योएलको पुस्तक र लाओडिसियाको सेभेन्थ-डे एडभेन्टिस्ट मण्डली - नम्बर उनन्तीस

मत्तीको पुस्तकमा रहेको पाँचौँ मसीही भविष्यवाणी निराशा र मृत्युको मार्गचिह्न हो। जुलाई १८, २०२० मा, नासभिलको विनाशसम्बन्धी झूटो भविष्यवाणीले एलियाह र मोशाको वध गर्‍यो।

मोशा र एलियाह सदोम र मिश्रका सडकहरूमा मारिन्छन्। पुरानो करारको अन्तिम कथनले यो संकेत गर्छ कि एलियाह परमप्रभुको महान् र भयङ्कर दिन आउनुअघि आउनेछन्। त्यो भयङ्कर दिन दानियल बाह्रमा मिखाएल उठ्दा आरम्भ हुन्छ, र प्रकाश बाइसमा यसो घोषणा गरिन्छ कि “धर्मी र अधर्मी” दुवै जना अनन्तकालसम्म त्यही अवस्थामा रहनेछन्।

कृपाको अवधि समाप्त हुनुअघि एलियाह प्रकट हुनैपर्छ, र प्रकाशको पुस्तक अध्याय एघारमा, कृपाको अवधि समाप्त हुनुअघि नै, उहाँ मारिनुहुन्छ र पुनरुत्थान हुनुहुन्छ। उहाँ पुनरुत्थान हुनुभएर कृपाको अवधि समाप्त नहुन्जेल आफ्नो सन्देश प्रस्तुत गर्नुहुन्छ, जहाँ त्यसपछि धर्मी र दुष्ट दुवैको अर्को पुनरुत्थान हुन्छ।

त्यो विशेष पुनरुत्थानपछि ख्रीष्टको दोस्रो आगमन हुन्छ, जहाँ धर्मी मृतकहरू पुनरुत्थान गरिन्छन्, र त्यसपछि एक हजार वर्षसम्म सन्तहरूले हराएकाहरूको न्याय गर्छन्। एक हजार वर्षको अन्त्यमा अर्को पुनरुत्थान र ख्रीष्टको तेस्रो आगमन हुन्छ। भविष्यसूचक पुनरुत्थानहरूको श्रेणीमा पापसीय पशुको पुनरुत्थान पनि समावेश छ, तर ती प्रत्येक पुनरुत्थान परमेश्वरको भविष्यसूचक वचनको एक विशिष्ट विषय हुन्। जुलाई १८, २०२० मा, एक लाख चवालीस हजारको लाओडिसियाली आन्दोलनले १८४४ पछि समयसम्बन्धी प्रयोगहरू निषेध गर्ने ख्रीष्टको आज्ञाको विरुद्धमा विद्रोह गरेर आत्महत्या गर्‍यो।

तब रामामा एउटा स्वर सुनियो, जसको अर्थ गर्व र आत्म‑उत्कर्ष हो। राहेल, जसको अर्थ असल यात्री हो, शोकमा छिन्, किनकि मोशा र एलियाह छैनन्, र अझ महत्त्वपूर्ण कुरा, तिनीहरूलाई सान्त्वना दिन सकिँदैन। तिनीहरूसँग कुनै सान्त्वना छैन, र पवित्र आत्मा नै सान्त्वनाकर्ता हुनुहुन्छ, जो २०२३ को जुलाईमा उजाडस्थानमा आवाज सुरु हुँदा पठाइनुहुने थियो।

यी घटनाहरू अनुग्रहको समय बन्द हुनुभन्दा ठीक अघि घट्छन्, र प्रकाशको पुस्तकअनुसार, अनुग्रहको समय बन्द हुनुभन्दा ठीक अघि येशू ख्रीष्टको प्रकाश खोलिन्छ। त्यही खोलिनु नै मोशा र एलियाहलाई पुनर्जीवित गर्ने कुरा हो; उनीहरू राहेल पनि हुन्, असल यात्रिणी, जो आफ्ना सन्तानहरूका लागि रुँदै र विलाप गर्दै थिइन्, र जसलाई सान्त्वना दिन सकिँदैनथ्यो। ती सन्तानहरू पुनर्जीवित हुँदा उनको शोक आनन्दमा परिणत हुन्छ।

