पद चालीसको लुकेको इतिहास - संख्या पच्चीस

म साक्षीहरूमा रहेको एउटा खण्डबाट सामग्री लिइरहेको छु, जसले पवित्रस्थानभित्र इजकिएल, यशैया र यूहन्नाको अनुभवसँग सम्बन्धित सत्यका विभिन्न पक्षहरू प्रस्तुत गर्दछ। प्रकाशितवाक्यको पहिलो अध्यायमा यूहन्नाले आफ्नो पछाडिबाट आएको एउटा स्वरलाई हेर्न फर्के।

पात्मोस टापुबाट आरम्भ भई स्वर्गीय पवित्रस्थानसम्म, जहाँ यूहन्नाले ख्रीष्टको त्यो दर्शन देख्छन् जसको विषयमा सिस्टर ह्वाइटले हामीलाई बताउनुहुन्छ, त्यही दर्शन दानियलले आफ्नो पुस्तकको दशौँ अध्यायमा देखेका थिए।

पहिला नौ पदहरूले मानव अनुग्रह-अवधिको अन्त्य हुनुभन्दा ठीक अघि येशू ख्रीष्टको प्रकाश कसरी उन्मोचित हुन्छ भन्ने कुरा पहिचान गराउँछन्। यो प्रकाश परमेश्वरद्वारा येशूलाई दिइयो, येशूले त्यसलाई गब्रिएललाई दिए, गब्रिएलले त्यसलाई यूहन्नालाई दिए, र यूहन्नालाई सात मण्डलीहरूकहाँ त्यो सन्देश पठाउने जिम्मा पनि दिइयो। यशैयाले अध्याय छमा यही कार्य गर्न आफ्नो आज्ञापत्र पाए, र इजकिएलले अध्याय दुई र तीनमा यही आदेश पाए। यूहन्नाले आफ्नो आज्ञापत्र प्राप्त गर्दा उनी कैदी थिए; इजकिएल र दानिएल बाबेलमा बन्दी थिए, र यशैया यहूदाका दुष्ट राजा आहाजको इतिहासकालमा जीवन व्यतीत गरिरहेका थिए।

चारवटा बाइबलीय साक्षीहरूले यस तथ्यको पुष्टि गर्छन् कि येशू ख्रीष्टको प्रकाशको सन्देश ती व्यक्तिहरूलाई दिइन्छ, जो पवित्रस्थानमा यी अगमवक्ताका अनुभवहरूद्वारा प्रतिरूपित गरिएका छन्। जब हामी स्वर्गीय पवित्रस्थानमा प्रवेश गर्छौं, तब हामीलाई त्यो सन्देश प्रदान गरिन्छ, जसको घोषणा गर्न हामी नियुक्त गरिएका छौं। “हरेक प्राण”-लाई जाँच्ने “भट्टीको आगो” मलाकी तीनको भट्टी हो।

शोधकले तब जान्दछ कि चाँदी ठीक आवश्यक अवधिसम्म भट्टीमा राखिएको छ, जब चाँदी यति शुद्ध हुन्छ कि त्यसले शोधककै मुख प्रतिबिम्बित गर्दछ। प्राचीनकालमा चाँदी शुद्ध पारिने यस तथ्यको मेल दानिएलले दशौँ अध्यायमा देखेको कारक क्रिया “marah” सँग खान्छ। यी अन्तिम दिनहरूमा प्रभुले आफ्ना जनहरूलाई पवित्रस्थानभित्र लैजानुहुँदै हुनुहुन्छ, ताकि एक लाख चौवालीस हजारको ध्वजचिह्नको अंश हुन योग्य उम्मेदवारहरूलाई जाँच्न, शुद्ध पार्न, र मलिनताबाट पखाल्न सकियोस्। यस अवधिमा, “यदि” हामी “अधर्म त्यागेर हृदय र जीवनमा शुद्ध बन्यौँ” भने, “उहाँले” हामीसँग “काम गर्नुहुनेछ।” दानिएल दशमा जस्तै, कतिपय त्यस अनुभवबाट भाग्छन्; तर दानिएलद्वारा प्रतीकित भएकाहरूले येशू ख्रीष्टको प्रकाशको महान् ऐना-जस्तो दर्शन अवश्य देख्नेछन्, र यशैयाले चित्रण गरेझैँ, तिनीहरूका ओठ वेदीबाट ल्याइएको अङ्गारले छोइनेछन्, अनि तिनीहरू शुद्ध पारिनेछन् र पहिले धर्मत्यागी मण्डलीलाई, अनि त्यसपछि संसारलाई सन्देश दिन तयार पारिनेछन्।

