The books of Daniel and Revelation complement each other, meaning together they are perfected.
दानियेल आणि प्रकटीकरण ही पुस्तके एकमेकांची परिपूर्ती करतात; म्हणजे, एकत्रितपणे ती परिपूर्ण ठरतात.
“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel.” Acts of the Apostles, 585.
“प्रकटीकरणामध्ये बायबलमधील सर्व पुस्तके एकत्र येतात आणि समाप्त होतात. येथे दानिएलच्या पुस्तकाचे परिपूरक आढळते.” प्रेषितांची कृत्ये, ५८५.
The kingdoms of Bible prophecy are to be the student of prophecy’s focus, for it is there that the external history of the latter days is primarily set forth.
बायबलमधील भविष्यवाणीतील राज्ये ही भविष्यवाणीचा अभ्यास करणाऱ्याच्या लक्षाचा केंद्रबिंदू असली पाहिजेत, कारण शेवटच्या दिवसांचा बाह्य इतिहास मुख्यतः त्याच ठिकाणी मांडलेला आहे.
“Far better is it to learn, in the light of God’s word, the causes that govern the rise and fall of kingdoms. Let the youth study these records, and see how the true prosperity of nations has been bound up with an acceptance of the divine principles. Let him study the history of the great reformatory movements, and see how often these principles, though despised and hated, their advocates brought to the dungeon and the scaffold, have through these very sacrifices triumphed.” Education, 238.
“राज्यांच्या उत्थान-पतनावर राज्य करणारी कारणे देवाच्या वचनाच्या प्रकाशात शिकणे कितीतरी अधिक उत्तम होय. तरुणांनी हे अभिलेख अभ्यासावेत, आणि हे पाहावे की राष्ट्रांची खरी समृद्धी ही दैवी तत्त्वांच्या स्वीकाराशी किती निकटपणे निगडित राहिली आहे. त्याने महान सुधारणा-चळवळींचा इतिहास अभ्यासावा, आणि पाहावे की ही तत्त्वे किती वेळा तुच्छ मानली गेली व द्वेषिली गेली, त्यांचे पुरस्कर्ते कारागृहात आणि फाशीच्या मंचावर नेले गेले, तरीही ह्याच बलिदानांद्वारे त्यांनी विजय प्राप्त केला.” Education, 238.
Sacred histories, whether it is the “great reformatory movements,” or the “rise and fall of kingdoms;” sacred histories are a life-or-death proposition in God’s Word. Paul recorded in 2 Thessalonians chapter two that those that do not love the truth, and who thereafter receive strong delusion; do so because they chose to reject the message Paul identified in the passage. The passage identifies the relationship of pagan Rome with papal Rome, which is also the relationship of Pergamos and Thyatira and is also the relationship of iron and clay, as well as, the relationship of the dragon with the beast. The rise of papal Rome represented by Thyatira and the fall of pagan Rome as represented by Pergamos is a truth that those who receive strong delusion hate.
पवित्र इतिहास—तो “महान सुधारक चळवळी” असो किंवा “राज्यांचे उदय आणि पतन” असो—देवाच्या वचनामध्ये जीवन-मरणाचा विषय आहे. पौलाने दुसऱ्या थेस्सलनीकाकरांस पत्राच्या दुसऱ्या अध्यायात नोंदविले आहे की जे सत्यावर प्रेम करीत नाहीत, आणि त्यानंतर प्रबळ भ्रम स्वीकारतात, ते असे करतात कारण त्यांनी त्या उताऱ्यात पौलाने ओळखून दिलेला संदेश नाकारण्याची निवड केली. तो उतारा मूर्तिपूजक रोम आणि पोपसत्ताक रोम यांतील संबंध ओळखून देतो; हाच संबंध पर्गम आणि थूयातीरा यांतील आहे, आणि हाच लोखंड व माती यांतील संबंध आहे, तसेच अजगर आणि पोपसत्ता यांतील संबंधही हाच आहे. थूयातीरा द्वारे दर्शविलेला पोपसत्ताक रोमचा उदय आणि पर्गम द्वारे दर्शविलेले मूर्तिपूजक रोमचे पतन हे असे सत्य आहे की जे प्रबळ भ्रम स्वीकारतात ते त्याचा द्वेष करतात.
In the Millerite history the argument between the Millerites and the Protestants that made its way onto the 1843 pioneer chart was over what historical power was represented as the “robbers of thy people” in verse fourteen of Daniel eleven. Were the robbers the rising of pagan Rome as the Millerites contended, or was it the fall of the Seleucids as the Protestants claimed?
मिलराइट इतिहासामध्ये, मिलराइट आणि प्रोटेस्टंट यांच्यातील जो वाद 1843 च्या अग्रदूतांच्या चार्टवर स्थान पावला, तो दानिएल अकरावा अध्याय, चौदाव्या वचनातील “तुझ्या लोकांतील लुटारू” या उल्लेखाने कोणत्या ऐतिहासिक सत्तेचे प्रतिनिधित्व केले आहे याविषयी होता. मिलराइटांचे म्हणणे होते त्याप्रमाणे ते मूर्तिपूजक रोमचे उदय होते काय, की प्रोटेस्टंटांचा दावा होता त्याप्रमाणे ते सेल्युसिडांचे पतन होते?
“Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another....
“ज्या प्रत्येक राष्ट्राने कार्याच्या रंगमंचावर प्रवेश केला आहे, त्याला पृथ्वीवर आपले स्थान धारण करण्याची परवानगी देण्यात आली आहे, जेणेकरून ते ‘पहरेकरी आणि पवित्र’ यांचा उद्देश पूर्ण करील काय हे पाहिले जावे. भविष्यवाणीने जगातील महान साम्राज्यांचा—बाबेल, मेदो-पर्शिया, ग्रीस, आणि रोम—उदय व पतन यांचा मागोवा घेतला आहे. यांपैकी प्रत्येकाबरोबर, जसे कमी सामर्थ्यवान राष्ट्रांबरोबर झाले, तसेच इतिहासाने स्वतःची पुनरावृत्ती केली. प्रत्येकाचा परीक्षेचा एक कालावधी होता; प्रत्येक अपयशी ठरले; त्याचे वैभव मलिन झाले, त्याची सत्ता निघून गेली, आणि त्याचे स्थान दुसऱ्याने व्यापले....”
“From the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ, they need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and its magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,--how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass’ it has perished. So perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Education, 177, 184.
“पवित्र शास्त्राच्या पानांवर स्पष्टपणे उलगडून दाखविलेल्या राष्ट्रांच्या उदय‑पतनातून, केवळ बाह्य आणि सांसारिक वैभव किती निरर्थक आहे हे त्यांनी शिकले पाहिजे. बाबेल, आपल्या सर्व सामर्थ्यासह आणि वैभवासह—ज्याच्या तोडीचे या जगाने त्यानंतर कधीही पाहिले नाही—ते सामर्थ्य आणि ते वैभव त्या काळातील लोकांना किती स्थिर आणि चिरस्थायी वाटत होते; तरी ते किती पूर्णपणे नाहीसे झाले आहे! ‘गवताच्या फुला’प्रमाणे ते नष्ट झाले आहे. ज्याचा पाया देवामध्ये नाही, ते सर्व अशाच प्रकारे नष्ट होते. केवळ तेच टिकून राहू शकते, जे त्याच्या हेतूशी निगडित आहे आणि त्याचा स्वभाव प्रकट करते. त्याची तत्त्वे हीच आपल्या जगाला ज्ञात असलेली एकमेव अढळ गोष्ट आहेत.” Education, 177, 184.
