चालीसौँ पदको लुकेको इतिहास - गन्ती चौबीसौँ अध्याय

हामीले केही लेखहरूदेखि विचार गर्दै आएको Testimonies, volume five को उक्त अंशमा; इजकिएल, यशैया र यूहन्नालाई दिइएको मन्दिरसम्बन्धी दर्शनबारे हामीलाई जानकारी दिइएको छ:

हिब्रू भाषामा “अभको नवौँ दिन” भन्ने अर्थ हुने तिशा ब’आभ यहूदीहरूको त्यो दिन हो, जसले ईसा पूर्व ५८६ मा बाबेलीयाहरूले पहिलो मन्दिरको विनाश गरेको घटनालाई तथा सन् ७० मा टाइटसद्वारा दोस्रो मन्दिरको विनाश भएको घटनालाई स्मरण गर्दछ। यी दुवै विनाशहरू एउटै पात्रो-मितिमा भएका थिए—हिब्रू महिनाको अभको ९औँ दिनमा (जो सामान्यतया ग्रेगोरियन पात्रोअनुसार जुलाई वा अगस्टमा पर्दछ)। जब सिस्टर ह्वाइटले यरूशलेमको विनाशलाई अन्तिम दिनहरूमा “मानिसहरूको प्राणलाई परीक्षा गर्ने समय” सँग समरेखित गर्नुहुन्छ, तब उहाँले दुईवटा विनाशहरू पहिचान गरिरहनुभएको छ, जसले दुवैले निकट भविष्यमा आउने आइतबारको व्यवस्थालाई दृष्टान्तस्वरूप चित्रण गर्दछन्।

दानिएल ११ को सोह्रौँ पदले त्यस आइतबारको व्यवस्था-लाई प्रतिनिधित्व गर्छ, र यो एकचालीसौँ पदसँग मेल खान्छ। इजकिएलमा यरूशलेमको विनाशलाई आइतबारको व्यवस्थामा बुद्धिमान् र मूर्ख कन्याहरूको पृथक्करणलाई दृष्टान्तस्वरूप देखाउन प्रयोग गरिएको छ। इजकिएल बाबेलमा बन्दी थिए, जब अध्याय ८ देखि ११ सम्ममा त्यही पृथक्करण हेर्नका लागि उनलाई आश्चर्यकारक रूपमा यरूशलेममा लगियो।

आठदेखि एघारसम्मका चार अध्यायहरू छुट्याइने कार्यको वर्णन हुन्, र सिस्टर ह्वाइटले इजकिएल ९ माथि टिप्पणी गर्नुहुँदा, यो केवल प्रकाशको पुस्तक अध्याय ७ कै उही छाप लगाउने कार्य हो भनेर मात्र होइन, तर पछिल्ला दिनहरूमा यरूशलेमले लाओडिकीया सातौँ-दिन एडभेन्टिस्ट मण्डलीलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ भनेर पनि पहिचान गर्नुहुन्छ।

यहेजकेलको सम्पूर्ण पुस्तक यरूशलेमको विनाशको सन्दर्भभित्र स्थापित गरिएको छ। यहेजकेलको साक्षीमा डेढ वर्षसम्म चलेको नबूकदनेसरको घेराबन्दी स्पष्ट रूपमा चिन्हित गरिएको छ, तर मत्ती चौबीसमा येशूको चेतावनीको “अझ प्रत्यक्ष अनुप्रयोग” अन्तिम दिनहरूमा छ। यहेजकेलमा सत्यको त्यो रेखा अध्याय चौबीसमा पाइन्छ।

