पद चालीसको लुकेको इतिहास - संख्या पच्चीस

म साक्षीहरूमा रहेको एउटा खण्डबाट सामग्री लिइरहेको छु, जसले पवित्रस्थानभित्र इजकिएल, यशैया र यूहन्नाको अनुभवसँग सम्बन्धित सत्यका विभिन्न पक्षहरू प्रस्तुत गर्दछ। प्रकाशितवाक्यको पहिलो अध्यायमा यूहन्नाले आफ्नो पछाडिबाट आएको एउटा स्वरलाई हेर्न फर्के।

पात्मोस टापुबाट आरम्भ भई स्वर्गीय पवित्रस्थानसम्म, जहाँ यूहन्नाले ख्रीष्टको त्यो दर्शन देख्छन् जसको विषयमा सिस्टर ह्वाइटले हामीलाई बताउनुहुन्छ, त्यही दर्शन दानियलले आफ्नो पुस्तकको दशौँ अध्यायमा देखेका थिए।

पहिला नौ पदहरूले मानव अनुग्रह-अवधिको अन्त्य हुनुभन्दा ठीक अघि येशू ख्रीष्टको प्रकाश कसरी उन्मोचित हुन्छ भन्ने कुरा पहिचान गराउँछन्। यो प्रकाश परमेश्वरद्वारा येशूलाई दिइयो, येशूले त्यसलाई गब्रिएललाई दिए, गब्रिएलले त्यसलाई यूहन्नालाई दिए, र यूहन्नालाई सात मण्डलीहरूकहाँ त्यो सन्देश पठाउने जिम्मा पनि दिइयो। यशैयाले अध्याय छमा यही कार्य गर्न आफ्नो आज्ञापत्र पाए, र इजकिएलले अध्याय दुई र तीनमा यही आदेश पाए। यूहन्नाले आफ्नो आज्ञापत्र प्राप्त गर्दा उनी कैदी थिए; इजकिएल र दानिएल बाबेलमा बन्दी थिए, र यशैया यहूदाका दुष्ट राजा आहाजको इतिहासकालमा जीवन व्यतीत गरिरहेका थिए।

चारवटा बाइबलीय साक्षीहरूले यस तथ्यको पुष्टि गर्छन् कि येशू ख्रीष्टको प्रकाशको सन्देश ती व्यक्तिहरूलाई दिइन्छ, जो पवित्रस्थानमा यी अगमवक्ताका अनुभवहरूद्वारा प्रतिरूपित गरिएका छन्। जब हामी स्वर्गीय पवित्रस्थानमा प्रवेश गर्छौं, तब हामीलाई त्यो सन्देश प्रदान गरिन्छ, जसको घोषणा गर्न हामी नियुक्त गरिएका छौं। “हरेक प्राण”-लाई जाँच्ने “भट्टीको आगो” मलाकी तीनको भट्टी हो।

शुद्धीकरण गर्ने जानकारले चाँदी ठीक समयसम्म भट्टीमा रहेको छ भन्ने कुरा तब जान्दछ, जब चाँदी यति शुद्ध हुन्छ कि त्यसले शुद्धीकरण गर्नेको अनुहार प्रतिबिम्बित गर्छ। चाँदीलाई प्राचीनकालमा कसरी शुद्ध गरिन्थ्यो भन्ने यो तथ्य दानिएलले अध्याय दशमा देखेको कारक क्रिया “marah” सँग मेल खान्छ। यी अन्तिम दिनहरूमा प्रभुले आफ्ना जनलाई पवित्रस्थानभित्र अगुवाइ गर्दै हुनुहुन्छ, ताकि एक सय चवालीस हजारको झण्डाचिह्नको भाग हुन योग्य उम्मेदवारहरूको जाँच, शुद्धीकरण र परिष्कार गर्न सकून्। यस अवधिमा, “यदि” हामी “अधर्मलाई त्यागेर हृदय र जीवनमा शुद्ध” हुन्छौँ भने, “उहाँले” हामीसँग “कार्य गर्नुहुनेछ।” दानिएल अध्याय दशमा झैँ केही जना त्यस अनुभवबाट भाग्छन्, तर दानिएलद्वारा प्रतीकित ती व्यक्तिहरू, जसले येशू ख्रीष्टको प्रकाशको त्यो महान् दर्पण-दर्शन देख्छन्, तिनीहरूका ओठहरू यशैयाले चित्रण गरेझैँ वेदीबाट लिएको एउटा अँगारले छोइनेछन्, र तिनीहरू शुद्ध पारिनेछन् तथा पहिले धर्मत्यागी मण्डलीलाई, अनि त्यसपछि संसारलाई सन्देश दिनका लागि तयार पारिनेछन्।

