दानिएलको पुस्तक - एक सय एकचालीस नम्बर

हामी अहिले त्यस इतिहासका भविष्यसूचक विशेषताहरूलाई अत्यन्त नजिकबाट हेरिरहेका छौं, जहाँ पोपतन्त्र सात शिरहरूमध्ये आठौँ शिरको रूपमा पृथ्वीको सिंहासनमा पुनः फर्कन्छ। हामी यसो यसकारण गरिरहेका छौं कि, सात राष्ट्रपतिहरूमध्ये आठौँ राष्ट्रपतिले पोपीय पशुको प्रतिमाको गठन पूरा गर्ने इतिहासका भविष्यसूचक विशेषताहरूलाई सावधानीपूर्वक पहिचान गर्न सकियोस्। हामीले यी सत्यताहरूको विचार माउन्ट कार्मेल र हेरोदको जन्मदिनबाट आरम्भ गरेका छौं। यी दुवै पवित्र दृष्टान्तहरूले संयुक्त राज्य अमेरिकामा चाँडै आउन लागेको आइतवारको व्यवस्थालाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, जुन दानियल अध्याय ११ को पद ४१ मा पनि प्रतिनिधित्व गरिएको छ।

उत्तरतर्फको जाली राजाले उक्त पदमा गौरवशाली देशभित्र प्रवेश गर्छ। प्राचीन इस्राएलको इतिहासमा गौरवशाली देश यहूदाको देश थियो, र त्यसलाई दूध र मह बग्ने देशको रूपमा चित्रित गरिएको थियो, र यस कारणसहित अन्य कारणहरूले गर्दा पनि त्यो गौरवशाली थियो। त्यो गौरवशाली थियो, किनकि ख्रीष्टले त्यसको राजधानी शहर यरूशलेमलाई आफ्ना मन्दिरको स्थानको रूपमा, र उहाँले आफ्नो नाम स्थापित गर्न चुनुभएको शहरको रूपमा चयन गर्नुभयो।

यहूदाको भौतिक भूमि प्राचीन शाब्दिक इस्राएलका लागि महिमामय भूमि थियो, र संयुक्त राज्य अमेरिका आत्मिक आधुनिक इस्राएलका लागि आत्मिक यहूदाको भूमि, अर्थात् महिमामय भूमि हो।

उत्तरका नक्कली राजाले दक्षिणका राजालाई (पूर्व सोभियत संघलाई) पद चालीसमा, सन् १९८९ मा, विजय गरेपछि, त्यसले तब महिमामय देशलाई (संयुक्त राज्य अमेरिकालाई) पनि विजय गर्छ। पद एकचालीसमा “देशहरू” भन्ने शब्द पूरक रूपमा थपिएको शब्द हो, र पूर्णतः यथार्थ छैन, किनकि आइतबारको व्यवस्थाको समयमा परास्त गरिने “धेरै” मानिसहरू त्यस्ता व्यक्तिहरूको एउटा वर्ग हुन्, जसले आइतबारको व्यवस्था आउनुअघि नै सातौँ-दिनको सब्बाथ र सूर्यको दिनबीचको भिन्नता जान्दथे।

चाँडै आउन लागेको आइतवारको व्यवस्थाको समयमा परास्त हुने “धेरै” को वर्ग ती हुन्, जो सब्बाथको ज्योतिको प्रति उत्तरदायी ठहरिनेछन्—त्यो त्यही समयका लागि दिइएको ज्योति हो, जो मण्डली र राष्ट्रहरू दुवैको इतिहासमा एउटा मोडबिन्दु र संकट हो। त्यो वर्ग लाओडिकीया-अध्वेन्टवादको मण्डली हो, जसले विद्रोहको उजाड-स्थानमा आफ्नो भौँताराइको निष्कर्षमा पुगेको छ। त्यहीँ तिनीहरू अनन्तकालका लागि प्रभुको मुखबाट उकेलिएका हुन्छन्। लाओडिकीया-अध्वेन्टवाद ती हुन्, जसलाई तेस्रो स्वर्गदूतको ज्योतिमा बोलाइयो, चाहे 1844 देखि 1863 सम्मको इतिहासको पहिलो कादेशमा होस्, वा 2001 देखि आइतवारको व्यवस्था सम्मको इतिहासको दोस्रो कादेशमा होस्।