सन्देश पवित्रस्थानभित्रका ती विश्वासयोग्य आत्माहरूलाई प्रस्तुत गरिएको छ। लेवीव्यवस्था तेईस, जब पेन्टेकोस्टको ऋतुसँग समरेखित गरिन्छ, तब महापवित्र स्थानभित्रको करारको सन्दूकलाई प्रतिबिम्बित गर्ने अभिप्रायले विन्यस्त गरिएको छ। विश्वासद्वारा अध्यायका सन्देशहरूको संरचनाले पवित्र इतिहासभित्रका तीनवटा मार्गचिन्हहरू पहिचान गराउँछ, जसमा भट्टीको परीक्षा सम्पन्न हुन्छ। दैवी रूपमा गहन—तेईसौँ अध्यायको भविष्यवाणीमूलक संरचनाले भविष्यवाणीका विद्यार्थीलाई पहिलो अध्यायको पहिलो पदमा इजकिएललाई अवस्थित गर्न अनुमति दिन्छ।

एक सय चवालीस हजारको छाप लगाउने समयका दौरान एक जना पूजाहारीको रूपमा, इजकिएल सत्तरीौँ जयन्ती-चक्रको तीसौँ वर्षमा छन्, अर्थात् ई.पू. ५८७ मा नबूकदनेसरद्वारा यरूशलेममाथि गरिएका तीन घेराबन्दीहरूमध्ये तेस्रोभन्दा पाँच वर्षअघि। पदमा उल्लेख गरिएको तीसौँ वर्ष पुरानो नियमको इतिहासको सबैभन्दा महान् जागृतिपछिको तीस वर्ष हो, र यो पाँचौँ वर्षको पाँचौँ दिनमा हो; यसरी इजकिएलको साक्षीमाथि पाँच सङ्ख्या राखिएको छ। आरम्भका दुई पदहरूमा हामी तीसलाई एक पटक चिह्नित गरिएको र पाँच सङ्ख्यालाई तीन पटक उल्लेख गरिएको पाउँछौँ। पेन्टेकोस्तीय ऋतुसँग समरेखित लेवीव्यवस्था तेइसको संरचनामा, तीसद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको दोस्रो परीक्षा तुरहीहरूको पर्वसम्म पुग्छ, त्यसपछि ख्रीष्टको स्वर्गारोहणसम्म पाँच दिन, त्यसपछि प्रायश्चित्तको दिनसम्म पाँच दिन, त्यसपछि पूर्ववर्षा (पेन्टेकोस्त) र उत्तरवर्षा (वासस्थानहरूको पर्व) दुवैलाई प्रतिनिधित्व गर्ने मार्गचिह्नसम्म पाँच दिन। संरचनाले तीस प्रस्तुत गर्दछ, त्यसपछि पाँचका तीन चरणहरू। इजकिएल मन्दिरमा छन्, र लेवीव्यवस्था तेइसको संरचना नै सन्दूक हो।

इतिहासले यस तथ्यको साक्षी दिन्छ कि त्यस बिन्दुमा यहेजकेल यरूशलेमको विनाशद्वारा प्रतिरूपित शीघ्र आउन लागेको आइतबार व्यवस्थालाई प्रतीकात्मक रूपमा संकेत गर्दै समाप्त हुने एक प्रतीकात्मक घेराबन्दीभन्दा पाँच वर्ष अगाडि छन्। ‘पाँच’ संख्या लेवीव्यवस्था तेइसको संरचनाको एक मुख्य तत्त्व हो, जसरी ‘तीस’ संख्या पनि हो।

