चाळीसाव्या वचनाचा गुप्त इतिहास — क्रमांक एकोणीस

दानियेल आणि प्रकटीकरण ही पुस्तके एकमेकांची परिपूर्ती करतात; म्हणजे, एकत्रितपणे ती परिपूर्ण ठरतात.

बायबलमधील भविष्यवाणीतील राज्ये ही भविष्यवाणीचा अभ्यास करणाऱ्या विद्यार्थ्याच्या लक्षाचा केंद्रबिंदू असली पाहिजेत, कारण तेथेच उत्तरकाळातील बाह्य इतिहास प्रामुख्याने मांडलेला आहे.

पवित्र इतिहास—तो “महान सुधारक चळवळी” असोत किंवा “राज्यांचे उदय व पतन” असो—देवाच्या वचनात जीवन-मरणाचा विषय आहे. पौलाने 2 Thessalonians अध्याय दोनमध्ये नोंदविले आहे की जे सत्यावर प्रेम करीत नाहीत, आणि जे त्यानंतर प्रबळ भ्रम स्वीकारतात, ते असे करतात कारण त्यांनी त्या उताऱ्यात पौलाने ओळख करून दिलेला संदेश नाकारण्याची निवड केली. तो उतारा मूर्तिपूजक रोम आणि पोपसत्ताक रोम यांच्यातील संबंध ओळख करून देतो; हाच संबंध पर्गमोस आणि थुआतीरा यांच्यातील आहे, आणि हाच संबंध लोखंड व माती यांच्यातील आहे, तसेच अजगर आणि पशू यांच्यातील संबंधही हाच आहे. थुआतीरा यांनी दर्शविलेला पोपसत्ताक रोमचा उदय आणि पर्गमोस यांनी दर्शविलेला मूर्तिपूजक रोमचा पतन—ही अशी सत्यता आहे की जी प्रबळ भ्रम स्वीकारणारे लोक द्वेष करतात.

मिलराइट इतिहासामध्ये, मिलराइट आणि प्रोटेस्टंट यांच्यातील जो वाद 1843 च्या अग्रदूतांच्या चार्टवर स्थान पावला, तो दानिएल अकरावा अध्याय, चौदाव्या वचनातील “तुझ्या लोकांतील लुटारू” या उल्लेखाने कोणत्या ऐतिहासिक सत्तेचे प्रतिनिधित्व केले आहे याविषयी होता. मिलराइटांचे म्हणणे होते त्याप्रमाणे ते मूर्तिपूजक रोमचे उदय होते काय, की प्रोटेस्टंटांचा दावा होता त्याप्रमाणे ते सेल्युसिडांचे पतन होते?

सोलोमनने ज्याच्या अभावाविषयी म्हटले की त्यावाचून लोक नाश पावतात, ती म्हणजे बायबलनिष्ठ इतिहासदृष्टी होय. मिलरवादी लोकांनी प्रकटीकरण अध्याय नऊ, वचने पाच आणि दहा येथे “पाच महिने” म्हणून दर्शविण्यात आलेल्या एकशे पन्नास वर्षांना ओळखले व जाहीर केले; परंतु त्यांनी प्रकटीकरणाच्या नवव्या अध्यायात दर्शविलेल्या इतिहासाचा सखोल शोध घेतला नाही. त्यांनी वचन दहामधील पाच महिन्यांची योग्य ओळख पटविली, परंतु उघडपणे त्यांनी असा विचार केला की, वचने पाच आणि दहा या दोन्हींत “पाच महिने” हा शब्दप्रयोग असल्यामुळे, तो केवळ त्या दोन्ही वचनांत दर्शविण्यात आलेल्या यातनेच्या भविष्यवाणीवरील भर दर्शवितो. आता हे सहज सिद्ध करता येते की, जेव्हा वचन पाच “पाच महिने” दर्शविते, तेव्हा ते इ.स. ६३२ मध्ये मोहम्मदच्या मृत्यूपासून सुरू होऊन इ.स. ७८२ मध्ये बायझंटाईन, किंवा पूर्वीय रोमन साम्राज्याच्या सम्राज्ञी आयरीनच्या अपमानापर्यंत चाललेल्या एकशे पन्नास वर्षांचे प्रतिनिधित्व करते.