सन्देश पवित्रस्थानमा रहेका ती विश्वासी आत्माहरूलाई प्रस्तुत गरिएको छ। लेवीव्यवस्था तेइस, जब पेन्टेकोस्टको ऋतुसँग समन्वित गरिन्छ, तब परमपवित्रस्थानमा रहेको करारको सन्दूकलाई प्रतिबिम्बित गर्ने उद्देश्यले रचित गरिएको छ। विश्वासद्वारा, अध्यायका सन्देशहरूको संरचनाले पवित्र इतिहासभित्र तीनवटा मार्गचिह्नहरू पहिचान गर्दछ, जसमा भट्टीको परीक्षा सम्पन्न हुन्छ। दैवी रूपमा गहन—तेइसौँ अध्यायको भविष्यवाणीगत संरचनाले भविष्यवाणीका विद्यार्थीलाई पहिलो अध्यायको पहिलो पदमा इजकिएललाई अवस्थित गर्न अनुमति दिन्छ।

एक लाख चवालीस हजारको मोहर लगाइने समयमा एक जना पूजाहारीको रूपमा, इजकिएल सत्रौँ जुबिली चक्रको तीसौँ वर्षमा छन्, अर्थात् ईसा-पूर्व ५८७ मा नबूकदनेसरद्वारा यरूशलेममाथि गरिएका तीन घेराबन्दीमध्ये तेस्रो घेराबन्दी हुनुभन्दा पाँच वर्ष पहिले। उक्त पदको तीसौँ वर्ष पुरानो नियमको इतिहासकै सबैभन्दा महान् पुनर्जागरणको तीस वर्षपछि पर्दछ, र त्यो पाँचौँ वर्षको पाँचौँ दिनमा हो; यसरी इजकिएलको साक्षीमा पाँच सङ्ख्या राखिएको छ। प्रारम्भका दुई पदहरूमा हामी तीस एक पटक चिन्हित भएको र पाँच सङ्ख्या तीन पटक उल्लेख गरिएको पाउँछौँ। लेवीय २३ को पेन्टेकोस्टकालसँग समरेखित संरचनामा, तीसद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको दोस्रो परीक्षा तुरहीहरूको पर्वसम्म पुग्छ; पाँच दिन ख्रीष्टको स्वर्गारोहणसम्म, त्यसपछि पाँच दिन प्रायश्चित्तको दिनसम्म, अनि त्यसपछि पाँच दिन त्यस मार्गचिह्नसम्म, जसले प्रारम्भिक (पेन्टेकोस्ट) र उत्तरकालीन (वासस्थानहरूको पर्व) वर्षा दुवैलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। उक्त संरचनाले तीस प्रस्तुत गर्दछ, त्यसपछि पाँचका तीन चरणहरू। इजकिएल मन्दिरमा छन्, र लेवीय २३ को संरचना नै सन्दूक हो।

इतिहासले यस तथ्यको साक्षी दिन्छ कि यस बिन्दुमा इजकिएल प्रतीकात्मक घेराबन्दीभन्दा पाँच वर्ष अघि छन्, जुन यरूशलेमको विनाशद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको चाँडै आउन लागेको आइतबारको व्यवस्थाको प्रतिरूप स्वरूप निष्कर्षमा पुग्छ। ‘पाँच’ संख्या लेवीव्यवस्था तेइसको रचनाको एक प्रमुख तत्त्व हो, जसरी ‘तीस’ संख्या पनि हो।

