासून १८४४ पर्यंत, त्या ४६ वर्षांच्या काळात, प्रभू मिलराइट मंदिर उभारित होता, जेणेकरून तो आधुनिक इस्राएलाबरोबर करारात प्रवेश करू शकेल.

मोशे आणि सत्तर ज्येष्ठांच्या प्रतीक्षाकाळाविषयी आपण आत्ताच वाचलेला कालखंड बायबलमधील इतिहासात पेंटेकोस्ट म्हणून ओळखला जातो—पासोवरनंतर पन्नास दिवसांनी. परमेश्वराने इस्राएलला पेंटेकोस्टचे स्मरण सर्वकाळ करावे अशी आज्ञा दिली. नव्या करारात, हाच इतिहास स्मरणार्थ मानून पेंटेकोस्ट हा प्रारंभीच्या ख्रिस्ती मंडळीचा एक केंद्रबिंदू ठरतो. ख्रिस्ताच्या काळातील पेंटेकोस्टमध्ये, मिलराइटांच्या इतिहासात, आणि जगाच्या शेवटीही हेच घटक पुन्हा प्रकट होतील, असे आपण पाहतो.

एम्माउसकडे जाणाऱ्या मार्गाच्या कथानकाच्या संदर्भात, लूक 24:44–52 मधून आपण पेंटेकोस्टकडे पाहू या.

लूकमध्ये यापूर्वी, येशूसोबत चालत असलेले ते दोन शिष्य त्याला त्यांच्याबरोबर थांबण्याची विनंती करतात. बायबलमध्ये ‘थांब’ हा शब्द वापरला आहे. तेथे एका थांबण्याच्या काळाची नोंद केलेली आहे, परंतु याच इतिहासात आपण एका वेगळ्या थांबण्याच्या काळाची नोंद करू इच्छितो.

विलंबाचा काळ हा सामर्थ्य प्राप्त करण्यासाठी यरुशलेममध्ये थांबण्याच्या आज्ञेने चिन्हांकित केला आहे. याच ठिकाणी मिलरवादींसाठी संदेशाचे सामर्थ्यप्रदान घडून येते.

थांबून राहणे म्हणजे प्रतीक्षा करणे. “धन्य तो जो प्रतीक्षा करतो.” कशाची? सामर्थ्यप्रदानाची.

मध्यरात्रीच्या घोषणेचे सामर्थ्यप्रदान तुम्हाला योग्य रीतीने समजू शकत नाही, जोपर्यंत तुम्ही तो विलंबाचा काळ समजत नाही, ज्यामध्ये त्यांना त्या सामर्थ्यासाठी प्रतीक्षा करण्याची आज्ञा देण्यात आली होती. तो त्या कथानकाचा एक भाग आहे. तुमच्या मागे स्थापित केलेला प्रकाश सतत प्रकाशित राहावा, यासाठी तुम्ही संपूर्ण इतिहास समजून घेतला पाहिजे.

हे नेमके कुठे चालले आहे हे कदाचित तुम्हाला अजून दिसत नसेल, पण उद्या ते स्पष्ट होईल.

तीन भविष्यवाण्यांमुळे मिलेराइट लोकांमध्ये एक गैरसमज निर्माण झाला, ज्यामुळे विलंबाचा काळ आणि पहिली निराशा उद्भवली. या भविष्यवाण्या त्या त्याच तीन आहेत, ज्यांसाठी विल्यम मिलर यांनी सांगितले की त्यांना प्रारंभबिंदू देण्यात आला होता: 1335, 2520, आणि 2300 दिवस.

जर तुम्ही हे समजता की विलंबाचा काळ हा मध्यरात्रीच्या पुकाराचा एक विशिष्ट घटक आहे, तर त्या विलंबाच्या काळाला कशामुळे उत्पन्न झाले हे तुम्ही विचारले पाहिजे. तो या तीन कालभविष्यवाण्यांमुळे उत्पन्न झाला: 1335, 2520, आणि 2300.

जर तुम्ही 2520 आणि 1335 यांवरील भविष्यवाणी नाकारता, तर तुम्ही मध्यरात्रीच्या घोषणेला नाकारत आहात आणि खालील दुष्ट जगाकडे जाणाऱ्या मार्गावरून खाली पडता.