मूसा र एलियाह सदोम र मिश्रका सडकहरूमा मृत थिए, र ख्रीष्टको सन्दर्भमा जस्तै, सन् २०२३ को जुलाईमा जम्मा हुन सुरु हुँदा, एक लाख चवालीस हजारलाई मिश्रबाट बाहिर बोलाइनेथियो।

मिस्रको सडकमा मृत अवस्थामा, उजाडस्थानबाट आएको एक स्वर्गीय स्वरले इजकिएलको मृत हड्डीहरूको बेंसीलाई जीवनतर्फ बोलाउँछ। त्यो स्वर सन् २०२३ को जुलाईमा सुनिन थाल्यो।

परमेश्वरले आफ्ना पुत्रलाई मिश्रदेशबाट बोलाउनुभयो, र उहाँले मोशालाई पनि मिश्रदेशबाट बोलाउनुभयो; किनकि मोशा अल्फा र येशू ओमेगा हुनुहुँदा, तिनीहरूले एक लाख चवालीस हजारको अनुभवलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, जसले मोशा र थुमाको गीत गाउँछन्। त्यस गीतमा मिश्रदेशबाट बाहिर आउने आह्वान समावेश छ। इजकिएलमा दुई चरणहरू प्रतिनिधित्व गरिएका छन्, जो आदमको सृष्टिमा भएका दुई चरणहरूद्वारा पूर्वछायाङ्कित गरिएका थिए। पहिलो, शरीर निर्माण गरिन्छ, र त्यसपछि जीवनको श्वास शरीरमा फुकिन्छ र तब त्यो जीवित हुन्छ। प्रकाशको पुस्तक अध्याय एघारमा पहिलो चरण मारिएकाहरूभित्र परमेश्वरका आत्माको प्रवेश हो, र त्यसपछि तिनीहरू आफ्ना खुट्टामा उभिए। जब तिनीहरू उभिन्छन्, तिनीहरू परमेश्वरको सेना हुन्। अध्याय एघारमा आत्मा वहन गर्ने कुरा इजकिएलको पहिलो भविष्यवाणीले प्रतिनिधित्व गरेको छ। उजाडस्थानमा पुकार्ने स्वर पवित्र आत्मासहितको भविष्यवाणी-सन्देश हो।

मत्तीको पुस्तकमा ती बाह्र अध्यायहरू समावेश छन्, जो उत्पत्तिको ती बाह्र अध्यायहरूको ओमेगा हुन्, जसले एक लाख चवालीस हजारसँगको करारलाई प्रतिनिधित्व गर्ने दुई साक्षी प्रदान गर्छन्। ती पुरुषहरू र स्त्रीहरू आफ्ना मानवतासँग संयुक्त दिव्यताको सम्बन्धमा अनन्तकालका लागि मोहोर लगाइएका छन्। तिनीहरू एघारौँ-घण्टाका कामदारहरूका लागि चिन्ह बन्छन्।

प्रकाशको पुस्तकको अध्याय एघारमा, जब एक लाख चवालीस हजारलाई स्वर्गतर्फ बोलाइन्छ, तब तिनीहरूलाई पहिले मिश्रदेशबाट बोलाइन्छ, जहाँ तिनीहरू मारिएका थिए। उजाडस्थानबाट आएको एउटा स्वरले तिनीहरूलाई मिश्रदेशबाट बोलाउँछ, ताकि तिनीहरू एघारौँ घण्टाका कामदारहरूका लागि चिन्ह होऊन्। सन् 2024 मा तिनीहरूको पुनरुत्थानलाई, कुन दृष्टान्त पहिचान गरिँदैछ त्यसअनुसार, जन्मको रूपमा पनि र जागरणको रूपमा पनि प्रस्तुत गरिएको छ। जन्मको सन्दर्भमा, तिनीहरू ती हुन् जसले दस कुँवारीहरूको दृष्टान्त पूरा गर्छन्, र यस अर्थमा, तिनीहरूको जन्म कुँवारी-जन्म हो, र तिनीहरू नै चिन्ह हुन्।

