दानियलको पुस्तक - सड्सट्ठी नम्बर

तेस्रो धिक्कारको इस्लाम सेप्टेम्बर ११, २००१ मा भविष्यसूचक इतिहासमा प्रवेश गर्‍यो, र त्यो तुरुन्तै रोकियो। त्यस समयमा पछिल्लो वर्षा पर्न थाल्यो, तर त्यो “नापिएको” थियो।

“पूर्वी बतासको दिन” ले पछिल्लो वर्षाको आगमनलाई, साथै तेस्रो धिक्कारको इस्लामलाई पनि चिन्हित गर्दछ। यसले त्यही इतिहासको आरम्भलाई पनि सूचित गर्दछ जहाँ “याकूबको अधर्म शुद्ध पारिन्छ।” पूर्वी बतासको दिन सेप्टेम्बर ११, २००१ मा आइपुग्यो, र त्यही बिन्दुमा जीवितहरूको न्याय आरम्भ भयो। जीवितहरूको न्याय तेस्रो स्वर्गदूतको समापनकार्य हो, र त्यहीँ एक लाख चवालीस हजारका पापहरू हटाउने कार्य प्रारम्भ भयो। यशैयाले “यसद्वारा” भनेर लेख्दा त्यसैको अर्थ जनाएका हुन्।

“यसद्वारा” भन्दा अगाडि आउने शब्दहरू यी हुन्: “मापमा, जब त्यो अगाडि बढ्दछ, तब तिमी त्यससँग वादविवाद गर्नेछौ; पूर्वीय बतासको दिनमा उहाँले आफ्नो प्रचण्ड बतास थाम्नुहुन्छ।” “यसद्वारा” ले याकूबका रूपमा प्रस्तुत गरिएकाहरूबाट पाप शुद्ध पार्ने ती विशिष्ट परीक्षात्मक सत्यहरूलाई चिन्हित गर्दछ। ती सत्यहरूमा पछिल्लो वर्षाको आगमनलाई चिह्नित गर्ने घटना (9/11) समावेश छ। ती सत्यहरूमा पछिल्लो वर्षाको परिभाषा “एउटा सन्देश” हो भन्ने कुरा समावेश छ, र त्यो “सन्देश” इस्लाम हो। यसमा “पूर्वीय बतास” तेस्रो हायको इस्लाम हो भन्ने सत्य पनि समावेश छ, र यसमा इस्लामको त्यसपछिको संयम (थाम्नुहुन्छ) सम्बन्धी भविष्यवाणीगत विशेषता पनि समावेश छ।

परीक्षा स्वयं नै “वादविवाद” द्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, जसको आरम्भ सेप्टेम्बर 11, 2001 मा भयो। पहिलो निराशालाई प्रतिनिधित्व गर्दा यर्मियालाई परमेश्वरतर्फ “फर्कनु” र बहुमूल्यलाई निकृष्टबाट अलग गर्न सल्लाह दिइयो। परीक्षाको सन्देशको “फल” ले उपासकहरूका दुई वर्ग उत्पन्न गर्दछ।

मूर्खको न्याय यसरी चित्रित गरिएको छ: “जब उसले वेदीका सबै ढुङ्गाहरूलाई चूनढुङ्गाजस्तै टुक्राटुक्रा पारिएका बनाउँछ, तब अशेरा-स्तम्भहरू र मूर्तिहरू खडा रहनेछैनन्।” यशैयाले अध्याय अठ्ठाइस र उनन्तीसमा सबै कुरा उल्ट्याइदिनेहरूका विरुद्धको घोषणालाई सन्दर्भ गरिरहेका छन्। तिनीहरू ती हुन् जसले मुहर लगाइएको पुस्तक बुझ्न सक्दैनन्। दुष्टहरूको काम (फल) कुम्हारको माटोजस्तै ठानिनुपर्छ।

दुष्टहरूको काम कुम्हारको माटोजस्तै हुनेछ, र अध्याय सत्ताइसमा तिनीहरूको कामलाई त्यस्तै प्रकारले चित्रित गरिएको छ, अर्थात् चकनाचुर पारिएका खडियाका ढुङ्गाहरूझैँ। खडिया वा कुम्हारको माटो सजिलै पिसिएर धुलो बन्छ, र “वेदीका सबै ढुङ्गाहरूलाई चकनाचुर पारिएका खडियाका ढुङ्गाहरूझैँ बनाइने” कार्यको प्रतीक, साथै “वनदेवताका थानहरू र मूर्तिहरू” भत्काइने कार्य, ताकि ती “फेरि खडा नहून्,” राजा योशियाको सुधारद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको कार्य हो। अन्तिम जागृति र सुधारमा, जो योशियाको सुधारद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, एडभेन्टिस्टहरूको संस्थागत संरचना उजाड हुनेछ, किनकि “सुरक्षित नगर उजाड हुनेछ, र बासस्थान त्यागिनेछ, र उजाडस्थानझैँ छोडिनेछ।” तिनीहरूका सबै कामहरू, अर्थात् संसारभरिका हजारौँ मण्डलीहरू, विद्यालयहरू, कलेजहरू, विश्वविद्यालयहरू, अस्पतालहरू, र कार्यालय भवनहरू, भविष्यवाणीअनुसार कुटिएर मूल्यहीन धुलोमा परिणत गरिनेछन्।

