मीखा संदेष्टा न्यायनिवाड्याच्या आकलनाविषयी एक प्रश्न उपस्थित करतो.
आणि मी म्हणालो, हे याकोबाच्या प्रमुखांनो आणि इस्राएलच्या घराण्याच्या अधिपतींनो, मी तुम्हांला विनवितो, ऐका; न्याय जाणणे हे तुमचे कर्तव्य नव्हे काय? मीखा ३:१.
उत्तर असे आहे की देवाच्या लोकांनी न्यायनिवाड्याविषयी जाणून घेतले पाहिजे. देव आपला न्यायनिवाडा सुरू करील अशी एक वेळ आहे, हे त्यांनी समजून घेतले पाहिजे.
मोठ्या आवाजात असे म्हणत होता, देवाचे भय बाळगा आणि त्याला गौरव द्या; कारण त्याच्या न्यायनिवाड्याची घटिका आली आहे: आणि ज्याने आकाश, पृथ्वी, समुद्र आणि पाण्याचे झरे निर्माण केले त्याची उपासना करा. प्रकटीकरण १४:७.
न्यायनिवाड्याचा विषय देवाच्या वचनात सर्वत्र आढळतो; परंतु न्यायनिवाड्याच्या तपशिलांविषयी मोठ्या प्रमाणावर गैरसमज आहेत आणि त्यांच्याकडे दुर्लक्ष केले जाते. देवाची सत्ये झाकून टाकण्यासाठी सैतान ज्या प्रमुख साधनांचा वापर करतो, त्यांपैकी एक असलेल्या “परंपरा आणि रूढी” यांखाली हे तपशील दडलेले आहेत.
परंतु तू आपल्या भावाला दोष का लावतोस? किंवा तू आपल्या भावाला तुच्छ का मानतोस? कारण आपण सर्व जण ख्रिस्ताच्या न्यायासनासमोर उभे राहणार आहोत. कारण असे लिहिले आहे की, प्रभू म्हणतो, माझ्या जीविताची शपथ, प्रत्येक गुडघा माझ्यापुढे टेकेल आणि प्रत्येक जीभ देवाला कबुली देईल. तर मग आपल्यापैकी प्रत्येक जण स्वतःचा हिशेब देवाला देईल. रोमकरांस १४:१०–१२.
“घटिका” म्हणून निर्देशिलेली अशी एक वेळ आहे, जेव्हा आपण सर्वजण न्यायनिवाड्यासाठी उभे राहू. लावदिकीय सेव्हन्थ-डे ॲडव्हेंटिस्ट मंडळीला हे चांगले ठाऊक आहे की, २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी, जेव्हा ख्रिस्ताने स्वर्गीय पवित्रमंदिरातील पवित्र स्थानामधील आपले कार्य पूर्ण केले, तेव्हा न्यायनिवाड्यास आरंभ झाला; परंतु न्यायनिवाड्याची प्रक्रिया अत्यंत तपशीलवार टप्प्यांतून पुढे सरकत जाते, हे समजून घेण्यास त्यांनी नकार दिला आहे. त्यांना हे समजते की, १८४४ साली जेव्हा ख्रिस्ताने परमपवित्र स्थानात प्रवेश करून न्यायनिवाड्यास आरंभ केला, तेव्हा त्याने ख्रिस्तावरील विश्वासात मरण पावलेल्यांपासून सुरुवात केली. न्यायनिवाड्याची प्रक्रिया आदामापासून सुरू झाली आणि मानवजातीच्या ऐतिहासिक नोंदींमधून आदामापासून पुढे क्रमाक्रमाने सरकत गेली, हे त्यांना समजते. अशी एक वेळ येते, जेव्हा ख्रिस्त मृतांचा न्यायनिवाडा करणे थांबवितो आणि त्यानंतर त्या वेळी जिवंत असलेल्यांचा न्यायनिवाडा करण्याचे आपले कार्य सुरू करतो, हे त्यांना ठाऊक आहे. तरीही, “परंपरा आणि रूढी” यांमुळे ते आंधळे झाले आहेत.
“‘आणि सार्वकालिक जीवन हेच आहे की, तू जो एकच खरा देव आहेस त्या तुला आणि तू ज्याला पाठविले आहेस त्या येशू ख्रिस्ताला त्यांनी ओळखावे.’ ईश्वरभक्तीचा दावा करणाऱ्या स्त्रीपुरुषांनी पवित्र शास्त्र समजून घेणे किती आवश्यक आहे. याच माध्यमातून शुद्ध धर्मशिक्षणात त्यांचे पोषण होते, ते सत्यात रुजून दृढपणे स्थिरावतात आणि येशू ख्रिस्ताच्या ज्ञानात प्रस्थापित होतात. परंतु मानवी परंपरा आणि रूढी यांची प्रकटीकरणातील पवित्र सत्यांमध्ये भेसळ होता कामा नये. असे करणाऱ्यांना ख्रिस्त म्हणाला, ‘स्वतःच्या परंपरा पाळता याव्यात म्हणून तुम्ही देवाच्या आज्ञा किती सफाईने नाकारता.’ आणि ख्रिस्त पृथ्वीवर होता व त्याला नाकारण्यात आले आणि वधस्तंभावर खिळण्यात आले, त्या काळी हे जितके खरे होते तितकेच आजही खरे आहे.
“‘शास्त्रवचनांचा शोध घ्या.’ अभ्यास करा, प्रार्थना करा आणि विश्वास ठेवा. कोणताही पूर्वग्रह न बाळगता, नम्र व शिकण्यास तत्पर वृत्तीने बायबल हाती घ्या आणि देवाच्या आत्म्याच्या प्रेरणा ग्रहण करण्यासाठी बुद्धी खुली ठेवून, बायबलच्या खात्री पटवून देणाऱ्या सामर्थ्याला तुमचे जीवन आणि सदसद्विवेकबुद्धी घडवू द्या. आज कालवरीवरून येणारी वाणी प्रत्येक आत्म्याशी दयापूर्ण स्वरात बोलत आहे. विश्वास ठेवणाऱ्या सर्वांच्या तारणासाठी देवाचे सामर्थ्य असलेले सत्य ऐकणे, ते स्वीकारणे आणि त्यात आनंदित होणे हीच आपली एकमेव आशा आहे, हे सर्वांना उमगो.” बायबल इको, २ सप्टेंबर, १८९५.
