ဒန်ယေလကျမ်း - အမှတ် ငါး

ယုဒ၏ နောက်ဆုံး ဘုရင် သုံးပါးအနက် ယေဟောယာကိမ်သည် ပထမဦးဆုံးသော ဘုရင်ဖြစ်၍၊ သူသည် ဗာဗုလုန်လူတို့၏ အနိုင်ယူခြင်းကို ခံရသောအခါ တောင်ပိုင်းနိုင်ငံအတွက် ကျွန်ပြုခြင်း ခုနစ်ဆယ်နှစ်သည် စတင်လေ၏။ ထိုခုနစ်ဆယ်နှစ်သည် သမ္မာကျမ်းစာဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြုချက်၌ ပထမနိုင်ငံတော်ဖြစ်သော ဗာဗုလုန် အုပ်စိုးမည့် ကာလကို သတ်မှတ်ဖော်ပြသည်။ ဟေရှာယ အခန်းကြီး ၂၃ ၌ တိုင်ရုမြို့၏ ပြည့်တန်ဆာမသည် ပရောဖက်ပြုချက်အရ ဘုရင်တစ်ပါး၏ နေ့ရက်များဟု သတ်မှတ်ဖော်ပြထားသော သင်္ကေတဆိုင်ရာ ခုနစ်ဆယ်နှစ်တိုင်အောင် မေ့လျော့ခံရမည်ဖြစ်သည်။ သမ္မာကျမ်းစာဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြုချက်၌ ဘုရင်တစ်ပါးသည် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံကို ဆိုလိုပြီး၊ ခုနစ်ဆယ်နှစ်နှင့်ညီမျှသော သမ္မာကျမ်းစာဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြုချက်၏ တစ်ခုတည်းသော နိုင်ငံတော်၏ နေ့ရက်များမှာ ဗာဗုလုန်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုသမိုင်းကာလအတွင်း ပုပ်ရဟန်းမင်းအာဏာကို ကိုယ်စားပြုသော တိုင်ရမြို့၏ ပြည့်တန်ဆာမသည် မေ့လျော့ခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်သည်။ သင်္ကေတဆန်သော ခုနစ်ဆယ်နှစ်၏ အဆုံး၌မူ၊ သူမသည် အောက်မေ့ခြင်းခံရ၍ ထွက်သွားကာ မြေကြီးပေါ်ရှိ နိုင်ငံတော်အပေါင်းတို့နှင့် ပြည့်တန်ဆာပြုလိမ့်မည်။ ဝိညာဉ်ရေးဆိုင်ရာ ပြည့်တန်ဆာပြုခြင်းဟူသည် အသင်းတော်နှင့် အစိုးရအာဏာ ပေါင်းစည်းမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော မတရားသဖြင့် ဆက်နွယ်မှု ဖြစ်သည်။ သင်္ကေတဆန်သော ခုနစ်ဆယ်နှစ်၏ အဆုံး၌၊ ပုပ်ရဟန်းမင်းအာဏာသည် ကုလသမဂ္ဂနှင့် ဆက်နွယ်မှုတစ်ရပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိမ့်မည်။ ထိုအရာကို သင်္ကေတဆန်သော ခုနစ်ဆယ်နှစ်၏ အဆုံး၌ တိုင်ရမြို့၏ ပြည့်တန်ဆာမနှင့် ပြည့်တန်ဆာပြုသော ဘုရင်အပေါင်းတို့က ကိုယ်စားပြုထားသည်။ သင်္ကေတဆန်သော ခုနစ်ဆယ်နှစ်ကာလအတွင်း အုပ်စိုးသော နိုင်ငံတော်သည် မြေကြီးမှ တက်လာသော ချိုနှစ်ချောင်းရှိသည့် သားရဲ ဖြစ်သော အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု ဖြစ်သည်။

