ယောလကျမ်းနှင့် လာအိုဒိကိယာ သတ္တမနေ့ ဥပုသ်စောင့် အက်ဒဗင်တစ်အသင်းတော် - အမှတ် နှစ်ဆယ့်သုံး

ဆောင်းပါး အမှတ် နှစ်ဆယ့်နှစ်တွင် ကျွန်ုပ်သည် ဤသို့ ရေးသားခဲ့သည်။ “ထို့နောက် အခန်း ဆယ့်တစ်တွင် ရွေးကောက်ခံ လူမျိုး၏ မျိုးရိုးစဉ်ဆက်ကို ရှေမမှ အာဗြံအထိ အမည် ဆယ်ခုဖြင့် ကိုယ်စားပြုဖော်ပြထားသည်။ အခန်း ဆယ့်တစ်သည် ဗာဗေလရဲတိုက်၏ အကြောင်းဖြစ်သကဲ့သို့၊ အာဗြဟံအားဖြင့် ကိုယ်စားပြုထားသော ရွေးကောက်ခံ လူမျိုး၏ မျိုးရိုးစဉ်ဆက်လည်း ဖြစ်သည်။ အခန်း ဆယ့်တစ်သည် ဘုရားသခင်နှင့် သုံးဆင့်မြောက် ပဋိညာဉ်တော်တစ်ရပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရမည့် ရွေးကောက်ခံ လူမျိုးကို မိတ်ဆက်ပေးသည်။ တတိယနှင့် နောက်ဆုံးအဆင့်မှာ အခန်း နှစ်ဆယ့်နှစ်တွင် ဣဇာက်ကို ပူဇော်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အခန်း ‘ဆယ့်တစ်’ သည် အာလဖ အစပြုခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အခန်း ‘နှစ်ဆယ့်နှစ်’ သည် ဩမေဂါ အဆုံးသတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ အမည်များ၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်၌ ဘုရားသခင်၏ အသံတော်ကို ကြားနာရန် လိုအပ်သော ယုံကြည်ခြင်းသည်၊ နှုတ်ကပတ်တော်၏ ဂဏန်းရေတွက်မှု၌ ကိုယ်တော်၏ အသံတော်ကို ကြားနာရန် လိုအပ်သော ယုံကြည်ခြင်းနှင့် မည်သို့မျှ မကွာခြားပေ။”

အခန်း ဆယ့်တစ်တွင် ကာဣန်၏ ပဋိညာဉ်နှင့် အာဗေလ၏ ပဋိညာဉ်ကို တင်ပြထားသည်။ ဗာဗေလမျှော်စင်၏ ပရောဖက်ဆန်သော လက္ခဏာရပ်များသည် အတုအယောင် ပဋိညာဉ်တစ်ရပ်ကို ကိုယ်စားပြုကြောင်းကို ကျွန်ုပ်တို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာတစ်လျှောက် ထပ်တလဲလဲ ပြသခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ရေလွှမ်းမိုးပြီးနောက်တွင် အုပ်ချုပ်ကာလများ ပြောင်းလဲမှုတစ်ရပ် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ရေလွှမ်းမိုးမတိုင်မီက ဧဒင်တံခါးဝ၌ ကိုးကွယ်ရသကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ရေလွှမ်းမိုးပြီးနောက်တွင်မူ ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုပေါ်၌ ကိုးကွယ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ယဇ်ပလ္လင်အတွက် သမ္မာကျမ်းစာအရ သတ်မှတ်ထားသော လိုအပ်ချက်များ ရှိခဲ့သည်။ ၎င်းကို သဘာဝကျောက်တုံးများဖြင့် ဆောက်လုပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ လူ၏လက်ဖြင့် ကျောက်ကို ခုတ်ထွင်ခြင်း၊ ထုဆစ်ခြင်း မပြုရ။ ၎င်းသည် ကျောက်တုံးပေါ် ကျောက်တုံးတင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ အင်္ဂတေ မပါရ။

မျှော်စင်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ နိမ်ရုတ်၏ အဖွဲ့သားတို့အား အမည်ဂုဏ်တစ်ရပ် ပေးရန်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအမည်သည် စရိုက်လက္ခဏာကို ကိုယ်စားပြုသည်။ မျှော်စင်အတွင်း၌ လူသည် မိမိတို့ကိုယ်ကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းနှင့် မိမိတို့ကို ကောင်းကင်၏ ဘုရားများကဲ့သို့ မြှောက်တင်နေခြင်းကို ကျွန်ုပ်တို့ မြင်တွေ့ရသည်။ ထိုမျှော်စင်သည် မိမိကိုယ်ကို ကယ်တင်နိုင်သည်ဟု ယူဆသော အသင်းတော်တစ်ရပ်၏ သင်္ကေတဖြစ်ပြီး၊ ထို့ပြင် Psalm 83 ၌ ဘုရင်ဆယ်ပါး ပြုလုပ်သကဲ့သို့ မိမိကို မြှောက်တင်ခံရသင့်သည်ဟုလည်း ယူဆသည်။ ထိုဘုရင်ဆယ်ပါးသည် သမ္မာကျမ်းစာ၏ ပရောဖက်ပြုချက်၌ ဖော်ပြထားသော မကောင်းသော မဟာမိတ်ဖွဲ့စည်းမှုအတွင်း ပုပ်ရဟန်းမင်း၏ ခေါင်းဆောင်မှုကို မြှောက်တင်ကြပြီး၊ ထိုအရာသည် တနင်္ဂနွေဥပဒေ ဖြစ်ပေါ်သည့်အချိန်၌ ဖြစ်ပျက်သည်။

ကမ္ဘာကြီးသည် နောဧ၏ ရေလွှမ်းမိုးခြင်းကြောင့် မကြာသေးမီကပင် ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရပြီး၊ ရေလွှမ်းမိုးခြင်းမတိုင်မီ ကမ္ဘာပေါ်၌ စမ်းသပ်ကာလပိတ်သိမ်းခြင်းကို ဘုရားသခင် သတ်မှတ်ခဲ့သော အကြောင်းရင်းမှာ လူ၏ အတွေးအစဉ်အဆက်သည် မကောင်းမှုသာ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သမ္မာကျမ်းစာသည် ညီညွတ်ခြင်းအကြောင်းကို နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြောဆိုထားပြီး၊ ထိုအထဲမှ တစ်ခုမှာ “မျက်စိချင်းဆုံ၍” မြင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ နှစ်ယောက်သည် သဘောတူညီမှုမရှိဘဲ အတူတကွ လျှောက်လှမ်းနိုင်ကြမည်လော?