लावदिकीय सेव्हन्थ-डे ॲडव्हेंटिस्ट हे ओळखतात की एक विशिष्ट “घटका” आली होती आणि त्या घटकेने २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी मृतांच्या न्यायनिवाड्याचा प्रारंभ दर्शविला होता; तरीही ख्रिस्ताने जिवंतांचा न्यायनिवाडा सुरू केला असाही एक समय आहे, हे ओळखण्यास ते नकार देतात. मृतांच्या न्यायनिवाड्याच्या प्रारंभाप्रमाणेच, जिवंतांच्या न्यायनिवाड्याचाही निर्देश त्याच्या भविष्यसूचक वचनात केलेला आहे. पेत्र तो समय निर्दिष्ट करतो आणि त्याला “सर्व गोष्टींच्या पुनःस्थापनेचे समय” असे संबोधतो.
म्हणून पश्चात्ताप करा आणि देवाकडे वळा, जेणेकरून प्रभूच्या सान्निध्यातून नवचैतन्याचे समय येतील तेव्हा तुमची पापे पुसून टाकली जावीत; आणि तो येशू ख्रिस्ताला पाठवील, ज्याच्याविषयी पूर्वी तुम्हांला प्रचार करण्यात आला होता. प्रेषितांची कृत्ये ३:१९, २०.
न्यायनिवाड्यात पापे पुसून टाकली जातात, परंतु आपण केलेल्या अपराधांची कबुली देऊन त्यांचा त्याग केला असेल तरच. जर आपण त्या पापांची कबुली देऊन त्यांचा त्याग केला नसेल, तर आपली नावे पुसून टाकली जातात. न्यायनिवाड्यात एक पुस्तक असते, ज्यात ख्रिस्तावरील विश्वासाची कबुली दिलेल्यांची नावे असतात, आणि दुसरे पुस्तक असते, ज्यात आपण केलेल्या प्रत्येक पापाची नोंद असते. एक स्मरणपुस्तकही असते.
सिंहासने खाली पाडण्यात येईपर्यंत मी पाहत राहिलो, आणि पुराणपुरुष आसनस्थ झाला; त्याचे वस्त्र हिमासारखे शुभ्र होते आणि त्याच्या मस्तकावरील केस शुद्ध लोकरीसारखे होते; त्याचे सिंहासन अग्निज्वालेसारखे होते आणि त्याची चक्रे धगधगत्या अग्नीसारखी होती. त्याच्यासमोरून अग्नीचा एक प्रवाह निघून वाहत होता; हजारांचे हजार जण त्याची सेवा करीत होते आणि दहा हजारांचे दहा हजार जण त्याच्यासमोर उभे होते; न्यायसभा भरली आणि पुस्तके उघडण्यात आली. दानीएल 7:9, 10.
प्रकटीकरणाच्या पुस्तकात, नाश पावणाऱ्यांचा न्यायनिवाडा ख्रिस्ताच्या दुसऱ्या आगमनानंतर होतो, परंतु तारण पावणाऱ्यांचा न्यायनिवाडा ख्रिस्ताच्या दुसऱ्या आगमनापूर्वी होतो.
आणि मी लहानथोर मृतांना देवासमोर उभे राहिलेले पाहिले; आणि पुस्तके उघडण्यात आली: आणि आणखी एक पुस्तक उघडण्यात आले, जे जीवनाचे पुस्तक आहे: आणि त्या पुस्तकांमध्ये लिहिलेल्या गोष्टींवरून मृतांचा न्याय त्यांच्या कृत्यांप्रमाणे करण्यात आला. प्रकटीकरण २०:१२.
न्यायनिवाड्यात तीन पुस्तके आहेत: जीवनाचे पुस्तक, पापांचे पुस्तक आणि स्मरणाचे पुस्तक.
तेव्हा परमेश्वराचे भय बाळगणारे एकमेकांशी वारंवार बोलत असत; आणि परमेश्वराने लक्ष देऊन ते ऐकले; परमेश्वराचे भय बाळगणाऱ्यांसाठी आणि त्याच्या नामाचे चिंतन करणाऱ्यांसाठी त्याच्यासमोर एक स्मरणग्रंथ लिहिण्यात आला. सेनाधीश परमेश्वर म्हणतो, ज्या दिवशी मी माझी रत्ने एकत्र करीन, त्या दिवशी ते माझे होतील; आणि जसा मनुष्य आपली सेवा करणाऱ्या स्वतःच्या पुत्रावर दया करतो, तशी मी त्यांच्यावर दया करीन. तेव्हा तुम्ही परत याल आणि नीतिमान व दुष्ट यांच्यातील, तसेच देवाची सेवा करणारा व त्याची सेवा न करणारा यांच्यातील भेद ओळखाल. मलाखी ३:१६–१८.
न्यायनिवाड्यात, स्वर्गातील तीन नोंदवह्यांच्या आधारे तारणप्राप्त लोकांना नाश पावणाऱ्यांपासून वेगळे केले जाते. मलाखीच्या मते, ज्यांनी “प्रभूचे भय बाळगले” ते तारणप्राप्त लोक होत. पेत्र अशा एका काळाचा निर्देश करतो, जेव्हा लोक जिवंत असतात आणि पश्चात्ताप करू शकतात व त्यांचे मनपरिवर्तन होऊ शकते. पश्चात्ताप करण्यासाठी आत्मा जिवंत असणे आवश्यक आहे. पेत्राच्या मते, जिवंतांच्या न्यायनिवाड्याची घटिका म्हणजेच “नवचैतन्याचे समय” होत. ११ सप्टेंबर २००१ रोजी, २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी सुरू झालेली न्यायनिवाड्याची प्रक्रिया संपली आणि त्याने जिवंतांचा न्यायनिवाडा करण्याचे आपले कार्य सुरू केले. १८४४ मध्ये न्यायनिवाड्याची टप्प्याटप्प्याने पुढे जाणारी एक प्रक्रिया सुरू झाली होती: ज्यांची नावे जीवनाच्या पुस्तकात नोंदवलेली होती अशा मृतांपासून सुरू झालेली प्रक्रिया.