मोशा र ख्रीष्टको इतिहासमा चिन्हहरू थिए, जसरी मिलराइट इतिहासमा पनि थिए। अन्तिम दिनहरूमा, लाओडिसीयन एडभेन्टवादले एउटा चिन्ह खोजिरहेकै हुनेछ, र तिनीहरूको एकमात्र चिन्ह योना को चिन्ह हो। २०२४ मा पुनरुत्थान गरिएकाहरूका लागि पनि एउटा चिन्ह छ। तिनीहरूको चिन्ह लेवीय व्यवस्था अध्याय २६ का “सात समय” हुन्।

जो उम्कन्छन्, तिनीहरू इस्राएलका निर्वासितहरूको रूपमा पनि चित्रित गरिएका छन्, र तिनीहरू आफ्ना ती दाजुभाइहरूद्वारा बहिष्कृत गरिए जसले तिनीहरूलाई घृणा गर्थे। तिनीहरूका दाजुभाइहरूले तिनीहरूलाई बहिष्कृत गरे, किनकि मोशाको “सात पटक” द्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको शबाथको सत्यलाई तिनीहरू खण्डन गर्न सकेनन्।

प्रभुले सन् २०२३ को जुलाईमा अवशेषलाई जम्मा गर्न थाल्नुभयो, र अवशेष इस्राएलका “निकालिएका” जनहरू हुन्। सन् २०२३ को जुलाईमा, उहाँले आफ्ना निकालिएका जनहरूलाई जम्मा गर्न दोस्रो पटक आफ्नो हात फैलाउनुभयो। सन् १८५६ मा मोशाको सात समयको ओमेगा ज्योतिअघि नै, उहाँले सन् १८४९ मा दोस्रो पटक आफ्नो हात फैलाउनुभएको थियो। अल्फा ज्योति मिलरको पहिलो भविष्यसूचक खोजद्वारा—मोशाको सात समयद्वारा—प्रतिनिधित्व गरिएको थियो।

जब बहिष्कृतहरूलाई चिन्हको रूपमा उच्च पारिनेछ, तब तिनीहरूले एघारौँ घण्टाका कामदारहरूलाई जम्मा गर्नेछन्, जसलाई “केवल देखेर” मात्र “परमेश्वरको छाप भएका मानिसहरू र कपटी विश्राम-दिन मान्नेहरूबीचको भिन्नता” देखाइएर चेतावनी दिन सकिन्छ। एघारौँ घण्टाका कामदारहरूका लागि चिन्ह बहिष्कृतहरू हुन्, र बहिष्कृतहरूको चिन्ह भनेको यो रहस्य हो— “यस वर्ष आफैँ उम्रेका कुराहरू खाओ, र दोस्रो वर्ष त्यसैबाट पलाएकाहरू; अनि तेस्रो वर्षमा रोप, काट, दाखबारी लगाओ, र त्यसका फल खाओ।”

यस खण्डको गूढार्थ यो हो कि यसले लेवीव्यवस्था पच्चीस र छब्बीसका “सात समयहरू” लाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। भूमि विश्राम गर्ने सब्बाथ वाचाको एक अवयव हो, जसले प्रतिज्ञात देशका लागि सातौँ-वर्षको विश्राम पालन गर्ने वा अस्वीकार गर्ने दुवै अवस्थामध्ये, आशिष् वा श्राप कुन प्रकट हुन्छ भन्ने कुरा चिन्हित गर्दछ। एक लाख चवालीस हजारको चिन्ह वाचाको त्रिविध प्रतिज्ञाको त्यो अवयव हो, जसलाई भूमिको सातौँ-वर्षीय सब्बाथद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। “सात समयहरू” को आधारभूत सत्यले वाचाका तीन तत्त्वहरूमध्ये एउटालाई चिन्हित गर्दछ, जसले नयाँ हृदय र मन, नयाँ शरीर, र साथै बसोबास गर्न एउटा देशको प्रतिज्ञा गर्दछ।

सातौँ-दिनको शबाथ परमेश्वर र उहाँका जनहरूबीचको चिन्ह हो, तर त्यो सातौँ-दिनको शबाथले प्राचीन इस्राएललाई दिइएको करारगत जिम्मेवारीलाई पनि प्रतिनिधित्व गर्दछ। तिनीहरू दश आज्ञाका संरक्षक, तिनका अभिरक्षक ठहरिनुपर्ने थियो। सिस्टर ह्वाइटले स्पष्ट रूपमा बताउनुहुन्छ कि १८४४ मा प्राचीन इस्राएलसँग समरेखित आधुनिक इस्राएललाई केवल दश आज्ञाको मात्र होइन, तर परमेश्वरको भविष्यवाणीमूलक वचनको पनि अभिरक्षक बनाइयो।