तेस्रो स्वर्गदूतको आवाज, चाहे 1844 मा होस् वा 2001 मा, विवाहतर्फको आह्वान थियो। आइतबारको व्यवस्थामा परास्त गरिएका “धेरै” तिनै “धेरै” हुन्, जसले ख्रीष्टको धार्मिकताको विवाह-वस्त्र अस्वीकार गरे, र बरु रोमकी वेश्यासँग दस राजाहरूको विवाह-पक्षको भाग बन्छन्। त्यस विवाहको लागि, मानिसले आफ्नै वस्त्रहरू राखिरहन सक्छ, किनकि तिनीहरूको निन्दा हटाउन तिनलाई केवल दस राजाहरूमा राज्य गर्ने त्यस वेश्याको थरद्वारा बोलाइनु मात्र आवश्यक हुन्छ।

तिनीहरू पहिलो आहारसम्बन्धी परीक्षामा असफल भए, किनकि तिनीहरूले स्वर्गको रोटीको सट्टा आफ्नै रोटी खान रोजे। तिनीहरू दोस्रो परीक्षामा पनि असफल भए, जहाँ उहाँको चरित्र प्रकट गरेर परमेश्वरको महिमा गर्नुपर्ने थियो, तर त्यसको सट्टा तिनीहरूले आफ्नै वस्त्र लगाउन रोजे। तिनीहरू तेस्रो निर्णायक परीक्षामा पनि असफल भए, किनकि तिनीहरूले ख्रीष्टको नाउँ (चरित्र) अस्वीकार गर्न रोजे, यसरी जनावरको नाउँ (चरित्र) प्रकट गरे। बाबेलको पहिलो उल्लेखमा निम्रोदले एउटा सहर (राज्य) र एउटा धरहरा (मण्डली) निर्माण गर्नुको उद्देश्य यही थियो कि उसले आफ्नै निम्ति एउटा नाउँ बनाओस्।

नाम चरित्रको एक प्रतीक हो, र सातमध्ये पर्ने आठौँ पशुको भविष्यसूचक चरित्र भनेको मण्डली (धरहरा) र राज्य (नगर) को संयोजनको द्वैध स्वरूप हो। अन्तिम दिनहरूको संकटमा मानिसहरू दुई वर्गमा विभाजित हुनेछन्।

एउटा वर्गले पशुको प्रतिमाको प्रतिनिधित्व गर्नेछ, र अर्को वर्गले ख्रीष्टको प्रतिमाको प्रतिनिधित्व गर्नेछ। एउटाले ख्रीष्टको विवाह-वस्त्र लगाएको हुनेछ, र अर्को वर्गले “आफ्नै वस्त्र” लगाएको हुनेछ। एउटा वर्गले स्वर्गीय आहार खानेछ, र अर्कोले “आफ्नै रोटी” खानेछ। आफ्नै रोटी खाने र आफ्नै वस्त्र जोगाइराख्ने वर्गले तेस्रो स्वर्गदूतको स्वरद्वारा बोलाइएका “धेरै” जनाको प्रतिनिधित्व गर्दछ, र तिनीहरू नै ती “धेरै” हुन् जो चाँडै आउन लागेको आइतवारको व्यवस्थाको समयमा परास्त हुन्छन्। आइतवारको व्यवस्थाको संकटमा जब तिनीहरूको चरित्र प्रकट हुन्छ, तब आफ्नो हराएको अवस्थालाई उद्धार गर्ने तिनीहरूको प्रयास—यदि तिनीहरूले रोमकी वेश्याको नाम ग्रहण गर्न सकून् भने त्यसो गर्दा तिनीहरूको “निन्दा” हट्नेछ भन्ने—झूटो आशा हो।

त्यस समयमा, चुनिएका थोरै जनाहरूलाई एक लाख चवालीस हजारको ध्वजचिन्हको रूपमा उचालिन्छ, र त्यसपछि एकचालीसौँ पदमा अर्को एउटा समूह देखा पर्छ, जसले नक्कली उत्तरका राजाको हातबाट “उम्कन्छ।” एकचालीसौँ पदमा “उम्कन्छ” भनेर अनुवाद गरिएको हिब्रू शब्दको अर्थ चिप्लोपनका कारण उम्कनु भन्ने हुन्छ, र यसको परिभाषाले पानीभित्र साबुनको डल्लो समातिरहेको अवस्थाको भाव प्रकट गर्छ, जहाँ साबुनको चिप्लोपनका कारण त्यो हातबाट फुत्केर निस्कन्छ। हिब्रू भाषामा उक्त शब्द प्रयोग हुँदा यसको परिभाषाको मुख्य तत्त्व यो हो कि जे कुरा उम्कन्छ, त्यो उम्कनुभन्दा अघि आफू जुनबाट उम्कन्छ, त्यसकै नियन्त्रणमा रहेको कुरा हो।

