दानिय्येलको पुस्तक - बान्नब्बे नम्बर

मिलेराइट आन्दोलनमा ज्ञानको वृद्धि अनमुद्रित गरियो, र त्यसले मुख्यतया, तर केवल मात्र होइन, संयुक्त राज्य अमेरिकाका दाबी गर्ने प्रोटेस्टेन्टहरूलाई परिक्षा गर्‍यो। सार्दिस—पोपीय प्रभुत्वको अन्धकारबाट बाहिर निस्कँदै गरेको मण्डली—स्वर्गीय पवित्रस्थान स्वर्गमा खोलिँदा प्रकट गरिनुपर्ने सुसमाचारको अझ परिपूर्ण समझतर्फ अगुवाइ गरिँदै थियो। तेस्रो स्वर्गदूतको आन्दोलनमा ज्ञानको वृद्धि ११ सेप्टेम्बर २००१ मा अनमुद्रित गरियो, र त्यसले संसारभरिका लाओडिसियाली एडभेन्टवादलाई परिक्षा गर्‍यो। यस कारणले, दानिएल अध्याय ११ का अन्तिम छ पदहरूमा प्रतिनिधित्व गरिएको सत्य, जुन ज्ञानको वृद्धिको स्रोत हो, लाओडिसियाली एडभेन्टवादद्वारा प्रतिरोध गरियो।

दानिएलका अन्तिम छ पदहरूको सन्देशको प्रस्तुति लाओदिकीया अद्वेन्टवादका आत्मनिर्भर सेवकाइहरूको परिवेशमा आरम्भ भयो, र त्यसपछि समयक्रमसँगै लाओदिकीया अद्वेन्टवादका प्रख्यात धर्मशास्त्रीहरू (विद्वान्हरू) सँग यसको सामना भयो। यस सन्देशलाई अविश्वसनीय ठहराउने प्रयत्नमा प्रयोग गरिएका अस्त्रहरूले, अपवादविना, परीक्षण र आक्रमणको अधीनमा रहेका ती पदहरूको अझ बढी ज्योति र स्पष्टता उत्पन्न गरे। ती आक्रमणहरूले अन्ततः त्यस्ता भविष्यसूचक बुझाइहरूतर्फ डोर्‍याए, जुन पहिले पहिचान गरिएका थिएनन्, तर त्यसबेला स्थापित भए र तेस्रो स्वर्गदूतको अग्रसर ज्योतिको अंश भएको पाइयो।

मिलेराइटहरूले केवल बाइबलको भविष्यवाणीका चारवटा राज्यहरूलाई मात्र चिनेका थिए, तर 1844 को केही समयपछि यो बुझियो कि संयुक्त राज्य अमेरिका प्रकाश 13 को पृथ्वीबाट निस्केको जनावर थियो, र त्यस समझले यो स्पष्ट पार्‍यो कि पोपसत्ता केवल रोमी राज्यको एउटा अंश मात्र थिएन, बरु वास्तवमा त्यो बाइबलको भविष्यवाणीको पाँचौँ राज्य थियो।

जब दानिएल अध्याय एघारका अन्तिम छ पदहरू अनमुद्रित भए, तब यो चिन्नमा आयो कि ती छ पदहरूमा चित्रित सम्पूर्ण क्रमले सिस्टर ह्वाइटले भर्खरै “मूर्तिपूजकता,” “पोपतन्त्र,” र “प्रोटेस्टेन्टवाद” भनी पहिचान गरिदिएका तीन शक्तिहरूका परस्पर क्रियाकलापहरूलाई सम्बोधन गरिरहेको थियो। शत्रुले तर्क गर्‍यो कि एकचालीसौँ पदको “महिमामय देश” प्रोटेस्टेन्टवाद वा सेभेन्थ-डे एडभेन्टिस्ट मण्डलीमध्ये कुनै एकको प्रतीक हो, तर “महिमामय देश” संयुक्त राज्य अमेरिका हो, र एकचालीसौँ पदमा उत्तरको राजा (पोपतन्त्र) ले चाँडै आउन लागेको आइतबारको व्यवस्थाको समयमा संयुक्त राज्य अमेरिकामाथि विजय प्राप्त गर्छ। “महिमामय देश” लाई संयुक्त राज्य अमेरिका बाहेक अरू केही ठान्ने शैतानी भ्रमको उद्देश्य पुरुष र स्त्रीहरूलाई यो कुरा चिन्नबाट रोक्नु हो कि १९८९ मा सोभियत सङ्घको पतनपछिको, दानिएल अध्याय एघारका अन्तिम छ पदहरूले प्रतिनिधित्व गर्ने अवधिभित्रको, अर्को भविष्यसूचक घटना चाँडै आउन लागेको आइतबारको व्यवस्था हो।