या सर्वांसह आपण ज्याच्या दिशेने चाललो आहोत, ते तेथेच आहे.

ते थांबले, कारण त्यांना वरून येणाऱ्या सामर्थ्याची वाट पाहायची होती; आणि Millerite History मध्ये ते सामर्थ्य Midnight Cry होते.

बेथानी हे यरुशलेमचे एक उपनगर असून, ते शहराबाहेर सुमारे दीड मैल अंतरावर आहे. येशूच्या काळात हे एक लक्षणीय अंतर होते, कारण लोक सर्वत्र पायी चालत जात असत.

बेथानीचा अर्थ ‘गरीबांचे घर’ असा होतो.

येशूचे आवडते ठिकाण बेथानी होते, जिथे लाजर, मरिया आणि मार्था राहत होते.

हे लक्षात घेण्यासारखे आहे की मध्यरात्रीच्या पुकाराचे वर्णन करण्यासाठी सिस्टर व्हाइट ज्या इतिहासाचा उपयोग करतात, तो म्हणजे विजयोत्सवी प्रवेश.

येशू विजयी प्रवेशासाठी यरुशलेममध्ये प्रवेश करण्यापूर्वी, तो बेथानीत, म्हणजे दरिद्रांच्या घरात, थांबला. जसा मध्यरात्रीच्या हाकेपूर्वी थांबून राहण्याचा एक काळ असतो, तसाच विजयी प्रवेशापूर्वीही थांबून राहण्याचा एक काळ असतो. त्या समांतर इतिहासरेखा आहेत, परंतु आपण अद्याप लूक 24:44-52 याचाच विचार करीत आहोत आणि यरुशलेममध्ये प्रतीक्षा करीत व थांबून राहात आहोत.

मध्यरात्रीच्या हाकेच्या वेळी, मिलराइट्स यांची शास्त्रवचनांविषयीची समज उघडली गेली.

पहिल्या निराशेतून निराश झालेल्यांनी पवित्रशास्त्रांवरून पाहिले की ते विलंबाच्या काळात होते, आणि ज्या त्याच पुराव्यांमुळे त्यांनी प्रभूच्या पुनरागमनाचा काळ 1843 असा भाकीत केला होता, त्याच पुराव्यांनी आता 1844 सिद्ध केले.

प्रभूने त्यांच्यासाठी काय केले होते? त्याने त्यांची समज उघडली होती. हा शिष्यांच्या इतिहासाशी समांतर असा इतिहास आहे.

याकोबाच्या कथेत एक विलंबाचा काळ आहे. हा विलंबाचा काळ अनेक भविष्यसूचक सत्यांना प्रकाशात आणतो, जरी आपण त्यांपैकी केवळ काहींचाच स्पर्श करणार आहोत.

उत्पत्ति 28 मध्ये, 10 व्या वचनापासून सुरू होऊन, याकोबाची कथा जगाच्या अंताची पूर्वछाया दर्शविते. याकोबाचे पुत्र जगाच्या अंतकाळातील 144,000 लोकांचे प्रतिनिधित्व करतात.

याकोबाला चार स्त्रियांपासून पुत्र झाले—दोन पत्न्या, राहेल आणि लेआ, आणि दोन उपपत्नी. त्याला आपल्या पत्नींसाठी श्रम करावे लागले: लेआसाठी 2520 दिवस आणि राहेलसाठी 2520 दिवस. याकोबाच्या कथेत आपल्याला ही दोन्ही 2520 संख्या दिसतात, ज्या उत्तरेकडील आणि दक्षिणेकडील राज्यांचे प्रतिनिधित्व करतात.

याकोब हा मिलराइट इतिहासाचा आणि १,४४,००० लोकांचा एक प्रतीक आहे. त्याची कथा जगाच्या अंतकाळी आपल्यासाठी प्रकाश प्रदान करावी.