ဘုရားသခင်သည် နိမ်ရုတ်၏ နိုင်ငံတော်အပေါ် တရားစီရင်ရာတွင် ဘာသာစကားကို ရောထွေးစေတော်မူသောအခါ၊ ထိုရောထွေးခြင်း မဖြစ်မီက သူတို့အားလုံးသည် တညီတညွတ်တည်း ရှိခဲ့ကြောင်းကို ထင်ရှားစေသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့အားလုံးသည် တူညီသော စိတ်သဘောသဘာဝရှိသူများဖြစ်ကြပြီး၊ ထိုစိတ်သဘောသဘာဝမှာ လူ့အကျင့်အလုပ်များအပေါ် အခြေပြုသော ဘာသာတရားတစ်ရပ် ဖြစ်သည်—ထိုအခန်းတူညီသောအတွင်း၌ အာဗြဟံအားဖြင့် ကိုယ်စားပြုထားသောသူတို့နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ရှေမ်သည် နိမ်ရုတ်၏ခေတ်တွင် သစ္စာရှိသော ဝိညာဉ်တစ်ပါး ဖြစ်သည်။ သမိုင်းရေးသူများက ရှေမ်ကို ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ အားကြီးသော ပုန်ကန်သူ နိမ်ရုတ်ကို သတ်ခဲ့သောသူဟု ညွှန်ပြကြသည်။ သို့ရာတွင် အချက်၏ အဓိကသဘောမှာ သမိုင်းရေးသူတို့၏ အယူအဆများ မရှိလည်း မပြောင်းလဲပေ။ အကြောင်းမှာ ရှေမ်သည် ပဋိညာဉ်နှင့်ဆိုင်သော လူဖြစ်၍၊ သူ၏သွေးစဉ်ကို ပဋိညာဉ်နှင့်ဆိုင်သော လူဖြစ်သည့် နောဧထံသို့ ဆက်လက်ခြေရာခံနိုင်သည်။ ထိုနောဧသည်လည်း သူ၏သွေးစဉ်ကို ပဋိညာဉ်နှင့်ဆိုင်သော အခြားလူတစ်ဦးဖြစ်သော ရှေသထံသို့ ပြန်လည်ခြေရာခံနိုင်ပြီး၊ ရှေသသည်လည်း ပဋိညာဉ်သမိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကာ မိမိ၏အစ်ကို အာဗေလကို အစားထိုးခဲ့သူဖြစ်သည်။ အာဗေလသည်လည်း အာဒံ၏ တိုက်ရိုက်အမျိုးအနွယ်ဖြစ်သော ပဋိညာဉ်နှင့်ဆိုင်သော အခြားလူတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာဦးကျမ်း အခန်းကြီး ၁၁ သည် အသက်၏ ပဋိညာဉ်နှင့် သေခြင်း၏ ပဋိညာဉ်တို့၏ အခြေအနေအတွင်း၌ ခရစ်တော်နှင့် စာတန်အကြားရှိ မဟာပဋိပက္ခကို ဖော်ပြထားသည်။ နိမ်ရုတ်သည် ထာဝရဘုရား၏ ရှေ့တော်၌ မုဆိုးကြီးကို ကိုယ်စားပြုသည်၊ အကြောင်းမူကား သူသည် ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်သူ အများအပြားရှိသော အသင်းတော်တစ်ရပ်ကို ကိုယ်စားပြုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အာဗြမ်သည် ရှေမ်အားဖြင့် ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်သူ အနည်းငယ်သာရှိသော အသင်းတော်တစ်ရပ်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ နိမ်ရုတ်သည် မိမိ၏ မျှော်စင်ကို တည်ဆောက်နေစဉ် ရှေမ်သည် ပဋိညာဉ်၏ လူဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ အခန်းကြီး ၁၁ အတွင်းရှိ ပဋိညာဉ်နှစ်ရပ်ကို ရှေမ်နှင့် နိမ်ရုတ်အားဖြင့် မဟုတ်ဘဲ နိမ်ရုတ်နှင့် အာဗြဟံအားဖြင့် ကိုယ်စားပြုထားသည်။ ပေါလုသည် ဤ ပရောဖက်ပြုဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ထုတ်ထားသည်။

မေလ္ခိဇေဒက်၏ အကြောင်းအရာ၌ ယခုကာလအတွက် သမ္မာတရားများစွာ ပါဝင်လျက်ရှိသော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်သည် ပေါလုက ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာလူများ၏ ပရောဖက်ဆန်သော လက္ခဏာသဘောများကို တိုက်ရိုက် သွန်သင်ထားကြောင်းကိုသာ ဖော်ထုတ်ညွှန်ပြနေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုရာ၌၊ ဘုရားသခင်မှ မှုတ်သွင်းတော်မူသော သက်သေခံချက်အတွင်းရှိ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးများကို ဆိုလိုပြီး၊ သူတို့၏ ကျမ်းစာဆိုင်ရာ သက်သေခံချက်သည် လူသားမျိုးနွယ်နှင့် ပြုတော်မူသော ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ ပရောဖက်လိုင်း၌ လမ်းမှတ်တစ်ခုကို သတ်မှတ်ဖော်ပြနေခြင်းဖြစ်သည်။ ပေါလုက၊ သိနာတောင်၌ လေဝိယဇ်ပုရောဟိတ်စနစ် မတည်ထောင်မီ အသက်ရှင်ခဲ့သူ မေလ္ခိဇေဒက်သည်၊ ထို့ကြောင့် လေဝိယဇ်ပုရောဟိတ်စနစ် ပေါ်ပေါက်မလာမီ နှစ်လေးရာကျော်အကြာကပင်၊ လေဝိထံမှ ဒသမဝေစုကို လက်ခံခဲ့ကြောင်း တိုက်ရိုက် သွန်သင်ထားသည်။ လေဝိယဇ်ပုရောဟိတ်အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ရန်အတွက်၊ လေဝိမှ သွေးအဆက်အနွယ်ဖြင့် ဆင်းသက်လာကြောင်း သက်သေပြနိုင်သော လေဝိအမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်။ မေလ္ခိဇေဒက်သည် မိမိ၏ ဆင်းသက်လာခြင်းသည် လေဝိအဆက်အနွယ်မှ ဖြစ်ကြောင်း မပြသနိုင်ခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ လေဝိသည် ထိုအချိန်တွင် မမွေးဖွားသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အာဒံနှင့် ဧဝတို့နှင့် ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်ကို ကိုယ်စားပြုသော ပရောဖက်ပြုချက်၏ အစဉ်အလာသည် အမှန်အားဖြင့် ပဋိညာဉ်နှစ်ပါးဖြစ်သည်။ ပထမပဋိညာဉ်မှာ ရိုးရှင်းသော စမ်းသပ်မှုတစ်ရပ်နှင့်အတူ အသက်၏ ပဋိညာဉ်ဖြစ်သည်။ ကျဆုံးခြင်းနှင့် စမ်းသပ်မှု ပျက်ကွက်သွားပြီးနောက်၊ နောက်ပဋိညာဉ်တွင် အဝတ်တန်ဆာ ပေးအပ်နိုင်ရန်အတွက် သိုးကလေး၏ အသွေး ပါဝင်လာသည်။ ထို့နောက် သက်တံဖြင့် ကိုယ်စားပြုထားသော၊ နောဧနှင့် ယဇ်ပလ္လင်ကို ကိုးကွယ်ခြင်းတို့နှင့် ဆက်နွှယ်သော၊ လူသားမျိုးနွယ်နှင့် ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ် ရှိလာသည်။ ထို့နောက် ကမ္ဘာဦးကျမ်း အခန်းကြီး ၁၁ တွင် ဟေဗြဲလူမျိုးဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းခံရမည့် ရွေးချယ်ထားသော လူမျိုးတစ်မျိုးနှင့် ဆိုင်သော ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ် စတင်ခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းအရာတစ်ခုချင်းစီတွင် သမ္မာကျမ်းစာ၏ ဇာတ်ကောင်များသည် ပဋိညာဉ်နှင့် ဆိုင်သော ယောက်ျားများ သို့မဟုတ် မိန်းမများ ဖြစ်ကြသည်။