सातौँ-दिनका एड्भेन्टिस्टहरूका लागि यसको अर्थ यो हो कि एकचालिसौँ पदले परमेश्वरको मण्डलीका लागि अनुग्रह-अवधिको समाप्तिलाई संकेत गरिरहेको छ, र लाओडिसियाली एड्भेन्टिज्मले सुन्न सबैभन्दा नचाहने कुरा यही हो कि तिनीहरूको अनुग्रह-अवधिको समय समाप्त हुन लागिरहेको छ! प्रभुले तर्कलाई यस्तो बिन्दुसम्म डोर्‍याउनुभयो जहाँ यो स्वीकार गरियो कि जब मूर्तिपूजक रोमले ईसा पूर्व 31 मा एक्टियमको युद्धमा संसारमाथि नियन्त्रण लियो, तब त्यसले पहिले दानिय्येल अध्याय आठमा प्रतिनिधित्व गरिएका तीन भौगोलिक शक्तिहरूमाथि विजय प्राप्त गर्नै परेको थियो।

यो स्थापित तथ्य थियो कि “दक्षिण”, “पूर्व” र “रमणीय देश” ले ती तीन भौगोलिक क्षेत्रहरूको प्रतिनिधित्व गर्दथे, जसमाथि मूर्तिपूजक रोमले अधिकार जमायो, जब बाइबलको भविष्यवाणीअनुसार चौथो राज्यको रूपमा पृथ्वीको सिंहासनमा त्यो आरोहण गर्‍यो। यस तथ्यसँग सम्बन्धित अर्को कुरा यो थियो कि दानिएल अध्याय सातमा देखाइएझैं, बाइबलको भविष्यवाणीअनुसार पाँचौँ राज्यको रूपमा पृथ्वीको सिंहासनमा आरोहण गर्दा पोपवादी रोमले पनि तीन भौगोलिक शक्तिहरूमाथि विजय प्राप्त गर्नु अनिवार्य थियो।

एकचालीसौँ पदको “महिमामय देश” सम्बन्धी विवादमा, प्रभुले पहिचान गराउनुभयो कि अगमवाणीमा रोमका तीन प्रकट रूपहरू छन्। पगान रोम, जसको पछि पोपवादी रोम आयो, र त्यसपछि अन्तिम दिनहरूको रोम थियो, जसलाई हामीले “आधुनिक रोम” भन्यौँ। अगमवाणीका दुई दृढ र स्थापित सत्यहरूको आधारमा—पहिलो, परमेश्वर कहिल्यै परिवर्तन हुनुहुन्न; र दोस्रो, सत्य दुई साक्षीहरूको साक्षीद्वारा स्थापित हुन्छ—हामी कुनै डगमगाहट बिना यस निष्कर्षमा पुग्यौँ कि दानिएल अध्याय ११ का अन्तिम छ पदहरूमा उत्तरका राजाका निम्ति रहेका ती तीन अवरोधहरूले तीन आधुनिक भौगोलिक शक्तिहरूको प्रतिनिधित्व गर्नैपर्थ्यो।