दश आज्ञाहरू सातौँ-दिनको सब्बाथको चिन्हद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका छन्, र अगमवाणीका व्यवस्थाहरू सातौँ-वर्षको सब्बाथद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका छन्। लाओडिसियाई सेभेन्थ-डे एड्भेन्टिज्म अत्यन्त लज्जित हुनेछ जब तिनीहरूले आफ्नो स्थान त्यागेर सूर्यको उपासना गर्न थाल्नेछन्, तर जुन सब्बाथ आज्ञालाई तिनीहरूले पहिले अस्वीकार गरे, त्यही मोशाको “सात पटक” हो।

प्रतिज्ञात देश जित्नका लागि परमेश्वरका जनहरूले केवल सातौँ-दिनको विश्रामदिन मात्र होइन, सात-वर्षीय विश्रामदिनलाई पनि बुझ्न र दृढतापूर्वक पालना गर्नुपर्छ। लाओडिसियाली एडभेन्टवादले यस बाइबलीय सत्यलाई खण्डन गर्न सक्दैन, यद्यपि तिनीहरूले यसलाई झूटले ढाक्छन्। यही तिनीहरूको त्यस घृणाको मूल हो, जसले तिनीहरूलाई तिनलाई बहिष्कृत गर्नतर्फ डोर्‍याउँछ जो ध्वज हुनेछ।

एलेन ह्वाइटको पहिलो दर्शन त्यतिबेला दिइयो, जब पाँच जना स्त्रीहरू, (पाँच बुद्धिमान् कन्याहरूको प्रतिनिधित्व गर्दै) उनीहरूलाई घृणा गर्ने आफ्नै दाजुभाइहरूद्वारा निकालिएपछि एकसाथ भेला भएका थिए। दोस्रो आगमनको शिक्षाका कारण उनीहरूले तिनीहरूलाई घृणा गरेका थिए; यसरी तिनीहरूले अन्तिम दिनहरूका बहिष्कृतहरूको प्रतिरूप प्रस्तुत गरे।

“नामधारी” (अर्थात् केवल नामका मात्र) “एडभेन्टिस्टहरू, यहूदाजस्तै, हामीलाई क्याथोलिकहरूको हातमा सुम्पिदिनेछन्।” तिनीहरूले त्यसो गरे, किनकि “तिनीहरूले” ती बहिष्कृतहरूलाई “विश्रामदिनको कारणले” घृणा गर्थे। नामधारी एडभेन्टिस्टहरूले सातौँ-दिनको विश्रामदिन पालन गर्ने दाबी गर्छन्, त्यसैले यहाँ उल्लेख गरिएको विश्रामदिन यही हुन सक्दैन। तिनीहरूले ती बहिष्कृतहरूलाई घृणा गर्छन्, किनकि तिनीहरू जान्दछन् कि मोशाका सात समयसम्बन्धी आधारभूत सत्यलाई तिनीहरू खण्डन गर्न सक्दैनन्, जो विलियम मिलरको व्यक्तिमा एलियाको अल्फा-समझाइ थियो।

यहूदा सदूकीहरू र फरिसीहरूबाट बनेको महासभा (सन्हेद्रिन) को प्रतीक होइन; यहूदा बाह्र चेलामध्ये एक थियो। ऊ वाचाको दुलहीको एक सदस्य थियो, जससँग ख्रीष्टले पेन्तिकोसमा विवाह गर्न लाग्नुभएको थियो। बहिष्कृतहरूका विरुद्धको विश्वासघात यहूदाबाट आउँछ, अर्थात् लाओदिकीया सातौँ-दिनको एड्भेन्टिस्ट मण्डलीबाट। तिनीहरू धेरै प्रतीकहरूद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका छन्, जस्तै मलाकी अध्याय ३ मा वाचाका दूतद्वारा अस्वीकार गरिएका लेवीहरू। त्यो शुद्धीकरणमा लेवीहरू अलग पारिन्छन्, र तिनीहरूको संख्या २५ हुन्छ, चाहे तिनीहरू विश्वासयोग्य हुन् वा अविश्वासयोग्य। लेवीहरूलाई, पहिलेका वर्षहरूमा जस्तै, बलिदानको रूपमा उचालिनुअघि नै शुद्ध पारिन्छ।