प्रभू याकोबाबरोबर करारात प्रवेश करीत आहे. जेव्हा प्रभू मोशे आणि इस्राएल यांच्याबरोबर करारात प्रवेश करतो, तेव्हा प्रतीक्षेचा एक काळ असतो; जेव्हा तो याकोबाबरोबर करारात प्रवेश करतो, तेव्हाही प्रतीक्षेचा एक काळ असतो; जेव्हा तो मिलेराइट इतिहासात आधुनिक इस्राएलबरोबर करारात प्रवेश करतो, तेव्हाही प्रतीक्षेचा एक काळ असतो; आणि जेव्हा तो पेंटेकोस्टच्या वेळी ख्रिस्ती मंडळीबरोबर करारात प्रवेश करतो, तेव्हाही प्रतीक्षेचा एक काळ असतो.

या कथेत, थांबून राहण्याच्या काळात, प्रभू आपल्या लोकांची समज आपल्या वचनाविषयी उघडतो; याचे प्रतीक म्हणजे देवदूत वर चढत आणि खाली उतरत असलेली शिडी—देव आणि मनुष्य यांच्यामधील संप्रेषणाचे एक प्रतीक.

मध्यरात्रीच्या घोषणेसमयी, मिलराइट कुमारी जाग्या होत आहेत आणि देवाचे घर बनत आहेत. तो त्यांच्याशी करार करीत आहे आणि त्यांना आधुनिक इस्राएल बनवीत आहे.

“लूज” बदलले जाते. इ.स. १७९८ मध्ये मिलरवादी हे देवाचे लोक नव्हते. मिलरवाद्यांचा इतिहास हा त्यांच्याशी तो कशा प्रकारे करार करतो आणि त्यांना आपले लोक बनवितो, त्यांना “लूज” पासून “बेथेल” मध्ये बदलतो, याचा इतिहास आहे.

याकोबाची प्रतिज्ञा म्हणजे करारात प्रवेश करणे होय. तो देवाला विनवितो की त्याने त्याला त्या मार्गात—जुन्या वाटांमध्ये—राखावे आणि त्याला खाण्यास भाकर द्यावी. मिलराइटांनी आपली स्वतःची भाकर खावी आणि प्रॉटेस्टंट मूर्खपणाकडे परत जाऊ नये.

जर आपण देव आपल्याला देतो ती भाकर खात राहिलो, तर तो आपल्याबरोबर आपला करार कायम राखील. याकोबाच्या नवसातील भाकर आणि वस्त्रे 1843 Chart वरील सत्यांचे प्रतीक आहेत; एलेन व्हाइट ज्या सत्यांना Rock of Ages—जुने मार्ग आणि भाकर—असे म्हणते.

तो थांबण्याच्या काळात त्यांच्या समजुतीचे उघडणे करतो, ते जिन्यावरून देवदूतांना वर-खाली पाठवून करतो.

जर तुम्ही सत्य स्वीकारले असेल, तर ते इतरांशी वाटून देण्याची जबाबदारी तुमच्यावर आहे. जर तुम्ही तुमची जबाबदारी पूर्ण केली, तर तुम्हीच ती शिडी—संदेशवहनाचे माध्यम—ठरता. आपण त्या माध्यमाचे होण्यासाठी बोलावले गेलो आहोत.

याकोबाचा एक विलंबाचा काळ आहे; तो थांबतो आणि शिडीचे स्वप्न पाहतो, जी विलंबाच्या काळात प्रभू आपल्या वचनाचे आकलन आपल्या लोकांसाठी उघडत आहे, याचे प्रतिनिधित्व करते. या इतिहासात प्रभू आपल्या लोकांबरोबर करारात प्रवेश करीत आहे, त्यांना लूजमधून घेऊन त्यांना बेथेल—देवाचे घर—बनवीत आहे.

ख्रिस्त, जो ती शिडी आहे, त्यावरून वर चढणारे व खाली उतरणारे देवदूत ज्या संप्रेषणाच्या मार्गाचे प्रतिनिधित्व करतात, त्याचेच प्रतिनिधित्व जखऱ्यामध्येही केलेले आहे. बहीण व्हाइट यांनी याविषयी Review and Herald, July 20, 1897 मध्ये भाष्य केले आहे, जरी त्यांनी वेगळे प्रतीक वापरले आहे.