ကမ္ဘာဦးကျမ်း အခန်း ၁၁ တွင်၊ ရွေးချယ်တော်မူထားသော လူမျိုးတစ်မျိုးနှင့်အတူ အသက်၏ ပဋိညာဉ်အစပြုခြင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ ထိုဖော်ပြချက်ကိုပင်၊ နိမ်ရော့ဒ်က အသေ၏ ပဋိညာဉ်ကို တည်ထောင်သော နေရာ၌ ဖော်ပြထားသည်။ ထိုအသေ၏ ပဋိညာဉ်ကို ယဇ်ပလ္လင်က ကိုယ်စားပြုသော မဖြတ်မညှပ်ရသေးသော ကျောက်များနှင့် အင်္ဂတေမပါခြင်းတို့၏ အတုအယောင်ဖြစ်သည့် အုတ်နှင့် အင်္ဂတေတို့အားဖြင့် ကိုယ်စားပြုထားသည်။ Sister White က ယဇ်ပလ္လင်သည် ခရစ်တော်ကို ကိုယ်စားပြုကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့အား အသိပေးထားသည်။ ထို့ကြောင့် အတုအယောင် ဘာသာတရားဖြစ်သော နိမ်ရော့ဒ်၏ ဘာသာတရားသည်လည်း အတုအယောင် ခရစ်တော်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။

အခြားသော သမ္မာတရားများအနက်၊ ကမ္ဘာဦးကျမ်း အခန်း ၁၁ မှ ပရောဖက်ပြုသဘောဖြင့် ရရှိလာသော သင်ခန်းစာတစ်ရပ်မှာ၊ ၎င်းသည် ပရောဖက်ပြုသမိုင်းလိုင်းတစ်ကြောင်း၏ အစပြုခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်ဟူသော အချက်ဖြစ်သည်။ နောဧ၏ ရေလွှမ်းမိုးမှုသည် ပရောဖက်ပြုသဘောအရ ခွဲခြားသတ်မှတ်ခြင်းတစ်ရပ်ကို အမှတ်အသားပြုသည်။ နောဧသည် သင်္ဘောမှ ထွက်လာသောအခါ ကိုးကွယ်မှုနည်းလမ်းအသစ်တစ်ရပ် ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုကိုးကွယ်မှုနည်းလမ်းသည် ကာဣန်နှင့် အာဗေလ၏ သမိုင်းတွင် ဖော်ပြထားသကဲ့သို့ ကိုးကွယ်သူ အမျိုးအစားနှစ်ရပ်ကို အမြဲတမ်း ပေါ်ပေါက်စေသည်။ ကမ္ဘာဦးကျမ်း အခန်း ၁၁ သည် ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုဖြစ်၍၊ ၎င်း၏ အစသမိုင်းသည် နောက်ဆုံးကာလသမိုင်း၏ အခြေခံပုံပြင် ဖြစ်လာသည်။ ထိုနောက်ဆုံးကာလသမိုင်း၌၊ ဘုရားသခင်၏ နောက်ဆုံးနေ့ ပဋိညာဉ်လူမျိုးသည် တနင်္ဂနွေနေ့ဥပဒေအကျပ်အတည်းအတွင်း ဗာဗုလုန်မှ တစ်ဆယ့်တစ်နာရီလုပ်သားများကို ခေါ်ထုတ်ကြသည်။ နိမ်ရုတ်သည် တနင်္ဂနွေနေ့ဥပဒေအကျပ်အတည်းအတွင်း အပြစ်၏လူဖြစ်ပြီး၊ ရှေမသည်—အာဗြဟံဖြစ်သောသူ—ထိုအကျပ်အတည်းတစ်ရပ်တည်း၌ပင် ဘုရားသခင်၏လူဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာဦးကျမ်း အခန်း ၁၁ တွင် တွေ့ရသော ပြန့်ကျဲခြင်းနှင့် ဘာသာစကားရှုပ်ထွေးခြင်းတို့သည် နောဧ သင်္ဘောမှ ထွက်ပြီး မကြာမီကပင် စတင်ခဲ့သည်။ အခန်း ၁၁ ၏ အဓိကအကြောင်းအရာမှာ ပဋိညာဉ်နှစ်ပါး ဖြစ်ပြီး၊ အာဗြဟံဆိုင်ရာ ပဋိညာဉ်၏ တတိယအဆင့်ကို အခန်း ၂၂ ၌ ဖော်ပြထားသောအခါ၊ ထိုပုံပြင်သည် ၎င်း၏ နိဂုံးသို့ ရောက်ရှိသည်။