यी लेखहरूमा यो देखाइएको छ कि जब अध्यायका पहिलो बाइस पदहरूलाई अन्तिम बाइस पदहरूसँग समरेखित गरिन्छ, र त्यसपछि बाइस पदका ती दुई रेखाहरूलाई पेन्टेकोस्टल ऋतुसँग एकसाथ समरेखित गरिन्छ, तब मलाकीको भट्टीको आगो हुने तीन-चरणीय परीक्षण प्रक्रियालाई स्पष्ट रूपमा चित्रित गरिएको पाइन्छ। ती तीन चरणहरूमा पहिलो र तेस्रो चरणभित्र एउटा अल्फा र ओमेगा हुन्छ, जो चारवटा मार्गचिह्नहरूको शृङ्खलाले बनेको हुन्छ, र ती चारवटा मार्गचिह्नहरूले एक चरणलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्।

निस्तार-चाड, त्यसपछि अखमिरी रोटीको पर्व, त्यसपछि जौको पहिलो फलको भेटी, अनि त्यसपछि अखमिरी रोटीको पर्वको अन्त्यसम्म ‘पाँच’ दिन। यी चार मार्गचिह्नहरूले पहिलो परीक्षालाई निर्माण गर्छन्, र येशूले सधैँ अन्त्यलाई आरम्भद्वारा दृष्टान्त दिनुहुन्छ, र तेस्रो परीक्षा पनि चार मार्गचिह्नहरूद्वारा नै बनेको छ। तुरहीहरूको पर्व, त्यसपछि ख्रीष्टको स्वर्गारोहण, त्यसपछि प्रायश्चित्तको दिन, अनि त्यसको पाँच दिनपछि पिन्तिकोस्त र वासस्थानहरूको पर्व—दुवैको आगमन। पिन्तिकोस्त अघिल्लो वर्षाको प्रतीक हो र वासस्थानहरूको पर्व पछिल्लो वर्षाको प्रतीक हो। लेवीव्यवस्था तेइसको नमूनामा पिन्तिकोस्त र वासस्थानहरूको पर्व दुवै एकै रेखामा मिल्छन्।

अन्तिम परीक्षा र शुद्धीकरणको प्रक्रिया ३१ डिसेम्बर २०२३ मा आरम्भ भयो। पहिलो परीक्षा आधारभूत परीक्षा थियो, जुन “robbers of thy people” को विवादद्वारा प्रतीकित थियो, जसले १८ जुलाई २०२० को निराशाद्वारा पहिले नै परीक्षित भएका समूहलाई विभाजित गर्‍यो।

लेवीय व्यवस्था अध्याय तेइसमा पहिलो परीक्षा तीनको एक भविष्यसूचक संयोजनद्वारा, जसको पाँच दिनपछि अखमिरी रोटीको अन्त्य हुन्छ, प्रस्तुत गरिएको छ। पास्का पहिलो दिन थियो, अखमिरी रोटीको पर्व दोस्रो दिन थियो, र पहिलो फलको भेटी तेस्रो दिन थियो। पाँच दिनपछि अखमिरी रोटीको पर्व समाप्त भयो। तीन परीक्षामध्ये पहिलो परीक्षाको भविष्यसूचक संरचना तेस्रो र अन्तिम परीक्षामा पनि प्रस्तुत गरिएको छ। तीन मार्गचिन्हहरू पछि एउटाद्वारा बनेको त्यस तेस्रो मार्गचिन्हमा, तुरहीहरूको पर्व पहिलो दिन हो, र पाँच दिनपछि ख्रीष्टको स्वर्गारोहण हुन्छ, त्यसपछि पाँच दिनपछि प्रायश्चित्तको दिन आउँछ, अनि त्यसको पाँच दिनपछि पेन्टेकोस्ट र वासस्थानहरूको पर्व दुवैले चाँडै आउने आइतबारको व्यवस्था जनाउँछन्, जसलाई इजकिएलको पुस्तकमा यरूशलेमको विनाशको रूपमा प्रस्तुत गरिएको छ।