9/11 रोजी, न्यायनिवाड्याचा पुढील टप्पा सुरू करण्यासाठी ख्रिस्त उठून उभा राहिला. जिवंतांच्या न्यायनिवाड्यात तो लोकांशीही “वाद” करणार होता. ख्रिस्त मृतांशी वाद करत नाही, कारण मृतांना काहीच कळत नाही; कारण मार्था, मरीया आणि लाजर यांच्या वृत्तांतात येशूने स्पष्ट केल्याप्रमाणे, मृत्यू ही निद्रा आहे.
कारण जो सर्व जिवंतांमध्ये सामील आहे त्याला आशा आहे; कारण जिवंत कुत्रा मृत सिंहापेक्षा बरा आहे. कारण आपण मरणार हे जिवंतांना माहीत असते; पण मृतांना काहीच माहीत नसते, तसेच त्यांना यापुढे कोणतेही प्रतिफळ मिळत नाही; कारण त्यांची आठवणही राहिलेली नाही. तसेच त्यांचे प्रेम, त्यांचा द्वेष आणि त्यांची ईर्ष्या यांचाही आता अंत झाला आहे; आणि सूर्याखाली जे काही केले जाते, त्यात यापुढे कधीही त्यांचा कोणताही वाटा नसतो. उपदेशक ९:४–६.
येशू मानवजातीला विनवणी करू शकावा, यासाठी मानवजात जिवंत असणे आवश्यक आहे.
या गोष्टी बोलल्यानंतर तो त्यांना म्हणाला, आपला मित्र लाजर झोपला आहे; पण त्याला झोपेतून जागे करण्यासाठी मी जातो. तेव्हा त्याचे शिष्य म्हणाले, प्रभू, तो झोपला असेल, तर तो बरा होईल. परंतु येशू त्याच्या मृत्यूविषयी बोलला होता; पण त्यांना वाटले की तो झोपेत विश्रांती घेण्याविषयी बोलला होता. तेव्हा येशूने त्यांना स्पष्टपणे सांगितले, लाजर मरण पावला आहे. योहान 11:11–14.
पेत्र “ताजेतवाने होण्याचे समय” म्हणजे जिवंतांचा न्यायनिवाडा सुरू होण्याची “घटिका” असल्याचे स्पष्ट करतो, आणि त्या वेळी येशूला पाठवले जाते, आणि तो आल्यावर “उभा राहतो” व “विनवणी करतो”.
परमेश्वर दावा मांडण्यास उभा राहतो, आणि लोकांचा न्याय करण्यास उभा राहतो. परमेश्वर आपल्या प्रजेतील वडीलधाऱ्यांचा आणि तिच्या अधिपतींचा न्यायनिवाडा करण्यास येईल: कारण तुम्ही द्राक्षमळा खाऊन टाकला आहे; गरिबांकडून लुटलेली संपत्ती तुमच्या घरांत आहे. यशया ३:१३, १४.
प्रभू केव्हा “उठतो” किंवा यशया म्हणतो त्याप्रमाणे, “वाद मांडण्यासाठी” आणि “लोकांचा न्याय करण्यासाठी” “प्रभू उभा राहतो,” हे एलेन व्हाइट स्पष्ट करतात.
“आता अशी बातमी येत आहे की, भरतीच्या एका प्रचंड लाटेने न्यूयॉर्क वाहून जाणार आहे, असे मी घोषित केले आहे? असे मी कधीही म्हटलेले नाही. तेथे मजल्यावर मजले चढवत उभारल्या जात असलेल्या मोठमोठ्या इमारतींकडे पाहताना मी असे म्हटले आहे, ‘पृथ्वीला भयंकर रीतीने हादरविण्यासाठी प्रभू उठेल तेव्हा किती भयानक प्रसंग घडतील! त्या वेळी प्रकटीकरण १८:१–३ मधील वचने पूर्ण होतील.’ प्रकटीकरणाचा संपूर्ण अठरावा अध्याय पृथ्वीवर जे येणार आहे त्याविषयीचा इशारा आहे. परंतु न्यूयॉर्कवर काय येणार आहे याविषयी मला विशेष असा कोणताही प्रकाश मिळालेला नाही; मला केवळ एवढेच माहीत आहे की, एके दिवशी देवाच्या सामर्थ्याने होणाऱ्या उलथापालथीमुळे तेथील मोठमोठ्या इमारती जमीनदोस्त होतील. मला देण्यात आलेल्या प्रकाशावरून मला ठाऊक आहे की, जगात विनाश आहे. प्रभूचा एक शब्द, त्याच्या प्रबळ सामर्थ्याचा एक स्पर्श, आणि या अवाढव्य वास्तू कोसळतील. असे प्रसंग घडतील की, त्यांच्या भयावहतेची आपण कल्पनाही करू शकत नाही.” रिव्ह्यू अँड हेराल्ड, ५ जुलै १९०६.
भगिनी व्हाइट असेही स्पष्ट करतात की प्रकटीकरणाच्या दहाव्या अध्यायात आपल्या हातात उघडलेले एक लहान पुस्तक घेऊन खाली उतरलेला देवदूत म्हणजे दुसरा कोणी नसून साक्षात येशू ख्रिस्तच होता.
“योहानाला मार्गदर्शन करणारा सामर्थ्यशाली देवदूत हा दुसरा कोणी नसून स्वतः येशू ख्रिस्त होता. त्याने आपला उजवा पाय समुद्रावर आणि डावा पाय कोरड्या भूमीवर ठेवला आहे, यावरून सैतानाबरोबरच्या महान संघर्षाच्या अंतिम दृश्यांमध्ये तो बजावत असलेली भूमिका स्पष्ट होते. त्याची ही स्थिती संपूर्ण पृथ्वीवरील त्याचे सर्वोच्च सामर्थ्य आणि अधिकार दर्शवते.” सेव्हन्थ-डे ॲडव्हेंटिस्टांचे बायबल भाष्य, खंड 7, 971.
येशू जी भूमिका “अंतिम दृश्यांमध्ये साकारत आहे”, ती स्वर्गीय महायाजक म्हणून त्याच्या कार्याचे द्योतक आहे.
म्हणून, पवित्र बंधूंनो, स्वर्गीय पाचारणाचे भागीदार असलेल्यांनो, आपण स्वीकारलेल्या विश्वासाचा प्रेषित आणि महायाजक ख्रिस्त येशू याच्याविषयी विचार करा. इब्री लोकांस पत्र ३:१.