“सुवर्ण तेल त्या कृपेचे प्रतिनिधित्व करते, ज्याद्वारे देव विश्वासणाऱ्यांचे दिवे सतत भरलेले ठेवतो, म्हणजे ते लुकलुकून विझून जाऊ नयेत. देवाच्या आत्म्याच्या संदेशांद्वारे हे पवित्र तेल स्वर्गातून ओतले जात नसते, तर दुष्टतेच्या शक्तींना मनुष्यांवर संपूर्ण प्रभुत्व मिळाले असते.”

जेव्हा देव आपल्याकडे पाठविलेल्या संदेशांना आपण स्वीकारत नाही, तेव्हा देवाचा अनादर होतो. अशा रीतीने आपण त्या सुवर्णतेलाला नाकारतो, जे तो आपल्या आत्म्यांत ओतू इच्छितो, जेणेकरून ते अंधकारात असलेल्यांपर्यंत पोहोचविले जावे. जेव्हा हा आवाज येतो, “पाहा, वर येत आहे; त्याला भेटावयास बाहेर जा,” तेव्हा ज्यांनी पवित्र तेल प्राप्त केलेले नाही, ज्यांनी आपल्या अंतःकरणात ख्रिस्ताची कृपा जपलेली नाही, त्यांना मूर्ख कुमारिकांप्रमाणे हे आढळेल की ते आपल्या प्रभूला भेटण्यास तयार नाहीत. त्यांच्यामध्ये स्वतःच्या बळावर ते तेल प्राप्त करण्याची शक्ती नसते, आणि त्यांचे जीवन उद्ध्वस्त होते. परंतु जर देवाचा पवित्र आत्मा मागितला गेला, जर आपण मोशेप्रमाणे विनविले, “मला तुझे वैभव दाखव,” तर देवाचे प्रेम आपल्या अंतःकरणांत ओतले जाईल. सुवर्ण नळ्यांद्वारे ते सुवर्णतेल आपल्यापर्यंत पोहोचविले जाईल. “सामर्थ्याने नव्हे, शक्तीनेही नव्हे, तर माझ्या आत्म्याने, असे सैन्यांचा परमेश्वर म्हणतो.” नीतिसूर्याच्या तेजस्वी किरणांना स्वीकारून देवाची मुले जगात दिव्यांप्रमाणे प्रकाश देतात.” Review and Herald, July 20, 1897.

याकोबाच्या कथेमध्ये आपल्याला मिलराईट इतिहासाची कथा आढळते. तेथे विलंबाचा एक काळ आहे, आणि तो स्वर्ग व पृथ्वी यांमधील संप्रेषणाचे प्रतिनिधित्व करणारी शिडी पाहतो.

जखऱ्या आपल्याला दोन सुवर्ण नळ्यांविषयी सांगतो. एका शिडीला दोन मुख्य दांडे किंवा बाजूचे पट्टे असतात, परंतु जखऱ्या त्यांना दोन सुवर्ण नळ्या असे म्हणतो.

आपण स्वर्गाच्या शिडीवरून खाली येणारे संदेश स्वीकारायचे आणि ते इतरांपर्यंत पोहोचवायचे आहेत. जर आपण असे केले, तर आपण त्या शिडीचा एक भाग, त्या संप्रेषण प्रक्रियेचा एक भाग ठरतो.

सिस्टर व्हाईट हे दहा कुमारिकांच्या दृष्टांताशी जोडतात.

मिलराइट इतिहासात, ते दहा कुमारींच्या दृष्टांताची पूर्तता करीत होते. याकोबाचा विलंबकाळ हा मत्तय २५ आणि हबक्कूक २ मधील विलंबकाळ आहे: “दर्शनास विलंब झाला तरी त्याची वाट पाहा.”

याकोब आणि जखऱ्या यांची कथा या एकाच विलंबाच्या काळांविषयी आहेत.

विलंबाचा काल, इतर गोष्टींबरोबरच, हे दर्शवितो की प्रभु आपल्या अनुयायांच्या देवाच्या वचनाविषयीच्या समजुतीत वाढ करणार आहे. जर तुम्ही ते पवित्र तेल ग्रहण करीत नसाल, तर तुम्ही मूर्ख कुमारी आहात.

जेव्हा तुम्ही या इतिहासापर्यंत पोहोचता, जेव्हा दार बंद होते आणि तुम्ही मूर्ख कुमारी ठरता, तेव्हा सिस्टर व्हाइट म्हणतात, "कधीही ऐकले गेलेले सर्वांत दुःखद शब्द, 'मी तुम्हांस ओळखले नाही.'"