Biblical history is the vision that Solomon said to lack, is to perish. The Millerites recognized and proclaimed the one hundred and fifty years represented as “five months” in Revelation chapter nine, verses five and ten, but they did not dredge deeply the history represented in chapter nine of Revelation. They correctly identified verse ten’s five months, but evidently thought that because verses five and ten both contain the expression “five months,” that it simply represented an emphasis upon the prophecy of torment represented in both verses. It is now easily demonstrated that when verse five represents “five months” it represents one hundred and fifty years that began at the death of Mohammed in 632, and ended in 782 with the humiliation of Empress Irene of the Byzantine, or eastern Roman empire.
बायबलमधील इतिहास ही ती दृष्टि आहे की, जिचा अभाव असल्यास नाश होतो, असे सोलोमनाने म्हटले. मिलेराइटांनी प्रकाशितवाक्याच्या नवव्या अध्यायातील पाचव्या आणि दहाव्या वचनांत “पाच महिने” म्हणून दर्शविलेल्या एकशे पन्नास वर्षांची ओळख पटविली आणि त्याची घोषणा केली, परंतु त्यांनी प्रकाशितवाक्याच्या नवव्या अध्यायात दर्शविलेल्या इतिहासाचा सखोल शोध घेतला नाही. त्यांनी दहाव्या वचनातील पाच महिन्यांची योग्य ओळख केली, परंतु उघडपणे त्यांनी असे मानले की, पाचव्या आणि दहाव्या या दोन्ही वचनांत “पाच महिने” हा शब्दप्रयोग असल्यामुळे, तो केवळ त्या दोन्ही वचनांत दर्शविलेल्या यातनेच्या भविष्यवाणीवर दिलेला एक भर आहे. आता हे सहज दाखवून देता येते की, जेव्हा पाचवे वचन “पाच महिने” दर्शविते, तेव्हा ते एकशे पन्नास वर्षे दर्शविते, जी ६३२ मध्ये मोहम्मदच्या मृत्यूपासून सुरू झाली आणि ७८२ मध्ये बायझँटाईन, किंवा पूर्वेकडील रोमन साम्राज्याच्या सम्राज्ञी आयरीनच्या अपमानाने समाप्त झाली.
The pioneers were correct in their application of verse ten as the battle of Nicomedia on July 27, 1299 as the starting of one hundred and fifty years that concluded with the humiliation of the last Constantine to reign in Constantinople on July 27, 1449. Line upon line a period of one hundred and fifty years identifies worldwide Islam, as represented by both first woes Islam of Arabia and the second woes Islam of Turkey. The Islam that humiliated both emperor and the empress together identifies worldwide Islam conquering a kingdom that consists of a woman, represented by Irene and a man represented by Constantine the last.
पायोनिअर्सनी दहाव्या वचनाचा उपयोग २७ जुलै, १२९९ रोजी निकोमीडिया येथील लढाईपासून सुरू होणाऱ्या एकशे पन्नास वर्षांच्या कालखंडासंबंधी केला, आणि हा कालखंड २७ जुलै, १४४९ रोजी कॉन्स्टँटिनोपलमध्ये राज्य करणाऱ्या शेवटच्या कॉन्स्टँटिनच्या अपमानाने समाप्त झाला, हे योग्य होते. ओळीनंतर ओळ, एकशे पन्नास वर्षांचा हा कालखंड जगव्यापी इस्लामाची ओळख पटवितो, ज्याचे प्रतिनिधित्व पहिले धिक्कार—अरबस्तानचा इस्लाम—आणि दुसरे धिक्कार—तुर्कीचा इस्लाम—हे दोन्ही करतात. ज्याने सम्राट आणि साम्राज्ञी या दोघांनाही अपमानित केले, तो इस्लाम, आयरीन हिच्याद्वारे प्रतीकात्मकरीत्या दर्शविलेल्या स्त्रीचा आणि शेवटचा कॉन्स्टँटिन याच्याद्वारे दर्शविलेल्या पुरुषाचा समावेश असलेल्या राज्यावर जगव्यापी इस्लामाने केलेल्या विजयाची ओळख पटवितो.
In the one hundred and fifty years that ends with the humiliation of Irene, Islam of Arabia takes control of the area or territory of Byzantine, leaving Irene in such a humiliated position that she was forced to pay tribute for three years, among other exactions. When the humiliation of Constantine the last took place, it marked the beginning of a four-year period that ends with a siege and the overthrow of the capital of eastern Rome. In both cases it was Islam, Arabian Islam for Irene and Turkish Islam for Constantine the last. In the latter days worldwide Islam as represented by the two witnesses of Arabian and Turkish Islam set forth in the first and second woes; will first take the territory, and then the capital. The latter-day political entity represented by eastern Rome’s Constantine is symbolically married to the latter-day religious entity represented by eastern Rome’s Irene. I use the term political and religious entity to address that the symbol of the image of the beast occurs first in the United States and then in the world. The image of the beast is the symbolic marriage of Constantine and Irene, who are both humiliated by losing their territory and capital to Islam.
इरीनेच्या अपमानाने समाप्त होणाऱ्या त्या एकशे पन्नास वर्षांच्या कालावधीत, अरबस्तानातील इस्लाम बायझंटाईनच्या प्रदेशावर किंवा भूभागावर ताबा मिळवतो, आणि इरीनेला इतक्या अपमानित स्थितीत सोडतो की तिला इतर आकारण्यांबरोबरच तीन वर्षे खंडणी देण्यास भाग पाडले गेले. शेवटच्या कॉन्स्टँटाईनचा अपमान जेव्हा घडला, तेव्हा त्याने चार वर्षांच्या अशा कालखंडाची सुरुवात दर्शविली, जो वेढा घालणे आणि पूर्व रोमच्या राजधानीच्या उलथापालथीने समाप्त होतो. दोन्ही प्रसंगी इस्लामच होता—इरीनेसाठी अरब इस्लाम आणि शेवटच्या कॉन्स्टँटाईनसाठी तुर्की इस्लाम. उत्तरकाळात, पहिल्या आणि दुसऱ्या क्लेशांमध्ये मांडलेल्या अरब आणि तुर्की इस्लामच्या दोन साक्षीदारांनी प्रतिनिधित्व केलेला जागतिक इस्लाम प्रथम प्रदेश ताब्यात घेईल, आणि नंतर राजधानी. पूर्व रोमच्या कॉन्स्टँटाईनद्वारे प्रतिनिधित्व केलेली उत्तरकाळातील राजकीय सत्ता, पूर्व रोमच्या इरीनेद्वारे प्रतिनिधित्व केलेल्या उत्तरकाळातील धार्मिक सत्तेशी प्रतीकात्मकरीत्या विवाहबद्ध आहे. मी “राजकीय” आणि “धार्मिक” सत्ता ही संज्ञा यासाठी वापरतो की पशूच्या प्रतिमेचे प्रतीक प्रथम संयुक्त संस्थानांत आणि नंतर जगात प्रकट होते. पशूची प्रतिमा म्हणजे कॉन्स्टँटाईन आणि इरीने यांचा प्रतीकात्मक विवाह होय; आणि ते दोघेही इस्लामकडून आपला प्रदेश आणि राजधानी गमावून अपमानित होतात.