लेवीहरू नै भेटी हुन्, किनकि तिनीहरूले महान् भेटी हुनुहुने ख्रीष्टको चरित्रलाई पूर्ण रूपमा प्रतिबिम्बित गर्छन्। जब ती पच्चीस जना लेवीहरू भेटीको रूपमा उठाइन्छन्, तब इजकिएल ८ मा ती पच्चीस जना नक्कली लेवीहरू सूर्यतर्फ झुकेर प्रणाम गरिरहेका हुन्छन्।

यहूदाले केवल एउटा दुष्ट लेवीको प्रतिनिधित्व मात्र गर्दैन, तर ऊ तीस वर्षदेखि तयार पारिएको एउटा दुष्ट पूजाहारी पनि हो, जसको प्रतीक यहूदाका चाँदीका तीस टुक्राहरूले जनाउँछन्।

यहूदाले फ्याँकेका चाँदीका तीस टुक्राहरूले मलाकी अध्याय ३ मा वर्णित करारका सन्देशवाहकले मैल (नकली चाँदी) फ्याँक्नु (शुद्ध पार्नु) लाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। त्यो दुष्ट पूजाहारीत्व कोरह, दातान र अबीरामको विद्रोह तथा १८८८ का विद्रोहीहरूद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको थियो। संयुक्त राज्य अमेरिका, अर्थात् पृथ्वी-जन्तु, आफ्नो मुख खोल्दा त्यो दुष्ट पूजाहारीत्व निलिन्छ। त्यसपछि आइतबारको व्यवस्थाबाट आरम्भ हुने पछिल्लो वर्षाको पूर्ण उण्ड्याइको समयमा आगोले तिनीहरूका अनुयायीहरूलाई नाश गर्छ।

ख्रीष्टका दिनहरूमा चिन्हको रूपमा रहेको कुँवारी जन्मले पछिल्ला दिनहरूमा बुद्धिमान् कुँवारीहरूको चिन्हलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। त्यस अवधिमा महासभा, अर्थात् लाओडिसीय सातौँ-दिन एडभेन्टिस्ट मण्डलीले एउटा चिन्ह खोज्नेछ, तर लाओडिसीयालाई दिइएको एउटै मात्र चिन्ह देख्न असमर्थ हुनेछ। ठूलो भीड, एघारौँ घण्टाका कामदारहरूका लागि चिन्ह भनेको आइतबारको व्यवस्था-परीक्षणको अवधिमा पुरुषहरू र स्त्रीहरूले सातौँ-दिनको शब्बाथ पालन गरिरहेको देख्नु हो। अवशेषको, पूर्व करारका मानिसहरूसँगको तिनीहरूको विवादमा, चिन्ह सातौँ-वर्षको शब्बाथ हो, जसले हबक्कूकका दुवै पवित्र पट्टिकाहरूका केन्द्रीय स्तम्भको रूपमा पहिचान गरिएका एडभेन्टवादका आधारहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। लाओडिसीय एडभेन्टवादलाई दिइएको चिन्ह योनाको चिन्ह हो, जसलाई ख्रीष्ट र पत्रुसबीचको संवादमा सम्बोधन गरिएको छ।