यी लेखहरूमा यो देखाइएको छ कि जब अध्यायका पहिलो बाइस पदहरूलाई अन्तिम बाइस पदहरूसँग मिलाइन्छ, र त्यसपछि बाइस पदका ती दुई रेखाहरूलाई पेन्टेकोष्टको ऋतुसँग एकसाथ मिलाइन्छ, तब तीन-चरणीय परीक्षाको प्रक्रिया, जुन मलाकीको भट्टीको आगो हो, स्पष्ट रूपमा चित्रित हुन्छ। ती तीन चरणहरूमा पहिलो र तेस्रो चरणमा एक अल्फा र ओमेगा विद्यमान छन्, जसमा चार वेमार्कहरूको एक शृङ्खला समावेश छ, र त्यसले एउटा चरणलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ।

निस्तार-चाड, त्यसपछि अखमिरी रोटीको पर्व, त्यसपछि जौको पहिलो फलको भेटी, अनि त्यसपछि अखमिरी रोटीको पर्वको अन्त्यसम्म ‘पाँच’ दिन। यी चार मार्गचिह्नहरूले पहिलो परीक्षालाई निर्माण गर्छन्, र येशूले सधैँ अन्त्यलाई आरम्भद्वारा दृष्टान्त दिनुहुन्छ, र तेस्रो परीक्षा पनि चार मार्गचिह्नहरूद्वारा नै बनेको छ। तुरहीहरूको पर्व, त्यसपछि ख्रीष्टको स्वर्गारोहण, त्यसपछि प्रायश्चित्तको दिन, अनि त्यसको पाँच दिनपछि पिन्तिकोस्त र वासस्थानहरूको पर्व—दुवैको आगमन। पिन्तिकोस्त अघिल्लो वर्षाको प्रतीक हो र वासस्थानहरूको पर्व पछिल्लो वर्षाको प्रतीक हो। लेवीव्यवस्था तेइसको नमूनामा पिन्तिकोस्त र वासस्थानहरूको पर्व दुवै एकै रेखामा मिल्छन्।

अन्तिम परीक्षा र शुद्धीकरणको प्रक्रिया ३१ डिसेम्बर २०२३ मा आरम्भ भयो। पहिलो परीक्षा आधारभूत परीक्षा थियो, जुन “robbers of thy people” को विवादद्वारा प्रतीकित थियो, जसले १८ जुलाई २०२० को निराशाद्वारा पहिले नै परीक्षित भएका समूहलाई विभाजित गर्‍यो।

लेवीयव्यवस्था अध्याय तेइसमा, पहिलो परीक्षा अखमिरी रोटीको अन्त्यभन्दा पाँच दिनअघि आउने तीनवटाको भविष्यसूचक संयोजनद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। निस्तार-चाड पहिलो दिन थियो, अखमिरी रोटीको पर्व दोस्रो दिन थियो, र पहिलो फलको भेटी तेस्रो दिन थियो। पाँच दिनपछि अखमिरी रोटीको पर्व समाप्त भयो। तीनमध्ये पहिलो परीक्षाको भविष्यसूचक संरचना तेस्रो र अन्तिम परीक्षामा पनि प्रतिनिधित्व गरिएको छ। तीनवटा waymarks र त्यसपछि एउटा मिलेर बनेको त्यस तेस्रो waymark मा, तुरहीहरूको पर्व पहिलो दिन हो, र पाँच दिनपछि ख्रीष्टको स्वर्गारोहण हुन्छ, त्यसपछि पाँच दिनपछि प्रायश्चित्तको दिन आउँछ, अनि फेरि पाँच दिनपछि पेन्तिकोस र पालहरूको पर्व दुवैले निकटवर्ती आइरहेको आइतबार-व्यवस्थालाई चिह्नित गर्छन्, जसलाई इजकिएलको पुस्तकमा यरूशलेमको विनाशको रूपमा प्रतिनिधित्व गरिएको छ।