Their marriage is identified by aligning the two histories, and it was typified by the marriage between Constantia and Licinius in 313 when the Edict of Milan was put in place, and the symbolic church of Smyrna ended and the symbolic church of Pergamos began. Those who Paul identifies as receiving strong delusion refuse to see Paul’s warning message that includes a falling away, before the man of sin is revealed. The falling away takes place in the history of Pergamos, and the man of sin was revealed in 538, when the church of Thyatira began.
त्यांचा विवाह या दोन इतिहासांना परस्पर अनुरूप ठरवून ओळखला जातो; आणि इ.स. ३१३ मध्ये, जेव्हा मिलानचा हुकूम लागू करण्यात आला, आणि स्मुर्ना या प्रतीकात्मक मंडळीचा अंत होऊन पर्गमोस या प्रतीकात्मक मंडळीची सुरुवात झाली, तेव्हा कॉन्स्टॅन्शिया आणि लिसिनिअस यांच्यामधील विवाहाने त्याचा प्रतिरूप दर्शविला. पौल ज्यांना प्रबळ भ्रम प्राप्त करणारे म्हणून ओळखतो, ते पापाचा मनुष्य प्रकट होण्यापूर्वी घडणाऱ्या धर्मत्यागाचा समावेश असलेला पौलाचा इशारापूर्ण संदेश पाहण्यास नकार देतात. तो धर्मत्याग पर्गमोसच्या इतिहासात घडतो, आणि इ.स. ५३८ मध्ये पापाचा मनुष्य प्रकट झाला; त्यानंतर थुआतीरा ही मंडळी सुरू झाली.
Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:3, 4.
कोणीही कोणत्याही प्रकारे तुम्हाला फसवू नये; कारण तो दिवस येणार नाही, जोपर्यंत प्रथम धर्मत्याग होत नाही, आणि पापाचा मनुष्य, म्हणजे विनाशाचा पुत्र, प्रकट होत नाही; जो देव म्हणविल्या जाणाऱ्या किंवा पूजिला जाणाऱ्या प्रत्येकापेक्षा स्वतःला विरोध करतो आणि उंचावितो; इतकेच नव्हे, तर तो जणू देवच असल्याप्रमाणे देवाच्या मंदिरात बसतो आणि आपणच देव आहोत असे स्वतः दाखवितो. 2 थेस्सलनीकाकरांस 2:3, 4.
The history of eastern Rome provides two witnesses to the prophetic truth that is also represented in the symbolic relationship of eastern Rome with western Rome. In that relationship western Rome is the church and eastern Rome is the state. Rome is a combination of church and state as represented as iron and clay in Daniel chapter two.
पूर्व रोमचा इतिहास भविष्यवाणीतील त्या सत्याला दोन साक्षी पुरवितो, जे पूर्व रोम आणि पश्चिम रोम यांतील प्रतीकात्मक संबंधातही दर्शविलेले आहे. त्या संबंधात पश्चिम रोम ही चर्च आहे आणि पूर्व रोम हे राज्य आहे. दानियेल अध्याय दोनमध्ये लोखंड व माती यांद्वारे जसे दर्शविले आहे, तसे रोम हे चर्च आणि राज्य यांचे संयोग आहे.
A reason that it can be seen convincingly that in the latter days worldwide Islam comes against a power represented as a combination of church and state, taking its territory and capital is sustained by two other witnesses from the sacred history of Revelation nine. Osman conquered the territory of Nicomedia on July 27, 1299, and he then conquered the territory of Nicaea two years later in 1301. His son conquered the capital city of Nicaea in 1331, and the same son conquered the capital city of Nicomedia in a four-year siege that ended in 1337. The pioneers marked July 27, 1299 with Osman, but never looked at the next battle, the battle of Nicaea as the historical second step to establishing the Ottoman Empire. July 27, 1299 was the first step of several steps to reach the Sunday law. The first two steps of Turkish Islam identified the beginning of a prophecy that ended in 1449, then again in 1840, then again at 9/11 and then again on December 31, 2023.
अंतकाळात जागतिक इस्लाम कलीसिया आणि राज्य यांच्या संयोगाने दर्शविलेल्या एका सत्तेविरुद्ध येतो, तिचा प्रदेश व तिची राजधानी हस्तगत करतो, हे पटण्याजोग्या रीतीने दिसून येण्याचे एक कारण म्हणजे प्रकटीकरण नऊच्या पवित्र इतिहासातील इतर दोन साक्षीदारांनी यास आधार दिलेला आहे. उस्मानने 27 जुलै 1299 रोजी निकोमिडियाचा प्रदेश जिंकला, आणि त्यानंतर दोन वर्षांनी, 1301 मध्ये, त्याने नायसियाचा प्रदेश जिंकला. त्याच्या पुत्राने 1331 मध्ये नायसियाचे राजधानी-नगर जिंकले, आणि त्याच पुत्राने चार वर्षांच्या वेढ्यानंतर, जो 1337 मध्ये समाप्त झाला, निकोमिडियाचे राजधानी-नगर जिंकले. अग्रगण्यांनी 27 जुलै 1299 हा दिवस उस्मानशी संबंधित असा चिन्हांकित केला, परंतु पुढील लढाईकडे—नायसियाच्या लढाईकडे—ऑटोमन साम्राज्याची स्थापना करण्यातील ऐतिहासिक दुसरे पाऊल म्हणून कधी पाहिले नाही. 27 जुलै 1299 हा रविवारच्या कायद्यापर्यंत पोहोचण्यासाठी असलेल्या अनेक पावलांपैकी पहिले पाऊल होते. तुर्की इस्लामची पहिली दोन पावले अशा एका भविष्यवाणीची सुरुवात दर्शवितात जी 1449 मध्ये समाप्त झाली, नंतर पुन्हा 1840 मध्ये, त्यानंतर पुन्हा 9/11 येथे, आणि त्यानंतर पुन्हा 31 डिसेंबर 2023 रोजी.
The first of those two steps marked not only the beginning of one hundred and fifty years, but also it marked the beginning of thirty-eight years. It began with Osman taking the territory of Nicomedia, and it ended thirty-eight years later when Osman’s son took the capital city of Nicomedia at the end of a four-year siege in 1337. The number thirty-eight represents “rising up,” and the initial step of Osman taking the territory marked the rising up of Turkish Islam. In that first step of thirty-eight years, a “four years” siege marks the conclusion. At the last step of the one hundred and fifty years, the humiliation is delivered and four years later in 1453, the capital of eastern Rome is taken.