सदस्यता पनि उजाड हुनेछ, किनकि “बुझाइ नभएका” ती “मानिसहरू” “ओइलाएका” “हाँगाहरू” जस्ता हुनेछन्, जो “भाँचिएर खसालिनेछन्” र “आगोमा हालिनेछन्,” किनकि “जसले तिनीहरूलाई बनायो, उसले तिनीहरूमाथि कृपा गर्नेछैन, र जसले तिनीहरूलाई गठन गर्‍यो, उसले तिनीहरूलाई कुनै अनुग्रह देखाउनेछैन।”

जब परीक्षात्मक सन्देशद्वारा सम्पन्न हुने पृथक्करण पूर्ण हुन्छ, तब प्रकाशितवाक्य अध्याय अठारको दोस्रो स्वरले परमेश्वरका अरू बथानलाई बेबिलोनबाट बाहिर बोलाउँछ; किनकि त्यस दिन “यसो हुनेछ” कि “ठूलो तुरही फुकाइनेछ, र अश्शूर देशमा नाश हुन लागेकाहरू, तथा मिश्र देशका निर्वासितहरू आउनेछन्, र यरूशलेममा रहेको पवित्र पर्वतमा परमप्रभुको आराधना गर्नेछन्।”

हामीले विचार गरिरहेको यो खण्ड (यशैया सत्ताइस, पदहरू आठदेखि तेह्रसम्म) ले सेप्टेम्बर ११, २००१ मा आरम्भ भएको भविष्यसूचक इतिहासलाई चिनाउँछ, र अन्ततः परमेश्वरको अर्को बगाललाई बेबिलोनबाट बाहिर बोलाउनेहरूका परीक्षा र शुद्धीकरणलाई चित्रित गर्दछ। यही अध्यायका आरम्भिक पदहरूले त्यही इतिहासकै अवधिमा गाइने एउटा गीतलाई चिनाउँछन्।

दाखबारीको गीत त्यो गीत हो जसले सर्वप्रथम परमेश्वरका जनहरूलाई उहाँले प्रेम गर्नुभएको र हेरचाह गर्नुभएको एउटा दाखबारीको रूपमा चिनाउँछ। त्यसपछि यसले ख्रीष्टको धार्मिकतालाई समात्न चाहने जो कोहीका लागि पनि स्वीकार गरिने प्रतिज्ञा प्रस्तुत गर्दछ। त्यसपछि यसले दुई चरणका वर्षाद्वारा प्रतीकित पवित्र आत्माको उण्डेलाइने प्रतिज्ञालाई चिनाउँछ। वर्षाको पहिलो चरणले फूल र कोपिलाहरूलाई जीवन्त बनाउँछ, र दोस्रो चरणले पृथ्वीलाई फलले भरिपूर्ण बनाउँछ।

दाखबारीको गीत त्यस्तो गीत हो जसले त्यो समयावधिलाई चिनाउँछ, जब परमेश्वर पहिलेका चुनिएका जनलाई छोडेर अगाडि बढ्दै हुनुहुन्छ, र त्यसैबेला नयाँ चुनिएका जनसँग करारमा प्रवेश गर्दै हुनुहुन्छ। आठौँ पददेखि अगाडिका पदहरूले अध्यायका प्रारम्भिक पदहरूलाई केवल दोहोर्‍याउँदै र विस्तार गर्दैछन्। अध्यायको पहिलो पदले त्यही घटनालाई चिनाउँछ, जुन आठौँ पदमा “पूर्वीय बतासको दिन” भनेर चिनाइएको छ।

अजिङ्गर शैतान हो, तर गौण अर्थमा त्यो मूर्तिपूजक रोम पनि थियो।

दानिएलको अध्याय सातका मूर्तिपूजक रोमका दस राजा, र प्रकाशको अध्याय बाह्रका दस राजा, अन्तिम दिनहरूमा प्रकाश सत्रका दस राजाहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्।