အခန်း ၁၁ သည် အခန်း ၂၂ တွင် အိုမေဂါသမိုင်းသို့ ရောက်ရှိသည့် အာဗြဟံ၏ မျိုးရိုးလိုင်း၏ အယ်လ်ဖာသမိုင်း ဖြစ်သည်။ နိမ်ရုတ်၏ ဗာဗေလမျှော်စင်နှင့် ဆက်စပ်သော အစပျိုးဇာတ်လမ်းနှင့် ဣဇက်ကို ပူဇော်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သော အဆုံးသတ်ဇာတ်လမ်းတို့သည် နှစ်ခုလုံး လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် ကျရောက်မည့် နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုကြသည်။ ထိုလိုင်းသည် နိမ်ရုတ်၏ မျှော်စင်၌ စတင်ပြီး၊ ဣဇက်ကို ပူဇော်ခြင်းအထိ ဆက်လက်တိုးချဲ့သွားကာ၊ ထိုလိုင်းသည် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော ပူဇော်ခြင်းနှစ်ရပ်တွင် အဆုံးသတ်ပြည့်စုံလာသည်။ နိမ်ရုတ်၏ ပူဇော်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ တရားစီရင်ခြင်းကို ခံယူရသော်လည်း၊ အာဗြဟံ၏ တရားစီရင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို ခံယူရသည်။ နိမ်ရုတ်သည် အခန်း ၁၁ ၏ အယ်လ်ဖာဖြစ်ပြီး၊ အာဗြဟံသည် အခန်း ၂၂ ၏ အိုမေဂါဖြစ်သည်။ ဟီဘရူးအက္ခရာစဉ်အရ အိုမေဂါသည် အနည်းဆုံး နှစ်ဆယ့်နှစ်ဆမျှ သာ၍ ကြီးမြတ်လေ့ရှိပြီး၊ ဘာသာစကားများကို ရှုပ်ထွေးစေ၍ လူမျိုးများကို ပြည်ပရပ်ခြားအနှံ့ ပျံ့နှံ့စေရာတွင် ထင်ရှားပေါ်လွင်ခဲ့သော တန်ခိုးသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ တန်ခိုးအားဖြင့် အလွန်ပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ နိမ်ရုတ်၏ မျှော်စင်သည် ၉/၁၁ ၏ အမြွှာမျှော်စင်များကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ ဣဇက်ကို ပူဇော်ခြင်းသည် တနင်္ဂနွေနေ့ဥပဒေကို ကိုယ်စားပြုသည်။

ရွေးချယ်ခံရသောလူမျိုးနှင့်ဆိုင်သော ပဋိညာဉ်တရား၏ အစဉ်အလာသည် ကိန်းဂဏန်း တစ်ဆယ့်တစ်၏ သင်္ကေတဖြင့် စတင်၍ နှစ်ဆယ့်နှစ်၏ သင်္ကေတဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ ထိုအစဉ်အလာသည် နိမ်ရုတ်၏ alpha သမိုင်း၌လည်းကောင်း၊ အာဗြဟံ၏ omega သမိုင်း၌လည်းကောင်း၊ စုံစမ်းစစ်ဆေးကာလပိတ်သိမ်းရာတွင် အဆုံးသတ်သည်။ နိမ်ရုတ်နှင့် အာဗြဟံတို့၏ ထိုသမိုင်းတော်ကိုပင် သမ္မာကျမ်းစာ၏ ပထမကျမ်းတွင် ဖော်ပြထားပြီး၊ နောဧ၏ ရေလွှမ်းမိုးခြင်းကြီးကြောင့် မကြာသေးမီက ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဖျက်ဆီးခြင်းမှ ကျန်ရစ်သော အစိတ်အပိုင်းများကို ပြန်လည်စုဆောင်းနေသည့် အခြေအနေ၏ နောက်ခံအတွင်း ထိုသမိုင်းကို တင်ပြထားသည်။ သမ္မာကျမ်းစာ၏ ပထမကျမ်းတွင် ပဋိညာဉ်နှစ်ပါး၏ ဥပမာပုံရိပ်သည် အခန်း တစ်ဆယ့်တစ် မှ နှစ်ဆယ့်နှစ် အထိသော အစဉ်အလာအတွင်း စုံစမ်းစစ်ဆေးကာလ ပိတ်သိမ်းခြင်းကို ဖော်ပြသော သက်သေခံနှစ်ပါးကို ပေးထားသည်။

နိမ်ရောဒ်သည် မတရားသေး၍ ညစ်ညူးသေး၏။ အာဗြဟံမူကား၊ ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၁၁–၂၂ ၏ အာလဖ၌ ဖော်ထုတ်ထားသကဲ့သို့၊ ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၂၂:၁၁ ၏ အိုမေဂါ၌လည်း ဖြောင့်မတ်သေး၍ သန့်ရှင်းသေး၏။ စစ်ဆေးကာလမပိတ်သိမ်းမီ အနည်းငယ်အကြို၌၊ ဤကျမ်း၏ ပရောဖက်ပြုချက်စကားများကို မပိတ်မခတ်စေခြင်းငှာ အခန်းငယ် ၁၀ တွင် ကြေညာချက်တစ်ရပ် ပြုလုပ်ထားသည်။ စစ်ဆေးကာလမပိတ်သိမ်းမီ၊ ထို့နောက်တစ်ခန်းငယ်တည်း၌ပင်၊ ဗျာဒိတ်ကျမ်းအတွင်း ဖွင့်လှစ်ရမည့် ပရောဖက်ပြုချက်တစ်ရပ် ရှိလိမ့်မည်။ အခန်းငယ် ဆယ့်တစ်ပြီးနောက် နှစ်ခန်းငယ်အကြာတွင်၊ ထိုပရောဖက်ပြုချက်ကို ဖွင့်လှစ်ရန် သော့ချက်ကို ခရစ်တော်က ပေးတော်မူသည်။

အခန်း နှစ်ဆယ့်နှစ်သည် သမ္မာကျမ်းတော်လုံး၏ အိုမေဂါအခန်းဖြစ်ပြီး၊ တံဆိပ်ခတ်၍ ပိတ်ထားသော ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ ပရောဖက်ပြုချက်ကို ဖွင့်လှစ်ရန် အဓိကသော့ချက်မှာ ဗျာဒိတ်ကျမ်း အခန်းတစ်တွင် ခရစ်တော်က အခြားအရာအားလုံးထက် အထူးသဖြင့် သတ်မှတ်ဖော်ပြခဲ့သော မူအရင်းတရားပင် ဖြစ်သည်။ အခန်းတစ်သည် ဟေဗြဲအက္ခရာ၏ ပထမအက္ခရာဖြစ်ပြီး၊ အခန်း နှစ်ဆယ့်နှစ်သည် နောက်ဆုံးအက္ခရာဖြစ်သည်။ အခန်းတစ်၏ အခန်းငယ် ကိုးမှ တစ်ဆယ့်တစ်အထိတွင် ယောဟန်သည် မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ဖော်ပြပြီး၊ ခရစ်တော်ကို အာလဖနှင့် အိုမေဂါဟု ဖော်ထုတ်သတ်မှတ်သည်။

အခန်းငယ် ၁၁ တွင် ယောဟန်သည် ပတ်မော့ကျွန်းပေါ်၌ ရှိနေသော်လည်း၊ အခန်းငယ် ၁၂ တွင် သူသည် လှည့်ကြည့်လေ၏။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်၌ ရှိနေ၏။ ထို့ကြောင့် အခန်းငယ် ၉/၁၁ တို့တွင် ယေရှုကို အာလဖနှင့် ဩမေဂအဖြစ် ဖော်ထုတ်ပြသော ယောဟန်၏ သက်သေခံချက်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုအရာကို ယေရှုတော်တိုင်သည် အခန်းငယ် ၈ ၌ မိမိကိုယ်တိုင်အကြောင်း အလျင်ကတည်းက ဖော်ပြထားပြီးဖြစ်၏။