त्या दोन पायऱ्यांपैकी पहिली पायरी केवळ एकशे पन्नास वर्षांच्या कालावधीची सुरुवात दर्शवत नव्हती, तर तिने अडतीस वर्षांच्या कालखंडाचीही सुरुवात चिन्हांकित केली. तिची सुरुवात उस्मानने निकोमिडियाचा प्रदेश हस्तगत केल्याने झाली, आणि ती अडतीस वर्षांनी समाप्त झाली, जेव्हा उस्मानच्या पुत्राने 1337 मध्ये चार वर्षांच्या वेढ्याच्या शेवटी निकोमिडियाची राजधानी जिंकली. अडतीस हा अंक “उठून उभे राहणे” याचे प्रतिनिधित्व करतो, आणि उस्मानने प्रदेश हस्तगत करण्याची प्रारंभीची पायरी ही तुर्की इस्लामच्या उठून उभे राहण्याची खूण होती. अडतीस वर्षांच्या त्या पहिल्या पायरीत, “चार वर्षांचा” वेढा हा समाप्ती चिन्हांकित करतो. एकशे पन्नास वर्षांच्या शेवटच्या पायरीत, अपमान घडवून आणला जातो, आणि चार वर्षांनी, 1453 मध्ये, पूर्व रोमची राजधानी जिंकली जाते.
Whether it was the Ottoman Turks in 1453, or Osman’s son taking both Nicomedia in 1337 and Nicaea in 1331, in all three instances, each capital city had served at some point in history as the capital of eastern Rome. All three lines are identifying the conquering of eastern Rome. Each of those three lines identifies Islam conquering first the territory and thereafter the capital of eastern Rome. The name of all three capitals is the same as the name of the territory. Each of the three lines have distinct alpha and omega historical figures. While identifying a church state relationship with the humiliation by Islam of both emperor and empress, the prophetic humiliation ties their lines together with western Rome, that was also humiliated by Constantine the Great when he chose Constantinople over the city of Rome in 330. Western Rome’s final humiliation came in 476 with the final emperor, and continued to decline rapidly from there on.
१४५३ मध्ये ऑट्टोमन तुर्क असोत, किंवा उस्मानचा पुत्र ज्याने १३३७ मध्ये निकोमिडिया आणि १३३१ मध्ये नायसिया ही दोन्ही जिंकली, या तिन्ही प्रसंगांत प्रत्येक राजधानीच्या नगराने इतिहासातील एखाद्या काळी पूर्वेकडील रोमची राजधानी म्हणून सेवा केली होती. या तिन्ही ओळी पूर्वेकडील रोमच्या जिंकण्याची ओळख करून देतात. त्या तिन्ही ओळींपैकी प्रत्येक प्रथम इस्लामकडून पूर्वेकडील रोमचा प्रदेश, आणि त्यानंतर त्याची राजधानी, जिंकली गेल्याचे निदर्शित करते. तिन्ही राजधानींची नावे त्या-त्या प्रदेशांच्या नावांशी समान आहेत. या तिन्ही ओळींपैकी प्रत्येकास विशिष्ट अल्फा आणि ओमेगा ऐतिहासिक व्यक्ती आहेत. सम्राट आणि सम्राज्ञी या दोघांचा इस्लामकडून झालेला अपमान यांद्वारे चर्च-राज्य संबंधाची ओळख करून देत असताना, तो भविष्यसूचक अपमान त्यांच्या ओळींना पश्चिमेकडील रोमशीही जोडतो; कारण ३३० मध्ये कॉन्स्टंटाईन द ग्रेटने रोम नगरापेक्षा कॉन्स्टँटिनोपलची निवड केली तेव्हा पश्चिमेकडील रोमचाही अपमान झाला होता. पश्चिमेकडील रोमचा अंतिम अपमान ४७६ मध्ये अंतिम सम्राटाबरोबर झाला, आणि त्यानंतर तेथून पुढे त्याचा झपाट्याने ऱ्हास होत गेला.
Western Rome in relation to eastern Rome was the church, the east was the state. Humiliation at the beginning in 330, then humiliation in 476, and then in 782 and then again in 1449. A line of humiliation beginning with the division of a kingdom, followed in 476 by the humiliation of losing the emperor, and therefore empire, only to be followed by Islam bringing humiliation first to the territory of the east in 782 and then to the capital of the east in 1453.
पूर्वेकडील रोमच्या संबंधाने पश्चिमेकडील रोम ही चर्च होती; पूर्व हा राज्य होता. ३३० मध्ये आरंभीची अपमानास्पद अधोगती, मग ४७६ मध्ये, आणि नंतर ७८२ मध्ये, आणि मग पुन्हा १४४९ मध्ये. एका राज्याच्या विभाजनाने सुरू झालेली अपमानाची एक रेषा—त्यानंतर ४७६ मध्ये सम्राट गमावण्याचा, आणि म्हणून साम्राज्यच गमावण्याचा अपमान; आणि त्यापश्चात इस्लामने प्रथम ७८२ मध्ये पूर्वेच्या भूभागावर, आणि मग १४५३ मध्ये पूर्वेच्या राजधानीवर अपमान आणला.
Islam of Bible prophecy brings to light the line of both eastern and western Rome, and the light that Islam is producing today is in agreement with, but far beyond what the foundational light of Islam was for the Millerite pioneers. The testing time that began in 2024 with who is ‘the robbers of thy people who establish the vision’ was the alpha of the testing period, and now at the end of the testing period light from the subject of Islam of Revelation chapter nine adds witnesses of western and eastern Rome that were never evaluated until these current latter days.
बायबलमधील भविष्यवाणीतील इस्लाम पूर्व व पश्चिम अशा दोन्ही रोमच्या रेषेला प्रकाशात आणतो, आणि आज इस्लाम जे प्रकाश उत्पन्न करीत आहे तो मिलराइट पायोनिअर्ससाठी इस्लामच्या मूलभूत प्रकाशाशी सुसंगत असूनही त्यापेक्षा कितीतरी अधिक पुढे आहे. २०२४ मध्ये “तुझ्या लोकांतील ते दरोडेखोर, जे दर्शन स्थापन करतात” कोण आहेत, या प्रश्नापासून जी कसोटीची वेळ सुरू झाली, ती त्या कसोटीच्या कालखंडाचा अल्फा होती; आणि आता त्या कसोटीच्या कालखंडाच्या शेवटी, प्रकटीकरणाच्या नवव्या अध्यायातील इस्लाम या विषयातून मिळणारा प्रकाश पश्चिम व पूर्व रोमचे असे साक्षी जोडतो, ज्यांचे मूल्यमापन या सध्याच्या उत्तरकाळापर्यंत कधीही झाले नव्हते.