सन्हेद्रिनको लागि चिन्ह, र त्यसकारण एडभेन्टवादको चिन्ह, योनाको चिन्ह हो। सिमोन बारजोना यस खण्डमा एक करारबद्ध मानिसको प्रतीकका रूपमा प्रस्तुत गरिन्छ, किनकि उनको नाम परिवर्तन हुन लागिरहेको छ। अब्रामको नाम करारको समयमा परिवर्तन गरिएको थियो। शाऊलको नाम पावलमा परिवर्तन गरिएको थियो। याकूबको नाम इस्राएलमा परिवर्तन गरिएको थियो। यी तीन साक्षीहरूले स्थापित गर्छन् कि जब कुनै बाइबलीय पात्रको नाम परिवर्तन गरिन्छ, तब त्यसले एक करारबद्ध मानिसको प्रतिनिधित्व गर्दछ, र त्यसकारण अन्तिम करारका जनहरूलाई, अर्थात् एक सय चौवालीस हजारलाई, प्रतिरूपित गर्दछ। यी तीन साक्षीहरूले यो पनि स्थापित गर्छन् कि एक करारबद्ध मानिसको नामले त्यस व्यक्तिसँग सम्बन्धित भविष्यवाणीगत प्रतीकवादको प्रतिनिधित्व गर्दछ जसको नाम परिवर्तन गरिएको हुन्छ। शाऊलको अर्थ “चयन गरिएको” हो, किनकि उनी अन्यजातिहरूकहाँ सुसमाचार लैजानका लागि चयन गरिएका थिए। उनको नाम पावलमा परिवर्तन गरियो, जसको अर्थ सानो हो, किनकि आफ्नै दृष्टिमा उनी प्रेरितहरूमध्ये सबैभन्दा साना थिए, किनभने उनले परमेश्वरको मण्डलीलाई सताएका थिए। याकूब, अर्थात् छल्ने, नाम र अनुभव दुवैमा परिवर्तन भएर एक विजेतामा परिणत भए, जसको अर्थ इस्राएल हो। पत्रुसको नाम सिमोन थियो, जसको अर्थ सुन्ने व्यक्ति; र बारजोना, जसको अर्थ योनाको छोरा।

पत्रुसले योनाको अन्तिम पुस्ताको प्रतिनिधित्व गर्दछ, किनकि उनी योनाका पुत्र थिए। योना भन्नाले “ढुकुर” बुझिन्छ, र शिमोन त्यो व्यक्ति हो जसले ढुकुरको सन्देश सुनेको थियो; अनि शिमोन बारयोनाले येशूको अभिषेकको सन्देश सुनेका थिए, जब उहाँले बप्तिस्मा लिनुभयो र येशू ख्रीष्ट हुनुभयो, अनि पवित्र आत्मा ढुकुरको रूप धारण गरी अवतरित हुनुभयो। योनाको सन्देश ढुकुरको सन्देश थियो, जसले उहाँको बप्तिस्माको समयमा सामर्थ्यसहित येशूको अभिषेकलाई प्रतिनिधित्व गर्दथ्यो। योनाको सन्देश योनालाई एउटा ठूला माछाको पेटमा तीन दिन रहनुपरेको घटनाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको थियो। ती तीन दिन फसहदेखि पहिलो फलको पर्वसम्मका तीन दिन हुन्, जसको प्रतिरूप ख्रीष्टको बप्तिस्मा र योनाको त्यो ठूला माछाको पेटभित्रको समयद्वारा देखाइएको छ।

योनाको चिन्ह भनेको उहाँको बप्तिस्मामा ख्रीष्टको अभिषेकको चिन्ह हो, जसले ९/११ मा प्रकाश अठारको स्वर्गदूतको अवतरणलाई प्रतिरूपित गर्छ। ९/११ ले योनाका तीन दिनद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको तीन-चरणीय परीक्षाको प्रक्रिया आरम्भ गर्यो। ती तीन चरणहरू मिलेराइट इतिहासमा पनि चित्रित गरिएका छन्। ११ अगस्ट, १८४० ले पहिलो स्वर्गदूतको परीक्षालाई चिन्हित गर्यो, १९ अप्रिल, १८४४ ले दोस्रो स्वर्गदूतको परीक्षा, र २२ अक्टोबर, १८४४ ले तेस्रो परीक्षालाई। ती तीन चरणहरूले ९/११, १८ जुलाई, २०२० र आइतबारको व्यवस्थालाई प्रतिनिधित्व गर्छन्।