अखमिरी रोटीको पर्वको समाप्ति र तुरहीहरूको पर्वको बीचमा तीस दिन छन्, जसले केवल एक पुजारीको प्रतीकलाई मात्र प्रतिनिधित्व गर्दैनन्, तर दैवी चित्रणभित्र प्रतिनिधित्व गरिएका तीन परीक्षामध्ये दोस्रो परीक्षालाई पनि जनाउँछन्।

ख्रीष्टको बप्तिस्माले निस्तार-चाड, अखमिरी रोटी, र पहिलो फलका तीन मार्गचिन्हहरूलाई चित्रण गर्दछ, किनकि ती तीन मार्गचिन्हहरूले ख्रीष्टको मृत्यु, गाडिनु, र पुनरुत्थानलाई प्रतिनिधित्व गर्दछन्। ती तीन चरणहरू पछि पाँच दिन बितेर चौथो चरणमा पुगिन्छ, जसलाई अखमिरी रोटीको पर्वको अन्त्यले प्रतिनिधित्व गर्दछ। जब यूहन्नाले आफ्ना मसीहलाई बप्तिस्मा दिए, तब बप्तिस्माले ती तीन चरणहरूलाई एउटै संक्षिप्त क्षणमा प्रस्तुत गर्दछ। वसन्तकालीन पर्वहरूले ती तीन चरणहरूलाई प्रत्येक एक-एक दिनले अलग गर्दछ, र शरद्कालीन पर्वहरूले ती तीन चरणहरूलाई पाँच-पाँच दिनले अलग गर्दछ।

जब हामी वसन्त पर्वहरूको पहिलो परीक्षालाई तीन मार्गचिह्नहरूको संयोजनको रूपमा लागू गर्छौँ, जसको पाँच दिनपछि एक मार्गचिह्न आउँछ; अनि त्यसपछि शरद् पर्वहरूलाई तीन मार्गचिह्नहरूका रूपमा लागू गर्छौँ, जसको पाँच दिनपछि एक मार्गचिह्न आउँछ, तब एउटा भविष्यसूचक संरचना स्थापित हुन्छ, जसमा तीनको एउटा अल्फा मार्गचिह्न हुन्छ जसको पछि पाँच दिन आउँछन्, र त्यसपछि तीस दिन आउँछन्, अनि शरद् पर्वहरूको तेस्रो परीक्षा तीनको मार्गचिह्न र त्यसको पछि पाँच दिनका रूपमा आउँछ—यो संरचनाले पहिलो परीक्षाले जम्मा पाँच दिन समेटेको देखाउँछ, त्यसपछि तीस दिनको दोस्रो परीक्षा आउँछ, जसले पाँच दिनको तेस्रो मार्गचिह्नसम्म पुर्‍याउँछ। पाँच प्लस तीस, प्लस पाँच बराबर चालीस हुन्छ (5 + 30 + 5 = 40)।

ख्रीष्टको बप्तिस्मापछि तुरुन्तै चालीस दिनको अवधि आयो, जुन तीन परीक्षाहरूमा गएर समाप्त भयो। पेन्टेकोस्तको मौसमसँग संयोजनमा लैव्यव्यवस्था तेइसको संरचनाभित्र अझ धेरै कुरा पहिचान गर्न सकिन्छ, तर अर्को तहमा उक्त अध्यायले परमपवित्र स्थानमा रहेको करारको सन्दूकलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ।