The prophetic lines of Islam represented in chapters nine through eleven bring together the lines of history located in verses ten through sixteen of Daniel eleven by providing testimonies which connect with lines already under discussion in these articles. But within the prophetic illustration of the rise of Islam is the rise of both the movement of the Millerites and the movement of the one hundred and forty-four thousand. Two four-year periods placed firmly within and as part of the time prophecies of Revelation nine provide witness to the four years of 1840 unto 1844. In 1844 prophetic time is no longer, so the symbolic four-year period is defined by its prophetic characteristics, not time. The first four-year period identifies Islam conquering Nicomedia, the former eastern Roman capital in 1337, thirty-eight years after his father conquered the territory. The second four years identifies the humiliation of eastern Romes political and religious rulers in 1449, brought about by Islam and the third four years identifies a glorious manifestation of the power of God when the angel who lightened the earth with his glory descended on August 11, 1840.
दानियेल ११ मधील दहाव्या ते सोळाव्या वचनांत आढळणाऱ्या इतिहासरेषांना, या लेखांमध्ये आधीच विचाराधीन असलेल्या रेषांशी जोडणाऱ्या साक्षी प्रदान करून, नवव्या ते अकराव्या अध्यायांत दर्शविलेल्या इस्लामच्या भविष्यवाणीपर रेषा एकत्र आणतात. परंतु इस्लामच्या उदयाच्या भविष्यवाणीपर चित्रणामध्ये मिलेराइटांच्या चळवळीचा तसेच एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या चळवळीचाही उदय समाविष्ट आहे. प्रकटीकरण ९ मधील समयविषयक भविष्यवाण्यांच्या ठाम चौकटीत आणि त्यांचाच भाग म्हणून स्थापित दोन चार-वर्षीय कालखंड १८४० ते १८४४ या चार वर्षांची साक्ष देतात. १८४४ मध्ये भविष्यवाणीचा काल पुन्हा राहात नाही; म्हणून हा प्रतीकात्मक चार-वर्षीय कालखंड वेळेने नव्हे, तर त्याच्या भविष्यवाणीपर वैशिष्ट्यांनी निश्चित केला जातो. पहिला चार-वर्षीय कालखंड १३३७ मध्ये, त्याच्या पित्याने तो प्रदेश जिंकल्यानंतर अडतीस वर्षांनी, इस्लामने पूर्वीच्या पूर्व-रोमन राजधानी निकोमिडिया जिंकली, हे दर्शवितो. दुसरा चार-वर्षीय कालखंड १४४९ मध्ये इस्लामद्वारे घडवून आणलेल्या पूर्व-रोमच्या राजकीय आणि धार्मिक शासकांच्या अपमानास ओळखतो; आणि तिसरा चार-वर्षीय कालखंड देवाच्या सामर्थ्याच्या गौरवशाली प्रकटीकरणास ओळखतो, जेव्हा आपल्या गौरवाने पृथ्वी प्रकाशमान करणारा देवदूत ११ ऑगस्ट, १८४० रोजी उतरला.
The Millerite history of the first and second angel aligns with the history of the third angel during the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That final sealing work is the blotting out of sin, it is the combination of Divinity with humanity and it takes place during a warfare that is being brought by Islam.
पहिल्या व दुसऱ्या देवदूताच्या मिलराइट इतिहासाचा मेळ एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या मुद्रांकनाच्या काळातील तिसऱ्या देवदूताच्या इतिहासाशी बसतो. ते अंतिम मुद्रांकनाचे कार्य म्हणजे पापाचे पुसून टाकणे होय; ते दैवीत्वाचे मानवतेशी संयोग होय; आणि ते इस्लामकडून आणल्या जात असलेल्या युद्धकाळात घडते.
And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:2–4.
आणि त्याने अधःपाताळातील अतळ खड्डा उघडला; आणि त्या खड्ड्यातून मोठ्या भट्टीच्या धुराप्रमाणे धूर वर आला; आणि त्या खड्ड्याच्या धुरामुळे सूर्य व आकाश अंधकारमय झाले. आणि त्या धुरातून पृथ्वीवर टोळ बाहेर आले; आणि पृथ्वीवरील विंचवांना जशी शक्ती असते तशी शक्ती त्यांना देण्यात आली. आणि त्यांना अशी आज्ञा देण्यात आली की त्यांनी पृथ्वीवरील गवताला, कोणत्याही हिरव्या वनस्पतीला, किंवा कोणत्याही झाडाला इजा करू नये; तर केवळ त्या मनुष्यांनाच इजा करावी ज्यांच्या कपाळांवर देवाचा शिक्का नाही. प्रकटीकरण ९:२–४.
The perfect fulfillment of every prophecy is in the last days, so this passage is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The prophecy of Islam in Revelation nine provides the historical key to bring the most complete illustration of the power that establishes the vision together in the history that culminated on August 11, 1840, when Islam was restrained. From that point the testimony of Revelation nine extended into chapter ten and the history of the first and second angels. Then in chapter eleven the third woe arrives suddenly at the Sunday law, which is when the loud cry of the third angel begins. Chapter nine is the key of Islam in organizing the rise and fall of kingdoms set forth in Daniel and the Revelation. Chapters ten and eleven identify the experience of the one hundred and forty-four thousand wise virgins. Chapter nine identifies the symbol that establishes the external vision and chapters ten and eleven identify the internal vision associated with following the Lamb into the Most Holy Place.
प्रत्येक भविष्यवाणीची परिपूर्ण पूर्तता शेवटच्या दिवसांत आहे, म्हणून हा उतारा एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या मुद्रांकनाची ओळख करून देतो. प्रकटीकरण नऊमधील इस्लामविषयीची भविष्यवाणी ऑगस्ट ११, १८४० रोजी, जेव्हा इस्लाम आवरला गेला, त्या इतिहासात एकत्र येणाऱ्या आणि त्या दृष्टान्ताची स्थापना करणाऱ्या सामर्थ्याचे सर्वाधिक परिपूर्ण उदाहरण सादर करण्यासाठी ऐतिहासिक किल्ली पुरविते. त्या बिंदूपासून प्रकटीकरण नऊची साक्ष दहाव्या अध्यायापर्यंत तसेच पहिल्या व दुसऱ्या देवदूतांच्या इतिहासापर्यंत विस्तारित झाली. त्यानंतर अकराव्या अध्यायात तिसरे दुःख रविवारच्या कायद्याच्या वेळी अचानक येते, आणि त्याच वेळी तिसऱ्या देवदूताचा मोठा घोष आरंभ होतो. राज्यांच्या उदय आणि पतनाची, जे दानियेल आणि प्रकटीकरणामध्ये मांडले आहे, मांडणी करण्यामध्ये नववा अध्याय इस्लामची किल्ली आहे. दहावा आणि अकरावा अध्याय एक लाख चव्वेचाळीस हजार सुज्ञ कुमारिकांच्या अनुभवाची ओळख करून देतात. नववा अध्याय बाह्य दृष्टान्ताची स्थापना करणाऱ्या प्रतीकाची ओळख करून देतो, आणि दहावा व अकरावा अध्याय परमपवित्र स्थानात कोकराचे अनुसरण करण्याशी संबंधित अंतर्गत दृष्टान्ताची ओळख करून देतात.
