ဧလိယ — နံပါတ်ငါး

ဧလိယသည် အာဟပ်အား ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်းတို့ကို ကရမေလတောင်သို့ ခေါ်စုစည်းစေသောအခါ၊ ထိုအရာသည် သုံးနှစ်ခွဲကြာ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုအပြီး ၁၇၉၈ ခုနှစ်တွင် ဘုရားသခင်က အသင်းတော်ကို အမှောင်ခေတ်များထဲမှ ထုတ်ဆောင်တော်မူ၍၊ ၁၈၄၄ ခုနှစ်သို့လည်းကောင်း၊ ထို့နောက် ၁၈၆၃ ခုနှစ်သို့လည်းကောင်း ဦးဆောင်တော်မူခြင်းကို ကြိုတင်ပုံဖော်ပြသခဲ့သည်။ ထိုရက်စွဲသုံးခုသည် ဟေရှာယက အခန်းကြီး ၇ တွင် ဖော်ပြထားသည့် “ခုနစ်ကာလ” ၏ ဖွဲ့စည်းပုံအတွင်း နောက်ဆုံးလမ်းမှတ်သုံးခု ဖြစ်သည်။

၁၇၉၈၊ ၁၈၄၄ နှင့် ၁၈၆၃ တို့၏ ထိုတူညီသော သမိုင်းကိုလည်း မောရှေက ဣသရေလအမျိုးသားတို့ကို အဲဂုတ္တုပြည်၏ ကျွန်ဘဝမှ သိနာတောင်သို့ ဦးဆောင်ထုတ်ဆောင်ခဲ့စဉ်တွင် ပုံဆောင်ဖော်ပြထားခဲ့သည်။ ပထမကောင်းကင်တမန်နှင့် ဒုတိယကောင်းကင်တမန်တို့၏ သမိုင်းသည် အဆုံးကာလဖြစ်သော ၁၇၉၈ ခုနှစ်တွင် စတင်ပြီး၊ ထိုလှုပ်ရှားမှုသည် ၁၈၆၃ ခုနှစ်တွင် အသင်းတော်တစ်ရပ်ဖြစ်လာသည်အထိ ဆက်လက်တည်ရှိခဲ့သော မီလာရိုက် လှုပ်ရှားမှုကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဧလိယနှင့် မောရှေတို့သည် မီလာရိုက်သမိုင်း၏ အဓိကသက်သေနှစ်ပါးဖြစ်ကြပြီး၊ တတိယကောင်းကင်တမန်၏ သမိုင်းအတွင်း ဗျာဒိတ်ကျမ်း၌လည်း အဓိကသက်သေနှစ်ပါးပင် ဖြစ်ကြသည်။

မီလာရိုက်လှုပ်ရှားမှုသည် ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၁၄ ၌ ဖော်ပြထားသော ထာဝရဧဝံဂေလိတရား၏ အစပြုခြင်းကို မှတ်သားစေပြီး၊ Future for America သည် ထို၏ အဆုံးသတ်ခြင်းကို မှတ်သားစေသည်။ မီလာရိုက်များ၏ အစပြုလှုပ်ရှားမှုနှင့် အဆုံးသတ်လှုပ်ရှားမှုအကြားတွင်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် သတ္တမနေ့ အဒվենတစ်အသင်းတော်ကို တွေ့ရသည်။ အဒվենတစ်အသင်းတော် သမိုင်းပညာရှင်များ၏ အဆိုအရ ၁၈၅၆ ခုနှစ်တွင်၊ မီလာရိုက်လှုပ်ရှားမှု၏ ကျန်ကြွင်းသူများသည် လောဒိကိယအခြေအနေထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသဖြင့်၊ ၁၇၉၈ ခုနှစ်မှ ၁၈၅၆ ခုနှစ်အထိကို ကိုယ်စားပြုခဲ့သော ဖိလဒေလဖိခေတ်ကာလသည် ထိုအချိန်တွင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။

ယခင်ဆောင်းပါးတွင် ဗျာဒိတ်တော်အလင်းပေးခြင်းသည် ပင်လယ်နီကို ဖြတ်ကူးပြီးနောက် ကြုံတွေ့ရသော စိတ်ပျက်ခြင်းကို ၁၈၄၄ ခုနှစ်၏ မဟာစိတ်ပျက်ခြင်းနှင့် ကိုက်ညီစွာ ချိတ်ဆက်ထားကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ ပြသခဲ့သည်။ ထိုအချိန်၌ မန္နဖြင့် ကိုယ်စားပြုထားသော ဥပုသ်နေ့၏ စမ်းသပ်မှုသည် မောရှေ၏ သမိုင်းအတွင်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်းသော အမှတ်တွင်ပင်၊ အလွန်သန့်ရှင်းရာဌာနမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းသည် ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကူးပြီး ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် အလွန်သန့်ရှင်းရာဌာနထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သူတို့အတွက် ဥပုသ်နေ့မှ အစပြုသော စမ်းသပ်ခြင်းနှင့် သန့်စင်ခြင်း၏ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ရပ်ကို စတင်စေခဲ့သည်။ ၁၈၄၄ မတိုင်မီရှိ စမ်းသပ်မှုလုပ်ငန်းစဉ်သည် မောရှေ၏ သမိုင်းတွင် သူ၏ မွေးဖွားချိန်မှ စတင်ခဲ့သကဲ့သို့၊ Millerites တို့အတွက်လည်း ၁၇၉၈ ခုနှစ်တွင် ဒံယေလက ဖော်ပြခဲ့သော အသိပညာတိုးပွားခြင်းနှင့်အတူ စတင်ခဲ့ပြီး၊ ထိုအသိပညာတိုးပွားခြင်းက တရားစီရင်ခြင်းသို့ ဦးတည်စေသော အဆင့်သုံးဆင့်ပါ စမ်းသပ်မှုလုပ်ငန်းစဉ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