पायोनिअर्सनी दहाव्या वचनाचा उपयोग २७ जुलै, १२९९ रोजी झालेल्या निकोमिडियाच्या युद्धास म्हणून, त्या एकशे पन्नास वर्षांच्या कालखंडाच्या प्रारंभबिंदूच्या रूपाने, योग्यच केला होता; आणि त्या कालखंडाचा शेवट २७ जुलै, १४४९ रोजी कॉन्स्टँटिनोपलमध्ये राज्य करणाऱ्या शेवटच्या कॉन्स्टँटिनच्या अपमानाने झाला. ओळीवर ओळ, एकशे पन्नास वर्षांचा हा कालावधी जगव्यापी इस्लाम ओळखून देतो, ज्याचे प्रतिनिधित्व अरबस्तानच्या इस्लामच्या पहिल्या धिक्काराने आणि तुर्कस्तानच्या इस्लामच्या दुसऱ्या धिक्काराने होते. ज्या इस्लामने सम्राट आणि सम्राज्ञी या दोघांनाही एकत्र अपमानित केले, तो जगव्यापी इस्लाम एका अशा राज्यावर विजय मिळवितो हे दर्शवितो, जे एका स्त्रीने—आयरीन हिच्याद्वारे प्रतिनिधित्व केलेल्या—आणि एका पुरुषाने—शेवटच्या कॉन्स्टँटिनद्वारे प्रतिनिधित्व केलेल्या—युक्त आहे.

इरीनेच्या अपमानाने समाप्त होणाऱ्या त्या एकशे पन्नास वर्षांच्या कालावधीत, अरबस्तानातील इस्लाम बायझंटाईनच्या प्रदेशावर किंवा भूभागावर ताबा मिळवतो, आणि इरीनेला इतक्या अपमानित स्थितीत सोडतो की तिला इतर आकारण्यांबरोबरच तीन वर्षे खंडणी देण्यास भाग पाडले गेले. शेवटच्या कॉन्स्टँटाईनचा अपमान जेव्हा घडला, तेव्हा त्याने चार वर्षांच्या अशा कालखंडाची सुरुवात दर्शविली, जो वेढा घालणे आणि पूर्व रोमच्या राजधानीच्या उलथापालथीने समाप्त होतो. दोन्ही प्रसंगी इस्लामच होता—इरीनेसाठी अरब इस्लाम आणि शेवटच्या कॉन्स्टँटाईनसाठी तुर्की इस्लाम. उत्तरकाळात, पहिल्या आणि दुसऱ्या क्लेशांमध्ये मांडलेल्या अरब आणि तुर्की इस्लामच्या दोन साक्षीदारांनी प्रतिनिधित्व केलेला जागतिक इस्लाम प्रथम प्रदेश ताब्यात घेईल, आणि नंतर राजधानी. पूर्व रोमच्या कॉन्स्टँटाईनद्वारे प्रतिनिधित्व केलेली उत्तरकाळातील राजकीय सत्ता, पूर्व रोमच्या इरीनेद्वारे प्रतिनिधित्व केलेल्या उत्तरकाळातील धार्मिक सत्तेशी प्रतीकात्मकरीत्या विवाहबद्ध आहे. मी “राजकीय” आणि “धार्मिक” सत्ता ही संज्ञा यासाठी वापरतो की पशूच्या प्रतिमेचे प्रतीक प्रथम संयुक्त संस्थानांत आणि नंतर जगात प्रकट होते. पशूची प्रतिमा म्हणजे कॉन्स्टँटाईन आणि इरीने यांचा प्रतीकात्मक विवाह होय; आणि ते दोघेही इस्लामकडून आपला प्रदेश आणि राजधानी गमावून अपमानित होतात.