यशैया २७ को पहिलो पदले अजिङ्गरको न्यायको आरम्भलाई चिन्हित गर्दछ, जुन ११ सेप्टेम्बर, २००१ मा, पूर्वी हावाको दिनदेखि आरम्भ भयो। पृथ्वीका राजाहरू, र तिनीहरूका विश्वव्यापी व्यापारी साझेदारहरूको न्याय, “समुद्रहरू” का बीचमा “पूर्वी हावा” द्वारा पृथ्वीको आर्थिक संरचना नष्ट गरिँदा पूरा हुन्छ।

यशैया अध्याय सत्ताइस, पद एकदेखि सातसम्म, पद आठदेखि तेह्रसम्ममा पुनः दोहोर्याइएको र विस्तार गरिएको छ। यसले यो संकेत गर्दछ कि “पूर्वीय बतासको दिन” मा पृथ्वीका राजाहरू र व्यापारीहरू भयसँग सामना गर्न लाग्नेछन्, र त्यो बिन्दुदेखि उनीहरूको भय इतिहासभरि अझ बढ्दै जान्छ। त्यो भयले सेप्टेम्बर ११, २००१ यता पृथ्वीका प्रगतिशील विश्ववादीहरूको अतार्किक र हतारपूर्ण चालहरूलाई चिन्हित गर्दछ, किनकि तिनीहरूले आफ्नो कार्यक्रमलाई तार्किक रूपमा अपेक्षा गरिएभन्दा अझ पर र अझ आक्रामक रूपमा अघि बढाइरहेका छन्। शैतान, र उसका प्रतिनिधिहरू, अर्थात् पृथ्वीका व्यापारीहरू र राजाहरू (विश्ववादीहरू), जो अजिङ्गरका प्रतीकहरू हुन्, तिनीहरू जान्दछन् कि तिनीहरूको समय छोटो छ।

पूर्वी बतासको दिन, जसले सन् 2001 मा आर्थिक सङ्कट उत्पन्न गर्‍यो, र जुन त्यतिबाट निरन्तर झन् खराब हुँदै गएको छ, वैश्वीकरणवादी सञ्चारमाध्यमहरूले जे दाबी गर्न खोजे पनि, त्यही विषय हो जसले संसारलाई त्यही बिन्दुमा सामना गर्छ जब अजिङ्गरलाई आफ्नो समय थोरै मात्र बाँकी रहेको थाहा हुन्छ। त्यसपछि उसले समस्त पृथ्वीमाथि नियन्त्रण कायम गर्ने आफ्नो गतिविधिहरूलाई तीव्र बनाउँछ, र उसले त्यसो त्यही बेला गर्छ जब “धिक्कार” (तेस्रो धिक्कार) “पृथ्वी र समुद्रका बासिन्दाहरू” माथि ल्याइन्छ।

तेस्रो विपत्तिको इस्लाम (पूर्वी हावा) को आगमन, सेप्टेम्बर ११, २००१ मा, यस्तो आर्थिक विपत्ति उत्पन्न भयो जसले विश्वव्यापीवादीहरूलाई पृथ्वीमाथि एक विश्व सरकार थोपर्ने आफ्नो प्रयत्नलाई तीव्र बनाउन बाध्य पारेको छ। तथापि, इस्लामले आफ्नो भूमिका पूरा गर्न निरन्तरता दिइरहेको छ। सायद बाइबलीय भविष्यवाणीको प्रतीकका रूपमा इस्लामसम्बन्धी सबैभन्दा गम्भीर प्रकाशना, इस्लामको पहिलो उल्लेखमै पाइन्छ।

परमेश्वरको वचन कहिल्यै असफल हुँदैन। इस्लाम प्रसववेदनामा परेकी स्त्रीझैँ पीडा उत्पन्न गर्दै जाँदा, बाइबलीय भविष्यवाणीमा इस्लामको पहिचान गरिएको छ भन्ने कुरा स्वीकार गर्न सक्ने केही मानिसहरूले समेत ती दुई पदमा निहित स्पष्ट तथ्यलाई अझै पूर्णतः ग्रहण गरेका छैनन्। कतिपयले यो बुझ्न सक्छन् कि समस्त पृथ्वीका हरेक मानिसलाई एउटै साझा शत्रुको विरोध गर्न एकत्र गर्ने शक्ति इस्लाम नै हो, र निस्सन्देह यो सत्य हो। तैपनि, पदको अन्तिम वाक्यांश अझ गम्भीर सत्य हो। सन् २००१ सेप्टेम्बर ११ मा संसार हल्लिएको थियो, र यसै वर्षको अक्टोबर ७ मा हमासले इस्राएलविरुद्ध गरेको आक्रमणले हालसालै फेरि हल्लिएको छ। तर युद्धको आत्मा र आकस्मिक विनाश इश्माएलका सबै भाइहरूको “उपस्थितिमा” छ भन्ने कुरा देख्न कोही पनि इच्छुक छैन।

साउदी अरेबिया, संयुक्त अरब इमिरेट्स, कतार, कुवेत, ब्रुनेई र बहरेनजस्ता इस्लामी राष्ट्रहरूले आकस्मिक आक्रमण गर्दा कस्तो विनाश गरिनेछ? इश्माएलको आत्मा “उसका सबै भाइहरू” भित्र छ, र अहिलेसम्म अफगानिस्तान वा इराकजस्ता देशहरूबाट तेस्रो विपत्तिद्वारा उत्पन्न भएको युद्ध, इश्माएलको भविष्यवाणी पूर्ण रूपमा पूरा हुँदा एकदमै भिन्न हुनेछ। पाकिस्तानसँग कति वटा आणविक बम छन्?