၁၈၄၄ ခုနှစ် အောက်တိုဘာ ၂၂ ရက်နေ့၌ တရားစီရင်ခြင်း ဖွင့်လှစ်ခြင်းသည် အဲဂုတ္တုပြည်၏ သားဦးတို့ကို စတင်၍ ပင်လယ်နီ၏ ရေများအတွင်း အဆုံးသတ်သော ဖာရောဘုရင်အပေါ် တရားစီရင်ခြင်းအားဖြင့် ပုံဆောင်ပြသထားခဲ့သည်။ ပညာရှိသူတို့သည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် အလွန်သန့်ရှင်းရာဌာနတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကြသောအခါ၊ သို့မဟုတ် ပင်လယ်နီကို ဖြတ်ကျော်ကြသောအခါ၊ ၁၇၉၈ ခုနှစ်၌ အဆုံးကာလအချိန်တွင် စတင်ခဲ့သော စမ်းသပ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်သည် ၁၈၄၄ ခုနှစ်ကို ကျော်လွန်၍ ဆက်လက်တည်ရှိခဲ့သည်။ မောရှေ၏ သမိုင်းတွင် ထိုအရာကို အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် အဆင့်တိုင်း၌ ပျက်ကွက်ခဲ့ကြသော စမ်းသပ်မှု ဆယ်ချက်အားဖြင့် ပုံဖော်ပြထားသည်။ ထိုစမ်းသပ်မှု ဆယ်ချက်အနက် နောက်ဆုံးစမ်းသပ်မှုမှာ သူလျှိုတစ်ဆယ့်နှစ်ယောက်က ကတိတော်ထားရာပြည်ကို သွားရောက် စူးစမ်းကြည့်ရှုခဲ့သောအချိန်ဖြစ်သည်။ မောရှေ၏ သမိုင်းတွင် ပထမဆုံးစမ်းသပ်မှုမှာ ဥပုသ်နေ့ကို ကိုယ်စားပြုသော မန္နမုန့်စမ်းသပ်မှုဖြစ်ပြီး၊ မီလာရိုက်တို့အတွက်လည်း ဥပုသ်နေ့ကို ၁၈၄၄ ခုနှစ် အောက်တိုဘာ ၂၂ ရက်နောက်ပိုင်း ပထမဆုံးစမ်းသပ်မှုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်။ နှိုင်းယှဉ်ထားသော သမိုင်းနှစ်ရပ်စလုံးတွင် ပထမဆုံးစမ်းသပ်မှုသည် ဥပုသ်နေ့ဖြစ်သကဲ့သို့၊ မောရှေ၏ သမိုင်းထဲရှိ နောက်ထပ် စမ်းသပ်မှု ကိုးချက်က ၁၈၄၄ ခုနှစ်နောက်ပိုင်း၌ ကတိတော်ထားရာပြည်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်း သို့မဟုတ် သေခြင်းတောကန္တာရသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းသို့ ဦးတည်စေမည့် စမ်းသပ်မှုများ အစဉ်အဆက် ရှိလာမည်ကို ဖော်ထုတ်ပြသသည်။ ၁၈၆၃ ခုနှစ်သည် မီလာရိုက် လှုပ်ရှားမှုအတွက် နောက်ဆုံးစမ်းသပ်မှုကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် သူလျှိုတစ်ဆယ့်နှစ်ယောက်က ကတိတော်ထားရာပြည်အကြောင်း မိမိတို့၏ သတင်းပို့ချက်များနှင့်အတူ ပြန်လာကြသောအချိန်မှ စ၍ ဤအကြောင်းအရာကို စတင်သုံးသပ်မည်။