यस मान्यताले हामीले पहिले नै निकालेको निष्कर्षलाई पुष्टि गर्‍यो, किनकि हामी “महिमामय देश” लाई एक भौगोलिक शक्ति (संयुक्त राज्य अमेरिका) को रूपमा पहिचान गर्दै आएका थियौँ, र यसले एक मण्डलीलाई प्रतिनिधित्व गर्छ भन्ने मूर्खतापूर्ण धारणालाई अस्वीकार गरेका थियौँ, जबकि मण्डली एक आत्मिक शक्ति हो। हामीले यो धारणा त्यस विश्वासको आधारमा ग्रहण गरेका थियौँ, जुन सधैँ पुष्टि हुँदै आएको छ, कि परमेश्वरको वचनमा कुनै संयोग हुँदैन। धेरै साक्षीहरूको आधारमा यो स्पष्ट छ कि अन्तिम दिनहरूमा परमेश्वरको मण्डली एक पहाड हो।

जसले “महिमामय देश” एउटा चर्च हो, र प्रायः तिनीहरूले यो सेभेन्थ-डे एडभेन्टिस्ट चर्च नै हो भनी दाबी गरे, तिनीहरूले त्यसो यस कारणले गरे कि दानिएलले त्यस देशलाई “महिमामय” भनेर चिनाएका छन्, र तिनीहरूको सतही तर्कले यो निष्कर्ष निकाल्यो कि, किनकि पैंतालीसौँ पदमा उल्लेख गरिएको “महिमामय पवित्र पर्वत” निश्चय नै परमेश्वरको अन्तिम-दिनको चर्च हो, त्यसकारण “महिमामय देश” पनि चर्च नै हुनुपर्छ। आखिर, दुवैमा “महिमामय” भन्ने विशेषण समावेश छ।

परमेश्वरको वचनमा कुनै त्रुटि हुँदैन, र जब दानियलले “महिमामय” शब्दको सम्बन्धमा “देश” प्रयोग गर्छन्, अनि चार पदपछि “महिमामय” शब्दकै सम्बन्धमा “पवित्र पर्वत” प्रयोग गर्छन्, तब दानियलले देश र पर्वतबीचको उद्देश्यपूर्ण भिन्नतालाई संकेत गरिरहेका थिए। शाब्दिक महिमामय देश यहूदा हो, र परमेश्वरको मन्दिर यरूशलेम सहरमै निर्माण गरिएको थियो। यरूशलेम, वा मन्दिरलाई, परमेश्वरको कलीसियाका रूपमा बुझ्न सकिन्छ, तर जहाँ यरूशलेम अवस्थित छ त्यो भूभाग यहूदाको देश हो। तेस्रो स्वर्गदूतको अग्रसर ज्योतिमा ज्ञान वृद्धि हुँदै जाँदा धेरै सत्यताहरू स्थापित भए, तर यहाँ हामी केवल रोमका तीन प्रकट रूपहरूलाई पहिचान गराउने भविष्यवाणीको पृष्ठभूमि प्रस्तुत गरिरहेका छौं।