ဒံယေလအခန်းကြီး ၁ မှ ၅ အထိသည် ဗာဗုလုန်၏ နှစ်ခုနစ်ဆယ်ကာလသမိုင်းကို အကျဉ်းချုံးဖော်ပြထားသဖြင့်၊ ထိုအခန်းများသည် မြေကြီးသားရဲ၏ ဦးချိုနှစ်ချောင်းစလုံး၏ သမိုင်းကို ကိုယ်စားပြုကြသည်။ အခန်း ၄ နှင့် ၅ တို့သည် ဗာဗုလုန်၏ ပထမမင်းနှင့် နောက်ဆုံးမင်းကို သတ်မှတ်ဖော်ပြပြီး၊ ထိုအခန်းနှစ်ခန်းပေါင်းစည်းလျှင် မြေကြီးသားရဲနှင့် ၎င်း၏ ဦးချိုနှစ်ချောင်း၏ သမိုင်းကို သတ်မှတ်ဖော်ပြကြသည်။ ဦးချိုနှစ်ချောင်းနှင့် မြေကြီးသားရဲကိုယ်တိုင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို ပထမမင်းနှင့် နောက်ဆုံးမင်းတို့၏ တရားစီရင်ခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်စားပြုထားသည်။ နေဗုခဒ်နေဇာ၏ တရားစီရင်ခြင်းမှာ “အချိန်ခုနစ်ကြိမ်” အတွက် နှင်ထုတ်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုကာလအတွင်း သူသည် မြက်နှင့် နှင်းကို အစာအဖြစ်ခံရင်း ရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရက်ပေါင်း နှစ်ထောင့်ငါးရာနှစ်ဆယ် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ဗေလရှဇ္ဇာ၏ တရားစီရင်ခြင်းမှာ နံရံပေါ်၌ ရေးသားခံရခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုသည် နှစ်ထောင့်ငါးရာနှစ်ဆယ် ဟူသော ကိန်းဂဏန်းနှင့် ညီမျှစေထားသဖြင့်၊ မြေကြီးသားရဲနှင့် ၎င်း၏ ဦးချိုနှစ်ချောင်းတို့၏ တရားစီရင်ခြင်းသည် လေဝိရာကျမ်း နှစ်ဆယ့်ခြောက်၏ “အချိန်ခုနစ်ကြိမ်” ဖြင့် ကိုယ်စားပြုထားကြောင်း သတ်မှတ်ဖော်ပြသည်။ ဤသည်မှာ မင်းနှစ်ပါး၏ သက်သေခံချက်အပေါ် အခြေခံထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သက်သေခံနှစ်ပါးသည် ပထမနှင့် နောက်ဆုံးကို ကိုယ်စားပြုကြသည်။

“ခုနစ်ကာလ” သည် အက်ဒ်ဗင်တစ်ဝါဒအတွက် တိုက်မိသောကျောက်ဖြစ်သောကြောင့်၊ ၎င်းသည် အလွန်ရှင်းလင်းစွာ ထိုနေရာ၌ ရှိနေသော်လည်း—မြင်လိုသောသူတို့အတွက်—အသိအမှတ်မပြုနိုင်ကြပေ။ ၎င်းသည် နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ဆယ် အုပ်စိုးခဲ့သော လူမျိုးတစ်မျိုး (ဗာဗုလုန်) အပေါ် စီရင်ခြင်း၏ သင်္ကေတဖြစ်သကဲ့သို့၊ သင်္ကေတဆန်သော နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ဆယ် အုပ်စိုးသော နိုင်ငံတော်အတွက်လည်း စီရင်ခြင်း၏ သင်္ကေတ ဖြစ်သည်။ ဝီလျံ မီလာသည် လေဝိဝတ္တု အခန်း ၂၆ ၏ “ခုနစ်ကာလ” အပေါ် မိမိ၏ နားလည်မှုကို တင်ပြသောအခါ၊ ဒံယေလ အခန်း ၄ တွင် နေဗုခဒ်နေဇာသည် တိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့ အသက်ရှင်ခဲ့ရသော ရက်ပေါင်း ၂,၅၂၀ ကို လေဝိဝတ္တု အခန်း ၂၆ ၏ “ခုနစ်ကာလ” ကို ထောက်ခံရန် အသုံးပြုသော ပရောဖက်ပြု သက်သေများထဲမှ တစ်ခုအဖြစ် အသုံးချခဲ့သည်။ “ခုနစ်ကာလ” သည် ဇေခရိ အခန်း ၄ တွင် အုတ်မြစ်ကျောက်လည်းဖြစ်၍ ထိပ်သီးကျောက်လည်း ဖြစ်သည်။ ယေရှု၊ Sister White၊ ဟေရှာယနှင့် ပေတရုတို့က ၎င်းကို ထောင့်ထိပ်၏ ဦးခေါင်းဖြစ်လာသော ကျောက်ဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ ၎င်းသည် သမ္မာကျမ်းစာ ပရောဖက်ပြုချက်၏ သရဖူဆောင်းသော အယူဝါဒ ဖြစ်သော်လည်း၊ တတိယကောင်းကင်တမန်၏ တမန်များဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံကြသူတို့အနက် အခြေခံအားဖြင့် မမြင်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဒန်နီယေလကျမ်း၏ ပထမခြောက်အခန်းကို စတင်ဆင်ခြင်သုံးသပ်ကြရာတွင်၊ အစကတည်းကပင် “ကာလခုနစ်ကာလ” ကို သတ်မှတ်ဖော်ပြထားကြောင်း အသိအမှတ်ပြုရန် အရေးကြီးသည်။ ယေဟောယာကိမ်သည် ဗာဗုလုန်အားဖြင့် ဖြုတ်ချခံရသောအခါ၊ ခုနစ်ဆယ်နှစ်ကြာ သုံ့ပန်းဘဝသည် စတင်ခဲ့သည်။ ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်းတွင် သူတို့သည် အဘယ်ကြောင့် ခုနစ်ဆယ်နှစ်ကြာ သုံ့ပန်းအဖြစ် ခေါ်ဆောင်ခံရကြောင်းကို ရှင်းလင်းဖော်ပြထားသည်။