दोन्ही इतिहासांची सांगड घालून त्यांचा विवाह ओळखला जातो; आणि इ.स. ३१३ मध्ये मिलानचा जाहीरनामा लागू करण्यात आला, त्या वेळी कॉन्स्टान्टिया आणि लिसिनियस यांच्यात झालेल्या विवाहाद्वारे त्याचे प्रतीकात्मक दर्शन घडले; त्याच वेळी स्मुर्ना ही प्रतीकात्मक मंडळी समाप्त झाली आणि पर्गामोस ही प्रतीकात्मक मंडळी आरंभली. ज्यांना पौल प्रबळ भ्रम प्राप्त करणारे म्हणून ओळखतो, ते पापाचा मनुष्य प्रकट होण्यापूर्वी होणाऱ्या विश्वासत्यागाचा समावेश असलेला पौलाचा इशार्‍याचा संदेश पाहण्यास नकार देतात. हा विश्वासत्याग पर्गामोसच्या इतिहासात घडतो, आणि पापाचा मनुष्य इ.स. ५३८ मध्ये प्रकट झाला, जेव्हा थ्यातीरा ही मंडळी आरंभली.

पूर्व रोमचा इतिहास भविष्यवाणीतील त्या सत्याचे दोन साक्षीदार प्रदान करतो, जे पूर्व रोम आणि पश्चिम रोम यांच्यातील प्रतीकात्मक संबंधातही दर्शविले गेले आहे. त्या संबंधात, पश्चिम रोम ही कलीसिया आहे आणि पूर्व रोम हे राज्य आहे. दानिएल अध्याय दोनमध्ये लोखंड आणि माती यांच्या रूपात दर्शविल्याप्रमाणे, रोम हे कलीसिया आणि राज्य यांचे एक संमिश्र स्वरूप आहे.

अंतकाळात जागतिक इस्लाम कलीसिया आणि राज्य यांच्या संयोगाने दर्शविलेल्या एका सत्तेविरुद्ध येतो, तिचा प्रदेश व तिची राजधानी हस्तगत करतो, हे पटण्याजोग्या रीतीने दिसून येण्याचे एक कारण म्हणजे प्रकटीकरण नऊच्या पवित्र इतिहासातील इतर दोन साक्षीदारांनी यास आधार दिलेला आहे. उस्मानने 27 जुलै 1299 रोजी निकोमिडियाचा प्रदेश जिंकला, आणि त्यानंतर दोन वर्षांनी, 1301 मध्ये, त्याने नायसियाचा प्रदेश जिंकला. त्याच्या पुत्राने 1331 मध्ये नायसियाचे राजधानी-नगर जिंकले, आणि त्याच पुत्राने चार वर्षांच्या वेढ्यानंतर, जो 1337 मध्ये समाप्त झाला, निकोमिडियाचे राजधानी-नगर जिंकले. अग्रगण्यांनी 27 जुलै 1299 हा दिवस उस्मानशी संबंधित असा चिन्हांकित केला, परंतु पुढील लढाईकडे—नायसियाच्या लढाईकडे—ऑटोमन साम्राज्याची स्थापना करण्यातील ऐतिहासिक दुसरे पाऊल म्हणून कधी पाहिले नाही. 27 जुलै 1299 हा रविवारच्या कायद्यापर्यंत पोहोचण्यासाठी असलेल्या अनेक पावलांपैकी पहिले पाऊल होते. तुर्की इस्लामची पहिली दोन पावले अशा एका भविष्यवाणीची सुरुवात दर्शवितात जी 1449 मध्ये समाप्त झाली, नंतर पुन्हा 1840 मध्ये, त्यानंतर पुन्हा 9/11 येथे, आणि त्यानंतर पुन्हा 31 डिसेंबर 2023 रोजी.