यस मितिमा, जुन अन्य बाइबलीय साक्षीहरूद्वारा पनि स्थापित गरिएको छ, अठार महिनासम्म चल्ने एउटा घेराबन्दी आरम्भ भयो। त्यस मितिमा इजकिएलकहाँ आएको परमप्रभुको वचन उम्लिरहेको भाँडो र त्यसपछि ठूलो आगोद्वारा चित्रित रक्तपातपूर्ण नगरको दृष्टान्तबाट बनेको थियो। त्यो दृष्टान्तले स्पष्ट रूपमा यरूशलेममाथिको न्यायलाई जनाउँछ, र सोही अध्यायमा त्यसको पश्चात् इजकिएलकी पत्नीलाई आघातद्वारा विश्राम दिइनु पनि अन्ततः पवित्रस्थानलाई नष्ट गर्ने घेराबन्दी सुरु भइसकेको थियो भन्ने प्रतीकको रूपमा प्रस्तुत गरिएको छ।

तब यहेजकेलका वरिपरिका मानिसहरूले दृष्टान्त र तिनकी पत्नीको मृत्युको अर्थ सोधे।

यस खण्डमा यहेजकेलकी पत्नी र पवित्रस्थान दुवैलाई “तिम्रा आँखाहरूको अभिलाषा” भनेर पहिचान गरिएको छ। बाइबलीय इतिहासकारहरूले घेराबन्दी अठार महिना टिकेको थियो भनी ठहर गर्छन्, जबकि सेस्तियुस र तीतसका घेराबन्दीहरू सन् 66 देखि सन् 70 सम्म चार वर्षसम्म रहे। सेस्तियुसको पहिलो घेराबन्दीदेखि विनाशसम्मको समयलाई सूक्ष्म रूपमा गणना गर्दा साढे तीन वर्ष हुन्छ, तर “समावेशी गणना” लागू गर्दा, जुन बाइबलमा सबैभन्दा प्रायः प्रयोग गरिने पद्धति हो, त्यो चार वर्ष हुन्छ। दुवै गणनापद्धति मान्य छन् भन्ने कुरा थाहा हुँदा, हामी सेस्तियुसदेखि तीतससम्म साढे तीन वर्ष पनि देख्न सक्छौं र चार वर्ष पनि।

यरूशलेमका दुई विनाशहरूमा हामीसँग आइतवार व्यवस्थाका दुई साक्षीहरू छन्, र ती दुवै इतिहासका विवरणहरू चाँडै आउन लागेको आइतवार व्यवस्थामा लागू गरिनुपर्छ—जहाँ लाओदिकिया प्रभुको मुखबाट उगलिन्छ। नबूकदनेसरको घेराबन्दीको आरम्भ इजकिएलकी पत्नीको मृत्युबाट चिह्नित गरिएको छ। उनको मृत्यु हुँदा, इजकिएललाई खुल्लमखुल्ला शोक नगर्न आज्ञा दिइयो, किनकि उनी यहूदीहरू बन्दीवासमा लगिइँदै गरेको अवस्थाको चिन्ह थिए।

६६ देखि ७० सम्मको चार-वर्षीय अवधिको प्रारम्भ उजाड पार्ने घृणित वस्तुको चिन्हद्वारा चिह्नित गरिएको छ, जुन यरूशलेममा रहेका ख्रीष्टियनहरूका लागि भाग्ने संकेत थियो।

दुईवटा घेराबन्दीहरू, जो स्पष्ट रूपमा एकअर्कासँग मिल्दछन्, र दुवै घेराबन्दीहरूको आरम्भमा एउटा “चिन्ह” समावेश छ। जब इजकिएलले आफ्नी पत्नीको मृत्यु र त्यसप्रति आफूले शोक नगरेको कुराको अर्थ के थियो भनी व्याख्या गरे, तब उनले व्याख्या गरे र त्यसपछि यसरी अभिलेख गरे:

यहेजकेलकी पत्नीको मृत्युको चिन्ह यरूशलेम र मन्दिरको चाँडै आउन लागेको विनाश तथा त्यसपछि बाबेलको बन्दीवासको सङ्केतात्मक पहिचान थियो। दानिएलद्वारा कथित उजाड पार्ने घृणित वस्तुको चिन्ह विनाशबाट उम्कनका लागि एक चेतावनी थियो, तर दुवै घेराबन्दीको आरम्भमा एउटा चिन्ह रहन्छ।