मध्यरात्रीच्या घोषणेपासून विलंबाचा काळ वेगळा करता येत नाही. विलंबाचा काळ पवित्र आत्म्याच्या ओतप्रोत वर्षावाला जन्म देतो; तोच मध्यरात्रीच्या घोषणेच्या वेळी देवाच्या लोकांची वचनाविषयीची समज उघडतो आणि सुज्ञ कुमारिका व मूर्ख कुमारिका यांच्यामध्ये भेद करणारे तेल पुरवितो.

ख्रिस्ताने आपले मुकुटमणीसमान कृत्य—लाजराला उठविणे—केले तेव्हा एक विलंबाचा काळ होता.

येशूला असा संदेश मिळाला, “लाजर आजारी आहे. या, त्याची काळजी घ्या.” परंतु येशू ताबडतोब गेला नाही.

सिस्टर व्हाइट म्हणतात की, शिष्य याच गोष्टीवर अडखळले. ते आश्चर्य करीत होते की, तो आपल्या मित्राची मदत करण्यासाठी का जात नव्हता, किंवा मशीहा म्हणून आपले सामर्थ्य का सिद्ध करीत नव्हता. पण तो थांबून राहिला.

मृतांना जीवन देण्याची सामर्थ्य त्याच्यामध्ये आहे याचा आणखी एक पुरावा त्यांना देण्यासाठी त्याने विलंब केला.

लाजराला उठविण्याचा हा मुकुटमणी चमत्कार, त्याच्या कार्यावर आणि त्याच्या दैवीत्वाच्या दाव्यावर देवाची मोहर ठरला.

मध्यरात्रीच्या हाकेत प्रभु शहाण्या कुमारिकांना उभारीत आहे. हे मुद्रांकनाच्या प्रक्रियेचे एक दृष्टांत आहे. मिलरवादी लोकांवर मुद्रांकन होत होते, ज्यामुळे १,४४,००० जणांच्या मुद्रांकनाचे एक दृष्टांत उपलब्ध होत होता.

लाजराच्या धड्याचा अर्थ असा आहे की ख्रिस्त अपराध व पापांमध्ये मेलेल्याला घेऊन त्याला जीवन देऊ शकतो.

लाझराच्या उताऱ्यात, ख्रिस्त मृत्यूची व्याख्या झोप अशी करतो.

ते सर्व झोपलेले आहेत. तो विलंब करीत आहे. तो लाझराला पुनर्जीवित करील, त्यांना जीवन देत आणि त्यांच्यावर आपला शिक्का मुद्रित करीत. हा त्याचा मुकुटमणी चमत्कार आहे.

आपल्या इतिहासात, जेव्हा तो 144,000 जणांवर शिक्का मारतो, तेव्हा तो त्यांना एका ध्वजाप्रमाणे उंच करतो.

जखऱ्या म्हणतो की तो ध्वज म्हणजे मुकुटातील रत्नांसारखा आहे. हे त्याचे मुकुटधारण करणारे कृत्य आहे.

मिलराइट इतिहासातील सत्याच्या ओतप्रोत प्रकटीकरणाने व उलगडण्याने, विलंबाचा काळ त्या क्षणाला चिन्हांकित करतो जेव्हा प्रभु सत्य उघड करतो. वर चढणारे आणि खाली उतरणारे देवदूत असलेली शिडी हे ते स्थान आहे जिथे शिक्कामोर्तब करण्याची प्रक्रिया घडते.

आता आपण विजयोल्लासपूर्ण प्रवेशाकडे पाहू. Spirit of Prophecy, खंड ४, पृष्ठ २५० मध्ये, सिस्टर व्हाइट विजयोल्लासपूर्ण प्रवेशाची कोणाशी तुलना करतात ते लक्षात घ्या.

विजयी प्रवेश मध्यरात्रीच्या आरोळ्याचे प्रतिनिधित्व करतो.

दि यूथ्स इन्स्ट्रक्टर, २१ फेब्रुवारी, १९०१ मधील विजयप्रवेशाविषयी सिस्टर व्हाइट काय म्हणतात ते आपण वाचू या.