ဂဏန်းကျမ်းမှ ဤအပိုဒ်တွင် အလွန်အရေးကြီးသော သမ္မာတရားအချို့ ပါဝင်လျက်ရှိပြီး၊ ထိုအထဲတွင် ဖော်ပြထားသော သမိုင်းကို Millerite လှုပ်ရှားမှု၏ ပုံဆောင်သဘောအဖြစ် မစဉ်းစားပါက အလွယ်တကူ မမြင်မီသွားနိုင်သည်။ အချက်တစ်ခုမှာ “မကောင်းသော သတင်း” ကို ယူဆောင်လာသော ပုန်ကန်သူများသည် မိမိတို့၏ ဒသမမြောက်နှင့် နောက်ဆုံးသော စမ်းသပ်မှုတွင် ကျရှုံးနေကြခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုနောက်ဆုံးသော စမ်းသပ်မှုတွင် လူနှစ်မျိုးနှစ်စား ပေါ်လွင်ထင်ရှားလာခဲ့သည်။ ယခင် ကိုးကြိမ်သော စမ်းသပ်မှုများ၏ သမိုင်းတစ်လျှောက် ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့သော ထိုလူနှစ်မျိုးနှစ်စားသည် မည်သည့် “သတင်း” ကို လက်ခံရွေးချယ်ကြသနည်းဟူသည့် အခြေခံပေါ် မူတည်၍ မိမိတို့၏ စရိုက်လက္ခဏာများကို ဖော်ပြထင်ရှားစေခဲ့ကြသည်။ ၁၈၆၃ ခုနှစ်တွင် Millerite Adventism သည် လေဝိဝတ္ထု နှစ်ဆယ့်ခြောက်တွင် ပါရှိသော ကျွန်ဘဝဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြုချက်ဖြင့် ကိုယ်စားပြုထားသည့် မောရှေ၏ သတင်းကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ယောရှုနှင့် ကာလက် တို့ တင်ပြသော သတင်းသည် သူတို့ကို ကျွန်ဘဝမှ ကယ်နှုတ်ခဲ့သည့် သမိုင်းတစ်လျှောက်လုံး၌ ဘုရားသခင်၏ “သတင်း” ကို ပြန်လည်ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုခြင်းသာဖြစ်သည်။ မောရှေမွေးဖွားချိန်မှစ၍ ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို ကျွန်ဘဝမှ ထုတ်ဆောင်၍ ရာစုနှစ်များစွာ မတိုင်မီ အာဗြဟံအား ကတိပေးထားခဲ့သော ပြည်သို့ ပို့ဆောင်မည်ဟု ကတိပြုတော်မူခဲ့သည်။ ယောရှုနှင့် ကာလက်တို့သည် အခြေခံကျသော ထိုသတင်းအပေါ် ရပ်တည်ခဲ့သူများကို ကိုယ်စားပြုကြပြီး၊ အခြား သူလျှိုဆယ်ဦးကမူ ဘုရားသခင်သည် အမှန်တကယ် ထိုသတင်းကို ပေးတော်မူခဲ့သည်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။

၁၈၆၃ ခုနှစ်တွင် James White သည် Review and Herald ထဲ၌ Miller ၏ “seven times” အပေါ် နားလည်ချက်ကို ပယ်ချသည့် ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ် ရေးသားခဲ့ပြီး၊ ထိုနှစ်အတွင်းပင် Uriah Smith သည် Leviticus ၏ “seven times” ကို မည်သည့်ရည်ညွှန်းချက်မျှ မပါဝင်သည့် အတုအယောင်ဇယားကို ထုတ်ဝေခဲ့ရာ၊ White နှင့် Smith နှစ်ဦးစလုံးသည် William Miller ၏ အလုပ်ကို ဘေးဖယ်ထားပြီး ဖောက်ပြန်သော Protestantism ၏ သမ္မာကျမ်းစာဆိုင်ရာ နည်းဗျူဟာကို အသုံးချခဲ့ကြသည်။ မကြာသေးမီကပင် မိမိတို့က “ဗာဗုလုန်၏ သမီးများ” ဟု သတ်မှတ်ခဲ့သော ဖောက်ပြန်သူတို့၏ နည်းဗျူဟာကို၊ ကောင်းကင်တမန် Gabriel ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ပေးအပ်ခဲ့သည့် Miller ၏ သတင်းစကားကို ပယ်ချရန် အငြင်းအခုံအဖြစ် အသုံးချခဲ့ကြသည်။ ရှေးဣသရေလအတွက် ဒသမမြောက် စမ်းသပ်မှု၌ သူတို့သည် တိုက်ရိုက်ပင် “ငါတို့အတွက် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကို ခန့်ထားကြစို့၊ အဲဂုတ္တုပြည်သို့ ပြန်သွားကြစို့” ဟု ဆိုခဲ့ကြသည်။ ဒသမမြောက်နှင့် နောက်ဆုံး စမ်းသပ်မှု၌ ကျရှုံးခြင်းသည် အစအဦးမှစ၍ အညီအမျှရှိခဲ့သော “အစီရင်ခံချက်” ကို ပယ်ချခြင်းနှင့်၊ အဲဂုတ္တုပြည်၏ ကျွန်ဘဝသို့ ပြန်လိုသော ဆန္ဒအပေါ် အခြေခံထားသည်။ Jeremiah သည် ၁၈၄၃ ခုနှစ်၏ မအောင်မြင်သော ကြိုတင်ခန့်မှန်းချက်ကြောင့် စိတ်ပျက်ခဲ့ကြသောသူများကို သင်္ကေတသဘောဖြင့် ကိုယ်စားပြုခဲ့သည့်အခါ၊ ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို ဘုရားသခင်ထံနှင့် သတင်းစကားအတွက် မိမိယခင်ရှိခဲ့သော စိတ်အားထက်သန်မှုထံ ပြန်လာရန် အထူးတလည် ခေါ်တော်မူခဲ့သကဲ့သို့၊ “ဗာဗုလုန်၏ သမီးများ” ဟု သတ်မှတ်ထားခဲ့သူတို့ထံသို့ မည်သည့်အခါမျှ ပြန်မသွားရန်လည်း အမိန့်ပေးတော်မူခဲ့သည်။