चाँडै आउन लागेको आइतबारको व्यवस्थाअघि एक भविष्यसूचक घेराबन्दी हुनेछ, र इजकिएलकी पत्नीको मृत्यु त्यो प्रतीक हो कि लाओडिसीयाको सेभेन्थ-डे एडभेन्टिस्ट मण्डलीलाई पूर्ण रूपमा पार गरिसकिएको छ; जबकि इजकिएल एक लाख चवालीस हजारको प्रतीक हुन्, र घेराबन्दीको आरम्भमा उठाइने झण्डाको पनि प्रतीक हुन्। इजकिएल बाबेलको घेराबन्दीको आरम्भमा एक लाख चवालीस हजारको झण्डा हुन्, र आरम्भमा हुने उजाड पार्ने घृणित कुराको चिन्ह रोमको “चिन्ह” हो। एउटा चिन्हले आन्तरिक चेतावनीतर्फ बोल्छ र अर्कोले बाह्य चेतावनीतर्फ। निश्चय नै सन् 66 मा ख्रीष्टियनहरूलाई एउटा चेतावनी दिइएको थियो, तर चेतावनीको चिन्ह रोम थियो। बाबेलको विनाशमा दिइएको चिन्ह इजकिएलकी पत्नी थिइन्। रोम त्यो वर्ग हो जसले पशुको छाप ग्रहण गर्छ, र इजकिएल तिनीहरूको चिन्ह हुन् जसले परमेश्वरको मोहोर ग्रहण गर्छन्।

पहिलो घेराबन्दी अठार महिनासम्म रह्यो र दोस्रो घेराबन्दी चार वर्षसम्म रह्यो। दुवै घेराबन्दीले आफ्नो “झन् प्रत्यक्ष” परिपूर्ति अन्तिम दिनहरूमा पाउँछन्, र दुवै घेराबन्दीहरू प्रकाश ९:१५ मा अवस्थित तीन सय एकान्नब्बे वर्ष र पन्ध्र दिनको भविष्यवाणीसँग प्रत्यक्ष रूपमा सम्बन्धित छन्।

प्रकाशितवाक्य ९:१० का पाँच महिनाको आरम्भमा त्यस्तो इतिहास समावेश थियो, जसले अठतीस-वर्षीय अवधिलाई चिह्नित गर्दछ, जुन चार-वर्षीय घेराबन्दीमा पुगेर समाप्त हुन्छ; यो अठतीस संख्यासँग सम्बन्धित छ र यसले इस्लामको उदयलाई पहिचान गरायो। त्यो चार-वर्षीय घेराबन्दीले आफ्नो समकक्षता त्यस इतिहासमा पाउँछ, जुन बेला (पाँच महिना) एक सय पचास वर्ष समाप्त भए र तीन सय एकान्नब्बे वर्ष र पन्ध्र दिन आरम्भ भए। यो २७ जुलाई १४४९ मा आरम्भ भयो, र चार वर्षपछि, इस्लामले कन्स्टान्टिनोपलविरुद्ध पचपन्न दिनको घेराबन्दी ल्यायो, जुन २९ मे १४५३ मा समाप्त भयो।

जुलाई २७, १४४९ मा आरम्भ भएको समयसम्बन्धी भविष्यवाणी अगस्त ११, १८४४ मा समाप्त हुँदा, १८४० देखि १८४४ सम्मको पहिलो र दोस्रो स्वर्गदूतको आन्दोलनका चार वर्षहरू १३३३ देखि १३३७ सम्मको चार-वर्षीय घेराबन्दीसँग, साथै १४४९ देखि १४५३ सम्मको चार-वर्षीय अवधिसँग पनि मेल खाए। ती तीन साक्षीहरू, जो सबै प्रत्यक्ष रूपमा एउटै भविष्यसूचक रेखाका अङ्ग हुन्, १८४० देखि १८४४ सम्मको पहिलो र दोस्रो स्वर्गदूतको आन्दोलन तेस्रो स्वर्गदूतको आन्दोलनको इतिहासमा पुनरावृत्त हुने एक प्रतीकात्मक चार-वर्षीय अवधिको प्रतिनिधित्व गर्छन्। ती तीन साक्षीहरूले एक लाख चवालीस हजारको इतिहासमा रहेको चार-वर्षीय घेराबन्दीको प्रतिरूप प्रस्तुत गर्छन्। त्यो चार-वर्षीय अवधि ६६ र ७० मा यरूशलेममाथिका घेराबन्दीहरूद्वारा पनि चित्रित गरिएको छ।