लेवीव्यवस्था तेइसका वसन्त र शरद्‌कालीन पर्वहरू दुईवटा सबाथहरूको बीचमा राखिएका छन्। ती दुई सबाथहरूले ढाक्ने दुई करूबहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, र लेवीव्यवस्था तेइससँग समरेखित पेन्टेकोस्तीय ऋतुका मार्गचिह्नहरूले सन्दूक र ढाक्ने दुई करूबहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। इजकिएललाई अध्याय एकमा पवित्रस्थानभित्र लगिन्छ, र जब उनलाई त्यहाँ लगिन्छ, तब उनी घेराबन्दी हुनुभन्दा पाँच दिनअगाडि स्थित हुन्छन्; त्यो घेराबन्दीले यरूशलेमको विनाशतर्फ डोर्‍याउँछ, जसले चाँडै आउने सन्डे-लको प्रतीकात्मक संकेत गर्दछ। सन्डे-ललाई लेवीव्यवस्था तेइसमा पेन्टेकोस्त र टबर्नाकल्सद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। इजकिएल तिसौँ वर्षमा छन्, र मलाकी तीनको भट्टीको आगो बन्ने तीन परीक्षामध्ये दोस्रो परीक्षाको अवधि तीस हो। दोस्रो परीक्षा तीस दिनद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, ठीक त्यसरी नै जसरी इजकिएल सत्रौँ जुबिली चक्रको तिसौँ वर्षमा छन्, जुन इतिहासकारहरूले त्यसलाई सम्बोधन गरेझैँ, योशियाको महान् पासोभरबाट आरम्भ भएको थियो। इजकिएल अठार महिनासम्म चलेको घेराबन्दीभन्दा पाँच वर्षअगाडि छन्, र उनी मन्दिरमा छन्, जुन अवशेषलाई शुद्ध पार्ने र पखाल्ने अन्तिम तीन परीक्षामध्ये मध्यको हो।

ईसा पूर्व 592 मा, इजकिएललाई अलौकिक रूपमा “गूँगो” बनाइयो, र परमेश्वरले उनको मुख खोलिदिनुहुँदा मात्र उनले बोल्थे। त्यो अवस्था ईसा पूर्व 585 मा यरूशलेमको पतन नभएसम्म जारी रह्यो। घेराबन्दी सुरु भएको दिन, जब उनका “आँखाको चाहना” मरे, परमेश्वरले उनलाई बोल्न लगाउनुभयो, तर यरूशलेम—इस्राएलका “आँखाको चाहना”—नढलेसम्म उनलाई स्वतन्त्र रूपमा बोल्न अनुमति थिएन। यरूशलेमको पतनले चाँडै आउने आइतबारको व्यवस्थालाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, र त्यही स्थानमा यूहन्ना बप्तिस्मा दिनेका पिता, आठौँ पालोका एक पूजाहारी, मन्दिरमा सेवा गर्दै गर्दा गूँगा बनाइएका थिए; त्यहीँ इजकिएल पनि करिब नौ महिनासम्म गूँगा बनाइएका थिए। यूहन्नाको जन्मपछि आठौँ दिनमा, जब यूहन्नाको खतना हुँदै थियो, उनलाई बोल्न अनुमति दिइयो। पवित्रस्थानमा हुँदा गूँगा बनाइएका दुई अगमवक्ता। पवित्रस्थानमा ख्रीष्टलाई देखिरहँदा गूँगा बनाइएका तेस्रो अगमवक्ता दानिएल थिए। अध्याय दसमा, दानिएल पवित्रस्थानमा छन्, र जसरी उनलाई तीन पटकमध्ये दोस्रो पटक छोइँदै थियो, उनी गूँगा बनाइए। मध्य बिन्दुमा दानिएल गूँगा बनाइए।

“बोल्नु” भन्ने प्रतीकवाद चाँडै आउन लागेको आइतबारको व्यवस्थामा चिन्हित हुन्छ, जब संयुक्त राज्य अमेरिकाले अजिङ्गरझैँ बोल्दछ, बलामको गधा बोल्दछ, हबकूकको दर्शन बोल्दछ र झूट बोल्दैन। ती तीन जना मौन भविष्यवक्ताहरू, जो पवित्रस्थानभित्र मौन बनाइएका छन्, यरूशलेमको विनाशको समयमा बोल्दछन्। जकरियाको सन्दर्भमा, तिनले आफ्नो छोराको नयाँ नाम ठीक छ भनी पहिचान गराउन बोल्दछन्, यसरी नयाँ नाम पाउने फिलाडेल्फियाका जनहरूलाई प्रतिरूपित गर्दै।