जब हामीले बुझेका थियौं कि अन्यजातीय रोम र पोपीय रोमले आधुनिक रोमका भविष्यसूचक विशेषताहरू स्थापित गर्ने दुई साक्षीहरू प्रदान गरे, तब हामीले व्याख्याको एउटा सिद्धान्त पहिचान गर्‍यौं, जसलाई मैले “भविष्यवाणीको त्रिगुण प्रयोग” भनेँ। निश्चित भविष्यवाणीहरूको त्रिविध पुनरावृत्तिका यस्तै विचारहरू प्रयोग गर्ने अरूहरू पनि थिए, तर हामीले अन्ततः पहिचान गरेको परिभाषा नै आजसम्म प्रयोग गर्दै आएको परिभाषा हो। यो बुझ्नु महत्त्वपूर्ण छ कि भविष्यवाणीको त्रिगुण प्रयोगको त्यो भविष्यसूचक नियम, जसलाई Future for America ले यति धेरै प्रयोग गर्दछ, दानिएल ११ का अन्तिम छ पदहरूको तर्क-वितर्कको क्रममा पहिचान गरिएको थियो; तर त्यत्तिकै महत्त्वपूर्ण कुरा के हो भने, उक्त तर्क-वितर्कले भविष्यवाणीको त्रिगुण प्रयोग रोमसम्बन्धी थियो भन्ने पहिलो पहिचानतर्फ डोर्‍यायो। मिलेराइट इतिहासमा एउटा तर्क यो थियो कि दानिएलका जनताका “लुटेराहरू” अन्तियोकस एपिफानेस थिए कि, मिलेराइटहरूले बुझेझैँ, “लुटेराहरू” रोम थियो। यो किन महत्त्वपूर्ण छ भने, दानिएलका जनताका “लुटेराहरू” को रूपमा रोम नै दानिएल ११:१४ मा “दर्शन स्थापित” गर्नेहरू हुन्।

पहिलो पटक हामीले भविष्यवाणीको त्रिविध प्रयोगलाई बुझ्दा, यो तथ्यद्वारा चिन्न सकियो कि बाइबलीय भविष्यवाणीमा रोमका तीन प्रकटीकरणहरू छन्। रोमले तेस्रो स्वर्गदूतको अग्रसर प्रकाशको दर्शन स्थापित गर्‍यो, जसरी त्यसले मिलेराइट इतिहासमा गरेको थियो। मिलेराइट इतिहासमा, मूर्तिपूजकवाद र पोपवाद नै ती शक्तिहरू हुन् जसले पवित्रस्थान र सेनालाई कुल्चिए भन्ने बुझाइ नै सत्यको त्यो रूपरेखा बन्यो, जसको आधारमा मिलरले आफ्ना “सबै” भविष्यवाणीय समझहरू निर्माण गरे। दानिएल एघारका अन्तिम छ पदहरूले सत्यको एउटा रूपरेखा स्थापित गरे, जसको आधारमा Future for America ले आफ्ना सबै भविष्यवाणीय प्रयोगहरू निर्माण गरेको छ। त्यो रूपरेखा अजिङ्गर, पशु, र झूटा अगमवक्ताका तीन उजाड पार्ने शक्तिहरू हुन्, जसले संसारलाई आर्मागेडोनतर्फ डोर्‍याउँछन्।

त्यो रूपरेखा यस मान्यतामा आधारित छ कि मूर्तिपूजक रोम र त्यसपछि पोपीय रोमले आधुनिक रोमलाई स्थापित गर्ने दुई साक्षी प्रदान गर्दछन्, र आधुनिक रोम आत्मवादको अजिङ्गर (संयुक्त राष्ट्रसंघ), क्याथोलिकमतको पशु (पोपतन्त्र), र धर्मत्यागी प्रोटेस्टेन्टवादका झूटा अगमवक्ताको (संयुक्त राज्य अमेरिका) त्रिविध एकता हो। त्यो रूपरेखा नै हामीले भविष्यवाणीको त्रिगुण प्रयोगको रूपमा पहिचान गर्ने कुरा हो। आगामी लेखहरूमा हामी भविष्यवाणीका विभिन्न त्रिगुण प्रयोगहरूमाथि छलफल गर्नेछौं, जुन पहिचान गरिएका छन्, र जसले तीन स्वर्गदूतहरूको अगुवाइ गरिरहेको ज्योतिको रूपरेखा निर्माण गर्दछन्।

हामी रोमका तीन अभिव्यक्तिहरूको त्रिविध प्रयोगलाई विचार गर्नेछौँ, जसले आधुनिक रोमको राजनीतिक तथा धार्मिक संरचनालाई पहिचान गर्दछ, जसलाई सिस्टर ह्वाइटले चर्चक्राफ्ट र स्टेटक्राफ्ट भन्नुभएको थियो। त्यो संरचनालाई आधुनिक रोममा रहेका ती विशेषताहरूलाई पहिचान र स्थापित गर्ने उद्देश्यले मूर्तिपूजक रोमका भविष्यवाणीय विशेषताहरूलाई पोपीय रोमका भविष्यवाणीय विशेषताहरूसँग एकसाथ ल्याएर चिनिन्छ।