၁၈၆၃ ခုနှစ်တွင် James White နှင့် Uriah Smith တို့သည် မိမိတို့အား မသွားရန် အမိန့်ပေးထားသော နေရာသို့ မိမိတို့ကို ပြန်လည်ဦးဆောင်သွားစေရန် ဗိုလ်မှူးအသစ်တစ်ဦးကို ခန့်အပ်ခဲ့ကြသည်။ Joshua နှင့် Caleb သည် ရှေ့သို့ ဆက်လက်ချီတက်လိုသူများကို ကိုယ်စားပြုကြပြီး၊ White နှင့် Smith သည် နောက်သို့ ပြန်လိုသူများကို ကိုယ်စားပြုကြသည်။

ဂဏန်းကျမ်းမှ ထိုအခန်းကဏ္ဍတွင် မှတ်သားရမည့် အခြားအချက်တစ်ချက်မှာ၊ နောက်လာမည့် လေးဆယ်နှစ်အတွင်း တောကန္တာရ၌ သေဆုံးရန် ပုန်ကန်သူအပေါင်းတို့ကို အပြစ်ဒဏ်ချမှတ်သည့် နောက်ဆုံးပုန်ကန်မှုသည် သမ္မာကျမ်းစာပရောဖက်ပြုချက်၌ “တစ်နေ့ကို တစ်နှစ်” ဟူသော မူကို တည်ထောင်ပေးသော အဓိက ကိုးကားချက်နှစ်ခုအနက် တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤမူသည် အမြဲတည်သော ဧဝံဂေလိတရား၏ သတင်းစကားနှင့် ပထမကောင်းကင်တမန်၏ သတင်းစကားကို ဖွင့်လှစ်ဖော်ထုတ်ရာတွင် မီလာ အသုံးပြုခဲ့သော အလွန်အရေးကြီးဆုံးသော ပရောဖက်ဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်း ဖြစ်ခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ ထိုစည်းမျဉ်းကို သက်သေခံသည့် သမ္မာကျမ်းစာအခြားတစ်နေရာမှာ ယေဇကျေလကျမ်း၌ တွေ့ရသည်။

တစ်ရက်ကို တစ်နှစ်အဖြစ် သတ်မှတ်သော အခြေခံမူကို တည်ထောင်ပေးသော ထိုကျမ်းပိုဒ်နှစ်ပိုဒ်နှင့် ပတ်သက်၍ မကြာခဏ သတိမပြုမိကြသည်မှာ၊ ထိုကျမ်းပိုဒ်နှစ်ပိုဒ်စလုံး၏ သမိုင်းဆိုင်ရာ နောက်ခံအခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။

တောလည်ရာကျမ်းရှိ ထိုအခန်းငယ်သည် ရှေးဣသရေလအမျိုး၏ အစပိုင်းတွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်လူမျိုး၏ ပုန်ကန်မှုကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ထို့အတူ ယေဇကျေလကျမ်းရှိ ထိုအခန်းငယ်သည် ရှေးဣသရေလအမျိုး၏ အဆုံးပိုင်းတွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်လူမျိုး၏ ပုန်ကန်မှုကို ကိုယ်စားပြုသည်။ အစပိုင်း၌ ချမှတ်သော အပြစ်ဒဏ်မှာ တောကန္တာရ၌ သေဆုံးခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အဆုံးပိုင်း၌ ချမှတ်သော အပြစ်ဒဏ်မှာ သူတို့၏ ရန်သူများ၏ နိုင်ငံ၌ ကျွန်ခံရခြင်းဖြစ်သည်။ “တစ်နေ့သည် တစ်နှစ်” ဟူသော မူဝါဒသည် ပဋိညာဉ်လူမျိုး၏ ပုန်ကန်မှုကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။ အပြစ်ဒဏ်နှစ်မျိုးရှိသည်—တစ်မျိုးမှာ အစပိုင်း၌၊ တစ်မျိုးမှာ အဆုံးပိုင်း၌ ဖြစ်သော်လည်း၊ နှစ်မျိုးစလုံးသည် တစ်မျိုးနှင့်တစ်မျိုး မတူကြ။ ပထမအပြစ်ဒဏ်မှာ တောကန္တာရခရီးစဉ်အတွင်း တဖြည်းဖြည်း အားလျော့၍ သေဆုံးသွားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ နောက်ဆုံးအပြစ်ဒဏ်မှာ အမှန်တကယ်ရှိသော ဗာဗုလုန်၌ ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ခံရခြင်းနှင့် ကျွန်ခံရခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအခန်းငယ်များတွင် ကိုယ်စားပြုဖော်ပြထားသော သမိုင်းသည် “ဒေါသတော်ကို နှိုးဆော်သောနေ့” ဟု ခေါ်ဝေါ်သည့် သမ္မာကျမ်းဆိုင်ရာ သင်္ကေတတစ်ရပ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ “ဒေါသတော်ကို နှိုးဆော်သောနေ့” ဟူသော ဖော်ပြချက်ကို ဆာလံကျမ်း ကိုးဆယ့်ငါး၊ ယေရမိ သုံးဆယ့်နှစ် နှင့် ဟေဗြဲ သုံး တို့၌ တွေ့ရသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် ထိုသင်္ကေတကို ကျွန်ုပ်တို့ မဆွေးနွေးသေးပါ။ ယခင်ပိုဒ်တွင် ဖော်ထုတ်ထားသော အရေးကြီးသည့် အခြေခံသဘောတရားတစ်ရပ် ရှိပြီး၊ ၎င်းကို အသိအမှတ်ပြုရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအခြေခံသဘောတရားကိုလည်း ပရောဖက် ရှမွေလ၊ လူစီဖာ၊ အဲလင် ဝှိုက် နှင့် သေချာစွာပင် ဤပိုဒ်ရှိ မောရှေတို့အားဖြင့် သရုပ်ဖော်ပြသထားသည်။