सन् ६६ मा सेस्टियसद्वारा आरम्भ गरिएको चार-वर्षीय घेराबन्दीको सुरुवात, र त्यसपछि सन् ७० मा टाइटसद्वारा गरिएको यसको समापनले, चार वर्षको एक अवधिलाई अल्फा-प्रतीक र ओमेगा-प्रतीक प्रदान गर्दछ। यही अवधि साढे तीन वर्षको रूपमा पनि प्रस्तुत गरिएको छ, जसले पालकीय रोमले पवित्रस्थानलाई कुल्चीमिल्ची पारेको भविष्यवाणीगत साढे तीन वर्षसँग मेल खान्छ।

यो ध्यान दिन अति आवश्यक छ कि म सेस्टियसको अल्फा प्रतीकदेखि टाइटसको ओमेगा प्रतीकद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको अवधिमा “inclusive” तथा “exclusive” दुवै प्रकारको गणना प्रयोग गरिरहेको छु। यसले एउटै इतिहासद्वारा समयका दुई अनुप्रयोगहरू प्रतिनिधित्व गरिएका छन् भन्ने चिन्हित गर्दछ। हामीले यस बाइबलीय सिद्धान्तसँग पहिले नै व्यवहार गरिसकेका छौँ, जब हामीले (धेरै लेखहरू अघि) येशूको कैसरिया-फिलिप्पी (पानियम) भ्रमण र उहाँको रूपान्तरण पर्वततर्फको यात्राबीचको समयलाई विचार गरेका थियौँ। दुई बाइबलीय लेखकहरूले छ दिनको अभिलेख गरेका छन् र एकले आठ दिनको।

यरूशलेमको विनाशको उत्तरकालीन दिनहरूमा अझ “प्रत्यक्ष” अनुप्रयोग छ, र त्यो विनाश बाबेल र रोमद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका दुई साक्षीहरू हो। ती दुई साक्षीहरू एक-अर्कासँग मेल खान्छन्, तर सत्यलाई अझ प्रबल बनाउनका लागि भिन्न तथा अपरिहार्य भविष्यसूचक विशेषताहरू प्रदान गर्दछन्। रोमद्वारा गरिएको घेराबन्दी (६६ देखि ७०) चार वर्षको थियो, जसले साढे तीन वर्षलाई पनि प्रतिनिधित्व गर्दछ। साढे तीन वर्षले पवित्रस्थान र सैन्यदलको कुल्चाइसँग सम्बन्ध राख्दछ, जुन दुवै मूर्तिपूजकता र पापसीद्वारा सम्पन्न गरियो। पापसीद्वारा गरिएको कुल्चाइ प्रतीकात्मक साढे तीन वर्षसम्म रह्यो, जसको पूर्वछाया रोमद्वारा गरिएको घेराबन्दीका वास्तविक साढे तीन वर्षमा देखाइएको थियो।