जकरियालाई यूहन्नाको नयाँ पारिवारिक नाम लेख्न एउटा पटिया दिइयो।

यूहन्नाको नयाँ नाम फिलाडेल्फियाको मण्डलीसँग मेल खान्छ, र जकरियाको नाम तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देशप्रतिको जकरियाको अविश्वासद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको लाओडिसियासँग मेल खान्छ। सबै अगमवक्ताहरूले उत्तरकालका दिनहरूलाई सम्बोधन गर्छन्, र उत्तरकालका दिनहरू तेस्रो स्वर्गदूतको इतिहास हुन्। त्यसकारण सन्देश ल्याउने स्वर्गदूत अवश्य नै तेस्रो स्वर्गदूत हुनुपर्छ। जकरियाले प्रभु लाओडिसियाली सेभेन्थ-डे एड्भेन्टिस्ट मण्डलीलाई पार गर्नुहुनेछ भन्ने कुरा बुझ्न अस्वीकार गरे। यी अगमवक्ताहरूमा स्वरको पुनर्स्थापनाबारे अझ धेरै भन्न बाँकी छ, तर हामी योशियाको अगमवाणीगत रेखाको समझतर्फ अघि बढिरहनेछौँ।

हामीले इ.पू. ६२२ मा योशियाहको निस्तार-चाडमा आरम्भ भएको सत्रौँ जुबिली चक्रबारे विचार गरिसकेका छौँ, तर योशियाहको रेखा इ.पू. ६२२ भन्दा धेरै अगाडिदेखि नै आरम्भ हुन्छ। इस्राएलको विद्रोह, जसले शाऊललाई इस्राएलको पहिलो राजाको रूपमा सिंहासनमा ल्यायो, त्यसले ती चालीस वर्षलाई चिह्नित गर्‍यो जसमा राजा शाऊलले राज्य गरे; त्यसपछि ती चालीस वर्ष आए जसमा राजा दाऊदले राज्य गरे; त्यसपछि ती चालीस वर्ष आए जसमा सुलैमानले राज्य गरे। परमेश्वरको अस्वीकार, जसले अगमवक्ता शमूएललाई अत्यन्तै दुःखी तुल्यायो, इ.पू. १०९७ मा भयो, र त्यसले विद्रोहको एउटा भविष्यसूचक रेखा आरम्भ गर्दछ, जो क्रूसमा गएर अन्त्य भयो, जब यहूदीहरूले घोषणा गरे, तिनीहरूका राजा कैसर बाहेक अरू कोही छैन।

१०९७ मा, सुलैमानको मृत्यु ९७७ ईसा पूर्वमा नहुँदासम्म तीन राजाहरूले प्रत्येकले चालीस-चालीस वर्षसम्म शासन गर्ने थिए, त्यसपछि राज्य उत्तर र दक्षिणमा विभाजित भयो।

सोलोमनको शासन 1017 ईसापूर्वमा आरम्भ भयो; मन्दिरको जग सोलोमनको चौथो वर्षमा (1013 ईसापूर्व) राखियो। निर्माणकार्य सात वर्षसम्म चल्यो (1 राजाहरू 6:37–38), र मन्दिर सोलोमनको एघारौँ वर्षको आठौँ महिनामा पूरा भयो। औपचारिक समर्पण सातौँ महिनामा (एथानिम महिना), झुप्राबासको पर्वको समयमा (1 राजाहरू 8; 2 इतिहास 5–7), 1006 ईसापूर्वमा सम्पन्न भयो। राजाहरू, मन्दिर र राष्ट्र—प्रत्येक—इतिहासमा चार सय नब्बे वर्षको अवधिद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका छन्, जसले राजाहरू, मन्दिर वा राष्ट्रसँग सम्बन्धित एक भविष्यसूचक कालखण्डलाई स्पष्ट रूपमा चिह्नित गर्दछ।