भगिनी व्हाइट प्रकटीकरणाच्या दहाव्या अध्यायातील देवदूत हा ख्रिस्त असल्याचेच नव्हे, तर प्रकटीकरणाच्या चौदाव्या अध्यायातील तीन देवदूत ख्रिस्ताची प्रतीके असल्याचेही सांगतात; कारण त्या नमूद करतात की, यहुद्यांनी जसे ख्रिस्ताला वधस्तंभावर खिळले, तसेच मिलरवादी इतिहासातील प्रोटेस्टंटांनी त्या तीन संदेशांना वधस्तंभावर खिळले.
“ख्रिस्ताला नाकारून त्याला क्रूसावर खिळण्याच्या यहूदी लोकांच्या कृत्यांकडे अनेक जण भयचकित होऊन पाहतात; आणि त्याला दिल्या गेलेल्या लज्जास्पद वागणुकीचा इतिहास वाचताना, आपण त्याच्यावर प्रेम करतो आणि पेत्राने केले त्याप्रमाणे त्याला नाकारले नसते किंवा यहूदी लोकांनी केले त्याप्रमाणे त्याला क्रूसावर खिळले नसते, असे त्यांना वाटते. परंतु सर्वांची अंतःकरणे जाणणाऱ्या देवाने, येशूवर आपले प्रेम असल्याचा त्यांनी जो दावा केला होता, त्या प्रेमाची कसोटी घेतली आहे. पहिल्या देवदूताच्या संदेशाला कसा प्रतिसाद मिळतो, हे संपूर्ण स्वर्ग अत्यंत उत्कंठेने पाहत होता. परंतु येशूवर प्रेम असल्याचा दावा करणाऱ्या आणि क्रूसाची कहाणी वाचताना अश्रू ढाळणाऱ्या अनेकांनी त्याच्या आगमनाच्या सुवार्तेची थट्टा केली. तो संदेश आनंदाने स्वीकारण्याऐवजी, तो एक भ्रम असल्याचे त्यांनी घोषित केले. ज्यांना त्याचे प्रकट होणे प्रिय होते, त्यांचा त्यांनी द्वेष केला आणि त्यांना मंडळ्यांमधून बाहेर काढले. ज्यांनी पहिला संदेश नाकारला, त्यांना दुसऱ्या संदेशाचा लाभ होऊ शकला नाही; तसेच, ज्या मध्यरात्रीच्या हाकेने त्यांना विश्वासाद्वारे येशूबरोबर स्वर्गीय पवित्रस्थानातील परमपवित्रस्थानात प्रवेश करण्यासाठी तयार करावयाचे होते, तिचाही त्यांना लाभ झाला नाही. आणि आधीचे दोन्ही संदेश नाकारल्यामुळे त्यांनी आपली आकलनशक्ती इतकी अंधकारमय करून घेतली आहे की, परमपवित्रस्थानात जाण्याचा मार्ग दाखविणाऱ्या तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशात त्यांना कोणताही प्रकाश दिसत नाही. मी पाहिले की, जसे यहूदी लोकांनी येशूला क्रूसावर खिळले, तसेच नामधारी मंडळ्यांनी या संदेशांना क्रूसावर खिळले होते, आणि म्हणून त्यांना परमपवित्रस्थानात जाण्याच्या मार्गाचे ज्ञान नाही व तेथे येशू करीत असलेल्या मध्यस्थीचा लाभ त्यांना होऊ शकत नाही. आपले निष्फळ यज्ञ अर्पण करणाऱ्या यहूदी लोकांप्रमाणे, येशू ज्या दालनातून निघून गेला आहे, त्या दालनाकडे ते आपल्या निष्फळ प्रार्थना अर्पण करतात; आणि सैतान, या फसवणुकीने संतुष्ट होऊन, धार्मिक रूप धारण करतो आणि स्वतःला ख्रिस्ती म्हणविणाऱ्या या लोकांची मने स्वतःकडे वळवितो; त्यांना आपल्या पाशात घट्ट अडकविण्यासाठी तो आपले सामर्थ्य, आपली चिन्हे आणि फसवे चमत्कार यांच्या साहाय्याने कार्य करतो.” प्रारंभीचे लेखन, 259–261.
प्रकटीकरणातील देवदूत हे साक्षात येशू ख्रिस्ताचेच प्रतीक आहेत, आणि ११ सप्टेंबर २००१ रोजी देवाच्या एका स्पर्शाने न्यूयॉर्कमधील भव्य इमारती कोसळल्या तेव्हा खाली उतरलेला प्रकटीकरणाच्या अठराव्या अध्यायातील देवदूत हा ख्रिस्त होता. पेत्राने स्पष्ट केले की, जिवंतांचा न्यायनिवाडा सुरू होईल तेव्हा देव येशूला पाठवील; या काळाला त्याने “नवचैतन्याचे समय” असे संबोधले. पेत्राने उल्लेख केलेले “नवचैतन्य” म्हणजे उत्तरकालीन पाऊस होय; प्रकटीकरणाच्या अठराव्या अध्यायातील देवदूत खाली उतरतो तेव्हा या पावसाचे आगमन होते, असे सांगितले आहे.
“उत्तरकालीन पाऊस देवाच्या लोकांवर पडणार आहे. एक सामर्थ्यशाली देवदूत स्वर्गातून खाली उतरणार आहे आणि संपूर्ण पृथ्वी त्याच्या तेजाने प्रकाशित होणार आहे.” रिव्ह्यू अँड हेराल्ड, २१ एप्रिल, १८९१.
९/११ रोजी, पृथ्वीला भयंकर रीतीने हादरवण्यासाठी, जिवंतांचा न्यायनिवाडा सुरू करण्यासाठी आणि आपल्या लोकांशी “वाद करण्यासाठी” येशू उभा राहिला. तो आपल्या भविष्यसूचक वचनाद्वारे त्यांच्याशी वाद करतो. परंतु न्यायनिवाड्याची प्रक्रिया क्रमाक्रमाने पुढे सरकत जाते, हे लावदिकीय सेव्हन्थ-डे ॲडव्हेंटिस्ट मंडळीला माहीत असले, तरीही न्यूयॉर्क शहरातील भव्य इमारती कोसळल्या तेव्हाच आपला न्यायनिवाडा सुरू झाला, हे तिला ठाऊक नाही.