एकचालीसौँ पदमा अजिङ्गर, पशु, र झूटा अगमवक्ताको त्रिविध एकता सम्पन्न हुन्छ।

जब संयुक्त राज्य अमेरिका आइतबारको व्यवस्थाको सन्दर्भमा संयुक्त राष्ट्रसंघ र पोपतन्त्रसँग हातेमालो गर्छ, तब त्यहाँ मानिसहरूको एउटा समूह हुन्छ, जो यसअघि पोपतन्त्रको हातमा थिए, र जसले त्यसपछि नक्कली उत्तरका राजाको हातबाट “उम्कन्छन्।” ती मानिसहरू यसअघि पोपीय शक्तिको पञ्जामा बाँधिएका थिए। ती मानिसहरूलाई हेरोदको जन्मदिनको भोजमा यूहन्ना बप्तिस्मादाता द्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, जो त्यसबेला मृत्यु वा छुटकाराको प्रतीक्षामा रोमी कारागारको कैदमा थिए। आइतबारको व्यवस्थाको समयमा पोपतन्त्रको बन्दीपनबाट उम्कने मानिसहरूको वर्गलाई तीन गोत्रहरूले प्रतिनिधित्व गर्छन्, र यसरी तिनीहरूले आधुनिक बेबिलोनको त्रिविध संरचनाको प्रतीकात्मक जनाउँछन्।

ठीक त्यही समयमा, प्रकाशको पुस्तक अध्याय अठारको दोस्रो स्वरले ती मानिसहरूलाई बाबेलबाट निस्केर भाग्न बोलाउँछ, ताकि तिनीहरूले त्यसबेला आरम्भ हुन लागेका उनका न्यायहरूमा भाग नलिऊन्। त्यो दोस्रो स्वर ख्रीष्टको स्वर हो, तर यसले त्यसबेला ठूलो स्वरले तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देश घोषणा गरिरहेका एक लाख चवालीस हजारको स्वरलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। जब तिनीहरू हातबाट उम्कन्छन् (जो अधीनताको प्रतीक हो), तब तिनीहरू उत्तरका नक्कली राजाको हातबाट उम्कन्छन्, र त्यसपछि तिनीहरूले उत्तरका साँचो राजाको हात भेट्टाउँछन्।

कर्मेल पर्वतमा बालका अगमवक्ताहरू मारिए, र तिनीहरूले प्रतिनिधित्व गर्ने पुरुषस्वरूप झूटा देवता राज्य हो, अनि अश्तारोतका अगमवक्ताहरूले मण्डलीको प्रतिनिधित्व गर्छन्। एलियाले बालका अगमवक्ताहरूलाई मारे, यसरी छैटौँ राज्यको अन्त्यलाई चिन्हित गर्दै, यद्यपि सलोमीद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको धर्मत्यागी प्रोटेस्टेन्टवादको धर्म अझै पनि प्रतिनिधित्व भइरहेको थियो। सलोमी, अर्थात् धर्मत्यागी प्रोटेस्टेन्टवाद, सलोमीकै रूपमा हेरोदलाई प्रलोभनमा पार्छे, र दस राजाहरू सात शिरहरूमध्ये एक भएको आठौँ शिरसँग मण्डली र राज्यको गठबन्धनमा प्रवेश गर्न सहमत हुन्छन्। सलोमी नै ती हुन् जसलाई व्यभिचारी हेरोदले आफ्नो हृदयमा लालसा गर्छ।

हेरोदको हृदयमा रहेको अनाचारपूर्ण कामनाले आफ्नो हृदयमै तिनीहरूको देहलाई एक बनायो, र यसरी ऊ सलोमीसँग एक भयो।

हेरोदको जन्मदिनको भोजमा, हेरोद र सलोमी एकताबद्ध भए, र अहाबद्वारा प्रतिरूपित हेरोद उत्तरी राज्यका दस राजाहरूको शिर हो। चाँडै आउन लागेको आइतबारको व्यवस्थाको समयमा, पृथ्वीको पशुको छैटौँ राज्य त्यसबेला अन्त्य हुन्छ जब चर्च र राज्यका सिङ्गहरूको संयोजनलाई प्रतिनिधित्व गर्ने एउटा सिङ्ग बनेका सिङ्गहरू (पशुको मूर्ति) एलियाद्वारा मारिन्छन्। त्यसपछि सलोमीले हेरोदलाई मोहित पार्छे, ऊसँग एक हुन्छे, र आफ्नो राज्यको आधा भाग (विश्वव्यापी राज्य) आफ्नी आमालाई (विश्वव्यापी चर्च) दिन उसलाई राजी गराउँछे। त्यसपछि सलोमीले अहाब र उसका दस कुलहरूमाथि नियन्त्रण लिएकी हुन्छे, किनकि ती दसै राजाहरू एकअर्कासँग पूर्ण सहमत हुन्छन्।