त्या दोन टप्प्यांपैकी पहिल्या टप्प्याने केवळ एकशे पन्नास वर्षांच्या कालखंडाची सुरुवातच दर्शविली नाही, तर त्याने अडतीस वर्षांच्या कालखंडाचीही सुरुवात दर्शविली. त्याची सुरुवात उस्मानने निकोमीडिया प्रदेश ताब्यात घेतल्याने झाली, आणि ती अडतीस वर्षांनंतर समाप्त झाली, जेव्हा उस्मानच्या पुत्राने इ.स. 1337 मध्ये चार वर्षांच्या वेढ्याच्या शेवटी निकोमीडियाची राजधानी नगरी जिंकली. अडतीस हा अंक “उठून उभे राहणे” याचे प्रतिनिधित्व करतो, आणि उस्मानने प्रदेश ताब्यात घेण्याच्या आरंभीच्या पावलाने तुर्की इस्लामच्या उठून उभे राहण्याची खूण केली. अडतीस वर्षांच्या त्या पहिल्या टप्प्यात, “चार वर्षांचा” वेढा समाप्तीची खूण करतो. एकशे पन्नास वर्षांच्या शेवटच्या टप्प्यावर अपमान लादला जातो, आणि चार वर्षांनंतर, इ.स. 1453 मध्ये, पूर्वेकडील रोमची राजधानी जिंकली जाते.

ते 1453 मधील ऑट्टोमन तुर्क असोत, किंवा उस्मानचा पुत्र ज्याने 1337 मध्ये निकोमीडिया आणि 1331 मध्ये नायसिया ही दोन्ही जिंकली, या तिन्ही उदाहरणांमध्ये प्रत्येक राजधानीच्या शहराने इतिहासातील कोणत्या ना कोणत्या टप्प्यावर पूर्वीय रोमची राजधानी म्हणून सेवा बजावली होती. या तिन्ही ओळी पूर्वीय रोमच्या जिंकल्या जाण्याची ओळख करून देतात. त्या तिन्ही ओळींपैकी प्रत्येक ओळ इस्लामने प्रथम प्रदेश आणि त्यानंतर पूर्वीय रोमची राजधानी जिंकली, हे दर्शविते. तिन्ही राजधानींचे नाव त्या त्या प्रदेशाच्या नावासारखेच आहे. या तिन्ही ओळींपैकी प्रत्येकाकडे भिन्न अल्फा आणि ओमेगा ऐतिहासिक व्यक्ती आहेत. सम्राट आणि सम्राज्ञी या दोघांच्याही इस्लामकडून झालेल्या अपमानासह एक चर्च-राज्य संबंध ओळखून देताना, भविष्यसूचक अपमान त्यांच्या ओळींना पश्चिमीय रोमशी जोडतो; ज्याचा अपमानही 330 मध्ये कॉन्स्टन्टाईन द ग्रेटने रोम शहराऐवजी कॉन्स्टन्टिनोपलची निवड केली तेव्हा झाला होता. पश्चिमीय रोमचा अंतिम अपमान 476 मध्ये अंतिम सम्राटासह झाला, आणि त्यानंतर तेथून पुढे त्याचा ऱ्हास झपाट्याने चालू राहिला.

पूर्वेकडील रोमच्या संबंधाने पश्चिमेकडील रोम ही चर्च होती; पूर्व हा राज्य होता. ३३० मध्ये आरंभीची अपमानास्पद अधोगती, मग ४७६ मध्ये, आणि नंतर ७८२ मध्ये, आणि मग पुन्हा १४४९ मध्ये. एका राज्याच्या विभाजनाने सुरू झालेली अपमानाची एक रेषा—त्यानंतर ४७६ मध्ये सम्राट गमावण्याचा, आणि म्हणून साम्राज्यच गमावण्याचा अपमान; आणि त्यापश्चात इस्लामने प्रथम ७८२ मध्ये पूर्वेच्या भूभागावर, आणि मग १४५३ मध्ये पूर्वेच्या राजधानीवर अपमान आणला.