အခန်းငယ် ရှစ်တွင် ယောဟန်သည် ခရစ်တော်က မိမိအကြောင်း မိမိတိုင် ပြောဆိုတော်မူသည်ကို ကြားခဲ့သကဲ့သို့ ရေးသားနေသည်။ အခန်းငယ် ကိုး မှ ဆယ့်တစ်အထိတွင်မူ ယောဟန်သည် မိမိကိုယ်တိုင်အကြောင်း ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအရာသည် ပထမ ဆယ့်တစ်ခန်းငယ်အတွင်း ခရစ်တော်သည် အာလဖနှင့် ဩမေဂါ ဖြစ်တော်မူကြောင်း သက်သေခံသော သက်သေ နှစ်ပါးကို ကိုယ်စားပြုသည်။ အခန်းငယ် ကိုး မှ ဆယ့်တစ်အထိသည် မိမိသီးသန့် အတွေးယူနစ်တစ်ခုကို ဖော်ပြနေသည်။ ဤအခန်းတစ်ခန်းလုံးနှင့် ဆက်နွှယ်နေသော်လည်း၊ ဤအခန်းငယ်များတွင် ယောဟန်သည် မိမိကိုယ်တိုင်အကြောင်း ပြောဆိုနေပြီး၊ အခန်းငယ် လေး မှ ရှစ်အထိတွင်မူ ယောဟန်သည် ဘုရားသဘောတရားတော်၏ နာမတော်ဖြင့် ကိုယ်တော်၏ အသင်းတော်များထံသို့ ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။ အခန်းငယ် လေးတွင် အတွေးယူနစ်တစ်ခု စတင်ပြီး၊ အခန်းငယ် ရှစ်တွင် အဆုံးသတ်သည်။ ဤအချက်ကို “ရှိခဲ့တော်မူသောသူ၊ ရှိတော်မူသောသူ၊ နောင်လာတော်မူမည့်သူ” ဟူသော ခရစ်တော်၏ အဖွင့်လက္ခဏာများကို အခန်းငယ် လေးတွင် သတ်မှတ်ဖော်ပြပြီး၊ ထို့နောက် အခန်းငယ် ရှစ်တွင် ထပ်မံဖော်ပြထားခြင်းအားဖြင့် သိသာစေနိုင်သည်။

အခန်းတစ်၏ ပထမသုံးပိုဒ်တို့တွင် ကရစ်တော်ယေရှု၏ ဗျာဒိတ်တော်ကို ဖော်ပြထားပြီး၊ ထိုဗျာဒိတ်တော်သည် ကရုဏာကာလ မပိတ်သိမ်းမီ မကြာမီ၌ တံဆိပ်ဖြည်ထားသောအရာဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ သုံးပိုဒ်၌ “အချိန်သည် နီးကပ်လျက်ရှိ၏” ဟု ဆိုထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ “အချိန်သည် နီးကပ်လျက်ရှိ၏” ဟူသောစကားသည် အခန်းနှစ်ဆယ့်နှစ်၏ ဆယ်ပိုဒ်၌ “အချိန်သည် နီးကပ်လျက်ရှိသောကြောင့် ဤစာအုပ်၏ ပရောဖက်ပြုချက်စကားတို့ကို တံဆိပ်မခတ်နှင့်” ဟု ဆိုသော ဝါကျနှင့် တိတိကျကျ တူညီသော ဆိုချက်ဖြစ်သည်။ တံဆိပ်ဖြည်ထားသော ပရောဖက်ပြုချက်သည် ကရစ်တော်ယေရှု၏ ဗျာဒိတ်တော်ပင် ဖြစ်သည်။

အခန်းငယ် ၄ သည် တံဆိပ်ဖြုတ်ဖွင့်ခြင်းကို စတင်စေပြီး၊ အခန်းငယ် ၄ သည် “ငါ ယောဟန်” ဟူသော ယောဟန်၏သက်သေခံချက်ဖြင့် စတင်သည်။ ထို့နောက် အခန်းငယ် ၈ တွင် မိမိကိုယ်တော်ကို ခရစ်တော်တိုင် သတ်မှတ်ဖော်ပြတော်မူသည်။ ငါးပိုဒ်အနက် ပထမပိုဒ်တွင် လူသားသက်သေခံတစ်ဦး ရှိပြီး၊ အဆုံးပိုင်းတွင် ဘုရားသခင်ဆိုင်ရာ သက်သေခံတော်မူခြင်း ရှိသည်။ အခန်းငယ် ၄ တွင် ကောင်းကင်ဘုံအဖခမည်းတော်ကို “ရှိတော်မူသောသူ၊ ရှိခဲ့တော်မူသောသူ၊ ကြွလာတော်မူမည့်သူ” ဟု သတ်မှတ်ဖော်ပြထားသည်။ အခန်းငယ် ၈ တွင် ခရစ်တော်ကို “ရှိတော်မူသောသူ၊ ရှိခဲ့တော်မူသောသူ၊ ကြွလာတော်မူမည့်သူ” ဟု သတ်မှတ်ဖော်ပြထားသည်။

