भविष्यवाणीचा आत्मा: विलंबाचा काळ आणि मध्यरात्रीची आरोळी

स्पष्टीकरणाचा एक शब्द

अलीकडे आम्ही आमच्या संकेतस्थळावर प्रतिनिधित्व केलेल्या विविध भाषांमध्ये अनुवाद करण्यासाठी हबक्कूकच्या दोन पट्ट्यांच्या लिप्यंतरणाची तयारी सुरू केली. बोलून सादर केलेले विवेचन लिखित स्वरूपात रूपांतरित करण्याचे कार्य, एखाद्याला त्या सर्व टप्प्यांची ओळख नसल्यास ज्यांतून जाऊन बोलकी सादरीकरणे लिखित सादरीकरणात परिवर्तित करावी लागतात, तसेच त्यानंतर त्या सामग्रीचा संकेतस्थळावरील विविध भाषांमध्ये अनुवाद करताना उद्भवणाऱ्या अपरिहार्य अडचणींचा विचार करता, जितके सहज समजले जाईल त्यापेक्षा कितीतरी अधिक कष्टसाध्य आहे. आम्ही पंच्याण्णव सादरीकरणांपैकी पहिल्याच्या प्रतसंपादनास नुकतीच सुरुवात केली आणि मला आणखी एक असा टप्पा आढळला, ज्यातून आम्हाला देखील जावे लागणार आहे. त्याचा संबंध 1989 पासून आमच्या वर्तमान इतिहासापर्यंत या संदेशाच्या क्रमिक विकासाशी आहे.

सुमारे पंधरा वर्षांपूर्वीच्या सादरीकरणांमध्ये काही सत्ये होती जी समजुतीच्या बाल्यावस्थेत होती. त्या सत्यांपैकी पहिले सत्य, जे मला स्पष्ट करावयाचे आहे, ते म्हणजे मिलराइट इतिहासातील दुसऱ्या देवदूताचे आगमन. त्या वेळी माझी समज अशी होती की, मिलरने मांडलेल्या पहिल्या देवदूताच्या संदेशाविरुद्ध प्रोटेस्टंट मंडळ्यांनी आपली दारे बंद करावयास सुरुवात केली, आणि हे इ.स. 1843 वर्षाच्या समाप्तीच्या अनुषंगाने घडले, तेव्हाच दुसरा देवदूत आला. विल्यम मिलरने कालगणनेच्या अशा एका हिशेबावर कार्य केले होते की ज्यामुळे, त्याच्या मते, इ.स. 1843 ची वर्षे 22 मार्च, 1843 रोजी सुरू झाली आणि 22 मार्च, 1844 रोजी समाप्त झाली. त्याला असे वाटत होते की अखेरीस दोन पवित्र चार्टांवर ठेवण्यात आलेल्या त्या तीन भविष्यवाण्या इ.स. 1843 या वर्षात समाप्त होतील, आणि त्याचा विश्वास होता की ते वर्ष 22 मार्च, 1844 रोजी संपले. तो दोन मुद्द्यांवर चुकीचा होता.

दानीएल बारा मधील १३३५ दिवसांची, लेवीयविवरण सव्वीस मधील “सात काळ” यांच्या २५२० वर्षांची, आणि दानीएल आठ मधील २३०० दिवसांची ही तीन भविष्यवाण्या १८४४ च्या मार्च महिन्यात पूर्ण होतात, असे मिलर यांना समजले होते. त्यानंतर प्रभुने सॅम्युएल स्नो यांचे मार्गदर्शन केले, ज्यायोगे त्यांनी केवळ एवढेच नव्हे तर हेही समजून घेतले की त्या भविष्यवाण्या १८४३ मध्ये नव्हे, तर १८४४ मध्ये संपतात; तसेच स्नो यांनी वेळेची कराईत पद्धतीची गणना लागू करण्यासही आरंभ केला, आणि हीच ती वेळेची गणना नव्हती जी मिलर वापरत होते. मिलर रब्बीजन्य/विषुवाधारित वेळगणना वापरत होते, जी वर्षाची गणना वसंत ऋतूपासून पुढील वसंत ऋतूपर्यंत अशी करीत होती.

जेव्हा आम्ही हबक्कूकच्या दोन पट्ट्यांचे सादरीकरण करीत होतो, तेव्हा आम्हाला ही ऐतिहासिक वास्तविकता समजली नव्हती आणि आम्ही मिलरच्या अनुभवाचा उपयोग करून २२ मार्च, १८४४ हा दुसऱ्या दूताच्या आगमनाचा आणि विलंबकाळाच्या प्रारंभाचा बिंदू म्हणून चिन्हांकित करीत होतो. मला समजले होते, आणि अजूनही समजते, की त्या दूताचे आगमन प्रोटेस्टंटांनी मिलरने दिलेला पहिल्या दूताचा संदेश नाकारला त्या समयाशी सुसंगत होते, आणि पुढील उतारा हा माझा संदर्भबिंदू होता.

मला असे समजले की मिलरच्या संदेशासाठी दारे बंद होणे हे पहिल्या देवदूताच्या नकाराची सुरुवात दर्शवीत होते; आणि काळाच्या रब्बीनी/विषुवाधारित गणनेविषयी मिलरच्या समजुतीशी सुसंगत राहून, मी असे गृहीत धरले की २२ मार्च, १८४४ हा १८४३ च्या समाप्तीचा निदर्शक होता. जून १८४२ मध्ये पोर्टलंड येथे मिलरचे सादरीकरण प्रत्यक्षात असा एक मार्गचिन्ह आहे, जे क्रमिक नकाराची ओळख करून देते, आणि ज्याचा अंतिम निष्कर्ष १८ एप्रिल, १८४४ रोजी झाला; परंतु त्या सादरीकरणांच्या काळी आम्ही सॅम्युएल स्नो यांनी काळाच्या कराईट गणनेचा केलेला अनुप्रयोग ओळखला नव्हता.

आम्ही संपादनास आरंभ केलेल्या पहिल्या सादरीकरणात मला असे दिसू लागले की त्या वेळी जे नोंदविले गेले होते ते आपण आता जे शिकवितो त्यास विरोधाभासी असल्यासारखे भासते. तसे आहेही आणि तसे नाहीही. ते केवळ दुसऱ्या देवदूताच्या क्रमिक आगमनावरील एक भर आहे, तसेच या संदेशाच्या क्रमिक उन्मोचनाचे एक उदाहरणही आहे, जसे मिलराइट इतिहासातही होते. स्पष्टतेसाठी दिलेली ही नोंद आमच्या एप्रिल 19, 1844 या दिनांकाच्या पहिल्या मिलराइट निराशा म्हणून केलेल्या ओळखीसंबंधी आणि पूर्वी काय शिकविले गेले होते यासंबंधी अडखळलेल्या लोकांना संबोधित करावी.

आमच्या मागील सादरीकरणात हा प्रश्न उपस्थित झाला की, जर २२ मार्च १८४४ हा पहिल्या महिन्याचा पहिला दिवस असेल, तर २२ ऑक्टोबर १८४४ हा सातव्या महिन्याचा दहावा दिवस कसा असू शकतो? मार्च १८४४ मध्ये मिलराइटांनी १८४३ च्या समाप्तीविषयी जे ते मानत होते त्याचा गैरसमज केला होता. त्या निराशेनंतर त्यांनी काळाच्या बायबलाधिष्ठित गणनेचा पुनर्विचार केला. हे Gerhard Damsteegt यांच्या Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission या पुस्तकात, विशेषतः पृष्ठ ८९ आणि ९२ वर, स्पष्ट केले आहे. जेव्हा त्यांना वाटले की १८४३ संपले आहे, तेव्हा त्यांनी काळाविषयीच्या आपल्या समजुतीतील दोन घटकांचे पुनर्मूल्यांकन केले: १८४३ वरून १८४४ मध्ये होणारा बदल, आणि वर्षांची सुरुवात व समाप्ती दर्शविणारे दिवस, ज्यायोगे ते सातव्या महिन्याचा दहावा दिवस गणना करू शकतील.

मी अनेकदा यावर भर देतो की २२ मार्चपासून २२ ऑक्टोबरपर्यंत सात महिने होतात. मी असे सुचवत नाही की हीच सातव्या महिन्याची चळवळ आहे; परंतु हे लक्षवेधी आहे की मिलेराइट लोकांना २२ मार्च महत्त्वपूर्ण वाटत होता, आणि तो एक उपयुक्त मानसिक निदर्शक आहे—सात महिन्यांनंतर आपण २२ ऑक्टोबरला पोहोचतो. हे वस्तुनिष्ठ सत्य आहे.