त्यो चार-वर्षीय घेराबन्दीले त्यस भविष्यसूचक रेखासँग सम्बन्ध पनि जोड्छ, जसले इस्लामको उठाइ र त्यसपछि पहिलो र दोस्रो अनि तेस्रो स्वर्गदूतहरूको आन्दोलनको उठाइलाई पहिचान गर्दछ। सेस्टियसदेखि टाइटससम्मको अवधि पापीय रोमको चक्रसँग पनि र इस्लामको चक्रसँग पनि प्रतिच्छेद गर्दछ। रोमको चक्र र सेस्टियस तथा टाइटसका साढे तीन वर्षहरू पापीय रोमका प्रतीकात्मक साढे तीन वर्षहरूसँग प्रतिच्छेद गर्छन्, यसरी मूर्तिपूजक रोम र पापीय रोम यी दुई सत्ताहरूलाई पहिचान गराउँदै। इस्लामको चक्र पनि उही इतिहासद्वारा, चार वर्षका रूपमा बुझिएको, सम्बन्धित छ; तर त्यस इतिहासमा रोमको चक्रजस्तै, इस्लाम पनि इस्लामको चक्रअन्तर्गत पर्ने दोस्रो शक्तिसँग सम्बन्धित छ—त्यो हो एडभेन्टवाद। साढे तीन वर्षको अवधि रोमलाई उसका दुवै चरणहरूमा प्रतिनिधित्व गर्दछ, र चार-वर्षीय अवधिले इस्लाम र एडभेन्टवादलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। भविष्यवाणीको दृष्टिले मूर्तिपूजक र पापीय रोमलाई अलग गर्न सकिँदैन, र न त इस्लाम र एडभेन्टवादलाई नै।

यसले भविष्यवाणीगत रूपमा यो माग गर्दछ कि जब हामी बाबेलको घेराबन्दीलाई विचार गर्छौँ, अठार महिनाको घेराबन्दीको दृष्टान्तमा समयका दुईवटा बुझाइहरू देखिनुपर्छ। रोमद्वारा ल्याइएको घेराबन्दीमा समयका दुईवटा प्रतिनिधित्वहरूले, भविष्यवाणीगत रूपमा, नबूकदनेसरद्वारा ल्याइएको घेराबन्दीमा पनि समयका दुईवटा प्रतिनिधित्वहरू माग गर्दछन्। नबूकदनेसरको अठार महिनाको घेराबन्दीलाई डेढ वर्षको प्रतीकका रूपमा पनि बुझ्न सकिन्छ। अठार महिना भनेको डेढ वर्ष हो, र डेढलाई 1.5 वर्षका रूपमा व्यक्त गर्न सकिन्छ। नबूकदनेसरको घेराबन्दी अठार महिना पनि थियो र एक दशमलव पाँच (1.5) वर्ष पनि थियो।

अठार महिनाले यरूशलेमलाई कुल्चने शक्तिलाई सम्बोधन गर्दछ, र १.५ वर्षले इस्लामलाई सम्बोधन गर्दछ। अठार महिनालाई पहिचान गर्ने भविष्यसूचक हिसाबको चक्रले बेबिलोनलाई पहिचान गर्दछ, र अर्को भविष्यसूचक हिसाबको चक्रले इस्लामलाई पहिचान गर्दछ। इस्लामसँगको सम्बन्धमा १.५ वर्षको प्रयोगमा हामी कसरी पुग्छौं भन्ने व्याख्या हामीले अझै प्रस्तुत गरेका छैनौँ, तर यो ध्यान दिनुपर्छ कि रोमसँग सम्बन्धित भविष्यसूचक चक्रसँग जोडिएको रोमद्वारा ल्याइएको विनाशमा समयका यी दुई हिसाबहरू पाइन्छन्, (मूर्तिपूजक तथा पोपसम्बद्ध दुवै), र अर्को हिसाब इस्लामको भविष्यसूचक चक्रसँग जोडिएको छ। यी विशेषताहरू यरूशलेमका अल्फा र ओमेगा विनाश दुवैमा पाइन्छन्।

सेस्टियस र टाइटससँग सम्बन्धित यरूशलेमको चार-वर्षीय घेराबन्दीले एउटा भविष्यसूचक रेखाको अन्त्यलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, जुन अठतीस-वर्षीय अवधिबाट आरम्भ भएको थियो र चार-वर्षीय घेराबन्दीसँगै समाप्त भयो, जसले इस्लामको उचालिनुलाई प्रतीकित गर्दछ; अनि त्यही एउटै रेखामा अन्तिम चार-वर्षीय अवधिले एक लाख चवालीस हजारको ध्वज उचालिनुलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ।

हामी यी कुराहरूलाई अर्को लेखमा निरन्तरता दिनेछौं।