दानियेललाई ईसा पूर्व 607 मा बन्दी बनाएर लगियो, यद्यपि बाइबलीय कालक्रमका अधिकांश विद्वानहरूले ईसा पूर्व 605 लाई मान्यता दिन्छन्। ऐतिहासिक अभिलेख भविष्यसूचक साक्ष्यसँग मेल खानुपर्छ, र ईसा पूर्व 1097 मा राजाको चाहनाबाट आरम्भ हुने इतिहासको रेखामा ऐतिहासिक रूपमा चिन्हित घटनाहरूको प्रतीकात्मकताले धेरै भविष्यसूचक साक्षीहरूमाथि यो अनिवार्य ठहर गर्दछ कि ईसा पूर्व 607 नै सही अनुप्रयोग हो, ईसा पूर्व 605 होइन। ईसा पूर्व 607 ले राजाहरूको रेखामा चार सय नब्बे वर्षको अन्त्यलाई चिन्हित गर्दछ, तर यसले त्यस रेखामा देखापर्ने सत्तरी वर्षका तीन प्रमुख प्रतिनिधित्वहरूमध्ये एउटाको आरम्भ पनि गर्दछ। ईसा पूर्व 607 ले ईसा पूर्व 677 मा मनश्शेको बन्दीगृहबाट आरम्भ भएका सत्तरी वर्षको अन्त्यलाई चिन्हित गर्दछ। चार सय नब्बे वर्षको प्रतीकको पहिलो प्रतिनिधित्व (जसले उक्त रेखामा तीन साक्षीहरू धारण गर्दछ) त्यहीँ समाप्त हुन्छ जहाँ सत्तरी वर्षका तीन साक्षीहरूमध्ये एकको अन्त्य हुन्छ र सत्तरी वर्षकै अर्को साक्षी आरम्भ हुन्छ। गणितीय संरचनाले, दानियेललाई ईसा पूर्व 605 मा बन्दी बनाएर लगिएको थियो भन्ने धारणाका बावजुद, ईसा पूर्व 607 कै पक्षमा साक्ष्य दिन्छ।

१०९७ ईसा पूर्वदेखि ६०७ ईसा पूर्वसम्मका राजाहरूसँग सम्बन्धित ४९० वर्षको अवधिलाई समेट्ने त्यस रेखाभित्र, सुलेमानको मन्दिरको समर्पणदेखि निर्वासनपछिको मन्दिरलाई जरुब्बाबेलद्वारा ५१५ ईसा पूर्वमा गरिएको समर्पणसम्म पनि ४९० वर्ष छन्। ती ४९० वर्ष सुलेमानको एघारौँ वर्षमा भएको उनको समर्पणदेखि ४२० वर्ष, त्यसमा बन्धुवासको समयमा मन्दिर उजाड रहेको ७० वर्ष थपिँदा, जम्मा ४९० वर्ष बन्छन्। अर्तक्षत्रको तेस्रो आज्ञा ५९ वर्षपछि ४५७ ईसा पूर्वमा आयो, र यसले परमेश्वरका जनताका लागि “निर्धारित” (“काटिएको”, दानिय्येल ९:२४) ४९० वर्षको आरम्भलाई चिन्हित गर्दछ, जुन स्तिफनुसलाई ढुङ्गाले हानेर मारिएको वर्ष ३४ मा समाप्त भयो। निश्चय नै, १०९७ ईसा पूर्वमा परमेश्वर र अगमवाणीको आत्मालाई अस्वीकार गर्ने आधारभूत धर्मत्यागबाट आरम्भ भई, स्तिफनुसले परमेश्वरको दाहिने हातपट्टि ख्रीष्ट उभिनुभएको देखेको अवस्थासम्म पुग्ने त्यस अगमवाणीसम्बन्धी रेखामा अन्य धेरै गहन कालक्रमगत साक्षीहरू पनि छन्। यही साक्ष्यभित्र हामी योशियाहको अगमवाणीचक्र पाउँछौँ।