निराशा आणि विलंबाचा काळ हे एखाद्या कालविषयक भविष्यवाणीची पूर्तता नव्हते; उलट, ते मिलरवादी लोकांच्या गैरसमजुतीचे फलित होते. त्यांच्या गैरसमजुतीमुळेच विलंबाचा काळ आणि निराशा पूर्ण झाली; विलंबाचा काळ एखाद्या ठराविक बिंदूपासून सुरू होईल, असे सांगणारी कोणतीही विशिष्ट भविष्यवाणी नव्हती. २२ मार्च, १८४४ रोजी १८४३ हे वर्ष संपले आहे, या त्यांच्या विश्वासामुळे ती निराशा उत्पन्न झाली.

डॅम्स्टीग्ट म्हणतो:

काल आपण वाचले की मिलर त्या तारखेची अपेक्षा करीत होता. मिलराईटांपैकी बहुसंख्य जण त्या तारखेकडे पाहत होते, आणि त्यांच्या विरोधकांनाही हे माहीत होते व मिलराईट खोटे आहेत याचा पुरावा म्हणून ते त्या तारखेची वाट पाहत होते. हीच प्रचलित समज होती. ती तारीख निघून गेल्यानंतर त्यांनी वेळेच्या भविष्यवाण्यांचा अधिक बारकाईने शोध घेण्यास सुरुवात केली, ज्यामुळे ते २२ ऑक्टोबर, १८४४ या तारखेपर्यंत पोहोचले. यामुळे काल उपस्थित झालेल्या प्रश्नासाठी एक संदर्भबिंदू उपलब्ध होतो.

आज, मला विलंबकाळाचा अधिक सविस्तर विचार करण्यासाठी अधिक वेळ द्यायचा आहे. हे महत्त्वाचे आहे, कारण आपण एलेन व्हाइट यांच्या पहिल्या दृष्टांताशी व्यवहार करीत आहोत, जिथे त्या असे म्हणतात की स्वर्गाकडे जाणाऱ्या मार्गाच्या प्रारंभीचा तेजस्वी प्रकाश हा मध्यरात्रीचा हाकारा होता; आणि जर तुम्ही त्या प्रकाशाचा इन्कार केला, तर तुम्ही स्वर्गाकडे जाणाऱ्या मार्गावरून खाली पडता. मी हे सिद्ध करण्याचा प्रयत्न करीत आहे की त्यांच्या दृष्टांतातील मध्यरात्रीचा हाकारा यामध्ये दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशाचा संपूर्ण इतिहास समाविष्ट आहे.

वैयक्तिकरीत्या, त्या दर्शनातील मध्यरात्रीची आरोळी—जी मार्गाच्या आरंभी आहे आणि संपूर्ण वाटेवर प्रकाश टाकते—ही 1840 ते 1844 या काळातील मिलेराइटांच्या इतिहासाचे प्रतिनिधित्व करते, असे म्हणण्यात मला काहीही अडचण नाही. त्या इतिहासातील गतीमानता योग्य प्रकारे समजली गेली पाहिजे. मध्यरात्रीच्या आरोळीची स्वतःची पूर्तता 12 ऑगस्ट ते 17 ऑगस्ट या कालावधीत झाली, जेव्हा एक्सेटर कॅम्प मीटिंगमध्ये हा संदेश सादर करण्यात आला; आणि त्यानंतर त्यांनी सुमारे दोन महिने—सप्टेंबर आणि ऑक्टोबर, म्हणजे दोन महिने आणि पाच दिवस—हा संदेश वाहून नेला. 22 ऑक्टोबरपूर्वी ते प्रभूच्या पुनरागमनाची तयारी करीत होते. हा दोन महिन्यांचा कालावधी म्हणजे मध्यरात्रीच्या आरोळीचा इतिहास होय. तथापि, या कालावधीत प्रवेश घडवून आणणाऱ्या पायऱ्या समजल्याशिवाय तुम्ही हा कालावधी समजू शकत नाही. माझ्या दृष्टीने, मध्यरात्रीची आरोळी अधिक विशिष्ट अर्थाने विलंबकाळाचा इतिहास आहे, जो 22 ऑक्टोबर, 1844 पर्यंत चालू राहतो.

येथे 1840 ते 1844 या कालखंडाचा इतिहास आहे. भविष्यवाणीच्या आत्म्यातील अनेक उताऱ्यांमध्ये सिस्टर व्हाइट आपल्याला सांगतात की संदेश कोठे स्थित करायचे हे आपण जाणून घेणे आवश्यक आहे. जेव्हा तुम्ही संदेशांचे स्थान निश्चित करू लागता, तेव्हा तुम्हाला जाणवते की सर्व संदेश काळातील एका विशिष्ट बिंदूवर येतात आणि त्यानंतर सामर्थ्यप्राप्त होतात.

पहिला देवदूत १७९८ मध्ये, अंतकाळी येतो, जेव्हा दानियेलाचे पुस्तक उघडले जाते आणि ज्ञानाची वाढ होते. ११ ऑगस्ट, १८४० रोजी पहिल्या देवदूताचा संदेश सामर्थ्यप्राप्त होतो, जेव्हा वर्ष-दिवस तत्त्वाची संपूर्ण जगासाठी पुष्टी होते, आणि त्याद्वारे प्रकटीकरण १० मधील देवदूत खाली आणला जातो, जो पहिल्या देवदूताच्या संदेशाच्या सामर्थ्यप्राप्तीचे प्रतीक आहे.

दुसरा देवदूत जून १८४२ मध्ये येतो. आपण काल वाचले की जून १८४२ मध्ये श्री. मिलर यांनी कॅस्को स्ट्रीट चर्चमध्ये आपल्या सादरीकरणांची दुसरी मालिका दिली. फारच थोडे अपवाद वगळता, प्रोटेस्टंट चर्चांनी आपली दारे बंद केली. म्हणून जून १८४२ मध्ये दुसऱ्या देवदूताचा संदेश येतो, कारण जेव्हा एखादे प्रोटेस्टंट चर्च पहिल्या देवदूताच्या संदेशाविरुद्ध आपले दार बंद करते, तेव्हा ते बाबेलचा भाग बनते. दुसऱ्या देवदूताचा संदेश हा बाबेलमधून बाहेर पडण्याचा एक आह्वान आहे. तो प्रगतिशील आहे.

सिस्टर व्हाइट आपल्याला सांगतात की, जरी प्रोटेस्टंटांनी जून 1842 मध्ये आपली दारे बंद करण्यास सुरुवात केली होती, तरी बाबेलमधून बाहेर पडण्याचे आवाहन—जे दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशातील आशय आहे—प्रत्यक्षात 1844 च्या उन्हाळ्यापर्यंत सुरू झाले नव्हते.

दुसऱ्या देवदूताचा संदेश जून १८४२ मध्ये येतो आणि एक्सेटर कॅम्प मीटिंगमध्ये १२–१७ ऑगस्ट, १८४४ रोजी मध्यरात्रीच्या घोषणेच्या संदेशाने समर्थ केला जातो.

तिसरा देवदूत २२ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी येतो, कारण त्या दिवशी परमपवित्र स्थानात जाणारा मार्ग उघडला जातो, जिथे मनुष्यांना हे समजते की ख्रिस्त आता परमपवित्र स्थानातील महायाजक आहे. तेथे कराराचा कोश ओळखला जातो, आणि त्या कोशात दहा आज्ञा आहेत. जेव्हा सिस्टर व्हाइट यांना परमपवित्र स्थानात नेण्यात आले आणि त्यांनी दहा आज्ञांकडे पाहिले, तेव्हा त्यांनी पाहिले की शब्बाथाची आज्ञा इतरांपेक्षा अधिक तेजाने प्रकाशित होत होती; यावरून तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशातील शब्बाथाचे महत्त्व अधोरेखित होत होते. ही शब्बाथ किंवा रविवार यांवरील एक कसोटी ठरेल. २२ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाचा आशय प्रकट होतो.