बायबलमधील भविष्यवाणीतील इस्लाम पूर्व व पश्चिम अशा दोन्ही रोमच्या रेषेला प्रकाशात आणतो, आणि आज इस्लाम जे प्रकाश उत्पन्न करीत आहे तो मिलराइट पायोनिअर्ससाठी इस्लामच्या मूलभूत प्रकाशाशी सुसंगत असूनही त्यापेक्षा कितीतरी अधिक पुढे आहे. २०२४ मध्ये “तुझ्या लोकांतील ते दरोडेखोर, जे दर्शन स्थापन करतात” कोण आहेत, या प्रश्नापासून जी कसोटीची वेळ सुरू झाली, ती त्या कसोटीच्या कालखंडाचा अल्फा होती; आणि आता त्या कसोटीच्या कालखंडाच्या शेवटी, प्रकटीकरणाच्या नवव्या अध्यायातील इस्लाम या विषयातून मिळणारा प्रकाश पश्चिम व पूर्व रोमचे असे साक्षी जोडतो, ज्यांचे मूल्यमापन या सध्याच्या उत्तरकाळापर्यंत कधीही झाले नव्हते.

दानियेल ११ मधील दहाव्या ते सोळाव्या वचनांत आढळणाऱ्या इतिहासरेषांना, या लेखांमध्ये आधीच विचाराधीन असलेल्या रेषांशी जोडणाऱ्या साक्षी प्रदान करून, नवव्या ते अकराव्या अध्यायांत दर्शविलेल्या इस्लामच्या भविष्यवाणीपर रेषा एकत्र आणतात. परंतु इस्लामच्या उदयाच्या भविष्यवाणीपर चित्रणामध्ये मिलेराइटांच्या चळवळीचा तसेच एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या चळवळीचाही उदय समाविष्ट आहे. प्रकटीकरण ९ मधील समयविषयक भविष्यवाण्यांच्या ठाम चौकटीत आणि त्यांचाच भाग म्हणून स्थापित दोन चार-वर्षीय कालखंड १८४० ते १८४४ या चार वर्षांची साक्ष देतात. १८४४ मध्ये भविष्यवाणीचा काल पुन्हा राहात नाही; म्हणून हा प्रतीकात्मक चार-वर्षीय कालखंड वेळेने नव्हे, तर त्याच्या भविष्यवाणीपर वैशिष्ट्यांनी निश्चित केला जातो. पहिला चार-वर्षीय कालखंड १३३७ मध्ये, त्याच्या पित्याने तो प्रदेश जिंकल्यानंतर अडतीस वर्षांनी, इस्लामने पूर्वीच्या पूर्व-रोमन राजधानी निकोमिडिया जिंकली, हे दर्शवितो. दुसरा चार-वर्षीय कालखंड १४४९ मध्ये इस्लामद्वारे घडवून आणलेल्या पूर्व-रोमच्या राजकीय आणि धार्मिक शासकांच्या अपमानास ओळखतो; आणि तिसरा चार-वर्षीय कालखंड देवाच्या सामर्थ्याच्या गौरवशाली प्रकटीकरणास ओळखतो, जेव्हा आपल्या गौरवाने पृथ्वी प्रकाशमान करणारा देवदूत ११ ऑगस्ट, १८४० रोजी उतरला.

पहिल्या व दुसऱ्या देवदूताच्या मिलराइट इतिहासाचा मेळ एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या मुद्रांकनाच्या काळातील तिसऱ्या देवदूताच्या इतिहासाशी बसतो. ते अंतिम मुद्रांकनाचे कार्य म्हणजे पापाचे पुसून टाकणे होय; ते दैवीत्वाचे मानवतेशी संयोग होय; आणि ते इस्लामकडून आणल्या जात असलेल्या युद्धकाळात घडते.