तिनीहरूले आफ्नो शक्ति र सामर्थ्य जसलाई दिन्छन्, त्यो पशु त्यही हो जसमा वेश्या सवार छे। उक्त पशुले प्रतिमाको चरित्रलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, जुन मण्डली र राज्यको संयोजन हो, जहाँ स्त्री (मण्डली) त्यस सम्बन्धमाथि नियन्त्रणमा छे; किनकि यो ल्याटिन विवाह हो, जहाँ थर पत्नीको नाम हुन्छ, र जहाँ स्त्रीले पुरुषमाथि शासन गर्छे, सत्य वैवाहिक सम्बन्धको विरुद्धको विद्रोहमा।

ती दस राजाहरू एउटै मन र एउटै हृदयका छन्।

दस राजाहरू, जसका अगुवा आहाब, अथवा हेरोद, हुन्, हेरोदियाकी छोरी सलोमीद्वारा मोहित पारिएका छन्। संयुक्त राष्ट्रसंघ, जो आइतबारको व्यवस्थाको समयमा सलोमी—पतनशील प्रोटेस्टेन्टवादको झूटा धर्म—द्वारा मोहित पारिन्छ, र जो पहिले बाइबलको भविष्यवाणीको छैटौँ राज्य थियो, दस राजाहरूको राज्यमा नियन्त्रण ग्रहण गर्छ; ती सबैले क्याथोलिक धर्मलाई आफ्नो राज्यको आधा भाग दिन सहमत हुन्छन्। उनीहरूले यो सर्वसम्मत निर्णय गर्छन्, किनकि सबै राजाहरू सलोमीको मोहमयी नृत्यद्वारा मोहित पारिएका थिए। उनीहरू यूहन्ना बप्तिस्मा दिनेवालाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएकाहरूलाई मार्ने कार्यमा आफ्नो संयुक्त शक्ति लगाउन सहमत हुन्छन्।

पशु (संयुक्त राष्ट्र) एक प्रधान राजाद्वारा शासित छ, अर्थात् येजेबेलकी छोरीद्वारा। येजेबेलले आफ्नी छोरीलाई हेरोद र अन्य राजाहरूसित व्यभिचारी तथा रक्तसम्बन्धी अनैतिक सम्बन्ध आरम्भ गर्न निर्देश दिएकी थिई, किनकि ऊ वेश्याहरूकी आमा हो। ऊ आफ्नी नै छोरीकी दलाल हो। हेरोद, आहाब र संयुक्त राष्ट्र झूटा अगमवक्ताद्वारा मोहित पारिए, जो संयुक्त राज्य अमेरिका हो। बालका अगमवक्ताहरू मारिएपछि संयुक्त राज्य अमेरिका छैटौँ राज्य रहन छोड्छ, र अश्तारोथका अगमवक्ताहरू (सलोमी) तुरुन्तै सातौँ राज्यको शासक शक्ति बन्छन्, किनकि त्यसले संयुक्त राज्य अमेरिकामा भर्खरै सम्पन्न गरेको कार्यलाई संसारमा पुनरावृत्ति गर्दछ।

पशु भनेका ती राजाहरू हुन् जो वेश्याकी छोरीसँग सम्बन्धमा छन्, र वेश्या भनेकी ती स्त्री हो जसले पशुमाथि शासन गर्छे। येशूले कुनै कुराको अन्त्यलाई त्यसै कुराको आरम्भद्वारा दृष्टान्तित गर्नुहुन्छ। जसरी प्रकाशको पुस्तकको सत्रौँ अध्यायमा आठ राज्यहरूको दृष्टान्तले दानिएलको पुस्तकको दोस्रो अध्यायका आठ राज्यहरूलाई उद्घाटित गर्‍यो, त्यसरी नै पशु र पशुमाथि सवार भएकी स्त्रीले अर्को एउटा भविष्यसूचक सत्यलाई उद्घाटित गर्छ, जुन यस सिद्धान्तमा आधारित छ कि पहिलोले अन्तिमको प्रतिनिधित्व गर्छ।