ဤကျမ်းပိုဒ်၌ ရှေးဣသရေလလူမျိုးတို့သည် မိမိတို့၏ ဘုရင်အဖြစ် ဘုရားသခင်ကို ပယ်ချခဲ့ကြပြီး၊ ထိုသမိုင်းသည် နောင်ကာလ၌ ၎င်းတို့က “ကျွန်ုပ်တို့၌ ကဲသာမှတစ်ပါး အခြားဘုရင်မရှိ” ဟု ကြေညာခဲ့သော အချိန်သို့ ရှေ့ညွှန်လျက်ရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ဘုရင်အုပ်စိုးမှုကို ပယ်ချခဲ့ကြပြီး၊ မိမိတို့လူမျိုးထဲမှ ဘုရင်တစ်ပါးကို ပေးအပ်ရန် တင်းတိမ်စွာ တောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် မိမိတို့၏ ဘုရင်သည် ရောမဘုရင်ဖြစ်ကြောင်းကို ကြေညာခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးကာလတို့၌ ရောမဘုရင်သည် ရောမမြို့၏ ပုပ်ရဟန်းမင်းဖြစ်သည်။

ဘုရားသခင်အုပ်စိုးတော်မူသော အုပ်ချုပ်ရေးစနစ်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းသည် ရှမွေလအတွက် အလွန်ထိခိုက်နာကျင်ဖွယ်ကောင်းပြီး ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအရ စိတ်ထိခိုက်ဖွယ်ဖြစ်သဖြင့်၊ သူသည် ထိုအရာကို မိမိ၏ ပရောဖက်အမှုတော်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းအဖြစ် နားလည်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ ငြင်းပယ်ခြင်းသည် ပရောဖက်ကို မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှမွေလက နားလည်စေရန် သေချာစေတော်မူခဲ့သည်။ မောရှေနှင့် ရှမွေလတို့၏ ပရောဖက်ဆိုင်ရာ ဆက်နွယ်မှုကို ရှေးဣသရေလ၏ ပုန်ကန်မှုနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ဖော်ပြထားသော ဤကျမ်းပိုဒ်နှစ်ပိုဒ်အရ၊ ထိုပုန်ကန်မှုနောက်မှ လိုက်ပါလာသော ပြစ်ဒဏ်သည် ရှေးဣသရေလအတွက် အဆုံးသတ်မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ယောရှုနှင့် ကာလက်တို့က ကိုယ်စားပြုထားသော အုပ်စုတစ်စုသည် ကတိထားရာပြည်သို့ ဝင်ရောက်ကြမည်ဖြစ်၍၊ ရှမွေလ၏ အဖြစ်အပျက်တွင်လည်း ရှေးဣသရေလ၏ အဆုံးသတ်သည် ဣသရေလမင်းများ၏ အစတွင် မဟုတ်ဘဲ၊ နိဂုံးတွင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

မောရှေသည် ရှေးဣသရေလလူမျိုးနှင့် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်တော်မူရန် ဘုရားသခင်နှင့် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် တောင်းပန်လျှောက်ထားခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုအချိန်၌ သူတို့ကို အဆုံးသတ်စေတော်မူခြင်းသည် မိမိလူမျိုးကို ကယ်တင်လွှတ်မြောက်စေတော်မူသော သန့်ရှင်းသမိုင်းနှင့် အာဗြဟံအား ဘုရားသခင် ကတိပြုတော်မူခဲ့သော ပြည်တော်သို့ သူတို့ကို ဦးဆောင်ပို့ဆောင်တော်မူမည့် ကတိတော်ကို မမှန်မကန် ဖော်ပြသကဲ့သို့ ဖြစ်စေမည်ဟု မောရှေက အကြောင်းပြခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာ၌ ဆိုလိုရင်းမှာ၊ ဘုရားသခင်သည် ပုန်ကန်ခြင်းကို အမှန်တရား၏ သက်သေအဖြစ် အသုံးပြုတော်မူရန် ရည်ရွယ်တော်မူသောအခါ၊ ထိုပုန်ကန်ခြင်းသည် ဖြစ်ပေါ်လာရန်နှင့် ဆက်လက်တည်ရှိရန် နှစ်မျိုးစလုံးကို ခွင့်ပြုတော်မူသည်ဟူသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ရှမွေလက ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြခဲ့သော ဖြောင့်မတ်သော အမျက်ဒေါသ၏ သဘောထားကိုလည်း Ellen White က ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြခဲ့သည်။