पहिलो र दोस्रो इस्लामी विपत्तिमा प्रकट गरिएझैँ, इस्लामी युद्धको भविष्यसूचक विशेषता भनेको आकस्मिक र अप्रत्याशित आक्रमण हो। के समृद्ध इस्लामी राष्ट्रहरूमा यति पर्याप्त आर्थिक स्रोतहरू छन् कि इन्धनले भरिएका जेटहरू, कार बमहरू, दन्किएका टायरहरू, बलात्कार र छुराभन्दा अझ परिष्कृत तथा घातक हतियारहरू गोप्य रूपमा सुरक्षित गर्न वा उत्पादन गर्न सकून्? के परमेश्वरको वचनमा विश्वास गरिनु पर्ने होइन?

मिलरको सपनाका सबै रत्नहरू अन्तिम दिनहरूमा परीक्षात्मक सत्य बन्छन्, यदि अरू केही नभए तापनि कम्तीमा यस यथार्थका कारण कि ती सत्यहरू अस्वीकार गरिएका छन् र भविष्यवाणीले तिनीहरू पुनर्स्थापित हुनेछन् भनेर पहिचान गर्दछ। तर ती रत्नहरूमध्ये केही, जस्तै स्वर्गीय पवित्रस्थानमा ख्रीष्टको कार्य र तेस्रो धिक्कारको इस्लाम, यस्ता भविष्यवाणीहरूलाई जनाउँछन् जुन केवल अत्यन्त अन्तिम दिनहरूमा मात्र पूरा हुन्छन्। एउटाले परमपवित्र स्थानमा ख्रीष्टको कार्यलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, जो निश्चय नै वर्तमान परीक्षात्मक सत्य हो, र अर्कोले मध्यरातको पुकारको सन्देशलाई जनाउँछ, जुन फेरि वर्तमान परीक्षात्मक सत्य हो।

मिलरवादी आन्दोलन र सन् 1989 को अन्तको समयलाई—जसले क्रमशः एक लाख चवालीस हजारको आन्दोलनको परिचय गराउँछ—एकसाथ बुन्ने सूत्र “सात समय” हो, जुन मिलरको पहिलो रत्न थियो र एडभेन्टवादले पुराना बाटाहरू छाड्दै जाँदा सबैभन्दा पहिले पन्छाइएको पनि यही थियो। सन् 1863 को विद्रोहदेखि सन् 1989 को अन्तको समयसम्मका एक सय छब्बीस वर्षले “सात समय”लाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। दुई हजार पाँच सय बीसलाई बाह्र सय साठीका दुई अवधिमा विभाजन गरिएको थियो, र बाह्र सय साठीको दशौँ भाग, वा दशांश, एक सय छब्बीस हुन्छ। निर्माण गर्नेहरूले अस्वीकार गरेको ढुङ्गो यति दीर्घ छ कि त्यसले तीन स्वर्गदूतका पहिलो र अन्तिम आन्दोलनहरूलाई जोड्दछ। यसो गर्दा यसले “सात समय”को सत्य पनि वर्तमानको जाँच गर्ने सत्य हो भनी पहिचान गराउँछ, र यही त्यो सत्य हो जो अब केवल आधारशिला मात्र नरही कुनाको शिरोढुङ्गो बन्छ।

अब हामी दानिएलको पुस्तकमा उल्लिखित उलाइ नदीको दर्शनद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको मिलेराइट आन्दोलनमा ज्ञानको वृद्धिबारे हाम्रो विचार-विमर्शलाई यहीँ विराम दिनेछौँ, र आफ्नो ध्यान हिद्देकेल नदीको त्यस दर्शनतर्फ मोड्नेछौँ, जसले एक लाख चवालीस हजारको आन्दोलनमा ज्ञानको वृद्धिलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ।

अब हामी १८६३ देखि १९८९ सम्मका एक सय छब्बीस वर्षलाई समेट्ने एडभेन्टवादका चार पुस्ताबारे विचार गर्न आरम्भ गर्नेछौं।

हामी त्यो अध्ययन अर्को लेखमा सुरु गर्नेछौँ।