ကျွန်ဘဝ၌ ခုနစ်ဆယ်နှစ်ကြာတည်ရှိခြင်းသည် ယေရမိ၏ နှုတ်ကပတ်တော်၊ “တိုင်းပြည်သည် မိမိ၏ ဥပုသ်နေ့များကို ခံစားရသည်တိုင်အောင်၊ ၎င်းသည် ပျက်စီးလျက် နေလျက်ရှိသမျှကာလပတ်လုံး ဥပုသ်ကို စောင့်ထိန်းခဲ့၏” ဟူသော စကားကို ပြည့်စုံစေရန် ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ကိုးကားနေသော ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်းရှိ အခန်းငယ်မှ လွဲ၍၊ တိုင်းပြည်သည် မိမိ၏ ဥပုသ်နေ့များကို “ခံစား” သည်ဟု ရည်ညွှန်းသော အခြား ကျမ်းပိုဒ်တစ်ခုသာ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်၌ ရှိသည်။ ထိုကျမ်းပိုဒ်မှာ ဝတ်ပြုရာကျမ်း အခန်းကြီး နှစ်ဆယ့်ငါးနှင့် နှစ်ဆယ့်ခြောက်၌ ဖြစ်သည်။ အခန်းကြီး နှစ်ဆယ့်ငါးတွင် တိုင်းပြည်အား မိမိ၏ ဥပုသ်အနားယူခြင်းကို ခံစားစေမည့် နည်းလမ်းဆိုင်ရာ ပညတ်ချက်ကို ပေးထားပြီး၊ အခန်းကြီး နှစ်ဆယ့်ခြောက်တွင် ထိုပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ ပညတ်ချက်များကို မလိုက်နာခဲ့လျှင် “ခုနစ်ဆ”သော ကျိန်ခြင်းကို ဖော်ပြထားသည်။

ယေဟောယာကိမ်၏အဆုံးသတ်သည် ဒံယေလက အခန်းကိုး၌ မောရှေ၏ “ကျိန်ခြင်း” နှင့် “သစ္စာပြုချက်” ဟု ခေါ်ဆိုသောအရာ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ်ဖြစ်သည့် သိမ်းသွားခြင်း၏ အစပြုခြင်းကို အမှတ်အသားပြုခဲ့သည်။ ဒံယေလသည် “ခုနစ်ကြိမ်” ဆိုင်ရာ ကျိန်ခြင်းကို နားလည်ခဲ့၏။ အကြောင်းမူကား၊ သူသည် အခန်းကိုး၌ မိမိ၏ သက်သေခံချက်ကို ပေးထားပြီး၊ ယေရမိ၏ နှစ်ခုနစ်ဆယ်ဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြုချက်ကို လေ့လာခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်သည် ဗာဗုလုန်၌ ကျွန်ခံရမည့် နှစ်အရေအတွက်ကို မိမိ နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဒံယေလသည် ထိုခုနစ်ဆယ်နှစ်ကို “စာအုပ်များအားဖြင့်” နားလည်ခဲ့သည်။ ယေရမိ၏ကျမ်းတစ်အုပ်တည်းသာ မဟုတ်ပေ။ သူနားလည်ခဲ့သော အခြားစာအုပ်မှာ မောရှေ၏ရေးသားချက်များဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား၊ သူ၏ဆုတောင်းထဲတွင် သူသည် ခုနစ်ဆယ်နှစ်ကျွန်ဘဝ၏ “ကျိန်စာ” သည် မောရှေ၏ “ကျိန်ဆိုချက်” ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဒံယေလအခန်းကြီး ကိုးတွင် “ကျိန်ဆိုချက်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားလုံးသည် လေဝိရာကျမ်း နှစ်ဆယ့်ခြောက်တွင် “ခုနစ်ကြိမ်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားလုံးနှင့် တူညီသော စကားလုံးပင်ဖြစ်သည်။ ယုဒအမျိုးသည် ဗာဗုလုန်၌ ခုနစ်ဆယ်နှစ်ကြာ ဖမ်းဆီးခံရခြင်းသည် “ခုနစ်ကြိမ်” ဟူသော ကျိန်စာ၏ ပြည့်စုံခြင်းဖြစ်သည်။ ယနေ့ခေတ် သာသနာရေးပညာရှင် မည်သူမဆို မည်သို့ပင် ဆန့်ကျင်ငြင်းခုံကြပါစေ။ ၎င်းသည် နေ့အလင်းကဲ့သို့ ထင်ရှားလှသည်၊ သို့ရာတွင် မြင်လိုစိတ်ရှိသူအတွက်သာ ဖြစ်သည်။