प्रत्येक भविष्यवाणीची परिपूर्ण पूर्तता शेवटच्या दिवसांत आहे, म्हणून हा उतारा एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या मुद्रांकनाची ओळख करून देतो. प्रकटीकरण नऊमधील इस्लामविषयीची भविष्यवाणी ऑगस्ट ११, १८४० रोजी, जेव्हा इस्लाम आवरला गेला, त्या इतिहासात एकत्र येणाऱ्या आणि त्या दृष्टान्ताची स्थापना करणाऱ्या सामर्थ्याचे सर्वाधिक परिपूर्ण उदाहरण सादर करण्यासाठी ऐतिहासिक किल्ली पुरविते. त्या बिंदूपासून प्रकटीकरण नऊची साक्ष दहाव्या अध्यायापर्यंत तसेच पहिल्या व दुसऱ्या देवदूतांच्या इतिहासापर्यंत विस्तारित झाली. त्यानंतर अकराव्या अध्यायात तिसरे दुःख रविवारच्या कायद्याच्या वेळी अचानक येते, आणि त्याच वेळी तिसऱ्या देवदूताचा मोठा घोष आरंभ होतो. राज्यांच्या उदय आणि पतनाची, जे दानियेल आणि प्रकटीकरणामध्ये मांडले आहे, मांडणी करण्यामध्ये नववा अध्याय इस्लामची किल्ली आहे. दहावा आणि अकरावा अध्याय एक लाख चव्वेचाळीस हजार सुज्ञ कुमारिकांच्या अनुभवाची ओळख करून देतात. नववा अध्याय बाह्य दृष्टान्ताची स्थापना करणाऱ्या प्रतीकाची ओळख करून देतो, आणि दहावा व अकरावा अध्याय परमपवित्र स्थानात कोकराचे अनुसरण करण्याशी संबंधित अंतर्गत दृष्टान्ताची ओळख करून देतात.

प्रकटीकरण अध्याय दहावा हा त्या सामर्थ्यवान दूताच्या रूपातील ख्रिस्तासह आरंभ होतो, जो एक उघडे असलेले लहान पुस्तक घेऊन उतरतो. ही घटना प्रकटीकरण अध्याय नवव्या मधील त्या भविष्यवाणीच्या समाप्तीच्या वेळी, जी तीनशे एक्याण्णव वर्षे आणि पंधरा दिवस दर्शविते, ११ ऑगस्ट, १८४० रोजी पूर्ण झाली. प्रकटीकरण अध्याय दहावा पुढील इतिहास दर्शवितो, जोपर्यंत २२ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी योहानाच्या पोटात तो संदेश कडू झाला नाही. १८४० ते १८४४ ही चार वर्षे पहिल्या दूताच्या आगमनाने सुरू होतात आणि तिसऱ्या दूताच्या आगमनाने समाप्त होतात. ११ ऑगस्ट, १८४० च्या पूर्णतेनंतर आलेली ही चार वर्षे, तीनशे एक्याण्णव वर्षे आणि पंधरा दिवस यांच्या प्रारंभी २७ जुलै, १४४९ पासून १४५३ पर्यंतच्या चार वर्षांनी पूर्वछायित झाली होती. ही दोन्ही चार-वर्षीय कालावधी १३३३ ते १३३७ या निकोमिडियाच्या वेढ्याच्या चार वर्षांशी अनुरूप आहेत. प्रतीकात्मक रीतीने पूर्वेकडील रोम इस्लामकडून तीन वेळा जिंकले गेले. प्रथम १३३१ मध्ये नायसियाच्या वेढ्यात, त्यानंतर १३३७ मध्ये निकोमिडियाच्या चार वर्षांच्या वेढ्यात, आणि मग १४५३ मध्ये कॉन्स्टँटिनोपलच्या वेढ्यात.