हामी निम्रोद, नबूकदनेसर र बेलशस्सरद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका बाबेलका तीन प्रकट रूपहरूको त्रिविध अनुप्रयोगलाई हेर्नेछौं, जसले आफू परमेश्वर नै हो भनी घोषणा गर्दै परमेश्वरको मन्दिरमा बसेको पापका मानिसको अहङ्कारलाई पहिचान गराउँछ, जसलाई यशैयाले “घमण्डी अश्शूरी” भनेर चिनाएका थिए। बाइबलको भविष्यवाणीको एक विषय रहेको पोपीय अहङ्कारलाई, आधुनिक बाबेलका विशेषताहरूलाई पहिचान र स्थापित गर्ने उद्देश्यले बाबेलका भविष्यसूचक विशेषताहरूलाई बेबिलोनका भविष्यसूचक विशेषताहरूसँग एकसाथ ल्याएर, चिन्न सकिन्छ।

हामी एलियाह र बप्तिस्मा दिने यूहन्नाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका एलियाहका तीन प्रकटीकरणहरूको त्रिविध प्रयोगलाई हेर्नेछौँ, जसले अन्तिम दिनहरूमा “उजाडस्थानमा पुकार गर्ने आवाज” लाई पहिचान गर्छ। अन्तिम दिनहरूमा उजाडस्थानमा पुकार गर्ने आवाजले एक विशिष्ट पहरेदारलाई प्रतिनिधित्व गर्छ, जो एक आन्दोलन हो, र यसले समान आरम्भ र अन्त्य भएको एक आन्दोलनभित्रको दोहोरो साक्षीलाई चिन्हित गर्छ। हामीलाई जानकारी दिइएको छ कि पहिलो र दोस्रो स्वर्गदूतबिना तेस्रो स्वर्गदूत हुन सक्दैन; त्यसैले एक स्तरमा पहिलो स्वर्गदूतको आन्दोलनलाई तेस्रोको आन्दोलनबाट अलग गर्नु असम्भव छ, र दुवै आन्दोलनहरू एलियाह र बप्तिस्मा दिने यूहन्नाद्वारा पूर्वछायाङ्कित गरिएको एक पहरेदारद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका छन्।

हामी यूहन्ना बप्तिस्मा दिने र विलियम मिलरद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका करारका सन्देशवाहकलाई आफ्नो मन्दिरमा अकस्मात् आउनका लागि मार्ग तयार गर्ने सन्देशवाहकका तीन प्रकट रूपहरूको त्रिविध अनुप्रयोगलाई हेर्नेछौं। अन्तिम पहरेदार अगमवाणीको एक विषय हो, जसलाई यूहन्ना बप्तिस्मा दिने र विलियम मिलरका अगमवाणीसम्बन्धी विशेषताहरूलाई एकसाथ ल्याएर मलाकी अध्याय तीनको अन्तिम परिपूर्तिको पहिचान गर्ने क्रममा चिनिन्छ।

हामी प्रकाशको अध्याय ८ र ९ का पहिलो र दोस्रो धिक्कारका इस्लामका भविष्यसूचक विशेषताहरूद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका इस्लामका तीन प्रकटीकरणहरूको त्रिविध अनुप्रयोगलाई अवलोकन गर्नेछौं, जसले प्रकाशको अध्याय १० र ११ मा पहिचान गरिएको तेस्रो धिक्कारको इस्लामका भविष्यसूचक विशेषताहरूलाई पहिचान गर्दछ।

हामी यी कुराहरूलाई अर्को लेखमा निरन्तरता दिनेछौं।