या तिन्ही संदेशांचे एक वैशिष्ट्य असे आहे की, १७९८ साली जेव्हा पहिल्या देवदूताचा संदेश आला, तेव्हा तो कोणालाही समजला नाही. प्रभूने पहिल्या देवदूताचा संदेशवाहक म्हणून विल्यम मिलर यास उभे केले, परंतु १८१८ पर्यंत—वीस वर्षांनंतर—मिलर त्या संदेशास समजू लागला नाही. संदेश येतो, परंतु देवाच्या लोकांनी तो ओळखण्यापूर्वी काही काळ जातो, आणि मग तो सामर्थ्यप्राप्त होतो.

दुसऱ्या देवदूताचा संदेश जून १८४२ मध्ये येतो; परंतु १८४२ मध्ये कोणत्याही मिलरवादींनी प्रोटेस्टंट मंडळ्यांना बाबेल असे संबोधणे सुरू केले नाही. त्यांनी ते अद्याप ओळखले नव्हते. १८४४ च्या उन्हाळ्यापर्यंत त्यांनी ते ओळखण्यास आणि लोकांना त्या मंडळ्यांतून बाहेर येण्याचे आवाहन करण्यास सुरुवात केली नव्हती. संदेश प्रथम येतो, मग तो समजला जातो, आणि नंतर तो सामर्थ्याने समर्थित केला जातो.

२२ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी, जेव्हा हायरम एडसन यांना ख्रिस्त पवित्र स्थानातून परमपवित्र स्थानात जात असल्याचे दर्शन झाले, तेव्हा त्यांना ख्रिस्ताच्या सेवाकार्यातील बदलाविषयी काही प्रकाश प्राप्त झाला. परंतु २३ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी, हायरम एडसन रविवार हा पशूची खूण आहे याविषयी लेख लिहिण्यास किंवा प्रवचन देण्यास तयार नव्हते. त्या कालावधीनंतरच त्यांना तिसऱ्या देवदूताचा संदेश समजला.

सातव्या-दिवशीचे ॲडव्हेंटिस्ट जाणतात तसे, जेव्हा प्रकटीकरण १८ मधील चौथा देवदूत तिसऱ्या देवदूताशी सामील होतो, तेव्हा तिसऱ्या देवदूताचा संदेश सामर्थ्यप्राप्त होतो. जे हे LiveStreaming वर पाहत आहेत किंवा नंतर DVDs वर पाहतील, त्यांना ११ सप्टेंबर २००१ रोजी चौथा देवदूत तिसऱ्याशी सामील होण्याच्या वेळेबद्दल वाद घालावासा वाटू शकतो. या टप्प्यावर, आम्ही त्याबाबत कोणताही युक्तिवाद करीत नाही; परंतु आम्ही ते नाकारतही नाही: ट्विन टॉवर्स कोसळण्याबरोबरच चौथा देवदूत तिसऱ्या देवदूताशी सामील होतो, आणि याच ठिकाणी तिसऱ्या देवदूताचा संदेश सामर्थ्यप्राप्त होतो.

तीनही देवदूतांचे संदेश या वैशिष्ट्यांनी युक्त आहेत: ते येतात, समजले जातात, आणि मग सामर्थ्यप्राप्त होतात.

इ.स. 1842 च्या जून महिन्यात, प्रोटेस्टंट मंडळ्यांनी पहिल्या देवदूताच्या संदेशाविरुद्ध आपली दारे बंद करून, एक दार बंद होऊ लागले. या इतिहासाच्या प्रारंभी आपण एक दार बंद होताना पाहतो; आणि या इतिहासाच्या शेवटी—दुसऱ्या देवदूताच्या इतिहासाच्या शेवटी—ते दार पुन्हा बंद होते: परमपवित्र स्थानात जाणारे दार, दहा कुमारिकांच्या दृष्टांतातील दार.

या दोन दारे बंद होण्याच्या घटना विशेषत्वाने नोंदण्यास महत्त्वाच्या आहेत, विशेषतः जर तुम्ही मंदिराच्या दोन शुद्धीकरणांच्या विषयाशी व्यवहार करणार असाल तर. ख्रिस्त पृथ्वीवर असताना त्याने मंदिराचे दोनदा शुद्धीकरण केले, आणि सिस्टर व्हाईट आम्हाला सांगतात की जगाच्या अंतकाळीही मंदिराची दोन शुद्धीकरणे होतील, जशी मिलराइटांच्या काळात झाली होती. मिलराइटांच्या काळातील मंदिराची शुद्धीकरणे जून 1842 मध्ये दार बंद होण्याच्या वेळी नोंदता येतात—मंदिराचे पहिले दार, म्हणजे प्रोटेस्टंटिझम—आणि दुसऱ्या मंदिर-शुद्धीकरणाच्या वेळी, जेव्हा मिलराइटांच्या मंदिर-शुद्धीकरणाची प्रक्रिया पूर्ण होते.

आपण विलंबकाळाचा विचार करणार आहोत. दुसऱ्या देवदूताच्या या इतिहासात, विलंबकाळ २२ मार्च, १८४४ रोजी आरंभ होतो, आणि त्याच्या दोन्ही टोकांना मंदिराच्या दोन शुद्धीकरणांनी सीमा घातलेली आहे. हाच दुसऱ्या देवदूताचा संदेश आहे.

ही गिदोनचीही कथा आहे. गिदोनच्या कथेत दोन शुद्धीकरणे होती, जी दोन मंदिर-शुद्धीकरणे आणि दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशाचे प्रतीकांपैकी एक आहेत.

आपल्या अभ्यासाची सुरुवात आपण Spiritual Gifts, volume 1, pages 195–196 मधील एका उद्धरणाने करू या. त्याचा मध्यरात्रीच्या आक्रोशाशी असलेला संबंध समजून घेण्यासाठी आपण विलंबाच्या काळाकडे पाहत आहोत, कारण आपण मध्यरात्रीच्या आक्रोशाचा प्रकाश नाकारू इच्छित नाही; जर आपण तसे केले, तर खालील दुष्ट जगाकडे जाणाऱ्या मार्गावरून आपण खाली पडतो.

स्वर्गातून आलेल्या त्या सामर्थ्यशाली देवदूतास साहाय्य करण्यासाठी देवदूत पाठविण्यात आले, आणि मला असे स्वर ऐकू आले की ते जणू सर्वत्र निनादत होते, “हे माझ्या लोकांनो, तिच्यातून बाहेर पडा, म्हणजे तुम्ही तिच्या पापांचे भागीदार होऊ नये, आणि तिच्या पीडांपैकी तुम्हांस काही प्राप्त होऊ नये; कारण तिची पापे स्वर्गापर्यंत पोहोचली आहेत, आणि देवाने तिच्या अधर्मकृत्यांची आठवण केली आहे. हा संदेश तिसऱ्या संदेशाची एक भर वाटत होता,”—आता, तिने नुकतेच प्रकटीकरण 18:4 उद्धृत केले, “हे माझ्या लोकांनो, तिच्यातून बाहेर पडा, . . . .” आणि ती म्हणते, “हा संदेश तिसऱ्या [देवदूताच्या] संदेशाची एक भर वाटत होता आणि 1844 मध्ये जसे मध्यरात्रीच्या घोषणेने दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशाशी संयोग केला, तसेच तो त्याच्याशी संलग्न झाला.”

दुसऱ्या देवदूताचा संदेश जून 1842 मध्ये येतो, आणि मध्यरात्रीची हाक ऑगस्ट 1844 मध्ये त्यास सामील होते. या संदेशावर—बाबेलमधून बाहेर पडण्याच्या हाकेवर—आत्म्याचा हा ओतप्रोत वर्षाव म्हणजेच ती इतिहासरेषा आहे जी सिस्टर व्हाइट 11 सप्टेंबर 2001 चा इतिहास वर्णन करण्यासाठी वापरतात, जेव्हा तिसऱ्या देवदूताचा संदेश चौथ्या देवदूताशी संलग्न होतो. चौथा देवदूत तो काळ आहे जेव्हा प्रकटीकरण 18 मधील सामर्थ्यवान देवदूत खाली उतरतो.

“हा संदेश तिसऱ्या संदेशाची जणू भर वाटला आणि तो त्याच्याशी जोडला गेला, जसा 1844 मध्ये मध्यरात्रीचा घोष दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशाशी जोडला गेला. देवाची महिमा धीराने प्रतीक्षा करणाऱ्या पवित्र जनांवर विसावली होती,”—देवाची महिमा कोणावर विसावली होती? धीराने—काय? प्रतीक्षा करणाऱ्या. धीराने प्रतीक्षा करणारे पवित्र जन. ठीक आहे? प्रतीक्षा करणारे पवित्र जन; कारण, आपण आता त्या इतिहासात आहोत जिथे भविष्यवाणी म्हणते, “धन्य तो जो प्रतीक्षा करतो आणि 1335 पर्यंत पोहोचतो. दृष्टान्त विलंबला, तरी त्याची प्रतीक्षा कर.” जे लोक पवित्र आत्म्याचा ओतप्रोत वर्षाव प्राप्त करणार आहेत, ते म्हणजे प्रतीक्षा करणारे पवित्र जन आहेत.