अखमिरी रोटीको पर्वको समाप्ति र तुरहीहरूको पर्वको बीचमा तीस दिन छन्, जसले केवल एक पुजारीको प्रतीकलाई मात्र प्रतिनिधित्व गर्दैनन्, तर दैवी चित्रणभित्र प्रतिनिधित्व गरिएका तीन परीक्षामध्ये दोस्रो परीक्षालाई पनि जनाउँछन्।

ख्रीष्टको बप्तिस्माले निस्तार-चाड, अखमिरी रोटी र पहिलो फलका तीनवटा मार्गचिह्नहरूलाई चित्रित गर्दछ, किनकि ती तीन मार्गचिह्नहरूले ख्रीष्टको मृत्यु, गाडिनु र पुनरुत्थानलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। ती तीन चरणहरू पछि पाँच दिनको अन्तरालमा चौथो चरणमा पुगिन्छ, जसलाई अखमिरी रोटीको चाडको अन्त्यद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। बप्तिस्माले ती तीन चरणहरूलाई एउटै संक्षिप्त क्षणमा प्रस्तुत गर्दछ, जब यूहन्नाले आफ्ना मसीहलाई बप्तिस्मा दिए। वसन्तका चाडहरूले ती तीन चरणहरूलाई प्रत्येक एक-एक दिनले अलग गर्छन्, र शरद्‌का चाडहरूले ती तीन चरणहरूलाई पाँच दिनले अलग गर्छन्।

जब हामी वसन्त पर्वहरूको पहिलो परीक्षालाई तीन मार्गचिह्नहरूको संयोजनको रूपमा लागू गर्छौँ, जसको पाँच दिनपछि एक मार्गचिह्न आउँछ; अनि त्यसपछि शरद् पर्वहरूलाई तीन मार्गचिह्नहरूका रूपमा लागू गर्छौँ, जसको पाँच दिनपछि एक मार्गचिह्न आउँछ, तब एउटा भविष्यसूचक संरचना स्थापित हुन्छ, जसमा तीनको एउटा अल्फा मार्गचिह्न हुन्छ जसको पछि पाँच दिन आउँछन्, र त्यसपछि तीस दिन आउँछन्, अनि शरद् पर्वहरूको तेस्रो परीक्षा तीनको मार्गचिह्न र त्यसको पछि पाँच दिनका रूपमा आउँछ—यो संरचनाले पहिलो परीक्षाले जम्मा पाँच दिन समेटेको देखाउँछ, त्यसपछि तीस दिनको दोस्रो परीक्षा आउँछ, जसले पाँच दिनको तेस्रो मार्गचिह्नसम्म पुर्‍याउँछ। पाँच प्लस तीस, प्लस पाँच बराबर चालीस हुन्छ (5 + 30 + 5 = 40)।

ख्रीष्टको बप्तिस्मापछि तुरुन्तै चालीस दिनको अवधि आयो, जुन तीन परीक्षाहरूमा गएर समाप्त भयो। पेन्टेकोस्तको मौसमसँग संयोजनमा लैव्यव्यवस्था तेइसको संरचनाभित्र अझ धेरै कुरा पहिचान गर्न सकिन्छ, तर अर्को तहमा उक्त अध्यायले परमपवित्र स्थानमा रहेको करारको सन्दूकलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ।