डायोक्लेशियनने इ.स. 293 मध्ये कायदेशीर रीतीने रोमचे पूर्व आणि पश्चिम असे विभाजन केले, आणि कॉन्स्टंटाइनने इ.स. 330 मध्ये भविष्यसूचक रीतीने रोमचे पूर्व आणि पश्चिम असे विभाजन केले. इ.स. 395 मध्ये, सम्राट थिओडोशियस पहिला याच्या मृत्यूनंतर, त्याने पूर्व आणि पश्चिम हे आपल्या दोन पुत्रांना वारसा म्हणून दिल्यामुळे साम्राज्याचे औपचारिक व कायमस्वरूपी विभाजन झाले. इ.स. 1054 मध्ये “महान फूट” येथे कॅथलिक चर्चचे पूर्व आणि पश्चिम असे विभाजन झाले. त्यानंतर झालेले पतन जसे क्रमिक होते, तसेच हे विभाजनही क्रमिक होते. हे विभाजन आजतागायत कायम आहे. त्या तारखेपासून पन्नास वर्षांच्या आत, रोममधील पाश्चात्त्य चर्चने इस्लामविरुद्धच्या सुमारे दोनशे वर्षांच्या धर्मयुद्धांना सुरुवात केली. इ.स. 476 मध्ये पश्चिम रोमचा शेवटचा सम्राट गमावल्यावर त्याचा पतन झाला. पूर्व रोमचा पतन इ.स. 1453 मध्ये झाला. पोपसत्ताक रोमचा पतन इ.स. 1798 मध्ये झाला. मूर्तिपूजक रोमचे पूर्व आणि पश्चिम असे विभाजन इ.स. 293, 330 आणि 395 मध्ये झाले. पोपसत्ताक रोमचे पूर्व आणि पश्चिम असे विभाजन इ.स. 1054 मध्ये झाले. सिस्टर व्हाइट देवाच्या वचनाच्या अभ्यासात राज्यांच्या उदय आणि पतन यांना संदर्भाचा एक प्रमुख बिंदू म्हणून ओळख करून देतात.

प्रकटीकरणाच्या नवव्या अध्यायातून इतिहासाच्या प्रकाशात पुढे आणण्यात आलेली राज्ये, दर्शनाची स्थापना रोम करीत आहे, या युक्तिवादाला बळकटी देतात. इस्लाम आणि एक लाख चव्वेचाळीस हजार यांच्यातील भविष्यवाणीतील संबंध हा मध्यरात्रीच्या आरोळीच्या संदेशाचा पुरावा आहे; हा संदेश ख्रिस्ताने गाढवावर बसून यरुशलेमात प्रवेश केला, त्या प्रसंगाद्वारे प्रतिरूपित करण्यात आला होता. तो एका कालविषयक भविष्यवाणीद्वारे दर्शविला गेला आहे, जी पहिल्या शापाच्या काळात आरंभ झाली, भविष्यवाणीच्या दुसऱ्या भागात दुसऱ्या शापात पुढे चालू राहिली, आणि त्या चार वर्षांच्या इतिहासात तिची परिपूर्ती गाठली, ज्यामध्ये पहिल्या व दुसऱ्या देवदूतांच्या मिलरवादी चळवळीची सुरुवात त्या अगदीच त्याच भविष्यवाणीच्या पूर्ततेने झाली. ही भविष्यवाणी इस्लामच्या उदयाची खूण करणाऱ्या “अडतीस आणि दोन वर्षे” (1299 आणि 1301) या प्रतीकाने आरंभ झाली, आणि मिलरवाद्यांच्या उदयाची खूण करणाऱ्या “अडतीस आणि दोन वर्षे” (1838 आणि 1840) या प्रतीकाने समाप्त झाली.

१८४४ मध्ये, १३३३ ते १३३७ या वेढ्याद्वारे आणि १४४९ पासून १४५३ च्या वेढ्यापर्यंत प्रतिरूपित झालेल्या मिलराइटांच्या चार-वर्षीय कालखंडाच्या समाप्तीला, भविष्यवाणीतील कालगणनेचा उपयोग यापुढे करावयाचा नव्हता. एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या ध्वजाच्या उभारणीचा संबंध त्या भविष्यवाणीसोबत थेट आहे, जिथे इस्लाम उचलला जातो.

एक लाख चव्वेचाळीस हजार जण ख्रिस्ताचे चरित्र परिपूर्णपणे प्रतिबिंबित करतात, आणि ख्रिस्त इतर प्रतीकात्मक निरूपणांबरोबरच “निवडलेला द्राक्षवेल” आहे. उत्पत्ति 16:12 मध्ये इश्माएलची ओळख “रानटी” मनुष्य म्हणून केली आहे.