“देवाची महिमा संयमी, प्रतीक्षेत असलेल्या संतांवर विसावली होती, आणि त्यांनी निर्भयपणे अंतिम गंभीर इशारा दिला, बाबेलोनच्या पतनाची घोषणा केली, आणि देवाच्या लोकांना तिच्यातून बाहेर येण्याचे आवाहन केले; जेणेकरून ते तिच्या भयंकर न्यायापासून सुटू शकतील.”—निःसंशय, हे आपल्या आजच्या काळास लागू आहे; परंतु, आपल्या आजच्या काळातील प्रतीक्षेत असलेले संत, आपण पाहत असलेल्या मिलेराइट इतिहासातील प्रतीक्षेत असलेल्या संतांद्वारे पूर्वचित्रित झालेले आहेत.

“जे प्रकाश प्रतीक्षा करणाऱ्यांवर टाकण्यात आला होता, तो सर्वत्र भेदून गेला; आणि ज्यांच्याकडे मंडळ्यांत काही प्रकाश होता, ज्यांनी त्या तीन संदेशांना ऐकून नाकारले नव्हते, त्यांनी त्या हाकेला प्रतिसाद दिला, आणि पतित मंडळ्यांतून बाहेर पडले.”—हेच ते “तिच्यातून बाहेर पडा, माझ्या लोकांनो!” हे आपल्या काळात, संयुक्त संस्थानांत रविवारचा कायदा लागू झाल्यानंतर, बाबेलच्या मंडळ्यांतून बाहेर येणाऱ्यांविषयी बोलते. त्या म्हणजे पतित मंडळ्या, बाबेलच्या मंडळ्या.

“हे संदेश देण्यात आल्यानंतर अनेक जण उत्तरदायित्वाच्या वयाला पोहोचले होते, आणि प्रकाश त्यांच्यावर चमकला, व त्यांना जीवन किंवा मृत्यू यांपैकी निवड करण्याचा विशेषाधिकार मिळाला.”—आता ती असे म्हणत आहे की आज प्रोटेस्टंट चर्चमध्ये असे लोक आहेत जे 22 ऑक्टोबर, 1844 नंतर उत्तरदायित्वाच्या वयाला पोहोचले आहेत; आणि, हे खरे आहे. आज प्रोटेस्टंट चर्चमधील लोक मिलराइट इतिहासात तिसऱ्या देवदूताचा संदेश आला तेव्हा जिवंत नव्हते. त्यांच्या त्या कालखंडात प्रोटेस्टंट चर्चांनी जो नकार केला, त्याबद्दल त्यांना जबाबदार धरले जात नाही; आणि जगाच्या अंताचे चित्रण ख्रिस्ताचा इतिहास कसा करतो याचा तुम्ही कधी अभ्यास केला, तर लक्षात ठेवण्यास हा एक महत्त्वाचा मुद्दा आहे; कारण, तांत्रिकदृष्ट्या, भविष्यवाणीनुसार यरुशलेमचा नाश इ.स. 34 मध्ये होऊ शकला असता, आणि व्हायलाही हवा होता.

दानिएल ८ आणि दानिएल ९ मध्ये निर्देशिलेल्या २३०० वर्षांमधून यहूद्यांसाठी कृपाकालाची ४९० वर्षे वेगळी कापून ठेवण्यात आली होती. ती ४९० वर्षे इ.स. ३४ मध्ये स्तेफनाच्या धोंडमाराने समाप्त झाली. त्या वेळी, भविष्यवाणीच्या दृष्टिने, यरुशलेमाचा नाश व्हावयास हवा होता; परंतु त्याचा नाश इ.स. ७० पर्यंत झाला नाही. *The Great Controversy* मध्ये सिस्टर व्हाइट या इतिहासाविषयी हाच मुद्दा मांडतात. त्या म्हणतात की इ.स. ३४ पूर्वी अशी मुले आणि इतर लोक होते ज्यांनी ख्रिस्त व शिष्यांचा संदेश ऐकला नव्हता, आणि देवाने आपल्या दयेने त्यांना यरुशलेमाच्या नाशापूर्वी त्या संदेशासमोर आणले जाण्यासाठी वेळ दिला. त्या, जसे ख्रिस्तही करतो, यरुशलेमाच्या नाशाची ओळख जगाच्या अंताचे निदर्शक म्हणून करून देतात.

तो इतिहास ती ज्या इतिहासाविषयी बोलत आहे त्याचाच पूर्वसंकेत देतो. जेव्हा रविवारचा नियम संयुक्त संस्थानांमध्ये येईल आणि संदेश शेवटी पतित मंडळ्यांपर्यंत पोहोचेल, तेव्हा बाबेलमध्ये असलेली देवाची संताने त्यांच्या मंडळ्यांनी किंवा त्यांच्या पूर्वजांनी एकोणिसाव्या शतकात केलेल्या नकारासाठी उत्तरदायी धरली जाणार नाहीत.

या दोन परिच्छेदांमध्ये, जगाच्या अंतकाळातील रविवारच्या कायद्याविषयीच्या आपल्या इतिहासाची तिने मध्यरात्रीच्या हाकाच्या इतिहासाशी तुलना केलेली ही दुसरी वेळ आहे. पहिल्या वेळी ती असे म्हणते की प्रकटीकरण १८ मधील सामर्थ्यवान देवदूत तिसऱ्या देवदूताशी जसा मध्यरात्रीचा पुकार दुसऱ्या देवदूताशी सामील झाला तसा सामील होतो. जरी ती रविवारच्या कायद्याच्या संकटाचा इतिहास मांडत असली, तरी ती स्पष्टपणे दुसऱ्या देवदूताच्या इतिहासाचा संदर्भबिंदू म्हणून उपयोग करत आहे. हे समांतर इतिहास आहेत.

जगाच्या शेवटी असो किंवा दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशात असो, बाबेलमधून बाहेर पडण्याच्या आवाहनाच्या संदर्भात, लोट हा त्या इतिहासाचा आणि सदोमाच्या विनाशाचा एक प्रतीक आहे.

जर तुम्ही दानिएल ११ योग्य रीतीने समजत असाल, तर ४१व्या वचनात उत्तर दिशेचा राजा वैभवशाली देशात प्रवेश करतो आणि पुष्कळ जण पराभूत होतात; परंतु "हे त्याच्या हातातून सुटतील, म्हणजे एदोम, मोआब, आणि अम्मोनच्या संततीतील प्रमुख." मोआब आणि अम्मोन हे लोटाच्या दोन कन्यांची संतती आहेत. लोटाचे कुटुंब त्या लोकांचे प्रतिनिधित्व करते जे रविवारच्या कायद्याच्या संकटकाळी पोपशाहीच्या हातातून सुटतात.

सिस्टर व्हाइट यांनी या प्रतीकात्मकतेचा उपयोग केला आहे. पतित मंडळ्यांचे प्रतिनिधित्व लोटद्वारे करण्यात आले आहे, आणि मौल्यवान जनांना त्या विनाशनियुक्त मंडळ्यांतून घाईघाईने बाहेर काढण्यात आले, जसे सदोमच्या विनाशापूर्वी लोटला तेथून घाईघाईने बाहेर काढण्यात आले होते. देवाच्या लोकांना त्यांच्यावर समृद्ध विपुलतेने उतरलेल्या त्या उत्कृष्ट तेजाने सिद्ध व सबळ करण्यात आले, जेणेकरून ते परीक्षेची घडी सहन करण्यास तयार होतील. सर्वत्र अनेक आवाज ऐकू येत होते, म्हणत, "येथे संतांची सहनशीलता आहे; येथे ते आहेत जे देवाच्या आज्ञा आणि येशूचा विश्वास पाळतात."

ती जगाच्या अंतकाळी बाबेलोनमधून बाहेर पडण्याच्या हाकेबद्दल बोलत असताना, त्या हाकेचे वर्णन करण्यासाठी ती मिलराईट काळातील दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशाचा इतिहास वापरते. दुसऱ्या देवदूताचा संदेश हा बाबेलोनमधून बाहेर पडण्याचा एक आह्वान आहे, आणि हा इतिहास रविवार कायद्याच्या संकटाच्या इतिहासाचे प्रतिरूप ठरतो.