प्रकाशको पुस्तकको सत्रौँ अध्याय बाइबलीय भविष्यवाणीका राज्यहरूको अन्तिम उल्लेख हो, र यसैले बाइबलीय भविष्यवाणीका राज्यहरूको पहिलो उल्लेख भएको दानिएलको दोस्रो अध्यायले पनि भविष्यसूचक आवश्यकताअनुसार अवश्य नै आठ राज्यहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्नुपर्छ, जसमध्ये आठौँ राज्य ती सातमध्येकै थियो। त्यसै गरी, सत्रौँ अध्यायमा स्त्री र उसले सवार भएको जनावरमाथिको न्याय १७९८ मा व्यभिचारिणीमाथि भएको पहिलो न्यायमा पनि प्रतिनिधित्व गरिएको हुनुपर्छ।

सत्र अध्यायको आरम्भमै स्वर्गदूतले यूहन्नालाई उसले चढ्ने जनावर र त्यस महान् वेश्याको न्याय देखाउन लागेको छ भनी जानकारी दियो। वेश्यालाई पहिलो पटक न्याय गरिएको समय १७९८ हो, जब पापतन्त्रले आफ्नो घातक घाउ प्राप्त गर्‍यो, र अन्त्यको समय आइपुग्यो, भनी ठीकसँग बुझिएको छ। तथापि, जब भविष्यवाणीसम्बन्धी इतिहासमा “अन्त्यको समय” प्रस्तुत गरिन्छ, त्यहाँ सधैं मानिसहरूद्वारा प्रतीक गरिएका दुईवटा मार्गचिह्नहरू हुन्छन्। हारून र उनका भाइ मोशाको जन्म त्यस इतिहासमा अन्त्यको समय थियो। ती दुई मार्गचिह्नहरूले यूहन्ना बप्तिस्मादाताको जन्मलाई प्रतीकात्मक रूपमा जनाए, र छ महिनापछि उनका भतिजा येशूको जन्मलाई पनि; यसरी त्यस इतिहासको अन्त्यको समयलाई चिह्नित गरियो। सत्तरी-वर्षीय बन्धनको अन्त्यमा, जसले १७९८ को अन्त्यको समयलाई प्रतीकात्मक रूपमा जनाउँछ, दारियस र उनका भतिजा साइरस अन्त्यको समयका दुई मार्गचिह्नहरू हुन्। तिनीहरू संयुक्त रूपमा १९८९ को अन्त्यको समयमा रेगन र पहिलो बुशलाई प्रतीकात्मक रूपमा जनाउँछन्।

१७९८, अर्थात् मिलेराइट इतिहासमा दानियेलको पुस्तकको मुहर खोलिएको अन्तको समय, ले क्याथोलिकवादको पशुको राजनीतिक तत्त्वको भविष्यसूचक मृत्युलाई चिन्हित गर्यो। नेपोलियनका जनरल बर्थिएर सोझै भ्याटिकनभित्र पसे, पोपलाई गिरफ्तार गरे र क्याथोलिकवादको पशुको राजनीतिक अधिकारको अन्त गरिदिए। एक वर्षपछि, १७९९ मा, शताब्दीयौँदेखि त्यस पशुमाथि सवार हुँदै आएकी स्त्री, जो पोपद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएकी थिई, बन्दी अवस्थामा मरी। त्यस व्यभिचारिणीको न्यायमा, राष्ट्रहरूमाथि शासन गर्न उसले प्रयोग गरेको त्यस पशुमाथिको न्याय पनि समावेश छ। प्रकाशको पुस्तकको अध्याय सत्रले पशुको न्याय र त्यस पशुमाथि शासन गर्ने तथा त्यसैमाथि सवार रहने व्यभिचारिणी—दुवैको न्यायलाई पहिचान गराउँछ।

आठौँ शिर, जो सातमध्ये कै हो, त्यो पोपसम्बन्धी शक्ति हो, जसले त्यस पशुमाथि शासन गर्छ जो दश राजाहरू मिलेर बनेको छ, र ती राजाहरूलाई त्यस वेश्याकी छोरीले नियन्त्रण गर्छे, जो पशुमाथि आरूढ छे। सातमध्ये कै भएको आठौँ राज्यका तत्त्वहरू संयुक्त राज्य अमेरिकाभित्र पशुको प्रतिमा गठन हुँदा सात राष्ट्रपतिमध्ये कै भएको आठौँ तथा अन्तिम राष्ट्रपतिमा देखिनैपर्छ। गणतन्त्रवाद र प्रोटेस्टेन्टवादका धर्मत्यागी सिङ्गहरूको संयोजनमा पशुको प्रतिमामाथि शासन गर्ने एउटा “शिर” हुनैपर्छ, र त्यो शासक असाधारण प्रकारको तानाशाह हुनेछ।

हामी यो अध्ययनलाई अर्को लेखमा निरन्तरता दिनेछौं।