मृत लाजरला उठवून तारकाने केलेल्या सर्वोच्च चमत्काराचा लोकांवर विलक्षण परिणाम झाला होता, आणि मोठा व उत्साहपूर्ण जनसमुदाय येशू ज्या ठिकाणी थांबला होता त्या ठिकाणी आकृष्ट झाला होता.” म्हणून, विजयी प्रवेशापूर्वी तो बेथनी येथे थांबला होता.

हे थांबून राहण्याच्या काळास सूचित करते.

ख्रिस्ताने आपल्या सेवाकालात स्वार होण्यास संमती दिल्याची ही पहिलीच वेळ होती; आणि शिष्यांनी याचा असा अर्थ लावला की तो आता आपली राजसत्ता व अधिकार प्रस्थापित करणार होता आणि दाविदाच्या सिंहासनावर आपले स्थान ग्रहण करणार होता.

आनंदाने त्यांनी ती आज्ञा पूर्ण केली. त्यांनी ते पिल्लू शोधून काढले, त्याला सोडवले आणि येशूकडे आणले; त्यानंतर तो त्यावर बसला.

येशू त्या जनावरावर आसनस्थ होताच, स्तुती व विजयाच्या घोषणांनी वातावरण दुमदुमून गेले. त्याच्याकडे राजेशाहीचे कोणतेही बाह्य चिन्ह नव्हते, त्याने राजवेष परिधान केला नव्हता, आणि त्याच्या मागे सैनिकही नव्हते. पण उत्कंठापूर्ण अपेक्षेने उद्युक्त झालेल्या लोकसमूहाने त्याला वेढून टाकले होते.

त्याने नुकताच मृतास उठविले होते. लोकांना वाटले की तो इस्राएलचा तारणहार होण्यासाठी येत आहे. हे लोक कोण होते?

त्या मिरवणुकीत कोणताही शोक किंवा विलाप ऐकू येत नव्हता. जे एकेकाळी आंधळे होते, परंतु ज्यांचे डोळे देवाच्या पुत्राने बरे केले होते, ते पुढे मार्गदर्शन करीत होते.

मार्गदर्शन कोण करीत आहे? जे पूर्वी लाओदिकीया मंडळीचे होते तेच.

ते येशूकडे गर्दी करून जवळ येत होते, आणि ज्याला त्याने मेलेल्यांतून उठविले होते तो त्याने ज्यावर स्वार झाला होता त्या प्राण्याला पुढे नेत होता. जे एकेकाळी बहिरे व मुके होते, ते आता बरे होऊन, आनंदमय होशान्नांच्या घोषाला अधिकच उंचावत होते. जे पांगळे होते व आता चालू लागले होते, त्यांनी खजुराच्या फांद्या मोडून त्याच्या मार्गात अंथरल्या.

एकेकाळी समाजापासून दूर हाकलून दिलेला तो कुष्ठरोगी तेथे होता, तारणहाराच्या सामर्थ्याने शुद्ध झालेला. त्याने आपले वस्त्र तारणहाराच्या मार्गात अंथरले आणि उद्गारला, “परमेश्वराचे उपकार माना; कारण तो चांगला आहे; कारण त्याची दया सदासर्वकाळ टिकून आहे.”

जो भूतग्रस्त मनुष्य बरा झाला होता, तो तेथे, आता स्वस्थचित्ताने, आपली साक्ष जोडीत होता: ‘प्रभुने माझ्यासाठी महान गोष्टी केल्या आहेत, ज्यामुळे मी आनंदित आहे.’

पुन्हा जिवंत करण्यात आलेले मृत तेथे होते आणि त्याची स्तुती करीत होते. विधवा आणि अनाथ त्याच्या अद्भुत कार्यांची साक्ष देत होते. लहान मुले, रोगांतून बरे झालेले, आणि कबरेतून पुन्हा आणले गेलेले, यांनी तारणाऱ्याच्या मार्गावर खजुराच्या फांद्या आणि फुले पसरली.

म्हणून, येशू गरिबांच्या घरात थांबतो, जे थांबण्याच्या काळास सूचित करते.