लेवीय व्यवस्था अध्याय तेइसका वसन्तकालीन र शरद्कालीन पर्वहरू दुई सब्बाथहरूको बीचमा राखिएका छन्। ती दुई सब्बाथहरूले ढाक्ने दुई करूबहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, र लेवीय व्यवस्था अध्याय तेइससँग समरेखित पेन्तेकोस्तीय ऋतुका मार्गचिह्नहरूले सन्दूक र ती ढाक्ने दुई करूबहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। इजकिएललाई अध्याय एकमा पवित्रस्थानभित्र लगिन्छ, र जब तिनलाई त्यहाँ लगिन्छ, तिनी यरूशलेमको विनाशतर्फ लैजाने घेराबन्दीभन्दा पाँच दिनअगाडि अवस्थित हुन्छन्, जसले छिट्टै आउने आइतबारको व्यवस्था-सम्बन्धी कानुनको प्रतिरूप प्रस्तुत गर्छ। लेवीय व्यवस्था अध्याय तेइसमा आइतबारको व्यवस्था-सम्बन्धी कानुनलाई पेन्तेकोस्त र वासस्थानको पर्वद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। इजकिएल तिसौँ वर्षमा छन्, र तीस मलाकी अध्याय तीनको भट्टीको आगो बनाउने तीन परीक्षामध्ये दोस्रोलाई जनाउने अवधि हो। दोस्रो परीक्षा तीस दिनद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, जसरी इतिहासकारहरूले उल्लेख गर्ने योशियाको महान् पासहबाट आरम्भ भएको सत्रौँ जुबिली चक्रको तिसौँ वर्षमा इजकिएल छन्। इजकिएल अठार महिनासम्म चलेको घेराबन्दीभन्दा पाँच वर्षअगाडि छन्, र तिनी मन्दिरमा छन्, जुन बाँकी जनलाई शुद्ध र पखाल्ने अन्तिम तीन परीक्षामध्ये बीचको हो। पत्रुस पनि कैसरिया-फिलिप्पी (पानियम) मा थिए, तीन परीक्षाहरूको बीचमै, जसरी पानियम (कैसरिया-फिलिप्पी), रूपान्तरणको पर्वत, र क्रूसद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ।

इ.पू. ५९२ मा इजकिएललाई अलौकिक रीतिले “गूँगो” बनाइयो, र परमेश्वरले उनको मुख खोलिदिनुहुँदा मात्र उनी बोल्थे। त्यो अवस्था इ.पू. ५८५/६ मा यरूशलेमको पतन नभएसम्म जारी रह्यो। घेराबन्दी सुरु भएको दिन, जब उनका “आँखाको चाहना” मरे, परमेश्वरले उनलाई बोल्न लगाउनुभएको थियो; तर इस्राएलका “आँखाको चाहना” यरूशलेम पतन नभएसम्म उनलाई स्वतन्त्र रूपमा बोल्न अनुमति दिइएको थिएन। यरूशलेमको पतनले शीघ्र आउन लागेको आइतवारको व्यवस्था प्रतिनिधित्व गर्दछ, र त्यहीँ यूहन्ना बप्तिस्मा दिनेका पिता—आठौँ पालोका एक पुजारी—जो मन्दिरमा सेवा गरिरहँदा गूँगो बनाइएका थिए, जहाँ इजकिएल पनि (दर्शनमा) थिए, उनी पनि करिब नौ महिनासम्म गूँगो बनाइएका थिए। यूहन्नाको जन्मपछि आठौँ दिन, जब यूहन्नाको खतना हुँदै थियो, तब उनलाई बोल्न अनुमति दिइयो। पवित्रस्थानमा हुँदा गूँगो बनाइएका दुई अगमवक्ताहरू। पवित्रस्थानमा ख्रीष्टलाई हेरिरहँदा गूँगो बनाइएका तेस्रो अगमवक्ता दानिएल थिए। अध्याय १० मा दानिएल पवित्रस्थानमा छन्, र जसरी उनलाई तीन पटकमध्ये दोस्रो पटक स्पर्श गरिँदै थियो, उनी गूँगो बनाइए। मध्य बिन्दुमा दानिएल गूँगो बनाइए।

“बोल्नु” को प्रतीकवाद चाँडै आउने आइतबारको व्यवस्थाको समयमा स्पष्ट रूपमा देखिन्छ, जब संयुक्त राज्य अमेरिका अजिङ्गरझैँ बोल्दछ, बलामको गधा बोल्दछ, हबकूकको दर्शन बोल्दछ र झूट बोल्दैन। ती तीन मूक अगमवक्ताहरू, जो पवित्रस्थानमा रहँदा मूक बनाइएका थिए, यरूशलेमको विनाशको समयमा बोल्छन्। जकरियासँग, उनले आफ्नो छोराको नयाँ नाम सही छ भनी पहिचान गराउन बोल्छन्, यसरी नयाँ नाम दिइने फिलाडेल्फियालीहरूलाई प्रतिरूपित गर्दै।