आइतबारको व्यवस्थाको समयमा, योना माछाको मुखबाट थुकेर बाहिर निकालिन्छन्, ठीक त्यही स्थानमा जहाँ ख्रीष्टले लाओडिसियालाई आफ्नो मुखबाट थुक्दै हुनुहुन्छ; र त्यहीँ बालामको गधा आफ्नो मुख खोल्छ र बोल्छ; र त्यहीँ यूहन्ना बप्तिस्मा दिनेका पिता जकरियाह बोल्छन्; र त्यहीँ संयुक्त राज्य अमेरिका अजिङ्गरझैँ बोल्दछ। त्यसपछि, २०२४ मा मोशा र एलियाहसँगै पुनरुत्थान गरिएकाहरूको प्रतीकको रूपमा, योनाले संसारलाई अन्तिम चेतावनी दिन्छन्। ती प्राणहरू सदोम र मिश्रका सडकहरूमा मरे, र त्यसपछि इजकिएलको पराक्रमी सेनाको रूपमा पुनरुत्थान गरिन्छन्। आफ्नो पुनरुत्थानमा तिनीहरू योनाको चिन्ह बन्छन्, किनकि उनले तिनीहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन् जो मरेका छन् र निनवेहलाई अन्तिम सन्देश दिन पुनरुत्थान गरिएका छन्। ह्वेल माछाको पेटभित्रका योना, सिंहको खोरमा रहेका दानिएल, उम्लिरहेको तेलको भाँडोमा रहेका यूहन्ना—यी सबैले प्रतीकात्मक मृत्यु र पुनरुत्थानको अनुभव गरिसकेका एक लाख चौवालीस हजारलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। 9/11 मा भएको अभिषेकदेखि इजकिएलको पराक्रमी सेनाको पुनरुत्थानसम्मले ख्रीष्टको आफ्नो पुनरुत्थानतर्फको बप्तिस्मालाई प्रतिनिधित्व गर्छ।

चरम चमत्कार लाजरसको पुनरुत्थान थियो।

लाजरसलाई पुनर्जीवित गर्नु अघि ख्रीष्टले विलम्ब गर्नुभयो, र लाजरस केवल “मुकुटमणि चमत्कार” मात्र थिएनन्, उनी परमेश्वरको कार्यमाथि लगाइएको “छाप” पनि थिए। उक्त खण्डमा योना चिन्ह नै व्यभिचारी र दुष्ट पुस्ताका लागि दिइएको एकमात्र चिन्ह हो। छाप लगाउने प्रक्रियाको समय निर्धारण अत्यन्त विशिष्ट छ भन्ने कुरा देख्नु महत्त्वपूर्ण छ। हामीले विचार गरिरहेको त्यस खण्डमा, जहाँ पत्रुसको नाम परिवर्तन गरिन्छ, त्यसले हामीलाई जानकारी दिन्छ कि त्यस बिन्दुदेखि यता येशूले आफू मृत्युको लागि सुम्पिनुपर्ने कुरा प्रकट गर्न थाल्नुभयो; तथापि, अन्तिम पदमा मत्तीले अभिलेख गरेका छन्, “Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ.” त्यसपछि ठीक अर्को पदमा उनले अभिलेख गरेका छन्, “From that time forth began Jesus to shew unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day.”

यो खण्ड येशूले मानिसहरूले उहाँलाई को ठान्छन् भनी सोध्नुभएकोबाट आरम्भ हुन्छ, त्यसपछि उहाँले चेलाहरूलाई उनीहरूले उहाँलाई को ठान्छन् भनी सोध्नुभएको अर्को प्रश्न आउँछ।

जब पत्रुसले उत्तर दिन्छन्, तब उनले येशू नै ख्रीष्ट र जीवित परमेश्वरका पुत्र हुनुहुन्छ भनी पहिचान गर्छन्। “ख्रीष्ट” शब्द “मसीह” भन्ने हिब्रू शब्दको ग्रीक रूप हो। येशूले उहाँ को हुनुहुन्छ भन्ने विषयमा प्रश्न उठाउनुहुन्छ र चेलाहरूलाई उहाँ नै मसीह हुनुहुन्छ भन्ने तथ्यतर्फ डोर्‍याउनुहुन्छ, तर तुरुन्तै उहाँले तिनीहरूलाई कसैलाई पनि यो नबताउनू भनी जानकारी दिनुहुन्छ। त्यस समयदेखि, उहाँले मत्तीका अन्तिम तीन अध्यायहरूमा रहेका तेइस मार्गचिन्हहरू उहाँले पूरा गर्नुहुनेछ भनी सिकाउन थाल्नुभयो, तर ख्रीष्टसँग सम्बन्धित सत्यहरू चरण-दर-चरण ढङ्गले उद्घाटित गरिनु आवश्यक थियो।

हामी यी मसीही मार्गचिन्हहरूलाई अर्को लेखमा निरन्तरता दिनेछौँ।