या इतिहासाचे वर्णन करण्यासाठी एलेन व्हाइट यांनी वापरलेल्या बायबलमधील संदर्भांपैकी एक म्हणजे सदोम व गमोरा यांची कथा होय. आपण उत्पत्ति 19:1-11 मधून वाचू, जो लोटाच्या कथानकाचा एक भाग आहे.

ख्रिस्ताच्या काळात आणि मिलेराइटांच्या काळात एक क्रमशः उलगडत जाणारी परीक्षेची प्रक्रिया होती, आणि त्या द्वारे आपल्यासाठीही तशीच एक क्रमिक परीक्षेची प्रक्रिया चित्रित होते, असे सिस्टर व्हाइट सांगतात. Early Writings, पृष्ठ 259 मध्ये त्या म्हणतात:

Early Writings, 259 मधील त्या उताऱ्यात, जेव्हा ख्रिस्ताच्या काळात दार बंद होते, तेव्हा यहूदी पूर्ण अंधकारात, आंधळेपणात असतात.

दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशाचा मिलेराइट इतिहास हा लोटाच्या इतिहासासमान आहे. दोन देवदूत नगरात येतात (जून 1842), दुसऱ्या देवदूताचा संदेश येतो, आणि लोट त्यांना त्या रात्री थांबवून ठेवतो (विलंबाचा काळ). न्यायनिवाडा होतो, आणि मग एक दार बंद होते (ऑक्टोबर 22, 1844).

हे एकत्रित करण्यापूर्वी, आम्ही आणखी एका बायबलमधील इतिहासाकडे पाहू, जिथे एक विलंबाचा काळ मिलेराइट इतिहासाशी सुसंगतपणे जुळून येतो.

पुढील इतिहास म्हणजे मोशेने पवित्रस्थानाच्या बांधणीविषयी आणि व्यवस्थेविषयी सूचना प्राप्त केल्या हा आहे.

पर्वतावर केलेल्या चाळीस दिवसांच्या थांबण्यात तयारीचे सहा दिवस समाविष्ट नव्हते.

या इतिहासकाळात, मंदिराच्या बांधणीविषयी सूचना ग्रहण करण्यासाठी मोशेने ४६ दिवस व्यतीत केले; हे १७९८ ते १८४४ या ४६ वर्षांच्या कालावधीशी समांतर आहे, ज्यामध्ये प्रभूने मिलेराइट मंदिर उभे केले, तसेच योहान २:२० मध्ये नमूद केलेल्या हेरोदाने मंदिराच्या पुनर्बांधणीसाठी घेतलेल्या ४६ वर्षांशी, आणि मानवी मंदिराच्या ४६ गुणसूत्रांशीही. त्या सहा दिवसांच्या काळात, यहोशवा मोशेबरोबर होता, आणि त्यांनी एकत्र मन्ना खाल्ले व पर्वतामधून उतरणाऱ्या ओहोळातून पाणी प्याले. यहोशवा मोशेबरोबर मेघात प्रवेश केला नाही, तर मोशेच्या पुनरागमनाची वाट पाहत तो बाहेरच राहिला, आणि दररोज खात-पित राहिला, तर मोशेने त्या चाळीस दिवसांत उपवास केला.

डोंगरावर वास्तव्य करीत असताना, मोशेला अशा एका पवित्रस्थानाच्या उभारणीसंबंधी सूचना प्राप्त झाल्या, ज्यामध्ये दैवी उपस्थिती विशेष रीतीने प्रकट होणार होती. “‘त्यांनी माझ्यासाठी एक पवित्रस्थान करावे; म्हणजे मी त्यांच्यामध्ये वास करीन’” (Exodus 25:8), ही देवाची आज्ञा होती.

याच ठिकाणी पवित्रस्थानाच्या बांधणीशी 46 हा अंक संबंधित असल्याचे आपल्याला आढळते.

आम्ही निर्गमातून वाचन करू आणि या कथेत एक विलंबाचा काळ नोंदवू, कारण तो ख्रिस्ताच्या काळातील, मिलेराइटांच्या काळातील, आणि जगाच्या शेवटी असलेल्या विलंबाच्या काळाचे पूर्वचित्रण करतो. हा विलंबाचा काळ अशी परिस्थिती निर्माण करतो की ज्यामुळे मध्यरात्रीची घोषणा करण्यात येऊ शकते आणि उपासकांचे दोन वर्ग उत्पन्न होतात. विलंबाचा काळ नसता, तर प्रभूला मध्यरात्रीच्या घोषणेत जे साध्य करावयाचे आहे त्यासाठी त्या इतिहासातील आवश्यक घडामोडी अस्तित्वात आल्या नसत्या. विलंबाचा काळ काय प्रतिनिधित्व करतो हे आपण पाहिले पाहिजे.

हा ४६ दिवसांचा कालखंड, हा थांबून राहण्याचा काळ, तो असा समय आहे की ज्यामध्ये प्रभु एका लोकांशी करार करीत आहे.

या इतिहासात प्रभूने मिलरवादी लोकांबरोबर करार केला होता काय? होय.

ख्रिस्ताच्या काळात पेंटेकोस्टच्या दिवशी त्याने ख्रिस्ती मंडळीशी करार केला काय? होय.

म्हणून, हा विलंबाचा काळ हा प्रभू एखाद्या लोकांशी करारात प्रवेश करीत असल्याच्या मार्गचिन्हांपैकी एक आहे.

मोशेच्या इतिहासात आपण विलंबाचा एक काळ पाहतो. या काळात त्या दोन पट्ट्या कराराचे प्रतीक आहेत, आणि प्रभु करारात प्रवेश करीत आहे व मंदिर उभारण्याविषयी मोशेला सूचना देत आहे.

१७९८ पासून १८४४ पर्यंत, त्या ४६ वर्षांच्या काळात, प्रभू मिलराइट मंदिर उभारित होता, जेणेकरून तो आधुनिक इस्राएलाबरोबर करारात प्रवेश करू शकेल.

मोशे आणि सत्तर ज्येष्ठांच्या प्रतीक्षाकाळाविषयी आपण आत्ताच वाचलेला कालखंड बायबलमधील इतिहासात पेंटेकोस्ट म्हणून ओळखला जातो—पासोवरनंतर पन्नास दिवसांनी. परमेश्वराने इस्राएलला पेंटेकोस्टचे स्मरण सर्वकाळ करावे अशी आज्ञा दिली. नव्या करारात, हाच इतिहास स्मरणार्थ मानून पेंटेकोस्ट हा प्रारंभीच्या ख्रिस्ती मंडळीचा एक केंद्रबिंदू ठरतो. ख्रिस्ताच्या काळातील पेंटेकोस्टमध्ये, मिलराइटांच्या इतिहासात, आणि जगाच्या शेवटीही हेच घटक पुन्हा प्रकट होतील, असे आपण पाहतो.

एम्माउसकडे जाणाऱ्या मार्गाच्या कथानकाच्या संदर्भात, लूक 24:44–52 मधून आपण पेंटेकोस्टकडे पाहू या.

लूकमध्ये यापूर्वी, येशूसोबत चालत असलेले ते दोन शिष्य त्याला त्यांच्याबरोबर थांबण्याची विनंती करतात. बायबलमध्ये ‘थांब’ हा शब्द वापरला आहे. तेथे एका थांबण्याच्या काळाची नोंद केलेली आहे, परंतु याच इतिहासात आपण एका वेगळ्या थांबण्याच्या काळाची नोंद करू इच्छितो.

विलंबाचा काळ हा सामर्थ्य प्राप्त करण्यासाठी यरुशलेममध्ये थांबण्याच्या आज्ञेने चिन्हांकित केला आहे. याच ठिकाणी मिलरवादींसाठी संदेशाचे सामर्थ्यप्रदान घडून येते.

थांबून राहणे म्हणजे प्रतीक्षा करणे. “धन्य तो जो प्रतीक्षा करतो.” कशाची? सामर्थ्यप्रदानाची.