का? कारण तो आपला पवित्र आत्मा ओतणार आहे आणि त्यांच्या समजुती उघडणार आहे; याचा निर्देश मध्यरात्रीच्या आक्रंदनाकडे आहे.

या कथेत तो राजा म्हणून येत आहे; याचा निर्देश 22 ऑक्टोबर, 1844 कडे आहे. 22 ऑक्टोबर, 1844 रोजी येशू राज्य स्वीकारण्यासाठी येतो काय? होय.

ही विजयी प्रवेशयात्रा आहे, आणि असे काही जण आहेत जे मध्यरात्रीची घोषणा उंचावून धरणार आहेत.

हे लोक कोण आहेत? हे तेच आहेत जे ख्रिस्ताच्या सामर्थ्याने रूपांतरित झाले आहेत.

ख्रिस्ताच्या धार्मिकतेचा संदेश—आपल्याला आंधळेपणातून दृष्टीकडे, मृत अवस्थेतून जीवनाकडे, कुष्ठरोगी अवस्थेतून शुद्धतेकडे परिवर्तित करण्याच्या त्याच्या सामर्थ्याचा संदेश—मध्यरात्रीच्या घोषणेचे पूर्वछायाचित्र दर्शविणाऱ्या विजयी प्रवेशाच्या इतिहासात वहन केला जातो. तो संदेश काय वहन करते?

ख्रिस्त कशावर आरूढ आहे? एका गाढवावर. ख्रिस्ताच्या नीतिमत्त्वाचा संदेश वाहून नेणारा तो इस्लामचा संदेश आहे.

१८४० मध्ये, पहिल्या देवदूताच्या संदेशाचे सामर्थ्यप्रदान इस्लामच्या आवराशी जोडलेले होते. पहिला संदेश दुसऱ्या संदेशाकडे नेतो; ते एकमेकांपासून विभक्त केले जाऊ शकत नाहीत.

पहिला संदेश दुसरा संदेश वहन करतो.

इस्लामाला आवर घालण्यात आला तेव्हा, भविष्यवाणी पूर्ण होऊन, पहिल्या संदेशाची पुष्टी झाली. या पुष्टीमुळे पहिल्या देवदूताच्या संदेशाला सामर्थ्य प्राप्त झाले आणि त्यामुळे प्रोटेस्टंटांनी त्याच्याविरुद्ध आपली दारे बंद केली.

प्रोटेस्टंट चर्चांनी दारे बंद करणे हे इस्लामच्या संदेशाचे नाकारणे होते.

मिलराइटांचा इतिहास हा आपल्या इतिहासाचे पूर्वचित्रण करतो.

१,४४,००० जणांच्या शिक्कामोर्तबाच्या काळात ख्रिस्ताच्या धार्मिकतेचा संदेश—जेव्हा प्रभु आपला पवित्र आत्मा ओततो आणि अॅडव्हेंटिझममधील लाओदिकेयां व कुष्ठरोग्यांसाठी धर्मशास्त्रे उघडतो—तो पुन्हा गाढवामार्फत वाहून नेला जातो—इस्लामचा संदेश.

विजयी प्रवेश म्हणजे राजा येत आहे. २२ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी तो राज्य स्वीकारतो. हाच विजयी प्रवेश आहे.

याच कालखंडात त्या दोन वर्गांवर त्यांच्या नियतीची मोहर बसविली जात आहे.

काही शास्त्रवचने विलंबाच्या काळावर प्रकाश टाकतात. आपण ती झटपट पाहू आणि सिस्टर व्हाइट यांच्या एका विधानाने समाप्त करू.

याच ठिकाणी, २२ मार्च १८४४, विलंबाच्या काळाचा संदर्भ देत.

२२ मार्च, १८४४ ही बायबलमधील भविष्यवाणीची तारीख नव्हे. ती ती तारीख आहे जी मिलरवादी चुकीची समजले; परंतु तिने पहिली निराशा निर्माण केली आणि विलंबकाळाची सुरुवात दर्शविली.

शास्त्र असा दावा करीत नाही की देवच विलंबाचा काळ उत्पन्न करतो. तो लोकांच्या गैरसमजुतीमुळे निर्माण होतो: “दर्शनास विलंब झाला तरी त्याची वाट पाहा; कारण त्यास विलंब होणार नाही, ते असत्य बोलत नाही.”