जकरियालाई यूहन्नाको नयाँ पारिवारिक नाम लेख्न एउटा पटिया दिइयो।

यूहन्नाको नयाँ नाम फिलाडेल्फियाको मण्डलीसँग मेल खान्छ, र जकरियाको नाम तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देशप्रतिको जकरियाको अविश्वासद्वारा प्रतिनिधित्व गरिने लाओडिसियासँग मेल खान्छ। सबै अगमवक्ताहरूले उत्तरकालका दिनहरूलाई सम्बोधन गर्छन्, र उत्तरकालका दिनहरू तेस्रो स्वर्गदूतको इतिहास हुन्। त्यसैले सन्देश ल्याउने स्वर्गदूत अवश्य नै तेस्रो स्वर्गदूत हुनुपर्छ। जकरियाले प्रभुले लाओडिसियाको सातौँ-दिनको एड्भेन्टिस्ट मण्डलीलाई पार गरेर जानुहुनेछ भन्ने कुरा बुझ्न अस्वीकार गरे। यी अगमवक्ताहरूमा स्वरको पुनर्स्थापनाबारे भन्न अझ धेरै कुरा छन्, तर हामी योशियाको भविष्यसूचक रेखाको बुझाइतर्फ अघि बढिरहनेछौँ।

हामीले इ.पू. ६२२ मा योशियाहको निस्तार-चाडमा आरम्भ भएको सत्रौँ जुबिली चक्रबारे विचार गरिसकेका छौँ, तर योशियाहको रेखा इ.पू. ६२२ भन्दा धेरै अगाडिदेखि नै आरम्भ हुन्छ। इस्राएलको विद्रोह, जसले शाऊललाई इस्राएलको पहिलो राजाको रूपमा सिंहासनमा ल्यायो, त्यसले ती चालीस वर्षलाई चिह्नित गर्‍यो जसमा राजा शाऊलले राज्य गरे; त्यसपछि ती चालीस वर्ष आए जसमा राजा दाऊदले राज्य गरे; त्यसपछि ती चालीस वर्ष आए जसमा सुलैमानले राज्य गरे। परमेश्वरको अस्वीकार, जसले अगमवक्ता शमूएललाई अत्यन्तै दुःखी तुल्यायो, इ.पू. १०९७ मा भयो, र त्यसले विद्रोहको एउटा भविष्यसूचक रेखा आरम्भ गर्दछ, जो क्रूसमा गएर अन्त्य भयो, जब यहूदीहरूले घोषणा गरे, तिनीहरूका राजा कैसर बाहेक अरू कोही छैन।

१०९७ मा, सुलैमानको मृत्यु ९७७ ईसा पूर्वमा नहुँदासम्म तीन राजाहरूले प्रत्येकले चालीस-चालीस वर्षसम्म शासन गर्ने थिए, त्यसपछि राज्य उत्तर र दक्षिणमा विभाजित भयो।

सुलेमानको राज्यकाल 971 ईसापूर्वमा आरम्भ भयो; मन्दिरको जग सुलेमानको चौथो वर्षमा (967 ईसापूर्व) राखियो। निर्माणकार्य सात वर्षसम्म चल्यो (1 राजाहरू 6:37–38), र मन्दिर सुलेमानको एघारौँ वर्षको आठौँ महिनामा पूरा भयो। औपचारिक समर्पण सातौँ महिनामा (एथानीम महिना), वासस्थानहरूको पर्वको समयमा सम्पन्न भयो (1 राजाहरू 8; 2 इतिहास 5–7)। राजाहरू, मन्दिर र राष्ट्र—यी प्रत्येकको इतिहासमा चार सय नब्बे वर्षको एक अवधि प्रस्तुत गरिएको छ, जसले राजाहरू, मन्दिर वा राष्ट्रसँग सम्बन्धित भविष्यसूचक अवधिलाई स्पष्ट रूपमा चिह्नित गर्दछ।