होय, आकाशातील करकोचाही आपल्या नेमलेल्या वेळा जाणतो; आणि होला, क्रौंच व पाकोळी आपल्या येण्याची वेळ पाळतात; पण माझे लोक परमेश्वराचा न्याय जाणत नाहीत. आम्ही ज्ञानी आहोत आणि परमेश्वराचे नियमशास्त्र आमच्याजवळ आहे, असे तुम्ही कसे म्हणता? पाहा, खरोखरच त्याने ते व्यर्थच केले आहे; शास्त्र्यांची लेखणी व्यर्थ आहे. ज्ञानी पुरुष लज्जित झाले आहेत, ते भयभीत झाले आहेत आणि पकडले गेले आहेत: पाहा, त्यांनी परमेश्वराचे वचन नाकारले आहे; मग त्यांच्यात शहाणपण ते काय आहे? यिर्मया 8:7–9.
जेव्हा 9/11 च्या वेळी ख्रिस्त विनवणी करण्यासाठी उभा राहिला, तेव्हा त्याने आपल्या लोकांना यिर्मयाच्या “पुरातन मार्गांचा” शोध घेण्यास पाचारण केले.
“या शेवटच्या दिवसांत खंबीरपणे उभे राहू शकेल असा लोकसमुदाय तयार करण्याच्या कार्यापासून आपल्या बंधुभगिनींची मने विचलित करण्याचा शत्रू प्रयत्न करीत आहे. या घटकेतील धोके आणि कर्तव्ये यांपासून मने दूर नेण्यासाठी त्याचे कुतर्क रचलेले आहेत. जो प्रकाश आपल्या लोकांसाठी योहानाला देण्याकरिता ख्रिस्त स्वर्गातून आला, त्याला ते अल्पमोलाचा मानतात. लवकरच आपल्यापुढे उलगडणारे प्रसंग विशेष लक्ष देण्याइतके महत्त्वाचे नाहीत, असे ते शिकवतात. स्वर्गातून आलेले सत्य ते निष्प्रभ करतात आणि देवाच्या लोकांना त्यांच्या गतकालीन अनुभवापासून वंचित करून त्याऐवजी त्यांना मिथ्या विज्ञान देतात. ‘परमेश्वर असे म्हणतो: मार्गांवर उभे राहा आणि पाहा; चांगला मार्ग कोठे आहे, हे पुरातन वाटांविषयी विचारून जाणून घ्या आणि त्या मार्गाने चाला.’ [यिर्मया 6:16.]
“कोणीही आमच्या विश्वासाचे पाये उखडून टाकण्याचा प्रयत्न करू नये,—हे पाये आमच्या कार्याच्या प्रारंभी वचनाच्या प्रार्थनापूर्वक अभ्यासाद्वारे आणि प्रकटीकरणाद्वारे घालण्यात आले होते. पन्नासहून अधिक वर्षे आम्ही या पायांवर बांधकाम करीत आलो आहोत. लोकांना असे वाटू शकते की त्यांना एक नवा मार्ग सापडला आहे, की जो पाया घातलेला आहे त्यापेक्षा अधिक भक्कम पाया ते घालू शकतात; परंतु ही एक मोठी फसवणूक आहे. ‘जो पाया घातलेला आहे त्याच्याशिवाय दुसरा पाया कोणालाही घालता येत नाही.’ [१ करिंथकर ३:११.] भूतकाळात अनेकांनी नवा विश्वास उभारण्याचे, नवी तत्त्वे प्रस्थापित करण्याचे काम हाती घेतले; परंतु त्यांचे बांधकाम किती काळ टिकले? ते लवकरच कोसळले; कारण त्याचा पाया खडकावर घातलेला नव्हता.” साक्षीवचने, खंड ८, २९६, २९७.
लावदिकीय सेव्हन्थ-डे ॲडव्हेंटिस्ट मंडळीने मिलरवादी इतिहासात प्रस्थापित झालेल्या सत्यांकडे परतण्यास दिलेल्या नकारामुळे ती देवाच्या “मार्गातून” बाहेर पडली आहे, आणि तिने “परंपरा आणि रूढी” यांच्या पोकळ आश्वासनांवर आधारलेला एक नवा मार्ग निवडला आहे.
यरुशलेमच्या रस्त्यांतून इकडेतिकडे धावा, आता पाहा, जाणून घ्या आणि तिच्या प्रशस्त चौकांत शोधा; एखादा मनुष्य तुम्हांला सापडतो का, न्याय आचरणारा, सत्याचा शोध घेणारा कोणी आहे का, ते पाहा; आणि मी त्या नगरीला क्षमा करीन. परमेश्वर जिवंत आहे, असे ते म्हणत असले, तरी ते निःसंशय खोटीच शपथ घेतात. हे परमेश्वरा, तुझे नेत्र सत्याकडे लागलेले नाहीत काय? तू त्यांना ताडन केलेस, तरी त्यांना खेद झाला नाही; तू त्यांचा संहार केलास, तरी त्यांनी बोध स्वीकारण्यास नकार दिला; त्यांनी आपले चेहरे खडकापेक्षाही कठीण केले आहेत; त्यांनी परत फिरण्यास नकार दिला आहे. म्हणून मी म्हटले, खचितच हे गरीब लोक आहेत; ते मूर्ख आहेत; कारण त्यांना परमेश्वराचा मार्ग किंवा त्यांच्या देवाचा न्याय ठाऊक नाही. मी थोर लोकांकडे जाईन आणि त्यांच्याशी बोलेन; कारण त्यांना परमेश्वराचा मार्ग आणि त्यांच्या देवाचा न्याय ठाऊक आहे; पण या सर्वांनीही जू मोडले आहे आणि बंधने तोडून टाकली आहेत. यिर्मया 5:1–5.
देवाच्या भविष्यसूचक वचनात दर्शविलेली न्यायनिवाड्याची प्रक्रिया ओळखण्यास नकार दिल्याबद्दल सेव्हन्थ-डे ॲडव्हेंटिस्टांना जबाबदार धरले जाईल. एलेन व्हाइट स्पष्टपणे सांगतात की प्रकटीकरणाच्या सातव्या अध्यायात ज्यांच्यावर शिक्का मारलेला आहे, तेच लोक यहेज्केलच्या नवव्या अध्यायात शिक्का मारलेले आहेत.