तुम्ही हे दोन प्रकारे वाचू शकता. कोणत्याही प्रकारे वाचले तरी, “जो प्रतीक्षा करीत राहतो तो धन्य, आणि जो 1335 पर्यंत पोहोचतो तो धन्य. परंतु तू शेवट होईपर्यंत आपल्या मार्गाने जा; कारण तू विश्रांतीस जाशील, आणि दिवसांच्या शेवटी आपल्या वाट्याने उभा राहशील.”

१३३५ पर्यंत येण्याचा आशीर्वाद हा केवळ काळविषयक भविष्यवाणीच्या समाप्तीपर्यंत पोहोचण्याविषयी नाही. तक्त्यावर १३३५ चा शेवट १८४३ मध्ये होतो. हा आशीर्वाद केवळ भविष्यवाणीच्या समाप्तीविषयी नसून, विलंबाच्या काळाचा अनुभव घेण्याविषयी आहे. हा आशीर्वाद विलंबाच्या काळ आणि २२ ऑक्टोबर, १८४४ यांच्यामध्ये घडतो. येथेच तुम्ही प्रतीक्षा करावयाची आहे. “धन्य तो जो प्रतीक्षा करतो.”

ही प्रतिक्षा तारून राहण्याच्या काळापासून २२ ऑक्टोबर १८४४ पर्यंतची आहे. जर तुम्ही त्याची प्रतिक्षा करीत असाल, तर तुम्ही धन्य व्हाल.

मिलेराइट लोकांच्या गैरसमजुतीमुळेच विलंबाचा काळ आला. दृष्टान्त नेमून दिलेल्या काळासाठी आहे—२२ ऑक्टोबर, १८४४. तो असत्य ठरणार नाही; परंतु गैरसमजुतीमुळे तो विलंब करीत आहे असे तुम्हांला वाटेल.

प्रभूने हा गैरसमज मुद्दाम घडवून आणला काय? होय. सिस्टर व्हाइट तसे म्हणतात.

प्रभुने 1843 चार्टद्वारे तो गैरसमज निर्माण केला. विल्यम मिलर यांनी असे म्हटले की त्यांनी कधीही 1843 असे अंतिमतः घोषित केले नव्हते; परंतु 1843 मध्ये बंधूंनी त्यांना ‘if’ काढून टाकण्यास आणि 1843 ला एक मार्गचिन्ह म्हणून चिन्हांकित करण्यास सांगितले. सिस्टर व्हाइट म्हणतात की हे एक भविष्यवाणीतील मार्गचिन्ह आहे, हबक्कूक 2 ची एक पूर्तता आहे. 1843 ला ठामपणे मार्गचिन्ह म्हणून चिन्हांकित करणाऱ्या या मार्गचिन्हामुळे विलंबाचा काळ निर्माण झाला.

दानियेल 12:12-13 लक्षात घ्या: "जो प्रतीक्षा करतो आणि एक हजार तीनशे पस्तीस दिवसांपर्यंत पोहोचतो, तो धन्य आहे."—"जो 1335 पर्यंत पोहोचतो, तो धन्य आहे. जो 1843 पर्यंत पोहोचतो, तो धन्य आहे," हे 12 वे वचन आहे.

वचन १३: “परंतु तू शेवटापर्यंत आपला मार्ग चालत राहा; कारण तू विश्रांती घेशील, आणि दिवसांच्या शेवटी आपल्या वाट्याला उभा राहशील.” दानियेल 12:12-13 (KJV).

सिस्टर व्हाइट १२ व १३ या वचने एकत्र जोडत असे म्हणतात की, १३३५ चा आशीर्वाद १८४३ आणि १८४४ मध्ये पूर्ण होतो. तो एखाद्या विशिष्ट कालबिंदूबद्दल नसून, ख्रिस्ताच्या यरुशलेमातील विजयी प्रवेशाची वाट पाहणारे, शिडीवरून वर चढणारे आणि खाली उतरणारे देवदूत ओळखणारे, आणि प्रभु त्यांना कराराच्या दोन पट्ट्या देत असताना त्याच्याशी करारात प्रवेश करणारे यांच्याविषयी आहे.