မြေကို အနားပေးရမည့် ညွှန်ကြားချက်များတွင်၊ မြေကို ခြောက်နှစ် လုပ်ကိုင်ပြီး တစ်နှစ် အနားပေးရသော သံသရာခုနစ်ခုသည် ခုနစ်နှစ်စီပါဝင်သော သံသရာခုနစ်ခု ပြည့်စုံခြင်းကို ဖော်ပြသည့် ယုဗေလနှစ် ဖြစ်ရမည့် လေးဆယ့်ကိုးနှစ်မြောက်နှစ်တိုင်အောင် ဆက်လက်သွားရမည်ဖြစ်ကြောင်းကို မြင်နိုင်ရန်မှာ အရေးကြီးသည်။ အထူးအရေးပါသည့် အချက်မှာ ယုဗေလတံပိုးကို အပြစ်ဖြေရာနေ့တွင် မှုတ်ရမည်ဖြစ်သဖြင့်၊ ပုံရိပ်နှင့်ကိုက်ညီသော အပြစ်ဖြေရာနေ့သည် 1844 ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာ 22 ရက်တွင် စတင်သောအခါ၊ “ခုနစ်ကြိမ်” သံသရာကို ကိုယ်စားပြုသော ယုဗေလတံပိုးသည် ထိုအချိန်၌ မှုတ်ရမည်ဖြစ်ကြောင်းကို ဖော်ပြနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဘီစီ 677 ခုနှစ်တွင် မနာရှေကို ဗာဗုလုန်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသောအချိန်၌ စတင်ခဲ့သော “ခုနစ်ကြိမ်” သည် နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်ငါးရာနှစ်ဆယ်ကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ ထိုကာလသည် ပုံရိပ်နှင့်ကိုက်ညီသော အပြစ်ဖြေရာနေ့တွင် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ ဤဆက်နွယ်မှုကို မြင်လိုစိတ်မရှိသူများသာ လွဲချော်ကြမည်ဖြစ်သည်။ “ခုနစ်ကြိမ်” သံသရာသည် နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်သုံးရာနှင့် ဆက်နွယ်လျက်ရှိသည်။

လေဝိဝတ္တုကျမ်း နှစ်ဆယ့်ငါးခန်း၏ ပထမ ကိုးပိုဒ်အတွင်းရှိ ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားချက်များအတွင်း၌ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ထဲရှိ “တစ်ရက်ကို တစ်နှစ်” သဘောတရား၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး ဥပမာဖော်ပြချက် ပါရှိနေသည်ကိုလည်း တွေ့မြင်ရန် အရေးကြီးသည်။ သာသနာဗေဒပညာရှင်များက သိုးစုကို ဗာဗုလုန်၏ စပျစ်ရည်ဖြင့် မူးယစ်နေစေရန် ပစ်ချလွှင့်တင်ပြသော ပုံပြင်များရောနှောထားသည့် ဟင်းလျာမှာ၊ နှစ်ဆယ့်ခြောက်ခန်း၌ ဖော်ပြထားသော “ခုနစ်ကြိမ်” ဆိုသည့် တရားစီရင်မှုသည် “ခုနစ်ကြိမ်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားလုံး၏ ဟေဗြဲအဓိပ္ပာယ်ကို မှားယွင်းစွာ နားလည်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအငြင်းအခုံမှာ မမှန်ကန်ပါ။ ထိုစကားလုံး၏ ဟေဗြဲအဓိပ္ပာယ်သည် ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်အတွင်း၌ပင် ၎င်းကို ကိန်းဂဏန်းဆိုင်ရာနည်းဖြင့် အသုံးချရန်အတွက် အပြည့်အဝ အကြောင်းပြချက်ကို ပါဝင်ထည့်သွင်းထားသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့၏ ချို့ယွင်းသော အငြင်းအခုံမှာ၊ ဟေဗြဲသဒ္ဒါပညာ၌ မိမိတို့ကိုယ်ကို ကျွမ်းကျင်သူများဟု ကြေညာထားခြင်းအပေါ် အခြေခံသော လမ်းလွဲစေသည့် အယူအဆတစ်ရပ်ဖြင့် ထောက်တင်ထားသော အရာသာဖြစ်ပြီး၊ အမှန်အားဖြင့် လမ်းလွဲစေရန် ရည်ရွယ်သည့် အငြင်းအခုံတစ်ရပ်သာ ဖြစ်သည်။