“देवाच्या सेवकांवर शिक्का मारण्याचे हेच कार्य यहेज्केलाला दृष्टान्तात दाखवण्यात आले होते.” धर्मसेवकांसाठी साक्षी, 445.
यहेज्केलच्या नवव्या अध्यायात, यरुशलेम हे सेव्हन्थ-डे ॲडव्हेंटिस्ट चर्चचे प्रतीक आहे.
“येथे आपण पाहतो की मंडळीला—प्रभूच्या पवित्रस्थानाला—देवाच्या क्रोधाचा तडाखा सर्वप्रथम बसला. ज्या वयोवृद्ध पुरुषांना देवाने महान प्रकाश दिला होता आणि जे लोकांच्या आध्यात्मिक हिताचे रक्षक म्हणून उभे राहिले होते, त्यांनी आपल्यावर टाकलेल्या विश्वासाचा घात केला होता. पूर्वीच्या काळाप्रमाणे चमत्कारांची आणि देवाच्या सामर्थ्याच्या स्पष्ट प्रकटीकरणाची अपेक्षा करण्याची आपल्याला गरज नाही, अशी भूमिका त्यांनी घेतली होती. काळ बदलला आहे. हे शब्द त्यांच्या अविश्वासाला बळकटी देतात, आणि ते म्हणतात: प्रभू चांगले करणार नाही आणि वाईटही करणार नाही. तो इतका दयाळू आहे की आपल्या लोकांचा न्यायनिवाडा करण्यासाठी तो येणार नाही. अशा रीतीने, जे देवाच्या लोकांना त्यांचे अपराध आणि याकोबाच्या घराण्याला त्यांची पापे दाखवून देण्यासाठी आपला आवाज पुन्हा कधीही तुतारीप्रमाणे उंचावणार नाहीत, अशा माणसांकडून ‘शांती आणि सुरक्षितता’ अशी आरोळी उठते. भुंकण्यास तयार नसलेली ही मुकी कुत्रीच अवमान झालेल्या देवाचा न्याय्य प्रतिशोध भोगतात. पुरुष, कुमारिका आणि लहान मुले हे सर्व एकत्र नाश पावतात.” टेस्टिमनीज, खंड ५, २११.
११ सप्टेंबर २००१ रोजी जिवंत लोकांच्या न्यायनिवाड्याला प्रारंभ झाला. तो स्वतःला देवाचे लोक म्हणविणाऱ्यांपासून सुरू झाला आणि नेतृत्व करणाऱ्यांपासून सर्वसामान्य विश्वासणाऱ्यांपर्यंत क्रमाने पुढे गेला. देवाच्या मंडळीचा न्यायनिवाडा पूर्ण झाल्यावर, न्यायनिवाड्याची प्रक्रिया स्वतःला देवाचे लोक म्हणविणाऱ्यांच्या समूहाबाहेरील लोकांपर्यंत पुढे जाते.
कारण देवाच्या घरापासून न्यायनिवाडा सुरू होण्याची वेळ आली आहे; आणि जर तो प्रथम आपल्यापासून सुरू झाला, तर जे देवाच्या सुवार्तेचे पालन करीत नाहीत त्यांचा शेवट काय होईल? १ पेत्र ४:१७.
जिचे पालन केले जात नाही ती “सुवार्ता” म्हणजे प्रकटीकरणाच्या चौदाव्या अध्यायातील पहिल्या देवदूताने घोषित केलेली “सार्वकालिक सुवार्ता” होय; तो देवाच्या न्यायनिवाड्याची “घटिका” घोषित करतो इतकेच नव्हे, तर लोकांना “देवाचे भय बाळगा” असे आवाहनही करतो. मलाखीच्या पुस्तकात देवाचे भय बाळगणाऱ्यांचीच नावे स्मरणग्रंथात लिहिलेली आहेत.
मोठ्या आवाजात असे म्हणत होता, देवाचे भय बाळगा आणि त्याला गौरव द्या; कारण त्याच्या न्यायनिवाड्याची घटिका आली आहे: आणि ज्याने आकाश, पृथ्वी, समुद्र आणि पाण्याचे झरे निर्माण केले त्याची उपासना करा. प्रकटीकरण १४:७.
न्यायनिवाड्याची प्रक्रिया देवाच्या करारबद्ध लोकांपासून सुरू होते, आणि सन १८४४ मध्ये प्रभूने पूर्वीच्या करारबद्ध लोकांना बाजूला सारून मिलराइट चळवळीशी करार केला. मोशे, यहोशवा आणि कालेब यांच्या इतिहासात तांबडा समुद्र पार करून मिसरमधून बाहेर पडलेल्या लोकांची प्रभूने जशी निवड केली होती, तशीच त्याने नव्या करारबद्ध लोकसमूहाची निवड केली आणि त्या काळातील प्रोटेस्टंटांना बाजूला सारले. इस्राएलच्या इतिहासाच्या अखेरीसही हीच प्रक्रिया दर्शविली गेली, जेव्हा देवाने प्राचीन इस्राएलला घटस्फोट देऊन आपल्या नव्या वधूशी—ख्रिस्ती मंडळीशी—करार केला. ती मंडळी पोपसत्तेच्या अंधकाराच्या १,२६० वर्षांच्या गुलामगिरीत गेली; या गुलामगिरीचे पूर्वरूप प्राचीन इस्राएलच्या मिसरमधील ४३० वर्षांच्या अंधकारातून दर्शविले गेले होते. सन १७९८ मध्ये ख्रिस्ती मंडळी पोपसत्तेच्या अंधकारातून बाहेर पडली, तेव्हा तिचे सदस्य प्रोटेस्टंट ख्रिस्ती होते. त्यानंतर सन १८४४ मध्ये त्यांची कसोटी घेण्यात आली आणि त्यांना बाजूला सारण्यात आले; प्रतिज्ञात देशात प्रवेश करण्यापूर्वी अरण्यात मृत्यू पावलेल्यांच्या बाबतीत आणि ख्रिस्ताने आपल्या ख्रिस्ती वधूशी विवाह केला तेव्हा घटस्फोट दिलेल्या यहूद्यांच्या बाबतीतही असेच झाले होते. ९/११ च्या वेळी मोशे व ख्रिस्त यांच्या काळात आणि सन १८४४ मध्ये झालेल्या कसोटीच्या प्रक्रियेची पुनरावृत्ती झाली.