ဆီစတာ ဝှိုက်သည် ရှမွေလ၏သဘောထားနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခံရ၍၊ ပုန်ကန်သူများနှင့် ၎င်းတို့၏ပုန်ကန်မှုနှင့်အတူ ဆက်လက်နေရန်နှင့် မိမိ၏ “တာဝန်” ၏ “နေရာ” ၌ “ရပ်တည်” ရန် အမိန့်ပေးခြင်းခံခဲ့ရသည်။ သူမ (မိန်းမပရောဖက်) သည် ပုန်ကန်သူများနှင့် ၎င်းတို့၏ပုန်ကန်မှုကို မိမိဘာသာအတိုင်း ထားခဲ့ကာ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက်တွင်ပင်၊ မိမိ၏ တာဝန်နေရာ၌ ရပ်တည်ရန် အမိန့်ပေးခံခဲ့ရသည်။

အယ်ဖာနှင့် အိုမေဂါ အခြေခံသဘောတရား၏ အဓိကအစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ်ဖြစ်သော “ပထမဖော်ပြချက်၏ စည်းမျဉ်း” သည် အကြောင်းအရာတစ်ရပ်ကို ပထမဆုံး ဖော်ပြသော အခိုက်အတန့်သည် အမြင့်ဆုံးအရေးပါမှု ရှိကြောင်းကို သတ်မှတ်ဖော်ထုတ်သည်။ လူစီဖာ၏ ပုန်ကန်မှုအစပြုရာနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်နွယ်နေသော အချက်မှာ ဘုရားသခင်သည် လိုလားတော်မူခဲ့လျှင် လူစီဖာ၏ စိတ်အတွင်းမှ ပေါ်ထွန်းလာသော ပထမဆုံး ကိုယ်ကျိုးရှာစိတ် အတွေး ပေါ်ပေါက်သည့် ထိုအချိန်၌ပင် လူစီဖာကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် လိုအပ်သမျှသော တန်ခိုးအာဏာ အလုံးစုံကို ပိုင်ဆိုင်တော်မူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် လူစီဖာကို ဖန်ဆင်းခြင်းအတွင်းမှ ဖယ်ရှားပစ်နိုင်တော်မူခဲ့ပြီး၊ ထိုသို့ ပြုရန် ရွေးချယ်တော်မူခဲ့လျှင် အခြားကောင်းကင်တမန်များသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာကိုပင် မသိလိုက်ရအောင် ထိုကဲ့သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် ပြုလုပ်နိုင်တော်မူမည့် တန်ခိုးကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်တော်မူသည်။ သို့ရာတွင်၊ အခြားအရာများအနက် အထူးသဖြင့် ထိုသို့ပြုခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏ အကျင့်စရိုက်ကို ငြင်းပယ်ရာ ရောက်မည်ဖြစ်သောကြောင့် ကိုယ်တော်သည် ထိုသို့ မပြုတော်မူခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် ထိုအမှုကို ပြုနိုင်စေမည့် ဖန်ဆင်းခြင်းဆိုင်ရာ တန်ခိုးကို ကိုယ်တော် အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်တော်မူသည်။ သို့သော် သူသည် ထိုသို့ မပြုခဲ့ပေ။ ကိုယ်တော်သည် စိတ်ရှည်စွာဖြင့် ထိုပုန်ကန်မှုကို ကိုယ်တော်၏ အကျင့်စရိုက်အတွက် သက်သေခံချက်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ်အဖြစ်လည်းကောင်း၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ စတင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ ရောက်လာမည့် အငြင်းပွားမှု၏ သက်သေထွက်ဆိုချက်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ်အဖြစ်လည်းကောင်း ဖြစ်လာစေရန် ခွင့်ပြုတော်မူခဲ့သည်။ ဤအရာပင် မောရှေ၏ ဆွေးနွေးပြောဆိုမှုက ရှေးခေတ် ဣသရေလအမျိုးအတွက် ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့သော အမှု ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ပုန်ကန်သော မျိုးဆက်ကို တောကန္တာရ၌ သေဆုံးစေရန် ခွင့်ပြုတော်မူခဲ့ပြီး၊ ထိုသမိုင်းကို ထာဝရ ဧဝံဂေလိတရားနှင့် ဆက်စပ်နေသော အမှန်တရားများကို ပိုမိုတိုးတက်ခိုင်မာစေရန် သမ္မာကျမ်းစာဆိုင်ရာ နမူနာတစ်ရပ်အဖြစ် အသုံးပြုတော်မူခဲ့သည်။