အခန်း နှစ်ဆယ့်ခြောက်တွင် “ခုနစ်ကြိမ်” ဟု ကိုယ်စားပြုဖော်ပြထားသော တရားစီရင်ခြင်းကို ခေတ်သစ် ဘာသာရေးပညာရှင်အချို့က ဟေဗြဲဘာသာစကားကို အတင်းအဓမ္မ လှည့်ဖျက်ယူဆခြင်းအားဖြင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုကျမ်းပိုဒ်၏ အကြောင်းအရာဆက်စပ်မှုအရ သိရှိအသိအမှတ်ပြုရသည်။ William Miller သည် ဟေဗြဲဘာသာစကားကို မည်သည့်ရည်ညွှန်းချက်မျှ မပြုဘဲ မိမိ၏ ကောက်ချက်ကို ဖွဲ့စည်းခဲ့ပြီး၊ လှုံ့ဆော်တော်မူခြင်းကလည်း သူ၏ နားလည်မှုကို မှန်ကန်သည်ဟု အတည်ပြုခဲ့သည်။ ကောင်းကင်တမန်တို့သည် “ခုနစ်ကြိမ်” ၏ တရားစီရင်ခြင်း တည်ရှိရာ အခန်း၏ အကြောင်းအရာဆက်စပ်မှုအပေါ် အခြေခံ၍ သူ၏ နားလည်မှုကို လမ်းညွှန်ခဲ့ကြပြီး၊ ဟေဗြဲဘာသာစကားအပေါ် မဟုတ်ပေ။

အခန်းနှစ်ဆယ့်ငါး၏ နောက်ခံအကြောင်းအရာမှာ ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားချက်များကို သတ်မှတ်ဖော်ပြရာ၌ တည်ရှိသည်။ ထို့နောက် အခန်းနှစ်ဆယ့်ခြောက်၌ ထိုပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားချက်များကို စောင့်ထိန်းခြင်းအတွက် ကတိထားသော ကောင်းကြီးမင်္ဂလာကို ပေးဖော်ပြပြီး၊ ထို့နောက်တွင် ထိုညွှန်ကြားချက်များကို မနာခံခြင်းအတွက် ဒံယေလက “မောရှေ၏ ကျိန်ခြင်း” ဟု ခေါ်သောအရာကို ဖော်ပြသတ်မှတ်ထားသည်။

အကြောင်းအရာ၏ နောက်ခံသည် သမ္မာကျမ်းစာ ပရောဖက်ပြုချက်၌ တစ်နေ့သည် တစ်နှစ်ကို ကိုယ်စားပြုသည်ဟူသော မူဝါဒ၏ အကြောင်းအရာဖြစ်သည်။ လေဝိဝတ္တရာကျမ်း နှစ်ဆယ့်ငါးတွင် ပါရှိသော အစပိုင်းကျမ်းပိုဒ်များက သမ္မာကျမ်းစာ ပရောဖက်ပြုချက်၌ တစ်နေ့သည် တစ်နှစ်ကို ကိုယ်စားပြုကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ထွက်မြောက်ရာကျမ်းတွင် မောရှေက လူနှင့် တိရစ္ဆာန်တို့အတွက် သတ္တမနေ့ ဥပုသ်အနားယူခြင်းနှင့် မြေအတွက် သတ္တမနှစ် ဥပုသ်အနားယူခြင်းတို့၏ ဆက်နွယ်မှုကို ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြထားသည်။

အဆိုပါ အခန်းငယ်သုံးခုအတွင်းတွင် လူနှင့်တိရစ္ဆာန်တို့အတွက် အနားယူရာနေ့တစ်နေ့သည် မြေယာအတွက် အနားယူရာနှစ်တစ်နှစ်နှင့် ညီမျှကြောင်းကို သိမြင်နိုင်သည်။ လေဝိဝတ္တရာကျမ်း အခန်း ၂၅ ၏ ပထမငါးပိုဒ်တွင် ထွက်မြောက်ရာကျမ်း အခန်း ၂၀၊ ပိုဒ် ၈ မှ ၁၁ အထိရှိ ဥပုသ်ပညတ်နှင့် တူညီသော သဒ္ဒါဖွဲ့စည်းပုံကို ကျွန်ုပ်တို့ တွေ့ရှိရသည်။

ဥပုသ်နေ့နှင့်ဆိုင်သော ပညတ်တော်နှစ်ပါးကို အတူတကွထားလျှင် ဝတ်ပြုရာကျမ်း နှစ်ဆယ့်ငါးနှင့် နှစ်ဆယ့်ခြောက်၏ အခြေအနေကို ဖော်ထုတ်ပြသကြသည်။ ၎င်းတို့ကို “line upon line” အတိုင်း အတူတကွ စုစည်းထားသောအခါ၊ “ခြောက်ရက်ပတ်လုံး သင်သည် အလုပ်လုပ်၍ သင်၏အမှုရှိသမျှကို ပြုရမည်” ဟူ၍လည်းကောင်း၊ “ခြောက်နှစ်ပတ်လုံး သင်၏လယ်ကို စိုက်ပျိုးရမည်၊ ခြောက်နှစ်ပတ်လုံး သင်၏စပျစ်ဥယျာဉ်ကို ဖြတ်တောက်ပြုစုရမည်၊ ၎င်း၏အသီးအနှံကိုလည်း သိမ်းယူရမည်” ဟူ၍လည်းကောင်း သက်သေခံကြသည်။ “သို့ရာတွင် သတ္တမနေ့သည် သင်၏ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရား၏ ဥပုသ်နေ့ဖြစ်၏” ဟူ၍လည်းကောင်း၊ “သတ္တမနှစ်မူကား မြေပြင်အတွက် အနားယူရာ ဥပုသ်နှစ်၊ ထာဝရဘုရားအတွက် ဥပုသ်နှစ် ဖြစ်ရမည်” ဟူ၍လည်းကောင်း ဖြစ်၏။