दानिएललाई ईसा पूर्व ६०७ मा बन्दी बनाएर लगियो, यद्यपि बाइबलीय कालगणना गर्ने अधिकांश विद्वानहरूले ईसा पूर्व ६०५ लाई पहिचान गर्छन्। ऐतिहासिक अभिलेख भविष्यसूचक साक्षीसँग मेल खानुपर्छ, र ईसा पूर्व १०९७ मा राजाको चाहनाबाट आरम्भ हुने इतिहास-रेखामा ऐतिहासिक रूपमा अंकित घटनाहरूको प्रतीकवादले धेरै भविष्यसूचक साक्षीहरूमाथि यो माग गर्दछ कि ईसा पूर्व ६०७ नै सही अनुप्रयोग हो, ईसा पूर्व ६०५ होइन। ईसा पूर्व ६०७ ले राजाहरूको रेखामा चार सय नब्बे वर्षको अन्त्यलाई चिह्नित गर्दछ, तर यसले त्यस रेखाभित्र देखा पर्ने सत्तरी वर्षका तीन प्रमुख निरूपणहरूमध्ये एकको आरम्भ पनि गर्दछ। ईसा पूर्व ६०७ ले ईसा पूर्व ६७७ मा मनश्शेको बन्दीग्रहणबाट आरम्भ भएका सत्तरी वर्षको अन्त्यलाई पनि चिह्नित गर्दछ। चार सय नब्बे वर्षको प्रतीकको पहिलो निरूपण (जसका रेखाभित्र तीन साक्षीहरू छन्) त्यहीँ समाप्त हुन्छ जहाँ सत्तरी वर्षका तीन साक्षीहरूमध्ये एक समाप्त हुन्छ र सत्तरी वर्षको अर्को साक्षी आरम्भ हुन्छ; गणितीय संरचनाले, दानिएललाई ईसा पूर्व ६०५ मा बन्दी बनाइयो भन्ने धारणाको बाबजुद, ईसा पूर्व ६०७ कै पक्षमा साक्षी दिन्छ।

१०९७ ईसा पूर्वदेखि ६०७ ईसा पूर्वसम्मका राजाहरूलाई सम्बन्धित ४९० वर्षको अवधि समेटिएको त्यस रेखाभित्र, सोलोमनको मन्दिरको समर्पणदेखि निर्वासनपछिको मन्दिरलाई जरुब्बाबेलद्वारा ५१६ ईसा पूर्वमा पुनःसमर्पण गरिँदासम्म पनि ४९० वर्षको अवधि छ। यो ४९० वर्ष सोलोमनले आफ्नो एघारौँ वर्षमा गरेको समर्पणदेखि ४२० वर्ष, त्यसमा बन्दीवासको समयमा मन्दिर उजाड रहेको ७० वर्ष थपिँदा, जम्मा ४९० वर्ष हुन्छ। आर्टाक्सर्क्सेसको तेस्रो आज्ञा ५९ वर्षपछि ४५७ ईसा पूर्वमा आयो, र यसले परमेश्वरका जनहरूका लागि “निर्धारित” (“काटिएको”, दानियल ९:२४) ४९० वर्षको आरम्भलाई चिह्नित गर्छ, जुन स्तिफनसलाई ढुङ्गाले हानेर मारिएको वर्ष ३४ मा समाप्त भयो। निश्चय नै, १०९७ ईसा पूर्वमा परमेश्वर र अगमवाणीको आत्मालाई अस्वीकार गर्ने आधारभूत धर्मत्यागबाट आरम्भ भई स्तिफनसले परमेश्वरको दाहिने हाततर्फ खडा भएका ख्रीष्टलाई देखेसम्म फैलिएको यस भविष्यवाणीमूलक रेखाभित्र अरू धेरै गहन कालक्रमगत साक्षीहरू पनि छन्। यस साक्ष्यभित्र हामी योशियाहको भविष्यवाणीमूलक चक्र भेट्टाउँछौँ।