ထိုနည်းတူပင်၊ ရှမွေလ၏နေ့ရက်များတွင် ဘုရားသခင်ကို ရှင်ဘုရင်အဖြစ် ငြင်းပယ်ခြင်းကိစ္စ၌လည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ ရှမွေလ၏ ကိုယ်ပိုင်ယုံကြည်ချက်များနှင့် ပရောဖက်ဆိုင်ရာ အသိပညာရှိသော်လည်း၊ ရှမွေလသည် မိမိ၏တာဝန်နေရာတွင် ဆက်လက်ရပ်တည်ကာ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရန် ညွှန်ကြားခံရ하였다။ ဘုရားသခင်၏ ပရောဖက်ဆိုင်ရာနှင့် သမိုင်းဆိုင်ရာ ကြီးကြပ်အုပ်စိုးမှု၏ ဤအချက်ကို ဗာဗုလုန်သိမ်းသွားခြင်းနောက်ပိုင်း ဗိမာန်တော်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်း၌လည်း တွေ့မြင်ရသည်။ ဘုရားသခင်သည် သိမ်းသွားခံရသော နှစ်ပေါင်းခုနစ်ဆယ်၏ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို ကြိုတင်ဟောကြား၍ အုပ်စိုးညွှန်ကြားတော်မူခဲ့သည်။ ယေရုရှလင်သို့ ပြန်လာခြင်း၊ ယေရုရှလင်မြို့ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်း၊ ဗိမာန်တော်နှင့် လမ်းများနှင့် မြို့ရိုးများအထိ အားလုံးကိုပါ ထိုသို့ပြုတော်မူခဲ့သည်။ သူတို့သည် သိမ်းသွားခြင်းမှ လွတ်မြောက်မည့် အချိန်ကို ဖော်ပြသည့် အချိန်ဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြုချက်များကို တော်မူကာ ချမှတ်တော်မူခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင်သုံးရာ၏ အစကို မှတ်သားဖော်ပြမည့် အမိန့်ကြေညာချက် မည်မျှရှိမည်ကိုလည်း သတ်မှတ်ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည်။ ပထမအမိန့်ကြေညာချက်ဖြင့် ထိုလုပ်ငန်းစဉ်ကို စတင်မည့် တပါးအမျိုးသားဘုရင် ကုရုကိုပင် အမည်ဖြင့် သတ်မှတ်ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည်။ ယေရုရှလင်မြို့နှင့် ဗိမာန်တော်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်းနှင့်ဆိုင်သော အစိတ်အပိုင်းအားလုံးကို တိတိကျကျ သတ်မှတ်ဖော်ပြတော်မူခဲ့ပြီး၊ ထိုအလုပ်ကို ပြီးမြောက်စေရန် ဖြောင့်မတ်သောသူများနှင့် ပရောဖက်များကိုလည်း ထမြောက်စေတော်မူခဲ့သည်။

ဘုရားသခင်၏ ထင်ရှားသော ပရောဖက်ပြုသော ကြိုတင်သိမြင်ခြင်းနှင့် ကြားဝင်ဆောင်ရွက်ခြင်း အားလုံးရှိနေသော်လည်း၊ ဗာဗုလုန်၌ အကျဉ်းချခံရခြင်းသို့ ဦးတည်စေခဲ့သော ပုန်ကန်မှုသည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်နှင့်အတူရှိသော ကိုယ်တော်၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ တည်ရှိခြင်းကို အဆုံးသတ်စေပြီးသား ဖြစ်ခဲ့သည်။ ပြန်လည်တည်ဆောက်ခဲ့သော ဗိမာန်တော်သို့ ရှေကိနာဘုန်းတော်သည် မည်သည့်အခါမျှ ပြန်၍ မရောက်လာခဲ့ပေ။ အသန့်ရှင်းဆုံးဌာန၌ ရှေကိနာတည်ရှိခြင်းဖြင့် ဗိမာန်တော်သည် နောက်တစ်ကြိမ်မျှ ကောင်းချီးမခံရတော့သော်လည်း၊ သမိုင်းတစ်ရပ်လုံးကို ကမ္ဘာအဆုံးကာလ၏ သမိုင်းအတွက် ပရောဖက်ပြုသော ဖွဲ့စည်းပုံကို ပံ့ပိုးပေးရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ထိုသဘောအရ၊ ပြန်လည်တည်ဆောက်ခဲ့သော ဗိမာန်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ တည်ရှိခြင်း၏ သက်သေမဟုတ်ဘဲ၊ ဣသရေလ၏ ပုန်ကန်မှု၏ သက်သေသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင်၊ ထိုသမိုင်းကာလ၏ ပရောဖက်များသည်၊ ရှမွေလကဲ့သို့လည်းကောင်း မင်နီယာပိုလစ်၌ Sister White ကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ပရောဖက်၏ အခန်းကဏ္ဍ၌ ဆက်လက် အမှုထမ်းခဲ့ကြသည်။