လူတို့အတွက် ဥပုသ်နေ့ဖြစ်စေ၊ မြေအတွက် ဥပုသ်ဖြစ်စေ၊ ဥပုသ်ဆိုင်ရာ ပညတ်တော်များအနက် “သတ္တမ” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားလုံးနှစ်ခုစလုံးသည် လေဝိကျမ်း အခန်းကြီး ၂၆ တွင် “ခုနစ်ကြိမ်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော ဟေဗြဲစကားလုံးတစ်လုံးတည်းပင် ဖြစ်သည်။ လေဝိကျမ်း အခန်းကြီး ၂၅ နှင့် ၂၆ တို့၏ အကြောင်းအရာသည် သမ္မာကျမ်းစာ ပရောဖက်ပြုချက်တွင် တစ်နေ့သည် တစ်နှစ်ကို ကိုယ်စားပြုသည်ဟူသော ပရောဖက်ပြု စည်းမျဉ်းအတွင်း၌ တည်ရှိနေသည်။ ထိုနည်းတူစွာပင် အရေးပါသည့်အရာတစ်ခုမှာ ပထမဦးစွာ ဖော်ပြခြင်းဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြု စည်းမျဉ်းဖြစ်သည်။

ဤအခန်းနှစ်ခန်းတွင် ပထမဦးဆုံးဖော်ပြထားသောအရာမှာ “တစ်ရက်သည် တစ်နှစ်ကို ဆိုလိုသည်” ဟူသော သဘောတရားဖြစ်သည်။ William Miller သည် Gabriel နှင့် အခြားကောင်းကင်တမန်များ၏ ဦးဆောင်ခြင်းဖြင့် Leviticus ထဲရှိ “ခုနစ်ကြိမ်” ကို နှစ်နှစ်ထောင်ငါးရာနှစ်ဆယ်၏ သင်္ကေတအဖြစ် သတ်မှတ်သိရှိလာခဲ့ပြီး၊ ယင်းသည် အခန်းနှစ်ခန်း၏ အကြောင်းအရာနှင့် လုံးဝကိုက်ညီလျက်ရှိသည်။ ထိုအကြောင်းအရာမှာ အခန်းနှစ်ဆယ့်ငါး၏ ပထမငါးပိုဒ်တွင် ချမှတ်ဖော်ပြထားသော “တစ်ရက်သည် တစ်နှစ်ကို ဆိုလိုသည်” ဟူသော သဘောတရားပင် ဖြစ်သည်။

ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်း၏ စာရေးသူသည် တောင်ပိုင်းနိုင်ငံ ယုဒကို ဗာဗုလုန်အား သိမ်းဆည်းချုပ်နှောင်သွားခွင့်ပြုခဲ့ရသော အကြောင်းရင်းကို ဖော်ပြရာတွင်၊ ထိုသို့ဖြစ်ခြင်းမှာ မြေသည် မိမိ၏ ဥပုသ်အနားယူခြင်းကို ခံစားနိုင်ရန်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်အတွင်း၌ မြေသည် အနားယူခြင်းကို ခံစားရသည်ဟု ဖော်ပြထားသော အခြားတစ်နေရာမှာ လေဝိဝတ္တရာကျမ်း အခန်းနှစ်ဆယ့်ငါးနှင့် နှစ်ဆယ့်ခြောက်တွင်သာ တွေ့ရသည်။ ဗာဗုလုန်သည် သမ္မာကျမ်းစာပရောဖက်ပြုချက်၏ ပထမနိုင်ငံအဖြစ် အုပ်စိုးခဲ့သော နှစ်ပေါင်းခုနစ်ဆယ်ကာလသည်၊ သမ္မာကျမ်းစာပရောဖက်ပြုချက်၏ ဆဋ္ဌမနိုင်ငံအဖြစ် မြေကြီးတိရစ္ဆာန် အုပ်စိုးမည့် သင်္ကေတဆိုင်ရာ နှစ်ကာလကိုသာ မဖော်ပြဘဲ၊ ထိုနှစ်ပေါင်းခုနစ်ဆယ်သည် မောရှေ၏ ကျိန်စာထဲမှ “ခုနစ်ကာလ” ကို တိုက်ရိုက်ညွှန်းဆိုခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ဒံယေလ၏ ပထမခြောက်အခန်းများ၌ ဖော်ပြထားသော ပရောဖက်ပြုချက်များကို ကျွန်ုပ်တို့ စတင်လေ့လာသောအခါ၊ “ခုနစ်ကြိမ်” ဟူသော ကျိန်စာနှင့် “ခုနစ်ကြိမ်” ဟူသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာတို့သည် ထိုအခန်းအသီးသီးတွင် ပါဝင်သော အစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ်ဖြစ်သည်ကို သိရှိထားရန် အလွန်အရေးကြီးသည်။