ယေရှုခရစ်တော်၏ ဗျာဒိတ်တော်ကို ဖွင့်လှစ်ရန်သော့ချက်မှာ အာလဖနှင့် ဩမေဂါ၏ နိယာမဖြစ်သည်။ ပထမနှင့် နောက်ဆုံးတော်ဖြစ်သကဲ့သို့၊ ခရစ်တော်သည် အတိတ်၌ ရှိတော်မူခဲ့ပြီး အနာဂတ်၌လည်း ရှိတော်မူမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ပစ္စုပ္ပန်၌လည်း ရှိတော်မူသည်။ ယေရှုနှင့် ခမည်းတော်တို့ နှစ်ပါးစလုံးသည် “ဖြစ်တော်မူခဲ့သောဘုရား၊ ဖြစ်တော်မူလျက်ရှိသောဘုရား၊ နောက်တဖန် ကြွလာတော်မူမည့်ဘုရား” ဖြစ်တော်မူကြောင်းဆိုသည့် အချက်သည်လည်း ခရစ်တော်ကို အာလဖနှင့် ဩမေဂါအဖြစ် တင်ပြခြင်းတစ်ရပ်ပင်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် အာလဖနှင့် ဩမေဂါ၊ ပထမနှင့် နောက်ဆုံး၊ အစနှင့် အဆုံးဖြစ်တော်မူပြီး အစ၌ ရှိတော်မူခဲ့သကဲ့သို့ အဆုံး၌လည်း ရှိတော်မူမည်ဖြစ်သည်။ ကဲသာရိဖိလိပ္ပိမြို့၌ အသင်းတော်အား ပေးအပ်ခဲ့သော နိုင်ငံတော်၏ “သော့များ” သည်လည်း ဟေရှာယ 22:22 တွင် အေလယာကင်၏ ပခုံးပေါ်၌ တင်ထားသော “သော့” နှင့် တူညီသည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ အာလဖမှာ အခန်း ၁ ဖြစ်ပြီး ဩမေဂါမှာ အခန်း ၂၂ ဖြစ်သဖြင့်၊ ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ အခန်းများအတွင်း၌ ဟေဗြဲအက္ခရာအလုံးစုံကို ကျွန်ုပ်တို့ တွေ့ရသည်။ အခန်း ၁၃ သည် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၏ ပုန်ကန်မှုကိုလည်းကောင်း၊ ထို့နောက် ကမ္ဘာလောက၏ ပုန်ကန်မှုကိုလည်းကောင်း ကိုယ်စားပြုသည်။ အခန်း ၁ သည် ခရစ်တော်ကို အာလဖနှင့် ဩမေဂါအဖြစ် တင်ပြထားပြီး၊ အခန်း ၂၂ သည် တူညီသော သမ္မာတရားကို သတ်မှတ်ဖော်ပြသော်လည်း၊ အခန်း ၁ တွင် ဖော်ပြထားသော ဖွင့်လှစ်ခြင်းနှင့် ဆက်နွှယ်လျက် ဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်သည်။ အခန်း ၁၊ ၁၃ နှင့် ၂၂ တို့သည် ပေါင်းစည်းလျှင် “သမ္မာတရား” ဟူသော စကားလုံးကို ဖွဲ့စည်းပေးသော ဟေဗြဲအက္ခရာ သုံးလုံးကို ကိုယ်စားပြုကြသည်။

မဿဲကျမ်း အခန်း နှစ်ဆယ့်သုံးတွင် ယေရှုသည် ဖာရိရှဲများနှင့် ဇဒ္ဒုကဲများအပေါ် အမင်္ဂလာရှစ်ပါးကို ထုတ်ဖော်ကြေညာတော်မူ၏။ အခန်း နှစ်ဆယ့်နှစ်၏ နောက်ဆုံးပိုဒ်၌ ခရစ်တော်နှင့် စကားကပ်ငြင်းခုံတတ်သော ယုဒလူတို့အကြား အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုသည် ဒါဝိဒ်၏ နက်နဲသော ပဟေဠိတစ်ခုဖြင့် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။ ထိုပဟေဠိကို အယ်လ်ဖာနှင့် အိုမေဂါ၏ နိယာမကို နားလည်မှသာ ဖြေရှင်းနိုင်သည်။

အခန်း နှစ်ဆယ့်နှစ်၏ နိဂုံးပိုင်းသည် ပဋိညာဉ်သမိုင်း၏ လမ်းညွှန်အမှတ်တစ်ခုကို ဖော်ပြသည်။ ယေရမိလည်း ဤသမ္မာတရား၏ လမ်းကြောင်းကို ထိုနည်းတူပင် ဆွေးနွေးတင်ပြသည်။

ယေရမိအား ရှေးအစ္စရေးအတွက် ဆုမတောင်းရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ အကြောင်းမူကား သူတို့သည် နောက်ပြန်မလှည့်နိုင်တော့သည့် အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီးဖြစ်၍၊ အခန်း နှစ်ဆယ့်နှစ် အဆုံးပိုင်းရှိ အချင်းချင်းငြင်းခုံနေသော ယုဒလူတို့ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ မောရှေသည် (ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ လူတစ်ဦးအနေဖြင့်) ဘုရားသခင်က ရွေးချယ်ထားသော ပဋိညာဉ်လူမျိုးကို ဖျက်ဆီးရန် ဆုံးဖြတ်တော်မူခြင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ၊ မောရှေသည် ဆုတောင်းခြင်းဖြင့် ကြားဝင်တောင်းလျှောက်ခဲ့သည်။ အခန်း ခုနစ်တွင်မူ ယေရမိအား ထိုပဋိညာဉ်လူမျိုးအတိအကျအတွက်ပင် ဆုမတောင်းရန် အမိန့်ပေးထားသည်။ ရှိလော၏ ပရောဖက်ပြု သမိုင်းကို၊ အပြစ်သည် ပြန်လည်ရွေးနှုတ်မရနိုင်သော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ ဘုရားသခင်သည် ရွေးချယ်ထားသော ပဋိညာဉ်လူမျိုးကို ပယ်ရှားတော်မူကြောင်းကို ပြသသော “တစ်ကြောင်းပေါ်တစ်ကြောင်း” သက်သေအဖြစ် ဖော်ထုတ်ထားပြီး၊ ထိုအရာကို ကျမ်းပိုဒ်တစ်ပိုဒ်ထဲတွင် ဖော်ပြထားသည်။

ပဋိညာဉ်သမိုင်းတွင် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ ဆက်နွယ်မှုကို အဆုံးသတ်သော အချက်သည် သတ်မှတ်ထားသော လမ်းမှတ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ယောရှုနှင့် ကာလက်တို့၏ အစီရင်ခံချက်ကို ပယ်ချခြင်းသည် ဒသမအကြိမ် စမ်းသပ်ခြင်းကို မှတ်သားပေးသော နောက်ထပ် ဥပမာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ယေရမိယကိုလည်း အခန်းအချို့ နောက်ပိုင်းတွင် ဤလူမျိုးအတွက် မဆုတောင်းရန် ပြောကြားထားသည်။

အခန်းခုနစ်တွင်၊ ရှီလိုအာ၏ သင်္ကေတဖြင့် ဖော်ပြထားသကဲ့သို့ တနင်္ဂနွေနေ့ ဥပဒေချမှတ်ချိန်၌ လောဒိကိယာအသင်းသားတို့ကို အန်ထုတ်ခြင်းအကြောင်းကို ဖော်ပြထားပြီး၊ မကြာမီအနာဂတ်တွင် ကိုယ်တော် “ပြုမည်” ဖြစ်သောအရာကိုလည်း သတ်မှတ်ဖော်ထုတ်ထားသည်။

အခန်း ဆယ့်တစ်တွင်၊ ဆုမတောင်းကြရန် အမိန့်ပေးထားခြင်းသည် တနင်္ဂနွေနေ့ဥပဒေနောက်ဆက်တွဲအဖြစ် ရောက်ရှိလာသော ဒုက္ခကာလအတွင်း မိမိတို့ကိုယ်ကို တွေ့မြင်ကြသောအခါ လောဒိကေယအသင်းတော်သားများကို ဖုံးလွှမ်းယူမည့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်သည်။ သူတို့ တွေ့ကြုံရသော ထိုကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် ပဋိညာဉ်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည့် သူတို့၏ သမိုင်းနောက်ခံအတွင်း၌ တည်ရှိနေသည်။