Revelation chapter ten opens with Christ as the mighty angel that descends with a little book open. That event was fulfilled on August 11, 1840 at the conclusion of the prophecy of Revelation nine that identifies three hundred and ninety-one years and fifteen days. Revelation ten identifies the history onward until the message became bitter in John’s stomach on October 22, 1844. The four years of 1840 to 1844 begin with the arrival of the first angel and end with the arrival of the third angel. Those four years that followed after the fulfillment of August 11, 1840 were typified by four years from July 27, 1449 unto 1453 at the beginning of the three hundred and ninety-one years and fifteen days. Both those four-year periods align with the four years of the siege of Nicomedia from 1333 unto 1337. Symbolically eastern Rome was conquered by Islam three times. First was at the siege of Nicaea in 1331, then the four-year siege of Nicomedia in 1337 and then the siege of Constantinople in 1453.
प्रकटीकरण अध्याय दहावा हा त्या सामर्थ्यवान दूताच्या रूपातील ख्रिस्तासह आरंभ होतो, जो एक उघडे असलेले लहान पुस्तक घेऊन उतरतो. ही घटना प्रकटीकरण अध्याय नवव्या मधील त्या भविष्यवाणीच्या समाप्तीच्या वेळी, जी तीनशे एक्याण्णव वर्षे आणि पंधरा दिवस दर्शविते, ११ ऑगस्ट, १८४० रोजी पूर्ण झाली. प्रकटीकरण अध्याय दहावा पुढील इतिहास दर्शवितो, जोपर्यंत २२ ऑक्टोबर, १८४४ रोजी योहानाच्या पोटात तो संदेश कडू झाला नाही. १८४० ते १८४४ ही चार वर्षे पहिल्या दूताच्या आगमनाने सुरू होतात आणि तिसऱ्या दूताच्या आगमनाने समाप्त होतात. ११ ऑगस्ट, १८४० च्या पूर्णतेनंतर आलेली ही चार वर्षे, तीनशे एक्याण्णव वर्षे आणि पंधरा दिवस यांच्या प्रारंभी २७ जुलै, १४४९ पासून १४५३ पर्यंतच्या चार वर्षांनी पूर्वछायित झाली होती. ही दोन्ही चार-वर्षीय कालावधी १३३३ ते १३३७ या निकोमिडियाच्या वेढ्याच्या चार वर्षांशी अनुरूप आहेत. प्रतीकात्मक रीतीने पूर्वेकडील रोम इस्लामकडून तीन वेळा जिंकले गेले. प्रथम १३३१ मध्ये नायसियाच्या वेढ्यात, त्यानंतर १३३७ मध्ये निकोमिडियाच्या चार वर्षांच्या वेढ्यात, आणि मग १४५३ मध्ये कॉन्स्टँटिनोपलच्या वेढ्यात.
Diocletian legally divided Rome into east and west in 293, and Constantine prophetically divided Rome into east and west in 330. In 395, upon the death of the emperor Theodosius I, the empire was formerly and permanently divided as he bequeathed the east and the west to his two sons. The Catholic church divided into east and west in 1054 at the “great schism.” The division was gradual as was the demise that followed. The division remains to this very day. Within fifty years from that date, the western church in Rome began roughly two hundred years of crusades against Islam. Western Rome fell when it lost its last emperor in 476. Eastern Rome fell in 1453. Papal Rome fell in 1798. Pagan Rome divided unto east and west in 293, 330 and 395. Papal Rome divided unto east and west in 1054. Sister White identifies the rise and fall of kingdoms as a primary point of reference in the study of God’s Word.
डायोक्लेशियनने इ.स. 393 मध्ये रोमचे कायदेशीररीत्या पूर्व आणि पश्चिम असे विभाजन केले, आणि कॉन्स्टन्टाइनने इ.स. 330 मध्ये भविष्यसूचक अर्थाने रोमचे पूर्व आणि पश्चिम असे विभाजन केले. इ.स. 395 मध्ये, सम्राट थिओडोशियस पहिला यांच्या मृत्यूनंतर, साम्राज्याचे औपचारिक आणि कायमचे विभाजन झाले, कारण त्याने पूर्व आणि पश्चिम आपल्या दोन पुत्रांना वारशाने दिले. कॅथलिक चर्चचे इ.स. 1054 मध्ये “महान फूट” येथे पूर्व आणि पश्चिम असे विभाजन झाले. त्यानंतर आलेल्या ऱ्हासाप्रमाणेच हे विभाजनही क्रमिक होते. हे विभाजन आजतागायत कायम आहे. त्या दिनांकापासून पन्नास वर्षांच्या आत, रोममधील पाश्चात्त्य चर्चने इस्लामविरुद्ध साधारणपणे दोनशे वर्षांच्या धर्मयुद्धांना सुरुवात केली. पश्चिम रोम इ.स. 476 मध्ये पडले, जेव्हा त्याने आपला शेवटचा सम्राट गमावला. पूर्व रोम इ.स. 1453 मध्ये पडले. पोपसत्ताक रोम इ.स. 1798 मध्ये पडले. मूर्तिपूजक रोमचे इ.स. 393, 330 आणि 395 मध्ये पूर्व व पश्चिम असे विभाजन झाले. पोपसत्ताक रोमचे इ.स. 1054 मध्ये पूर्व व पश्चिम असे विभाजन झाले. सिस्टर व्हाईट देवाच्या वचनाच्या अभ्यासात राज्यांच्या उदय व पतनाला संदर्भाचा एक प्रमुख मुद्दा म्हणून ओळखतात.
The kingdoms that are brought out into the light of history from chapter nine of Revelation strengthen the argument that it is Rome that establishes the vision. The prophetic connection between Islam and the one hundred and forty-four thousand is evidence the message of the midnight cry, that was typified by Christ riding into Jerusalem on an ass is represented by a time prophecy that began in the time of the first woe, continued on in the second part of the prophecy in the second woe, and reached its fulfillment in the four-year history where the Millerite movement of the first and second angels began with the fulfillment of that very prophecy. The prophecy began with the symbol of “thirty-eight and two years” (1299 and 1301) years marking the rise of Islam and it concluded with the symbol of “thirty-eight and two years” (1838 and 1840) marking the rise of the Millerites.