मध्यरात्रीच्या घोषणेचे सामर्थ्यप्रदान तुम्हाला योग्य रीतीने समजू शकत नाही, जोपर्यंत तुम्ही तो विलंबाचा काळ समजत नाही, ज्यामध्ये त्यांना त्या सामर्थ्यासाठी प्रतीक्षा करण्याची आज्ञा देण्यात आली होती. तो त्या कथानकाचा एक भाग आहे. तुमच्या मागे स्थापित केलेला प्रकाश सतत प्रकाशित राहावा, यासाठी तुम्ही संपूर्ण इतिहास समजून घेतला पाहिजे.

हे नेमके कुठे चालले आहे हे कदाचित तुम्हाला अजून दिसत नसेल, पण उद्या ते स्पष्ट होईल.

तीन भविष्यवाण्यांमुळे मिलेराइट लोकांमध्ये एक गैरसमज निर्माण झाला, ज्यामुळे विलंबाचा काळ आणि पहिली निराशा उद्भवली. या भविष्यवाण्या त्या त्याच तीन आहेत, ज्यांसाठी विल्यम मिलर यांनी सांगितले की त्यांना प्रारंभबिंदू देण्यात आला होता: 1335, 2520, आणि 2300 दिवस.

जर तुम्ही हे समजता की विलंबाचा काळ हा मध्यरात्रीच्या पुकाराचा एक विशिष्ट घटक आहे, तर त्या विलंबाच्या काळाला कशामुळे उत्पन्न झाले हे तुम्ही विचारले पाहिजे. तो या तीन कालभविष्यवाण्यांमुळे उत्पन्न झाला: 1335, 2520, आणि 2300.

जर तुम्ही 2520 आणि 1335 यांवरील भविष्यवाणी नाकारता, तर तुम्ही मध्यरात्रीच्या घोषणेला नाकारत आहात आणि खालील दुष्ट जगाकडे जाणाऱ्या मार्गावरून खाली पडता.

या सर्वांसह आपण ज्या दिशेने जात आहोत, ते तेथेंच आहे.

ते थांबले, कारण त्यांना वरून येणाऱ्या सामर्थ्याची वाट पाहायची होती; आणि Millerite History मध्ये ते सामर्थ्य Midnight Cry होते.

बेथनी हे यरुशलेमचे एक उपनगर आहे, शहराबाहेर सुमारे दीड मैल अंतरावर. येशूच्या काळात हे एक लक्षणीय अंतर होते, कारण लोक सर्वत्र पायी चालत जात असत.

बेथानीचा अर्थ ‘गरीबांचे घर’ असा होतो.

येशूचे आवडते ठिकाण बेथानी होते, जिथे लाजर, मरिया आणि मार्था राहत होते.

हे लक्षात घेण्यासारखे आहे की मध्यरात्रीच्या पुकाराचे वर्णन करण्यासाठी सिस्टर व्हाइट ज्या इतिहासाचा उपयोग करतात, तो म्हणजे विजयोत्सवी प्रवेश.

येशू विजयी प्रवेशासाठी यरुशलेममध्ये प्रवेश करण्यापूर्वी, तो बेथानीत, म्हणजे दरिद्रांच्या घरात, थांबला. जसा मध्यरात्रीच्या हाकेपूर्वी थांबून राहण्याचा एक काळ असतो, तसाच विजयी प्रवेशापूर्वीही थांबून राहण्याचा एक काळ असतो. त्या समांतर इतिहासरेखा आहेत, परंतु आपण अद्याप लूक 24:44-52 याचाच विचार करीत आहोत आणि यरुशलेममध्ये प्रतीक्षा करीत व थांबून राहात आहोत.

अर्ली रायटिंग्स, पृष्ठ २४७ वर, मिलराइट इतिहासाविषयी बोलताना, सिस्टर व्हाइट म्हणतात:

मध्यरात्रीच्या हाकेच्या वेळी, मिलराइट्स यांची शास्त्रवचनांविषयीची समज उघडली गेली.

पहिल्या निराशेतून निराश झालेल्यांनी पवित्रशास्त्रांवरून पाहिले की ते विलंबाच्या काळात होते, आणि ज्या त्याच पुराव्यांमुळे त्यांनी प्रभूच्या पुनरागमनाचा काळ 1843 असा भाकीत केला होता, त्याच पुराव्यांनी आता 1844 सिद्ध केले.

प्रभूने त्यांच्यासाठी काय केले होते? त्याने त्यांची समज उघडली होती. हा शिष्यांच्या इतिहासाशी समांतर असा इतिहास आहे.

याकोबाच्या कथेत एक विलंबाचा काळ आहे. हा विलंबाचा काळ अनेक भविष्यसूचक सत्यांना प्रकाशात आणतो, जरी आपण त्यांपैकी केवळ काहींचाच स्पर्श करणार आहोत.

उत्पत्ति 28 अध्याय, 10 व्या वचनापासून पुढे, हे दर्शविते की याकोबाची कथा जगाच्या अंताची पूर्वछाया आहे. याकोबाचे पुत्र जगाच्या अंतकाळातील 144,000 लोकांचे प्रतिनिधित्व करतात.

याकोबाला चार स्त्रियांपासून पुत्र झाले—दोन पत्न्या, राहेल आणि लेआ, आणि दोन उपपत्नी. त्याला आपल्या पत्नींसाठी श्रम करावे लागले: लेआसाठी 2520 दिवस आणि राहेलसाठी 2520 दिवस. याकोबाच्या कथेत आपल्याला ही दोन्ही 2520 संख्या दिसतात, ज्या उत्तरेकडील आणि दक्षिणेकडील राज्यांचे प्रतिनिधित्व करतात.

याकोब हा मिलराइट इतिहासाचा आणि १,४४,००० लोकांचा एक प्रतीक आहे. त्याची कथा जगाच्या अंतकाळी आपल्यासाठी प्रकाश प्रदान करावी.

प्रभू याकोबाबरोबर करारात प्रवेश करीत आहे. जेव्हा प्रभू मोशे आणि इस्राएल यांच्याबरोबर करारात प्रवेश करतो, तेव्हा प्रतीक्षेचा एक काळ असतो; जेव्हा तो याकोबाबरोबर करारात प्रवेश करतो, तेव्हाही प्रतीक्षेचा एक काळ असतो; जेव्हा तो मिलेराइट इतिहासात आधुनिक इस्राएलबरोबर करारात प्रवेश करतो, तेव्हाही प्रतीक्षेचा एक काळ असतो; आणि जेव्हा तो पेंटेकोस्टच्या वेळी ख्रिस्ती मंडळीबरोबर करारात प्रवेश करतो, तेव्हाही प्रतीक्षेचा एक काळ असतो.

या कथेत, थांबून राहण्याच्या काळात, प्रभू आपल्या लोकांची समज आपल्या वचनाविषयी उघडतो; याचे प्रतीक म्हणजे देवदूत वर चढत आणि खाली उतरत असलेली शिडी—देव आणि मनुष्य यांच्यामधील संप्रेषणाचे एक प्रतीक.

मध्यरात्रीच्या हाकेत, मिलराइट कुमारी जाग्या होत आहेत आणि देवाचे घर बनत आहेत. तो त्यांच्याशी करार करीत आहे आणि त्यांना आधुनिक इस्राएल बनवीत आहे.

“लूज” बदलले जाते. इ.स. १७९८ मध्ये मिलरवादी हे देवाचे लोक नव्हते. मिलरवाद्यांचा इतिहास हा त्यांच्याशी तो कशा प्रकारे करार करतो आणि त्यांना आपले लोक बनवितो, त्यांना “लूज” पासून “बेथेल” मध्ये बदलतो, याचा इतिहास आहे.

याकोबाची प्रतिज्ञा म्हणजे करारात प्रवेश करणे होय. तो देवाला विनंती करतो की त्याने त्याला मार्गात—जुन्या वाटांत—ठेवावे, आणि त्याला खाण्यासाठी भाकर द्यावी. मिलराइटांनी आपली स्वतःची भाकर खावी आणि प्रोटेस्टंट मूर्खपणाकडे परत जाऊ नये.

जर आपण देव आपल्याला देतो ती भाकर खात राहिलो, तर तो आपल्याबरोबर आपला करार कायम राखील. याकोबाच्या नवसातील भाकर आणि वस्त्रे 1843 Chart वरील सत्यांचे प्रतीक आहेत; एलेन व्हाइट ज्या सत्यांना Rock of Ages—जुने मार्ग आणि भाकर—असे म्हणते.

तो थांबण्याच्या काळात त्यांच्या समजुतीचे उघडणे करतो, ते जिन्यावरून देवदूतांना वर-खाली पाठवून करतो.