တစ်သိန်းလေးသောင်းလေးထောင်တွင် ပါဝင်ရန် အရွေးခံရသူတို့၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၁၁:၁၁ တွင် သတ်မှတ်ဖော်ပြထား၏။ သူတို့၏ နောက်ဆုံးစုဝေးခြင်းကို ဟေရှာယ ၁၁:၁၁ တွင် သတ်မှတ်ဖော်ပြထား၏။ နဂါး၊ သားရဲနှင့် မိစ္ဆာပရောဖက်၏ ပြင်ပမျဉ်းကို ဒံယေလ ၁၁:၁၁ တွင် သတ်မှတ်ဖော်ပြထား၏။ တနင်္ဂနွေနေ့ဥပဒေဆိုင်ရာ ကောက်မြက်တို့အပေါ် စီရင်ချက်ကို ယေဇကျေလ ၁၁:၁၁ တွင် သတ်မှတ်ဖော်ပြထားပြီး၊ ပညာမဲ့သော ကညာတို့အပေါ် ကျရောက်လာသော ဒဏ်ခတ်ခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို ယေရမိ ၁၁:၁၁ တွင် သတ်မှတ်ဖော်ပြထား၏။

ဤလူမျိုးအတွက် ဆုမတောင်းရမည်ဟူသော အမိန့်သည် မဿဲအခန်းကြီး ၂၂ ၏ နောက်ဆုံးပိုဒ်များ၌ တွေ့ရသော waymark ဖြစ်ပြီး၊ အခန်းကြီး ၂၃ သည် Adventism အပေါ် ကျရောက်သော အမင်္ဂလာရှစ်ပါးကို ဖော်ပြထားသည်။ အခန်းကြီး ၂၃ သည် ၁၈၄၄ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာ ၂၂ ရက် ဖြစ်စေ၊ တနင်္ဂနွေဥပဒေ ဖြစ်စေ ဖြစ်သည်။ ထို waymark နှစ်ခုစလုံးသည် မင်္ဂလာဆောင်ခြင်း၏ ပြည့်စုံခြင်းဖြစ်ပြီး၊ မင်္ဂလာဆောင်ခြင်းမှာ သတို့သမီးနှင့် ခင်ပွန်းတို့သည် တစ်ကိုယ်တည်းအသားတစ်ရပ်တည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းလာခြင်းဖြစ်သည်။ မင်္ဂလာဆောင်ခြင်း၏ အပြီးသတ်ပေါင်းစည်းမှုသည် atonement၊ သို့မဟုတ် “at-one-ment” ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ လူကို ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်အတိုင်း ဖန်ဆင်းထားပြီး၊ ယောက်ျားနှင့် မိန်းမကိုလည်း ဖန်ဆင်းတော်မူသည်။ သူတို့၏ မျိုးဆက်ကို ယောက်ျားဘက်မှ chromosomes ၂၃ ခုနှင့် မိန်းမဘက်မှ chromosomes ၂၃ ခုဖြင့် ကိုယ်စားပြုထားသည်။ ထို ၄၆ ခုသော chromosomes များသည် ပေါင်းစည်းလျက် ဗိမာန်တော်ကို ဖွဲ့စည်းသည်။ “သင်တို့သည် ထာဝရဘုရား၏ ဗိမာန်တော်ဖြစ်ကြသည်ကို မသိကြသလော” ဟု ဆိုသကဲ့သို့၊ လူတစ်ဦးစီတိုင်းသည် ဗိမာန်တော်ဖြစ်သည်။

နှစ်ဦးသည် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်လာကြသောအခါ၊ အိမ်ထောင်၏ ပြည့်စုံခြင်းသည် နှစ်ဆယ့်သုံး ဟူသော ဗိမာန်နှစ်ခုကို ပေါင်းစည်း၍ လေးဆယ့်ခြောက် ဟူသော ဗိမာန်တစ်ခုတည်း ဖြစ်စေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်သည် ဗိမာန်ကို တည်ဆောက်တော်မူသောသူဖြစ်ပြီး၊ မိမိ၏ အသင်းတော်ကိုလည်း မိမိ၏ အမျိုးသားဗိမာန်နှင့် ပေါင်းစည်းရမည့် အမျိုးသမီးဗိမာန်အဖြစ် တည်ဆောက်တော်မူသည်။ ထိုဆက်သွယ်မှုသည် လူ့ဗိမာန်ကို ဘုရားသခင်၏ ဗိမာန်တော် အလွန်သန့်ရှင်းရာဌာန၌ ဘုရားသဘောနှင့် ပေါင်းစည်းသည့်အခါ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ “နှစ်ဆယ့်သုံး” သည် တစ်သိန်းလေးသောင်းလေးထောင်တို့အား တံဆိပ်ခတ်ခြင်း၏ သင်္ကေတဖြစ်ပြီး၊ ထိုအမှုသည် နှစ်ထောင်သုံးရာနှစ် အနာဂတ္တိကာလ၏ အဆုံးတွင် စတင်ခဲ့သည်။ မဿဲ နှစ်ဆယ့်သုံး သည် တစ်သိန်းလေးသောင်းလေးထောင်တို့၏ အတုဖြစ်ကြသော လောဒိကိအသတ္တမနေ့ ဧဝံဂေလိအသင်းသားတို့အပေါ် ကြေညာသော စီရင်ပြစ်တင်ချက် ဖြစ်သည်။

တစ်သိန်းလေးသောင်းလေးထောင်သည် ခုနစ်ပါးမှ ထွက်သော အဋ္ဌမဖြစ်ကြပြီး၊ သူတို့သည် အဋ္ဌမနေ့၌ ရှင်ပြန်ထမြောက်စေခံရသူများဖြစ်ကြ၏။ ထို့ပြင် သူတို့သည် နောဧ၏ သင်္ဘောပေါ်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော လူရှစ်ဦးဖြစ်ကြပြီး၊ ရှေသ၏ အမျိုးအနွယ် ရှစ်ဦးလည်း ဖြစ်ကြ၏။ သူတို့၏ နဖူးပေါ်ရှိ တံဆိပ်ခတ်ခြင်းကို အဋ္ဌမနေ့၌ ပြုလုပ်သော အရေဖျားလှီးခြင်းအားဖြင့် အရိပ်ပြထားခဲ့၏။ သူတို့သည်လည်း အဋ္ဌမနေ့၌ အမှုတော်ဆောင်ရန် ဘိသိက်ခံရသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များဖြစ်ကြ၏။ ထို့ပြင် အခန်း နှစ်ဆယ့်သုံးတွင် အက်ဒဗင်တစ်ဝါဒအပေါ် ကြေညာထားသော အမင်္ဂလာ ရှစ်ချက်သည် အတုအယောင် အဋ္ဌမအပေါ် ဆန့်ကျင်၍ ကြေညာခြင်းဖြစ်၏။