ခုနစ်နှစ်စက်ဝန်း ခုနစ်ကြိမ်၏ စက်ဝန်းသည် ခုနစ်လမြောက်၏ ဆယ်ရက်နေ့၊ အပြစ်ဖြေရာနေ့၌ ယုဘိလတံပိုးကို မှုတ်သံဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားသည်ကိုလည်း မှတ်သားထားရန် အရေးကြီးသည်။ ဤအချက်က “ခုနစ်ကာလ” ကို ဒံယေလ အခန်းကြီး ၈၊ အခန်းငယ် ၁၄ ၏ နှစ်ထောင်သုံးရာနေ့များနှင့် ဆက်နွှယ်စေသည်။ ထို့ပြင် ပရောဖက်ပြုနှစ်တစ်နှစ်သည် သုံးရာခြောက်ဆယ်နေ့ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း မှတ်သားထားရန် အရေးကြီးသည်။ ထို့ကြောင့် “ခုနစ်ကာလ” အတွက် သုံးရာခြောက်ဆယ်နေ့ကို အကြိမ်ကြိမ်ပေါင်းလျှင် နှစ်ထောင်ငါးရာနှစ်ဆယ်နေ့နှင့် ညီမျှသည်။

ဒန်ယေလသည် ယေရမိမှ သတ်မှတ်ဖော်ပြခဲ့သော နှစ်ပေါင်းအရေအတွက်ကို ကျမ်းစာများအားဖြင့် နားလည်သဘောပေါက်သောအခါ၊ ဘုရားသခင်၏လူမျိုးသည် ရန်သူ၏ပြည်၌ မိမိတို့သည် သိမ်းပိုက်ခံထားရသောသူများဖြစ်ကြောင်း အမှန်တရားသို့ တစ်နေ့တစ်ချိန် နိုးထလာပါက လိုအပ်ကြောင်း ဖော်ထုတ်ထားသော နောင်တရခြင်း၏ တုံ့ပြန်မှုအင်္ဂါရပ် အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို ကိုင်တွယ်ဖော်ပြသော ဆုတောင်းခြင်းတစ်ရပ်ကို သူစတင်ခဲ့သည်။ ဒန်ယေလ၏ လေဝိရာကျမ်း နှစ်ဆယ့်ခြောက် ဆိုင်ရာ ဆုတောင်းခြင်း၏ အဆုံး၌၊ ဂါဗြေလသည် ဒန်ယေလ “ကြားခဲ့သော” ဗျာဒိတ်တော်၊ အကြောင်းမှာ နှစ်ထောင့်သုံးရာနေ့ရက်၏ ဗျာဒိတ်တော်ကို သူ့အား နားလည်စေရန် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဂါဗြေလသည် ဒန်ယေလ၏လူမျိုးအတွက် သီတင်းပတ် ခုနစ်ဆယ်ကို “သတ်မှတ်ထားသည်” ဟု ဒန်ယေလအား အသိပေးခြင်းဖြင့် စတင်ခဲ့သည်။

ဤအခန်းငယ်တွင် “သတ်မှတ်ထားသည်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားလုံး၏ အဓိပ္ပါယ်မှာ “ဖြတ်တောက်ထားသည်” ဖြစ်သဖြင့်၊ ထိုအရာသည် ရက်ပေါင်း နှစ်ထောင့်သုံးရာမှ သီတင်းပတ် ခုနစ်ဆယ်ကို ဖြတ်တောက်ထားသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ဘီစီ ၄၅၇ ခုနှစ်ရှိ တတိယအမိန့်ပြန်တမ်းမှ စတင်၍ ဒံယေလ၏ လူမျိုးသည် စမ်းသပ်ကာလအဖြစ် ပရောဖက်ပြု သီတင်းပတ် ခုနစ်ဆယ်ကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ ပရောဖက်ပြု သီတင်းပတ် ခုနစ်ဆယ်သည် နှစ် လေးရာကိုးဆယ်နှင့် ညီမျှသည်။ တတိယအမိန့်ပြန်တမ်းအပြီး နှစ် လေးရာကိုးဆယ် ပြည့်သောအခါ၊ ရှေးဣသရေလသည် ခရစ်နှစ် ၃၄ ခုနှစ်တွင် စတေဖန်ကို ကျောက်ခဲဖြင့် ပေါက်သတ်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအခါ သူတို့သည် ဘုရားသခင်နှင့် လုံးဝ ကွာရှင်းခံရမည်ဖြစ်သည်။