जर तुम्ही सत्य स्वीकारले असेल, तर ते इतरांशी वाटून देण्याची जबाबदारी तुमच्यावर आहे. जर तुम्ही तुमची जबाबदारी पूर्ण केली, तर तुम्हीच ती शिडी—संदेशवहनाचे माध्यम—ठरता. आपण त्या माध्यमाचे होण्यासाठी बोलावले गेलो आहोत.

याकोबाचा एक विलंबाचा काळ आहे; तो थांबतो आणि शिडीचे स्वप्न पाहतो, जी विलंबाच्या काळात प्रभू आपल्या वचनाचे आकलन आपल्या लोकांसाठी उघडत आहे, याचे प्रतिनिधित्व करते. या इतिहासात प्रभू आपल्या लोकांबरोबर करारात प्रवेश करीत आहे, त्यांना लूजमधून घेऊन त्यांना बेथेल—देवाचे घर—बनवीत आहे.

ख्रिस्त, जो ती शिडी आहे, त्यावरून वर चढणारे व खाली उतरणारे देवदूत ज्या संप्रेषणाच्या मार्गाचे प्रतिनिधित्व करतात, त्याचेच प्रतिनिधित्व जखऱ्यामध्येही केलेले आहे. बहीण व्हाइट यांनी याविषयी Review and Herald, July 20, 1897 मध्ये भाष्य केले आहे, जरी त्यांनी वेगळे प्रतीक वापरले आहे.

“पवित्र प्राणी” कोण आहेत? देवदूत. “त्याच्या सिंहासनाभोवती असलेल्या पवित्र प्राण्यांद्वारे प्रभू पृथ्वीवरील रहिवाशांशी सतत संपर्क राखतो.” तीच शिडी आहे. फक्त, येथे सिस्टर व्हाईट शिडीला प्रतीक म्हणून वापरणार नाही.

याकोबाच्या कथेमध्ये आपल्याला मिलराईट इतिहासाची कथा आढळते. तेथे विलंबाचा एक काळ आहे, आणि तो स्वर्ग व पृथ्वी यांमधील संप्रेषणाचे प्रतिनिधित्व करणारी शिडी पाहतो.

जखऱ्या आपल्याला दोन सोन्याच्या नळ्यांविषयी सांगतो. शिडीला दोन मुख्य बाजूचे दांडे असतात, परंतु जखऱ्या त्यांना दोन सोन्याच्या नळ्या असे म्हणतो.

आपण स्वर्गाच्या शिडीवरून खाली येणारे संदेश स्वीकारायचे आणि ते इतरांपर्यंत पोहोचवायचे आहेत. जर आपण असे केले, तर आपण त्या शिडीचा एक भाग, त्या संप्रेषण प्रक्रियेचा एक भाग ठरतो.

सिस्टर व्हाईट हे दहा कुमारिकांच्या दृष्टांताशी जोडतात.

मिलराइट इतिहासात ते दहा कुमारींच्या दृष्टांताची पूर्तता करीत होते. याकोबाचा विलंबाचा काळ हाच मत्तय 25 आणि हबक्कूक 2 मधील विलंबाचा काळ आहे: “दर्शनास उशीर झाला तरी त्याची वाट पाहा.”

याकोब आणि जखऱ्या यांची कथा या एकाच विलंबाच्या काळांविषयी आहेत.

विलंबाचा काल, इतर गोष्टींबरोबरच, हे दर्शवितो की प्रभु आपल्या अनुयायांच्या देवाच्या वचनाविषयीच्या समजुतीत वाढ करणार आहे. जर तुम्ही ते पवित्र तेल ग्रहण करीत नसाल, तर तुम्ही मूर्ख कुमारी आहात.

जेव्हा तुम्ही या इतिहासापर्यंत पोहोचता, जेव्हा दार बंद होते आणि तुम्ही मूर्ख कुमारी ठरता, तेव्हा सिस्टर व्हाईट म्हणतात, “आतापर्यंत कधीही ऐकले गेले नाहीत असे सर्वांत दुःखद शब्द, ‘मी तुम्हांस ओळखत नव्हतो.’”

मध्यरात्रीच्या घोषणेपासून विलंबाचा काळ वेगळा करता येत नाही. विलंबाचा काळ पवित्र आत्म्याच्या ओतप्रोत वर्षावाला जन्म देतो; तोच मध्यरात्रीच्या घोषणेच्या वेळी देवाच्या लोकांची वचनाविषयीची समज उघडतो आणि सुज्ञ कुमारिका व मूर्ख कुमारिका यांच्यामध्ये भेद करणारे तेल पुरवितो.

एक विलंबाचा काळ असतो, जेव्हा ख्रिस्ताने आपली परमप्रधान कृती केली—लाजराला उठविले.

येशूला असा संदेश मिळाला, “लाजर आजारी आहे. या, त्याची काळजी घ्या.” परंतु येशू ताबडतोब गेला नाही.

बहिण व्हाइट म्हणतात की शिष्य याच गोष्टीवर अडखळले. तो आपल्या मित्राला मदत करणार नाही, किंवा मशीहा म्हणून आपले सामर्थ्य सिद्ध करणार नाही, असे का, याबद्दल ते आश्चर्य करीत होते. पण तो थांबला.

मृतांना जीवन देण्याची सामर्थ्य त्याच्यामध्ये आहे याचा आणखी एक पुरावा त्यांना देण्यासाठी त्याने विलंब केला.

लाजराला उठविण्याचा हा मुकुटमणी चमत्कार, त्याच्या कार्यावर आणि त्याच्या दैवीत्वाच्या दाव्यावर देवाची मोहर ठरला.

मध्यरात्रीच्या हाकेत प्रभु शहाण्या कुमारिकांना उभारीत आहे. हे मुद्रांकनाच्या प्रक्रियेचे एक दृष्टांत आहे. मिलरवादी लोकांवर मुद्रांकन होत होते, ज्यामुळे १,४४,००० जणांच्या मुद्रांकनाचे एक दृष्टांत उपलब्ध होत होता.

लाजराच्या धड्याचा अर्थ असा आहे की ख्रिस्त अपराध व पापांमध्ये मेलेल्याला घेऊन त्याला जीवन देऊ शकतो.

लाझराच्या उताऱ्यात, ख्रिस्त मृत्यूची व्याख्या झोप अशी करतो.

ते सर्व झोपलेले आहेत. तो विलंब करीत आहे. तो लाझराला पुनर्जीवित करील, त्यांना जीवन देत आणि त्यांच्यावर आपला शिक्का मुद्रित करीत. हा त्याचा मुकुटमणी चमत्कार आहे.

आपल्या इतिहासात, जेव्हा तो 144,000 जणांवर शिक्का मारतो, तेव्हा तो त्यांना एका ध्वजाप्रमाणे उंच करतो.

जखऱ्या म्हणतो की तो ध्वज म्हणजे मुकुटातील रत्नांसारखा आहे. हे त्याचे मुकुटधारण करणारे कृत्य आहे.

मिलराइट इतिहासातील सत्याच्या ओतप्रोत प्रकटीकरणाने व उलगडण्याने, विलंबाचा काळ त्या क्षणाला चिन्हांकित करतो जेव्हा प्रभु सत्य उघड करतो. वर चढणारे आणि खाली उतरणारे देवदूत असलेली शिडी हे ते स्थान आहे जिथे शिक्कामोर्तब करण्याची प्रक्रिया घडते.

आता आपण विजयप्रवेशाकडे पाहूया. स्पिरिट ऑफ प्रॉफेसी, खंड ४, पृष्ठ २५० मध्ये, सिस्टर व्हाइट विजयप्रवेशाची कोणाशी तुलना करतात हे लक्षात घ्या.

विजयी प्रवेश मध्यरात्रीच्या आरोळ्याचे प्रतिनिधित्व करतो.

दि युथ्स इन्स्ट्रक्टर, २१ फेब्रुवारी १९०१ मध्ये विजयी प्रवेशाविषयी सिस्टर व्हाइट काय म्हणतात ते आपण वाचू या.

का? कारण, त्यांनी लाजराविषयी ऐकले होते.

म्हणून, तो विजयप्रवेशापूर्वी बेथानी येथे थांबत आहे.

हे थांबून राहण्याच्या काळास सूचित करते.

त्या मिरवणुकीत कोणताही शोक किंवा विलाप ऐकू येत नव्हता. जे एकेकाळी आंधळे होते, परंतु ज्यांचे डोळे देवाच्या पुत्राने बरे केले होते, ते पुढे मार्गदर्शन करीत होते.