म “आधारभूत धर्मत्याग” भन्दछु, किनकि उक्त वंशावलीको प्रारम्भले त्यो समयलाई संकेत गर्दछ जब इस्राएलले सांसारिक राजा पाउने आफ्नो चाहनामा परमेश्वरलाई राजाको रूपमा अस्वीकार गर्‍यो, र यसरी इस्राएलको मानवीय राजतन्त्रको आधारलाई चिन्हित गर्‍यो। म यो योशियाहको चक्रको निम्ति पनि लेख्दछु, जसको अर्थ “परमेश्वरको आधार” हो, किनकि त्यो परमेश्वरका जनताको आधार र आधारभूत धर्मत्याग दुवैको प्रतीक हो।

जब सोलोमनको मृत्यु भयो र बाह्र गोत्रहरू उत्तर र दक्षिणमा विभाजित भए, तब यारोबामद्वारा स्थापित नक्कली उपासना-प्रणालीको समर्पणलाई अवज्ञाकारी अगमवक्ताले धिक्कार्यो, र उसको त्यस धिक्कारमा योशियाह नाउँको आउने एक राजाको भविष्यवाणी समावेश थियो। यारोबाम र उत्तरका दस गोत्रहरूको आधारभूत धर्मत्यागकै समयमा, ई.पू. ६२२ को महान् निस्तार-चाडद्वारा चिन्हित योशियाह र उसको पुनर्जागरणसम्बन्धी भविष्यवाणी गरियो। त्यो पुनर्जागरण मोशाका लेखहरू फेला परेको कारण र परमेश्वरका जनतामाथि तिनीहरूको निरन्तर धर्मत्यागका कारण उच्चारित न्यायको घोषणाद्वारा ल्याइयो। जब मोशाका लेखहरूबाट भएका वचनहरू राजा योशियाहलाई पढेर सुनाइए, तब त्यसले पुरानो करारको इतिहासकै सबैभन्दा महान् पुनर्जागरण उत्पन्न गरायो। भविष्यमा योशियाह नाउँ भएको एउटा बालक जन्मनेछ भन्ने भविष्यवाणीमा पनि अवज्ञाकारी अगमवक्ताद्वारा राजा यारोबामविरुद्ध लक्षित आधारभूत धर्मत्यागको भविष्यसूचक दोषारोपण समावेश थियो।

दानियलले जसलाई मोशाको श्राप भनी सम्बोधन गर्छन्, त्यो लेवीयव्यवस्था २६ को “सात पटक” हो, र यही विलियम मिलरको आधारभूत खोज बन्यो, जो एडभेन्टिज्मका आधारभूत सत्यहरूको प्रतीक हुन्। ११ अगस्ट, १८४० मा मिलरको सन्देशको सशक्तीकरण १८३८ र १८४० मा “योशियाह” लिचको कार्यद्वारा सम्पन्न भयो। १८६३ मा ती आधारहरू पन्छाइए, र “सात पटक” केवल फिलाडेल्फियन मिलराइटहरूका आधारभूत सत्यहरूको प्रतीक मात्र नभई, आधारहरूको विरुद्धमा लाओडिसियाई मिलरवादको विद्रोहको पनि प्रतीक बन्यो। पहिलो र दोस्रो स्वर्गदूतका मिलराइटहरूको इतिहासमा “योशियाह” को प्रतीकवाद निहित छ, जुन एक लाख चौवालीस हजारको इतिहासमा अक्षरशः पुनरावृत्त हुनेछ। योशियाहको चक्र राजा शाऊलको जादूटुनासम्म पछाडि पुग्छ, र त्यसपछि आइतबारको व्यवस्थाको समयमा लाओडिसियाई सेभेन्थ-डे एडभेन्टिस्ट मण्डली उकेलिनेसम्म पुग्छ। इजकिएलमा रहेको योशियाहको चक्र अहिले एक लाख चौवालीस हजारको छाप लगाइने कार्यको पराकाष्ठाका रूपमा खोलिँदै जाने प्रक्रियामा छ।

हामी यी विषयहरूलाई अर्को लेखमा निरन्तरता दिनेछौं।