အကြံဉာဏ်မဲ့သော ကညာမိန်းမတို့အပေါ် ဝမ်းနည်းကြောင်း ကြေညာခြင်းသည် အခန်း နှစ်ဆယ့်နှစ်၏ နောက်ဆုံးအပိုဒ်၌ ဘုရားသခင်၏လူတို့ကို တံဆိပ်ခတ်ခြင်းဖြင့် ရှေ့ပြေးထားသည်။ အခန်း နှစ်ဆယ့်နှစ်သည် ကမ္ဘာဦးကျမ်း၏ အခန်း နှစ်ဆယ့်နှစ်နှင့် ကိုက်ညီညှိနှိုင်းနေသည်၊ အကြောင်းမူကား ဓမ္မဟောင်း၏ ပထမကျမ်းသည် ဓမ္မသစ်၏ ပထမကျမ်းကို ပုံဆောင်ပြသသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ မဿဲ အခန်း ဆယ့်တစ်မှ အခန်း နှစ်ဆယ့်နှစ်အထိ ပါဝင်သော အခန်း ဆယ့်နှစ်ခန်းဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ အစဉ်တန်း၏ အလယ်ဗဟို၌၊ ထို ဆယ့်နှစ်ခန်းအနက် ဆဋ္ဌမမြောက်အခန်းမှာ အခန်း ဆယ့်ခြောက်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအခန်း၌ ရှိမုန် ဗာရယောနာ၏ အမည်ကို ပေတရုဟူ၍ ပြောင်းလဲပေးခဲ့သည်။

မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်း အခန်း ၁၁ မှ ၂၂ ထိတွင် ကျမ်းပိုဒ် ၄၅၉ ပုဒ် ရှိသည်။ အလယ်ကျမ်းပိုဒ်မှာ အခန်း ၁၆ ၏ ကျမ်းပိုဒ် ၁၇ ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုကျမ်းပိုဒ်သည် ကျမ်းပိုဒ် ၁၈ နှင့် ၁၉ တို့မှ ခွဲ၍မရနိုင်၊ အကြောင်းမူကား ၎င်းတို့သည် တစ်ခုတည်းသော ဖော်ပြချက် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

အခန်းကြီး ၁၁ မှ ၂၂ အထိ၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် ခရစ်ယာန်သာသနာအတွက် အခြေခံကျသော ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ ကြေညာချက်တစ်ရပ် ရှိသည်။ ထိုကြေညာချက်အတွင်း၌ ရှိမုန်၏အမည်ကို ပေတရုဟူ၍ ပြောင်းလဲပေးထားသည်။ ထိုအမည်ပြောင်းလဲခြင်းကို အင်္ဂလိပ်ဘာသာအက္ခရာတစ်လုံးစီ၏ ဂဏန်းအစဉ်အလိုက် တန်ဖိုးနှင့် ချိတ်ဆက်၍ ယူဆသည့်အခါ—ဥပမာ “a” သည် ၁ ဖြစ်ပြီး “z” သည် ၂၆ ဖြစ်သကဲ့သို့—“p” သည် ၁၆၊ “e” သည် ၅၊ “t” သည် ၂၀၊ နောက်ထပ် “e” သည် ၅ နှင့် “r” သည် ၁၈ ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရမည်။ ၁၆ × ၅ × ၂၀ × ၅ × ၁၈ ကို မြှောက်လျှင် ၁၄၄,၀၀၀ ရရှိပြီး၊ ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ ဆက်ဆံရေး၏ သင်္ကေတဖြစ်သော ပေတရု၏ အမည်ပြောင်းလဲခြင်းကို ရည်ညွှန်းသောအရာသည် အခန်းကြီး ၁၆၊ အငယ် ၁၈ တွင် တွေ့ရသည်။ ထို့ပြင် Peter ၏ ပထမအက္ခရာသည် ဂဏန်း ၁၆ ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးအက္ခရာသည် ဂဏန်း ၁၈ ဖြစ်သည်။ ဤအရာအားလုံးသည် ၁၁ ၏ သင်္ကေတဖြင့် စတင်ကာ ၂၂ ၏ သင်္ကေတဖြင့် အဆုံးသတ်သော အခန်းကြီး ၁၂ ခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိနေသည်။

ထိုမျဉ်းသည် ကမ္ဘာဦးကျမ်း အခန်းကြီး ၁၁ မှ ၂၂ အထိတွင်လည်း တွေ့ရပြီး၊ ထိုမျဉ်းအတွင်း ကျမ်းပိုဒ် ၃၀၅ ပိုဒ် ရှိသဖြင့် အခန်းကြီး ၁၇၊ ကျမ်းပိုဒ် ၁၁ သည် ထိုမျဉ်း၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဓမ္မဟောင်း၏ ပထမကျမ်း၌ ပါဝင်သော ထိုအခန်းကြီး ၁၂ ခန်း၏မျဉ်းသည် အာဗြဟံနှင့်ပြုသော ပဋိညာဉ်ကို ဖော်ထုတ်ပြီး၊ ဓမ္မသစ်၏ ပထမကျမ်း၌ရှိသော တူညီသည့်အခန်းကြီးများအတွင်း အိုမေဂါမျဉ်းနှင့် ဆုံတွေ့သော အာလဖာမျဉ်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ မဿဲကျမ်း၌ရှိသော အိုမေဂါမျဉ်း၏ ဗဟိုချက်သည် တနင်္ဂနွေနေ့ဥပဒေကာလတွင် မြှောက်တင်ခံရသော ပဋိညာဉ်လက္ခဏာဖြစ်ကြသည့် တစ်သိန်းလေးသောင်းလေးထောင်တို့၏ ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေး အမြင့်ဆုံးအချက်ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာဦးကျမ်း၏ မျဉ်းတွင်ရှိသော ဗဟိုကျမ်းပိုဒ်သည် ဗဟိုကျမ်းပိုဒ်ကိုသာမက၊ အာဗြဟံနှင့်ပြုသော သုံးဆင့်ပါ ပဋိညာဉ်၏ ဒုတိယအဆင့် သို့မဟုတ် အလယ်အဆင့်ကိုလည်းကောင်း၊ ထိုမျှသာမက ပဋိညာဉ်၏ လက္ခဏာကိုလည်းကောင်း ဖော်ထုတ်သည်။

ဤအရာများကို နောက်လာမည့်ဆောင်းပါးတွင် ဆက်လက်ဖော်ပြသွားမည်။