म “आधारभूत धर्मत्याग” भन्दछु, किनकि उक्त वंशावलीको प्रारम्भले त्यो समयलाई संकेत गर्दछ जब इस्राएलले सांसारिक राजा पाउने आफ्नो चाहनामा परमेश्वरलाई राजाको रूपमा अस्वीकार गर्‍यो, र यसरी इस्राएलको मानवीय राजतन्त्रको आधारलाई चिन्हित गर्‍यो। म यो योशियाहको चक्रको निम्ति पनि लेख्दछु, जसको अर्थ “परमेश्वरको आधार” हो, किनकि त्यो परमेश्वरका जनताको आधार र आधारभूत धर्मत्याग दुवैको प्रतीक हो।

जब सोलोमनको मृत्यु भयो र बाह्र गोत्रहरू उत्तर र दक्षिणमा विभाजित भए, तब यारोबामद्वारा स्थापित जाली उपासनापद्धतिको समर्पणलाई आज्ञा उल्लङ्घन गर्ने अगमवक्ताले धिक्कार गरे, र उनको धिक्कारमा योशियाह नामका आउनेवाला राजाको भविष्यवाणी समावेश थियो। यारोबाम र उत्तरका दस गोत्रहरूको आधारभूत धर्मत्यागको समयमा, ईसा पूर्व ६२२ को महान् निस्तार-चाडद्वारा चिन्हित योशियाह र उनको सुधारको भविष्यवाणी गरिएको थियो। त्यो सुधार मोशाका लेखहरूको खोजद्वारा र परमेश्वरका जनमाथि तिनीहरूको निरन्तर धर्मत्यागका कारण उच्चारित न्यायको घोषणाद्वारा ल्याइयो। जब मोशाका लेखहरूबाटका वचनहरू राजा योशियाहलाई पढेर सुनाइए, त्यसले पुरानो नियमको इतिहासकै सबैभन्दा महान् जागृति उत्पन्न गरायो। भविष्यमा योशियाह नामको एक बालक जन्मिनेछ भन्ने भविष्यवाणीमा पनि आज्ञा उल्लङ्घन गर्ने अगमवक्ताद्वारा राजा यारोबामविरुद्ध उच्चारित आधारभूत धर्मत्यागसम्बन्धी भविष्यसूचक दण्डादेश समावेश थियो।

दानियलले जसलाई मोशाको श्राप भनी सम्बोधन गर्छन्, त्यो लेवीयव्यवस्था २६ को “सात पटक” हो, र यही विलियम मिलरको आधारभूत खोज बन्यो, जो एडभेन्टिज्मका आधारभूत सत्यहरूको प्रतीक हुन्। ११ अगस्ट, १८४० मा मिलरको सन्देशको सशक्तीकरण १८३८ र १८४० मा “योशियाह” लिचको कार्यद्वारा सम्पन्न भयो। १८६३ मा ती आधारहरू पन्छाइए, र “सात पटक” केवल फिलाडेल्फियन मिलराइटहरूका आधारभूत सत्यहरूको प्रतीक मात्र नभई, आधारहरूको विरुद्धमा लाओडिसियाई मिलरवादको विद्रोहको पनि प्रतीक बन्यो। पहिलो र दोस्रो स्वर्गदूतका मिलराइटहरूको इतिहासमा “योशियाह” को प्रतीकवाद निहित छ, जुन एक लाख चौवालीस हजारको इतिहासमा अक्षरशः पुनरावृत्त हुनेछ। योशियाहको चक्र राजा शाऊलको जादूटुनासम्म पछाडि पुग्छ, र त्यसपछि आइतबारको व्यवस्थाको समयमा लाओडिसियाई सेभेन्थ-डे एडभेन्टिस्ट मण्डली उकेलिनेसम्म पुग्छ। इजकिएलमा रहेको योशियाहको चक्र अहिले एक लाख चौवालीस हजारको छाप लगाइने कार्यको पराकाष्ठाका रूपमा खोलिँदै जाने प्रक्रियामा छ।

हामी यी विषयहरूलाई अर्को लेखमा निरन्तरता दिनेछौं।