येशू ख्रिस्त काल, आज आणि युगानुयुगे सारखाच आहे. इब्री लोकांस १३:८.
एलेन व्हाइटही हे तत्त्व निदर्शनास आणतात:
“पृथ्वीवरील देवाच्या कार्यात युगानुयुगे प्रत्येक महान सुधारणेमध्ये किंवा धार्मिक चळवळीमध्ये ठळक साम्य दिसून येते. देव मानवांशी ज्या तत्त्वांनुसार व्यवहार करतो, ती तत्त्वे सदैव एकसारखीच असतात. वर्तमानकाळातील महत्त्वाच्या चळवळींशी समांतर अशा चळवळी भूतकाळातही झाल्या आहेत, आणि पूर्वीच्या युगांतील मंडळीच्या अनुभवात आपल्या काळासाठी अत्यंत मोलाचे धडे आहेत.” महान संघर्ष, 343.
ख्रिस्ताने निवडलेल्या लोकांशी प्रथम करार केला, तो तांबड्या समुद्रापाशी झालेल्या मुक्ततेच्या प्रसंगी. अब्राहामाच्या भविष्यवाणीची पूर्तता म्हणून त्याने असे केले; या भविष्यवाणीत देवाच्या लोकांच्या मिसरमधील दास्यावस्थेचा निर्देश केला होता, जी पोपशाही राजवटीच्या अंधकारयुगातील आत्मिक इस्राएलाच्या दास्यावस्थेचे प्रतिरूप आहे. मिसरमधील बंदिवास हा केवळ अंधकारयुगातील बंदिवासाचेच नव्हे, तर प्राचीन इस्राएलाच्या बाबेलमधील बंदिवासाचेही प्रतिरूप होता.
“निर्वासनाच्या काळात इस्राएलची संतती जशी बाबेलमध्ये बंदिवासात होती, तशीच अविरत छळाच्या या प्रदीर्घ काळात पृथ्वीवरील देवाची मंडळीही खऱ्या अर्थाने बंदिवासात होती.” संदेष्टे आणि राजे, 714.
अब्राहामाच्या भविष्यवाणीची पूर्तता म्हणून घडलेल्या इजिप्तमधील बंदिवासावरून हेही स्पष्ट होते की, दास्याच्या काळात देवाचे लोक ज्या राष्ट्रात वास्तव्य करीत होते, त्या राष्ट्राचाही न्याय केला जाणार होता.
आणि तो अब्रामाला म्हणाला, हे निश्चित जाण की तुझ्या संततीचा ज्या देशावर हक्क नाही त्या देशात ती परकी म्हणून राहील आणि तेथील लोकांची चाकरी करील; आणि ते लोक तिला चारशे वर्षे पीडा देतील; तसेच ज्या राष्ट्राची ती चाकरी करील, त्याचाही मी न्याय करीन; आणि त्यानंतर ती विपुल धनसंपत्ती घेऊन बाहेर पडेल. उत्पत्ती 15:13, 14.
निवडलेली प्रजा इजिप्तमधून बाहेर पडली, तेव्हा इजिप्तचा न्यायनिवाडा तांबड्या समुद्राच्या पाण्यात झाला. बाबेलमधील सत्तर वर्षांच्या बंदिवासानंतर मेदी-पारसी साम्राज्याने बाबेलचा पाडाव केला. अंधकारयुगातील प्रोटेस्टंट लोक पोपशाहीच्या छळाच्या काळातून बाहेर पडले, तेव्हा नेपोलियनचा सेनापती बर्थियर याने पोपला बंदी बनवले, आणि त्यानंतर एका वर्षाने ख्रिस्तविरोधकाचा निर्वासनात मृत्यू झाला.
देवाच्या न्यायनिवाड्याची घटका दर्शविणाऱ्या संदेशाकडे दुर्लक्ष करण्यासाठी एखादी व्यक्ती कोणत्या परंपरेचा किंवा प्रथेचा आडोसा घेते, याला महत्त्व नाही; मंडळी आणि राज्यसत्ता या दोन्ही न्यायनिवाड्याच्या प्रक्रियेच्या अधीन आहेत. ११ सप्टेंबर २००१ रोजी, ख्रिस्त पृथ्वीला भयंकर रीतीने हादरविण्यासाठी आणि आपल्या मंडळीने पुरातन मार्गांवर परत यावे म्हणून विनवणी करण्यासाठी उभा राहिला तेव्हा, जिवंतांच्या न्यायनिवाड्यास प्रारंभ झाला आणि लावदिकीय सेव्हन्थ-डे ॲडव्हेंटिस्ट मंडळीच्या न्यायनिवाड्याचा काळ सुरू झाला. ती मंडळी म्हणजे पूर्वीच्या करारातील लोक असून, त्यांना वगळले जात आहे; आणि ख्रिस्ताच्या विनवणीला प्रतिसाद देऊन ज्यांनी पुरातन मार्गांवर परत येण्याचा निर्णय घेतला, त्यांचा त्यानंतर न्यायनिवाडा व्हावयाचा होता. पूर्वीच्या करारातील लोकांच्या आणि नव्या करारातील लोकांच्या न्यायनिवाड्यांमधील विभाजनरेषा म्हणजे २०२० हे वर्ष होते. पूर्वीच्या करारातील लोकांची सुरुवातीला ज्या राष्ट्रात स्थापना झाली होती, ते राष्ट्रदेखील अगदी त्याच न्यायनिवाड्याच्या प्रक्रियेच्या अधीन होते. त्या राष्ट्राच्या न्यायनिवाड्याची सुरुवात १८६१ मध्ये यादवी युद्धाने झाली.
९/११ रोजी, प्रकटीकरणाच्या पुस्तकातील भूमीतून वर आलेल्या श्वापदाच्या प्रजासत्ताकवादी शिंगाच्या दोन घटकांपैकी पहिल्या घटकाचा न्यायनिवाडा लावदिकीय सेव्हन्थ-डे ॲडव्हेंटिस्ट मंडळीच्या न्यायनिवाड्याबरोबरच सुरू झाला. प्रजासत्ताकवादी शिंगाचा तो घटक म्हणजे डेमोक्रॅटिक पक्ष होता; २०२० मध्ये जो बायडेन यांच्या लबाडीने मिळवलेल्या निवडणूक विजयाबरोबरच त्याचाही अंत झाला.