“रानटी” असा ज्याचा अनुवाद केला आहे तो रानटी अरब गाढव होय. अखेरच्या दिवसांत ख्रिस्ताचे प्रतिनिधी त्या रानटी अरब गाढवाच्या संदेशावर आरूढ होतात—त्या गाढवावर, ज्यावर बसून ख्रिस्त यरुशलेमात प्रवेश केला; त्या गाढवावर, ज्याने बिलामाने त्याला तिसऱ्यांदा मारल्यानंतर शेवटी वाणी केली. 1840 मध्ये पहिल्या दूताच्या संदेशास सामर्थ्य देणारा संदेश जाहीर करणाऱ्या संदेशवाहकांना, ज्या भविष्यवाणीच्या इतिहासात त्या चळवळीला सामर्थ्य देणारा संदेश स्थित होता, त्याच भविष्यवाणीच्या इतिहासात असलेली संबंधित आणि महत्त्वाची एकशे-पन्नास वर्षांची भविष्यवाणी दिसली नाही. त्याच वेळेच्या भविष्यवाणीत असलेले दोन चार-वर्षांचे कालखंडही त्यांना दिसले नाहीत, जे 1840 ते 1844 या इतिहासाचे प्रतिरूप होते. यहूदाच्या वंशाचा सिंह आता “जुन्या वाटां”मधील असा प्रकाश उघड करीत आहे, जो यापूर्वी कधीही दिसला नव्हता; आणि तो असा प्रकाश आहे, जो 31 डिसेंबर, 2023 पासून उलगडत आलेल्या त्या प्रकाशाशी सुसंगत आहे. तो प्रकाश नॅशव्हिलवर प्रहार करणारा इस्लामच आहे की नाही याविषयीची सर्व शंका दूर करतो. तो प्रकाश रोमच्या प्रतीकाला प्रकाशित करतो; अशा रीतीने 2024 मधील “तुझ्या लोकांचे लुटारू” या विषयावरील अल्फा-विवादासंबंधी तो ओमेगा-विधान ठरतो; आणि मिलराइट इतिहासातील ह्याच प्रतीकावरील वादाचा तो ओमेगा-प्रतीकही आहे. तो हे ओळख करून देतो की प्रकटीकरण नऊमधील काळाच्या भविष्यवाण्यांतील इस्लाम हा एकशे-चव्वेचाळीस हजारांच्या शिक्कामोर्तबाच्या काळाच्या अंतर्गत इतिहासादरम्यानचा बाह्य संदेश आहे. आम्ही काही काळापासून हा तथ्य शिकवीत आलो आहोत, परंतु आता तो प्रकटीकरण नऊपासून सुरू होऊन प्रकटीकरण अकरावर समाप्त होणाऱ्या एका रेषेवर प्रदर्शित केला जाऊ शकतो. 1840 ते 1844 मध्ये पूर्ण झालेल्या इस्लामच्या काळाच्या भविष्यवाणीशी संबंधित तिसरा चार-वर्षांचा कालखंड, एकशे-चव्वेचाळीस हजारांच्या शिक्कामोर्तबाच्या काळाचे चित्रण करतो. प्रकटीकरण अकरातील महान भूकंपाद्वारे एकशे-चव्वेचाळीस हजारांना ध्वजाप्रमाणे उंचावले जाते.

यहेज्केल सैंतीसमध्ये देवाच्या लोकांना सैन्यरूपाने उभे करण्याची प्रक्रिया ही दोन टप्प्यांची आहे, आणि तिचे पूर्वरूप आदामाच्या निर्मितीत दर्शविले गेले होते. प्रथम आदाम मातीपासून घडविला गेला; त्यानंतर ख्रिस्ताने त्याच्यामध्ये जीवनाचा श्वास फुंकला. यहेज्केलमध्ये पहिली भविष्यवाणी मृत देहांची रचना करते, परंतु ते अद्याप मृतच असतात. त्यानंतर चार वाऱ्यांना त्या देहांवर फुंकण्याची आज्ञा केली जाते, आणि ते एक प्रबळ सैन्य म्हणून उभे राहतात. अडतीस आणि चाळीस हे अंक त्या दोन टप्प्यांचे प्रतिनिधित्व करतात.

आपण या गोष्टी पुढील लेखात पुढे चालू ठेवू.