मार्गदर्शन कोण करीत आहे? जे पूर्वी लाओदिकीया मंडळीचे होते तेच.

म्हणून, येशू गरिबांच्या घरात थांबतो, जे थांबण्याच्या काळास सूचित करते.

का? कारण तो आपला पवित्र आत्मा ओतणार आहे आणि त्यांच्या समजुतीचे द्वार उघडणार आहे; हे मध्यरात्रीच्या घोषणेचा निर्देश करते.

या कथेत तो राजा म्हणून येत आहे; याचा निर्देश 22 ऑक्टोबर, 1844 कडे आहे. 22 ऑक्टोबर, 1844 रोजी येशू राज्य स्वीकारण्यासाठी येतो काय? होय.

ही विजयी प्रवेशयात्रा आहे, आणि असे काही जण आहेत जे मध्यरात्रीची घोषणा उंचावून धरणार आहेत.

हे लोक कोण आहेत? हे तेच आहेत जे ख्रिस्ताच्या सामर्थ्याने रूपांतरित झाले आहेत.

ख्रिस्ताच्या नीतिमत्त्वाचा, आपल्याला अंधत्वापासून दृष्टिमानतेकडे, मृत अवस्थेपासून जीवनाकडे, कुष्ठरोगीपणापासून शुद्धतेकडे परिवर्तित करण्याच्या त्याच्या सामर्थ्याचा संदेश, मध्यरात्रीच्या आक्रंदनाचे पूर्वचित्रण करणाऱ्या विजयप्रवेशाच्या इतिहासात वहन केला जातो. तो संदेश काय वहन करते?

ख्रिस्त कशावर आरूढ आहे? एका गाढवावर. ख्रिस्ताच्या नीतिमत्त्वाचा संदेश वाहून नेणारा तो इस्लामचा संदेश आहे.

१८४० मध्ये, पहिल्या देवदूताच्या संदेशाचे सामर्थ्यप्रदान इस्लामच्या आवराशी जोडलेले होते. पहिला संदेश दुसऱ्या संदेशाकडे नेतो; ते एकमेकांपासून विभक्त केले जाऊ शकत नाहीत.

पहिला संदेश दुसरा संदेश वहन करतो.

पहिला संदेश इस्लामाला आवर घालण्यात आला तेव्हा, भविष्यवाणी पूर्ण होत असल्यामुळे, पुष्टीस आला. या पुष्टीमुळे पहिल्या देवदूताच्या संदेशास सामर्थ्य प्राप्त झाले आणि त्यामुळे प्रॉटेस्टंटांनी त्याच्याविरुद्ध आपली दारे बंद केली.

प्रोटेस्टंट चर्चांनी दारे बंद करणे हे इस्लामच्या संदेशाचा नकार होता.

मिलराइटांचा इतिहास आमच्या इतिहासाचे पूर्वचित्रण करतो.

१,४४,००० जणांच्या मुद्रांकनाच्या काळात, जेव्हा प्रभु आपला पवित्र आत्मा ओततो आणि अॅडव्हेंटिझममधील लाओदिकीयेकरांना व कुष्ठरोग्यांना शास्त्रवचने उघड करतो, त्या वेळी ख्रिस्ताच्या धार्मिकतेचा संदेश पुन्हा गाढवाकडून वाहिला जातो—इस्लामचा संदेश.

विजयी प्रवेश म्हणजे राजा येत आहे. २२ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी तो राज्य स्वीकारतो. हाच विजयी प्रवेश आहे.

याच कालखंडात त्या दोन वर्गांवर त्यांच्या नियतीची मोहर बसविली जात आहे.

काही शास्त्रवचने विलंबाच्या काळावर प्रकाश टाकतात. आपण ती झटपट पाहू आणि सिस्टर व्हाइट यांच्या एका विधानाने समाप्त करू.

याच ठिकाणी, २२ मार्च १८४४, विलंबाच्या काळाचा संदर्भ देत.

२२ मार्च, १८४४ ही बायबलमधील भविष्यवाणीची तारीख नव्हे. ती ती तारीख आहे जी मिलरवादी चुकीची समजले; परंतु तिने पहिली निराशा निर्माण केली आणि विलंबकाळाची सुरुवात दर्शविली.

शास्त्र असा दावा करीत नाही की देवच विलंबाचा काळ उत्पन्न करतो. तो लोकांच्या गैरसमजुतीमुळे निर्माण होतो: “दर्शनास विलंब झाला तरी त्याची वाट पाहा; कारण त्यास विलंब होणार नाही, ते असत्य बोलत नाही.”

तुम्ही हे दोन प्रकारे वाचू शकता. कोणत्याही प्रकारे:

धन्य तो जो प्रतीक्षा करीत राहतो, आणि धन्य तो जो १३३५ पर्यंत पोहोचतो. पण तू शेवटपर्यंत आपल्या मार्गाने जा; कारण तू विश्रांती घेशील, आणि दिवसांच्या शेवटी आपल्या वाटणीमध्ये उभा राहशील.

१३३५ पर्यंत येण्याचा आशीर्वाद हा केवळ काळविषयक भविष्यवाणीच्या समाप्तीपर्यंत पोहोचण्याविषयी नाही. तक्त्यावर १३३५ चा शेवट १८४३ मध्ये होतो. हा आशीर्वाद केवळ भविष्यवाणीच्या समाप्तीविषयी नसून, विलंबाच्या काळाचा अनुभव घेण्याविषयी आहे. हा आशीर्वाद विलंबाच्या काळ आणि २२ ऑक्टोबर, १८४४ यांच्यामध्ये घडतो. येथेच तुम्ही प्रतीक्षा करावयाची आहे. “धन्य तो जो प्रतीक्षा करतो.”

ही प्रतिक्षा तारून राहण्याच्या काळापासून २२ ऑक्टोबर १८४४ पर्यंतची आहे. जर तुम्ही त्याची प्रतिक्षा करीत असाल, तर तुम्ही धन्य व्हाल.

मिलेराइट लोकांच्या गैरसमजुतीमुळेच विलंबाचा काळ आला. दृष्टान्त नेमून दिलेल्या काळासाठी आहे—२२ ऑक्टोबर, १८४४. तो असत्य ठरणार नाही; परंतु गैरसमजुतीमुळे तो विलंब करीत आहे असे तुम्हांला वाटेल.

प्रभूने हा गैरसमज मुद्दाम घडवून आणला काय? होय. सिस्टर व्हाइट तसे म्हणतात.

प्रभुने 1843 चार्टद्वारे तो गैरसमज निर्माण केला. विल्यम मिलर यांनी असे म्हटले की त्यांनी कधीही 1843 असे अंतिमतः घोषित केले नव्हते; परंतु 1843 मध्ये बंधूंनी त्यांना ‘if’ काढून टाकण्यास आणि 1843 ला एक मार्गचिन्ह म्हणून चिन्हांकित करण्यास सांगितले. सिस्टर व्हाइट म्हणतात की हे एक भविष्यवाणीतील मार्गचिन्ह आहे, हबक्कूक 2 ची एक पूर्तता आहे. 1843 ला ठामपणे मार्गचिन्ह म्हणून चिन्हांकित करणाऱ्या या मार्गचिन्हामुळे विलंबाचा काळ निर्माण झाला.

दानियेल 12:12-13 लक्षात घ्या: "जो प्रतीक्षा करतो आणि एक हजार तीनशे पस्तीस दिवसांपर्यंत पोहोचतो, तो धन्य आहे."—"जो 1335 पर्यंत पोहोचतो, तो धन्य आहे. जो 1843 पर्यंत पोहोचतो, तो धन्य आहे," हे 12 वे वचन आहे.

पद 13:

सिस्टर व्हाइट १२ व १३ या वचने एकत्र जोडत असे म्हणतात की, १३३५ चा आशीर्वाद १८४३ आणि १८४४ मध्ये पूर्ण होतो. तो एखाद्या विशिष्ट कालबिंदूबद्दल नसून, ख्रिस्ताच्या यरुशलेमातील विजयी प्रवेशाची वाट पाहणारे, शिडीवरून वर चढणारे आणि खाली उतरणारे देवदूत ओळखणारे, आणि प्रभु त्यांना कराराच्या दोन पट्ट्या देत असताना त्याच्याशी करारात प्रवेश करणारे यांच्याविषयी आहे.