२०२० पासून रिपब्लिकन शिंगाच्या दुसऱ्या भागावर, ज्याचे प्रतिनिधित्व रिपब्लिकन पक्ष करतो, जिवंतांचा न्यायनिवाडा सुरू झाला. पूर्वी लावदिकीय सेव्हन्थ-डे ॲडव्हेंटिस्ट चर्चशी संबंधित असलेल्यांचाही न्यायनिवाडा सुरू झाला. डेमोक्रॅटिक पक्षाच्या बाबतीत २०२० मध्ये संपलेल्या न्यायनिवाड्यामुळे त्या पक्षाचे अनेक भागांत विभाजन झाले, आणि न्यायनिवाड्याची प्रक्रिया सुरू राहिली तसतसे हे विभाजनही होतच राहिले आहे. डेमोक्रॅटिक पक्ष आता लाल (साम्यवादी) आणि हिरवे (इस्लामवादी) यांचा पक्ष आहे. रिपब्लिकन पक्षाच्या न्यायनिवाड्याची प्रक्रिया १७७६ नंतर अडीचशे वर्षांनी, ३ नोव्हेंबर २०२६ रोजी संपुष्टात आली. डेमोक्रॅटिक पक्षाप्रमाणेच रिपब्लिकन पक्षातही आता कायमची फूट पडून त्याची शकले झाली आहेत, अगदी २०२० मध्ये डेमोक्रॅटिक पक्ष कोसळून त्याची शकले झाली होती त्याचप्रमाणे.
२०२० मध्ये, प्रकटीकरणाच्या तेराव्या अध्यायातील भूमीतून आलेल्या श्वापदाच्या रिपब्लिकन आणि प्रोटेस्टंट या दोन्ही शिंगांच्या पहिल्या टप्प्यावर दार बंद झाले. ३ नोव्हेंबर २०२६ रोजी, रिपब्लिकन शिंगाच्या दुसऱ्या टप्प्यावर दार बंद झाले, आणि नव्या करारातील प्रजेवर, म्हणजेच भूमीतून आलेल्या श्वापदाच्या प्रोटेस्टंट शिंगाच्या दुसऱ्या टप्प्यावर, दार आता बंद होणार आहे. जेव्हा ते दार बंद होईल, तेव्हा त्यानंतर ती दोन शिंगे धारण करणाऱ्या श्वापदावर कृपाकाळाचे दार बंद होईल. जिवंतांच्या न्यायनिवाड्यात जी दोन दारे अद्याप बंद व्हावयाची आहेत, त्यांची प्रतिरूपे एका निवडलेल्या करारबद्ध प्रजेच्या आरंभीच्या इतिहासात दर्शविली गेली होती; ही प्रजा निवडलेल्या प्रजेविषयीच्या अब्राहामाच्या भविष्यवाणीच्या अधीन होती. ख्रिस्त नेहमी आरंभाच्या साहाय्याने अंताचे चित्रण करतो. जेव्हा इब्री लोकांनी पहिल्या वल्हांडणाच्या वेळी दाराच्या खांबांवर रक्त लावले, तेव्हा ते दार आपल्या इतिहासातील पुढील दाराचे प्रतीक होते. जेव्हा फारो तांबड्या समुद्राच्या पाण्यात मरण पावला, तेव्हा त्या इतिहासातील दुसरे दार हे लवकरच येणाऱ्या रविवारच्या कायद्याच्या वेळी अमेरिकेची संयुक्त संस्थाने या राष्ट्रावर बंद होणाऱ्या दाराचे प्रतिरूप होते.
देवाच्या न्यायनिवाड्याचे आकलन न केल्यामुळे देवाच्या वचनाद्वारे देवाचे लोक दोषी ठरवले गेले आहेत, आणि देवाच्या मंडळीबाहेरील लोकही त्याच दंडाज्ञेखाली आहेत. देवाचे लोक अंतिम परीक्षेत उत्तीर्ण होतील की अनुत्तीर्ण, हे ते देवाच्या भविष्यसूचक वचनात दर्शविलेल्या पुरातन मार्गांकडे परततात की नाही यावर अवलंबून असेल. पहिल्या वल्हांडणाच्या वेळीचे इब्री लोक हे भूमीतून येणाऱ्या श्वापदाच्या प्रोटेस्टंट शिंगासाठीच्या दुसऱ्या बंद द्वाराचे प्रतीक आहेत, आणि तांबड्या समुद्रात अंत झालेला मिसर देश हा प्रकटीकरणाच्या तेराव्या अध्यायातील भूमीतून येणाऱ्या श्वापदाचे प्रतीक आहे. अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांतील नागरिकही आपले पवित्र पुरातन मार्ग नाकारल्यामुळे दंडाज्ञेखाली आहेत.
अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांच्या बाबतीत, न्यायनिवाड्यात त्यांना दोषी ठरवणारे पुरातन मार्ग म्हणजे स्वातंत्र्याचा जाहीरनामा आणि राज्यघटना हे दोन पवित्र दस्तऐवज होत. लवकरच येणारा रविवारचा कायदा लागू होईल तेव्हा हे राष्ट्र त्या दोन पवित्र दस्तऐवजांत मांडलेली तत्त्वे नाकारेल; ही तत्त्वे बायबल आणि भविष्यवाणीचा आत्मा यांद्वारे दर्शविलेल्या त्या दोन पवित्र साक्षींशी सुसंगत आहेत, ज्या प्रोटेस्टंट शिंगाला दोषी ठरवतील.
“परंपरा आणि रूढी” एखाद्या आत्म्याला नॅशव्हिलमधील अग्निगोळे कशाचे प्रतीक आहेत आणि तसे असण्याचे कारण काय आहे हे समजून घेण्यापासून रोखतात, अशा स्थितीत असणे हे अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांच्या प्रोटेस्टंट शिंगासाठीचे दार बंद करते इतकेच नव्हे, तर अमेरिकेच्या संयुक्त संस्थानांवरील न्यायनिवाड्याकडे नेणाऱ्या कालखंडाचे आगमनही सूचित करते, जेव्हा एलेन व्हाइट यांनी नोंदवल्याप्रमाणे, “राष्ट्रीय धर्मत्यागाच्या पाठोपाठ राष्ट्रीय विनाश होतो.”
या विषयांची चर्चा आपण पुढील लेखात पुढे चालू ठेवू.