प्रकटीकरणाच्या नवव्या अध्यायातून इतिहासाच्या प्रकाशात पुढे आणली गेलेली राज्ये, दर्शनाची स्थापना रोमच करते, या युक्तिवादाला बळकटी देतात. इस्लाम आणि एक लाख चव्वेचाळीस हजार यांच्यातील भविष्यवाणीतील संबंध हा मध्यरात्रीच्या हाकेच्या संदेशाचा पुरावा आहे; हा संदेश ख्रिस्ताने गाढवावर स्वार होऊन यरुशलेममध्ये प्रवेश केला, त्या घटनेद्वारे प्रतिरूपित झाला होता; आणि तो अशा कालभविष्यवाणीद्वारे दर्शविला गेला आहे जी पहिल्या हायाच्या काळात सुरू झाली, भविष्यवाणीच्या दुसऱ्या भागात दुसऱ्या हायामध्ये पुढे चालू राहिली, आणि त्या चार वर्षांच्या इतिहासात तिची परिपूर्ती गाठली, जिथे पहिल्या आणि दुसऱ्या देवदूतांच्या मिलराइट चळवळीची सुरुवात त्या अगदीच भविष्यवाणीच्या पूर्णत्वाने झाली. भविष्यवाणीची सुरुवात “अडतीस आणि दोन वर्षे” (1299 आणि 1301) या चिन्हाने झाली, ज्याने इस्लामचा उदय दर्शविला; आणि तिचा समारोप “अडतीस आणि दोन वर्षे” (1838 आणि 1840) या चिन्हाने झाला, ज्याने मिलराइटांचा उदय दर्शविला.
In 1844, at the conclusion of the Millerites four-year period that had been typified by the siege of 1333 unto 1337, and 1449 unto the siege of 1453 prophetic time was no longer to be applied. The lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand is directly connected with the prophecy where Islam is lifted up.
१८४४ मध्ये, १३३३ ते १३३७ या वेढ्याद्वारे आणि १४४९ पासून १४५३ च्या वेढ्यापर्यंत प्रतिरूपित झालेल्या मिलराइटांच्या चार-वर्षीय कालखंडाच्या समाप्तीला, भविष्यवाणीतील कालगणनेचा उपयोग यापुढे करावयाचा नव्हता. एक लाख चव्वेचाळीस हजारांच्या ध्वजाच्या उभारणीचा संबंध त्या भविष्यवाणीसोबत थेट आहे, जिथे इस्लाम उचलला जातो.
Judah, thou art he whom thy brethren shall praise: thy hand shall be in the neck of thine enemies; thy father’s children shall bow down before thee. Judah is a lion’s whelp: from the prey, my son, thou art gone up: he stooped down, he couched as a lion, and as an old lion; who shall rouse him up? The sceptre shall not depart from Judah, nor a lawgiver from between his feet, until Shiloh come; and unto him shall the gathering of the people be. Binding his foal unto the vine, and his ass’s colt unto the choice vine; he washed his garments in wine, and his clothes in the blood of grapes: His eyes shall be red with wine, and his teeth white with milk. Genesis 49:8–12.
यहूदा, तू तो तो आहेस ज्याची तुझे बंधू स्तुती करतील; तुझा हात तुझ्या शत्रूंच्या मानेवर असेल; तुझ्या पित्याची संताने तुझ्यापुढे नतमस्तक होतील. यहूदा सिंहाचे पिल्लू आहे; हे माझ्या पुत्रा, तू भक्ष्यापासून वर आला आहेस; तो वाकून बसला, तो सिंहाप्रमाणे आणि वृद्ध सिंहाप्रमाणे पहुडला; त्याला कोण उठवील? शिलो येईपर्यंत यहूदापासून राजदंड दूर जाणार नाही, आणि त्याच्या पायांमधून विधिदाता नाहीसा होणार नाही; आणि लोकांची एकवटणी त्याच्याकडे होईल. तो आपल्या गाढवाच्या पिल्लास द्राक्षवेलीशी, आणि आपल्या गाढवीच्या पिलास उत्तम द्राक्षवेलीशी बांधतो; त्याने आपली वस्त्रे द्राक्षारसात धुतली, आणि आपले कपडे द्राक्षांच्या रक्तात धुतले; त्याचे डोळे द्राक्षारसाने लाल होतील, आणि त्याचे दात दुधाने शुभ्र होतील. उत्पत्ति 49:8–12.
The one hundred and forty-four thousand perfectly reflect the character of Christ, and Christ is among other symbolic representations, “the choice vine.” Ishmael is identified as a “wild” man in Genesis 16:12.
एक लाख चव्वेचाळीस हजार जण ख्रिस्ताचे चरित्र परिपूर्णपणे प्रतिबिंबित करतात, आणि ख्रिस्त इतर प्रतीकात्मक निरूपणांबरोबरच “निवडलेला द्राक्षवेल” आहे. उत्पत्ति 16:12 मध्ये इश्माएलची ओळख “रानटी” मनुष्य म्हणून केली आहे.
And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man's hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren.
आणि तो एक रानटी मनुष्य होईल; त्याचा हात प्रत्येक मनुष्याविरुद्ध असेल, आणि प्रत्येक मनुष्याचा हात त्याच्याविरुद्ध असेल; आणि तो आपल्या सर्व बंधूंच्या समक्ष वास करील.
The word translated as “wild” is the wild Arabian ass. Christ’s representatives in the latter days ride upon the message of the wild Arabian ass, the ass that Christ rode into Jerusalem, the ass that finally spoke after Balaam struck him the third time. The message that empowered the first angel’s message in 1840 did not see a relevant and important one-hundred-and-fifty-year prophecy in the very prophetic history where the message that empowered the movement was located. They did not see two four-year periods in that very same time prophecy that typified the history of 1840 unto 1844. The Lion of the tribe of Judah is now opening up light from the “old paths” that has never been seen before, and it is light that is in agreement with that light that has been opening up since December 31, 2023. It removes any doubts on whether it is Islam that strikes Nashville. The light illuminates the symbol of Rome, thus becoming an omega statement to the alpha controversy in 2024 about the robbers of thy people, and it is also the omega symbol of the argument over the very same symbol in Millerite history. It identifies that Islam of the time prophecies of Revelation nine is the external message during the internal history of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. We have been teaching this fact for some time, but it can now be demonstrated upon one line that begins in Revelation nine and ends in Revelation eleven. The third four-year period connected with Islam’s time prophecy that was fulfilled in 1840 unto 1844, illustrates the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. By the great earthquake of Revelation eleven the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign.