နှစ်လေးရာကိုးဆယ်သော စမ်းသပ်ခြင်းကာလ၏ အစပြုချက်ကို သတ်မှတ်ပေးသော အမိန့်သုံးချက်မတိုင်မီ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ဖမ်းဆီးသိမ်းသွားခြင်းကာလသည် နှစ်ခုနစ်ဆယ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုနှစ်ခုနစ်ဆယ်သည် ရှေးအစ္စရေးတို့ မပြည့်စုံစွာ ကျင့်သုံးခဲ့ဖူးခြင်းမရှိသော ဥပုသ်အနားယူခြင်းများကို မြေကြီးက ခံစားနိုင်ရန် ခွင့်ပြုသည့် ကာလဖြစ်ရမည်။ မြေကြီးအတွက် ဥပုသ်အနားယူခြင်း နှစ်ခုနစ်ဆယ်သည် မောရှေ၏ သစ္စာကတိကို ဆန့်ကျင်ပုန်ကန်ခဲ့သော နှစ်လေးရာကိုးဆယ် (သို့မဟုတ် နှစ်များ၏ ခုနစ်ဆယ်ပတ်) ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လေဝိဝတ္တရာကျမ်း အခန်း ၂၅ ၏ ပဋိညာဉ်ကို နှစ်လေးရာကိုးဆယ်တိုင်တိုင် ပုန်ကန်ဖောက်ဖျက်ခဲ့ခြင်းကြောင့်၊ ပြည်တော်သည် မိမိ၏နားရက်ကို ခံစားနိုင်ရန် နှစ်ခုနစ်ဆယ်ကြာ သုံ့ပန်းဘဝသို့ ရောက်ရှိခဲ့ရသည်။ ထိုနှစ်ခုနစ်ဆယ်ကြာ သုံ့ပန်းဘဝသည် အမိန့်ပြန်တမ်း သုံးရပ်သို့ ဦးတည်စေခဲ့ပြီး၊ ယင်းအမိန့်ပြန်တမ်းသုံးရပ်သည် ရှေးဣသရေလအတွက် စမ်းသပ်ခွင့်ကာလဖြစ်သော နောက်ထပ် နှစ်လေးရာကိုးဆယ်ကို မှတ်သားပြခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် စမ်းသပ်ခွင့်ကာလ နှစ်လေးရာကိုးဆယ်စီရှိသော ကာလနှစ်ရပ်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မြင်ရသည်။ အမိန့်ပြန်တမ်းသုံးရပ်သည် ကောင်းကင်တမန်သုံးပါး၏ သတင်းစကားများကို ပုံဆောင်ပြသရာဖြစ်ပြီး၊ ထိုသတင်းစကားတို့အနက် ပထမသတင်းစကားသည် မြောက်နိုင်ငံတော်အပေါ် “ခုနစ်ကြိမ်” အမျက်တော်ပထမကာလ၏ အဆုံးဖြစ်သော ၁၇၉၈ ခုနှစ်၌ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ တတိယကောင်းကင်တမန်၏ သတင်းစကားသည် တတိယအမိန့်ပြန်တမ်းမှစ၍ နှစ်နှစ်ထောင်သုံးရာအကြာ၊ ၁၈၄၄ ခုနှစ် အောက်တိုဘာ ၂၂ ရက်တွင် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ ထိုအချိန်၌ပင် “အမျက်တော်၏ နောက်ဆုံးအဆုံး” လည်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ပထမအမျက်ဒေါသ၏အဆုံးနှင့် နောက်ဆုံးအမျက်ဒေါသ၏အဆုံးအကြားရှိ လေးဆယ့်ခြောက်နှစ်ကာလအတွင်း ယေရှုသည် မီလာရိုက်ဗိမာန်၏ အုတ်မြစ်ကို ချထားတော်မူခဲ့ပြီး၊ ထိုအုတ်မြစ်ကျောက်သည် “ခုနစ်ကြိမ်” ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုကျောက်သည် အစတွင် အက်ဒ်ဗင်တစ်ဝါဒအတွက် အုတ်မြစ်ကျောက် (သို့မဟုတ် တိုက်မိလဲကျစေသောကျောက်) ဖြစ်ရမည်ဖြစ်သကဲ့သို့၊ အဆုံးတွင်လည်း အက်ဒ်ဗင်တစ်ဝါဒအတွက် ထိပ်သီးကျောက်နှင့် အပြီးသတ်ပိတ်ကျောက် (သို့မဟုတ် သင်္ချိုင်းကျောက်) ဖြစ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ၁၇၉၈ ခုနှစ်မှ ၁၈၄၄ ခုနှစ်အထိ သမိုင်းအတွင်း ကောင်းကင်တမန်သုံးပါး၏ သတင်းစကားများ ရောက်ရှိလာခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသော အမိန့်ပြန်တမ်းသုံးရပ်သည်လည်း ဒံယေလကျမ်း၏ ပထမသုံးခန်းကိုလည်း ကိုယ်စားပြုသည်။

နောက်လာမည့် ဆောင်းပါးတွင် ပထမအခန်း ခြောက်ခန်းကို ကျွန်ုပ်တို့ စတင်၍ သုံးသပ်ပါမည်။