ခရစ်တော်နှင့် စာတန်အကြားရှိ မဟာပဋိပက္ခတွင် ဖော်ပြခြင်းခံရသော ပထမဦးဆုံးအရာမှာ လူစီဖာ၏ ပုန်ကန်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ရည်ရွယ်ချက်များအတွက် ထိုပုန်ကန်မှုကို ဆက်လက်တည်ရှိစေတော်မူခဲ့သည်။ ရှမွေလသည် အစ္စရေးတို့က အခြားလူမျိုးများကဲ့သို့ ဖြစ်လိုသော ဆန္ဒအပေါ် တရားမျှတသော အမျက်ဒေါသရှိသော်လည်း၊ ပထမဘုရင်နှစ်ပါးအား ဘိသိတ်ပေးရာတွင် ပါဝင်ရန် ညွှန်ကြားခြင်းခံခဲ့ရသည်။ ထို့ပြင် ဘုရားသခင်၏ ပရောဖက်များသည် ဘုရားသခင်၏ ဗိမာန်တော်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရာတွင် ပါဝင်ခဲ့ကြပြီး၊ ထိုဗိမာန်တော်၌ ဘုရားသခင်၏ ရှေခိနာတော်၏ အထံတော်ရှိခြင်းသည် နောက်တစ်ဖန် မရှိတော့ပေ။

၁၈၆၃ ခုနှစ်တွင် အက်ဒ်ဗင်တစ်ဝါဒ၏ ပုန်ကန်မှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးပမ်း၍ ပရောဖက်ပြုသော နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဆန့်ကျင်သည့် မိမိတို့၏ “ဒဏ္ဍာရီပုံပြင် ဟင်းလျာများ” ကို အသုံးချသူများသည်၊ ၁၈၆၃ ခုနှစ်၌ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းမှု ဖြစ်ပွားခဲ့လျှင် အမျိုးသမီးပရောဖက်သည် ထိုအရာကို တားမြစ်ခဲ့မည်ဟူသော ယုတ္တိဗေဒအပေါ် မိမိတို့၏ အကြောင်းပြချက်ကို အခြေပြုရွေးချယ်ကြသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်သော ပုန်ကန်မှုအကြောင်း ပထမဆုံး ဖော်ပြရာ၌ပင် သတ်မှတ်ဖော်ထုတ်ထားသည့် ပထမအခြေခံမူကို မိမိဆန္ဒဖြင့် မသိကျိုးကျွန်ပြုနေကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ရည်ရွယ်ချက်များအတွက် ပုန်ကန်မှုကို ခွင့်ပြုတော်မူ၏။ ထို့ပြင် ဖြစ်လာနိုင်သည့် ပုန်ကန်မှုများအတွင်း မိမိ၏ ပရောဖက်များကို ဘက်မလိုက်သော အနေအထား၌ သို့မဟုတ် တိတ်ဆိတ်နေစေရန် ရွေးချယ်တော်မူလျှင်၊ ထိုသည်လည်း ဘုရားသခင်၏ ရွေးချယ်ချက်ပင် ဖြစ်၏။

ပင်လယ်နီကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ရှေးဣသရေလအမျိုးသည် မအောင်မြင်ခဲ့သော စမ်းသပ်မှုဆယ်ခုအားဖြင့် ပုံဆောင်ပြထားသော ၁၈၄၄ မှ ၁၈၆၃ အထိရှိသော စမ်းသပ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို ကျွန်ုပ်တို့ စတင်ဆင်ခြင်သုံးသပ်ကြစဉ်၊ ဤကျမ်းစာဆိုင်ရာ အမှန်တရားကို နားလည်ထားရခြင်းမှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ပရောဖက်များသည် နာခံခြင်း၏ အချိန်ကာလများ၌လည်းကောင်း၊ မနာခံခြင်း၏ အချိန်ကာလများ၌လည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော်၏ ပရောဖက်များအဖြစ် အမှုဆောင်ကြသည်။ ထို့ပြင် တစ်ခါတရံတွင် ပေါ်ပေါက်မြင်သာသည့် အနေအထားအရ ပရောဖက်တစ်ပါးက ကန့်ကွက်မည်ဟု မျှော်လင့်ရမည့် ကိစ္စရပ်များကိုပင် သူတို့က ကန့်ကွက်ခြင်း မပြုတတ်ကြပေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူတို့သည် ပုန်ကန်မှုကို ထင်ရှားစွာ သိရှိနေကြသော်လည်း တားဆီးထိန်းချုပ်ခံထားရကြပြီး၊ အခြားတစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ထာဝရဘုရားသည် ထိုပုန်ကန်မှုနှင့်စပ်လျဉ်း၍ သူတို့၏ မျက်စိများကို ကိုယ်တော်၏ လက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားတော်မူသည်။ ထိုသို့သော ရှုထောင့်ကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်သောအခါ၊ ၁၈၆၃ ခုနှစ်သည် ကျမ်းစာပရောဖက်ပြုချက်၏ ဆဋ္ဌမနိုင်ငံတော်၏ သမိုင်းတွင် အရေးပါသော မှတ်တိုင်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ ယင်းသည် ပရိုတက်စတင့်ဝါဒ၏ ဦးချိုနှင့် ရီပတ်ဘလီကန်ဝါဒ၏ ဦးချို နှစ်ဖက်လုံးအတွက်ပင် ဖြစ်သည်။