“रानटी” असा अनुवाद केलेला शब्द म्हणजे रानटी अरब गाढव होय. अंतिम दिवसांत ख्रिस्ताचे प्रतिनिधी रानटी अरब गाढवाच्या संदेशावर स्वार होतात—त्या गाढवावर ज्यावर ख्रिस्त यरुशलेममध्ये प्रवेश केला, त्या गाढवावर ज्याने बलामाने त्याला तिसऱ्यांदा मारल्यानंतर शेवटी वाणी केली. 1840 मध्ये पहिल्या देवदूताच्या संदेशास सामर्थ्य देणाऱ्या संदेशाने, ज्या भविष्यसूचक इतिहासात त्या चळवळीला सामर्थ्य देणारा संदेश स्थित होता, त्याच इतिहासात असलेली एक सुसंगत आणि महत्त्वाची दीडशे वर्षांची भविष्यवाणी पाहिली नाही. त्यांनी त्याच भविष्यवाणीत असलेले दोन चार-वर्षीय कालखंडही पाहिले नाहीत, जे 1840 ते 1844 या इतिहासाचे प्रतिरूप होते. यहूदाच्या वंशातील सिंह आता “जुन्या मार्गां”तील असा प्रकाश उघड करीत आहे जो यापूर्वी कधीच पाहिला गेला नव्हता; आणि तो असा प्रकाश आहे की जो 31 डिसेंबर, 2023 पासून उलगडत आलेल्या त्या प्रकाशाशी सुसंगत आहे. तो नॅशव्हिलवर प्रहार करणारा इस्लामच आहे की नाही याबद्दलची कोणतीही शंका दूर करतो. हा प्रकाश रोमच्या प्रतीकाला प्रकाशित करतो, आणि अशा रीतीने 2024 मधील “तुझ्या लोकांचे लुटारू” याविषयीच्या अल्फा वादासंबंधी एक ओमेगा विधान ठरतो; तसेच मिलराइट इतिहासातील ह्याच प्रतीकावरील वादाचा तो ओमेगा प्रतीकही आहे. तो प्रकाशितवाक्य नऊमधील कालभविष्यवाण्यांचा इस्लाम हा एकशे चव्वेचाळीस हजारांच्या मुद्रांकनकाळाच्या अंतर्गत इतिहासातील बाह्य संदेश आहे, हे ओळखून दाखवतो. आम्ही काही काळापासून हे तथ्य शिकवीत आलो आहोत, परंतु आता ते प्रकाशितवाक्य नऊपासून सुरू होऊन प्रकाशितवाक्य अकरावर समाप्त होणाऱ्या एका रेषेवर प्रदर्शित केले जाऊ शकते. 1840 ते 1844 मध्ये पूर्ण झालेल्या इस्लामच्या कालभविष्यवाणीशी संबंधित तिसरा चार-वर्षीय कालखंड, एकशे चव्वेचाळीस हजारांच्या मुद्रांकनकाळाचे चित्रण करतो. प्रकाशितवाक्य अकरामधील महान भूकंपाद्वारे एकशे चव्वेचाळीस हजारांना ध्वजाप्रमाणे उंच उभारले जाते.
In Ezekiel thirty-seven the raising up of God’s people as an army is a two-step process that had been typified by the creation of Adam. First Adam was formed of the clay, then Christ breathed into him the breath of life. In Ezekiel the first prophecy forms the dead bodies, but they are still dead. Then the four winds are breathed upon the bodies and they rise up as a mighty army. The number thirty-eight and forty represent those two steps.
यहेज्केल सैंतीसमध्ये देवाच्या लोकांना सैन्यरूपाने उभे करण्याची प्रक्रिया ही दोन टप्प्यांची आहे, आणि तिचे पूर्वरूप आदामाच्या निर्मितीत दर्शविले गेले होते. प्रथम आदाम मातीपासून घडविला गेला; त्यानंतर ख्रिस्ताने त्याच्यामध्ये जीवनाचा श्वास फुंकला. यहेज्केलमध्ये पहिली भविष्यवाणी मृत देहांची रचना करते, परंतु ते अद्याप मृतच असतात. त्यानंतर चार वाऱ्यांना त्या देहांवर फुंकण्याची आज्ञा केली जाते, आणि ते एक प्रबळ सैन्य म्हणून उभे राहतात. अडतीस आणि चाळीस हे अंक त्या दोन टप्प्यांचे प्रतिनिधित्व करतात.
We will continue these things in the next article.
आपण या गोष्टी पुढील लेखात पुढे चालू ठेवू.
After this there was a feast of the Jews; and Jesus went up to Jerusalem. Now there is at Jerusalem by the sheep market a pool, which is called in the Hebrew tongue Bethesda, having five porches. In these lay a great multitude of impotent folk, of blind, halt, withered, waiting for the moving of the water. For an angel went down at a certain season into the pool, and troubled the water: whosoever then first after the troubling of the water stepped in was made whole of whatsoever disease he had. And a certain man was there, which had an infirmity thirty and eight years. When Jesus saw him lie, and knew that he had been now a long time in that case, he saith unto him, Wilt thou be made whole? The impotent man answered him, Sir, I have no man, when the water is troubled, to put me into the pool: but while I am coming, another steppeth down before me. Jesus saith unto him, Rise, take up thy bed, and walk. And immediately the man was made whole, and took up his bed, and walked: and on the same day was the sabbath. John 5:1–9.
यानंतर यहूद्यांचा एक सण आला; आणि येशू यरुशलेमास गेला. यरुशलेमात मेंढ्यांच्या दरवाज्याजवळ एक तळे आहे, ज्यास इब्री भाषेत बेथेस्दा म्हणतात; त्यास पाच ओसऱ्या होत्या. त्यामध्ये अशक्त, आंधळे, पांगळे, सुकलेले असे रोगी लोकांचा मोठा समुदाय पाण्याच्या हालचालीची वाट पाहत पडला होता. कारण एका ठराविक वेळी एक देवदूत त्या तळ्यात उतरून पाणी ढवळीत असे; आणि पाणी ढवळल्यानंतर जो कोणी प्रथम आत उतरे, तो त्याला असलेल्या कोणत्याही रोगापासून बरा होत असे. तेथे एक मनुष्य होता, जो अडतीस वर्षे व्याधिग्रस्त होता. येशूने त्याला पडलेला पाहिले, आणि तो त्या अवस्थेत बराच काळ असल्याचे जाणून त्यास म्हणाला, “तुला बरे व्हावयाचे आहे काय?” त्या अशक्त मनुष्याने त्याला उत्तर दिले, “महोदय, पाणी ढवळले जाते तेव्हा मला तळ्यात सोडण्यासाठी माझा कोणी मनुष्य नाही; पण मी येईपर्यंत दुसराच माझ्याआधी उतरतो.” येशू त्यास म्हणाला, “उठ, तुझी खाट उचल, आणि चाल.” आणि तत्क्षणी तो मनुष्य बरा झाला, त्याने आपली खाट उचलली, आणि तो चालू लागला; आणि त्या दिवशी शब्बाथ होता. योहान 5:1–9.
Now rise up, said I, and get you over the brook Zered. And we went over the brook Zered. And the space in which we came from Kadeshbarnea, until we were come over the brook Zered, was thirty and eight years; until all the generation of the men of war were wasted out from among the host, as the Lord sware unto them. Deuteronomy 2:13, 14.
“आता उठा,” मी म्हटले, “आणि जेरेदच्या ओहोळावरून पार जा.” मग आम्ही जेरेदच्या ओहोळावरून पार गेलो. आणि कादेशबर्णेयाहून निघाल्यापासून आम्ही जेरेदच्या ओहोळावरून पार जाईपर्यंतचा काळ अठ्ठेतीस वर्षांचा होता; जोपर्यंत युद्धासाठी योग्य असलेल्या पुरुषांची ती सर्व पिढी, परमेश्वराने त्यांच्याविषयी शपथ घेतल्याप्रमाणे, छावणीच्या मधून नष्ट होऊन गेली नव्हती. अनुवाद 2:13, 14.