The Book of Daniel - Number Forty-One

Want ik ben de minste van de apostelen, niet waardig een apostel genoemd te worden, omdat ik de gemeente van God vervolgd heb. 1 Korinthe 15:19.

Toen antwoordde Ananias: Heere, ik heb van velen over deze man gehoord, hoeveel kwaad hij uw heiligen te Jeruzalem heeft aangedaan; en hier heeft hij volmacht van de overpriesters om allen die uw Naam aanroepen, te binden. Maar de Heere zei tot hem: Ga heen, want deze is Mij een uitverkoren vat om mijn Naam te dragen voor de heidenen en de koningen en de kinderen Israëls, Handelingen 9:13–15.

En opdat ik mij door de overvloed der openbaringen niet bovenmate zou verheffen, is mij een doorn in het vlees gegeven, een engel van de satan, om mij met vuisten te slaan, opdat ik mij niet bovenmate zou verheffen. Hierover heb ik de Heere driemaal gebeden, dat hij van mij zou wijken. En Hij heeft tot mij gezegd: Mijn genade is u genoeg, want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht. Daarom zal ik veel liever roemen in mijn zwakheden, opdat de kracht van Christus op mij ruste. Daarom heb ik behagen in zwakheden, in smaadheden, in noden, in vervolgingen, in benauwdheden om Christus’ wil; want wanneer ik zwak ben, dan ben ik machtig. 2 Korinthe 12:7–10.

Te meer omdat ik weet dat gij bijzonder deskundig zijt in alle gebruiken en geschilpunten die onder de Joden bestaan; daarom verzoek ik u mij geduldig aan te horen. Mijn levenswandel van mijn jeugd af aan, die van den beginne onder mijn eigen volk te Jeruzalem was, is aan alle Joden bekend; zij kennen mij van meet af aan, indien zij daarvan getuigen wilden, dat ik naar de strengste sekte van onze godsdienst als een Farizeeër heb geleefd. Handelingen 26:3–5.

Het verzoek werd ingewilligd, en ‘Paulus stond op de trappen en wenkte met de hand tot het volk.’ Dat gebaar trok hun aandacht, terwijl zijn houding eerbied afdwong. ‘En toen er een grote stilte ontstaan was, sprak hij hen toe in de Hebreeuwse taal en zei: Mannen, broeders en vaders, hoort nu mijn verdediging, die ik tot u richt.’ Bij het horen van de vertrouwde Hebreeuwse woorden ‘hielden zij zich des te stiller’, en in de algemene stilte vervolgde hij: ‘Ik ben waarlijk een man, een Jood, geboren te Tarsus, een stad in Cilicië, maar opgevoed in deze stad aan de voeten van Gamaliël, onderwezen overeenkomstig de gestrenge wijze van de wet der vaderen, en ijverig voor God, zoals u allen heden zijt.’ Niemand kon de verklaringen van de apostel ontkennen, want de feiten waarop hij doelde, waren bij velen die nog in Jeruzalem leefden, goed bekend.” Handelingen van de Apostelen, 408.

Nu verzoeken wij u, broeders, met betrekking tot de komst van onze Heere Jezus Christus en onze vereniging met Hem, dat gij niet spoedig in uw denken aan het wankelen wordt gebracht of verontrust, noch door geest, noch door woord, noch door een brief alsof die van ons afkomstig zou zijn, alsof de dag van Christus aanstaande zou zijn. Laat niemand u op enigerlei wijze misleiden; want die dag komt niet, tenzij eerst de afval gekomen is en de mens der zonde geopenbaard is, de zoon des verderfs; die zich verzet en zich verheft boven al wat God genoemd of als godsdienstig vereerd wordt, zodat hij als God in de tempel van God gaat zitten en van zichzelf vertoont dat hij God is. Herinnert gij u niet dat ik u deze dingen gezegd heb, toen ik nog bij u was? En nu weet gij wat hem tegenhoudt, opdat hij geopenbaard wordt op zijn eigen tijd. Want de verborgenheid der wetteloosheid is reeds werkzaam; alleen hij die nu tegenhoudt, zal dat blijven doen, totdat hij uit het midden weggenomen wordt. En dan zal de wetteloze geopenbaard worden, die de Heere verteren zal door de Geest van Zijn mond en tenietdoen door de verschijning van Zijn komst; hem, wiens komst is naar de werking van de satan, met allerlei kracht, tekenen en bedrieglijke wonderen, en met allerlei verleiding der ongerechtigheid in hen die verloren gaan, omdat zij de liefde tot de waarheid niet aangenomen hebben om zalig te worden. En daarom zal God hun een krachtige dwaling zenden, zodat zij de leugen geloven, opdat zij allen veroordeeld worden die de waarheid niet geloofd hebben, maar een welgevallen gehad hebben in de ongerechtigheid. 2 Thessalonicenzen 2:1–12.

“Maar vóór de komst van Christus moesten in de godsdienstige wereld belangrijke ontwikkelingen plaatsvinden, voorzegd in de profetie. De apostel verklaarde: ‘Laat u niet spoedig in uw denken aan het wankelen brengen of verschrikken, noch door geest, noch door woord, noch door brief alsof van ons afkomstig, alsof de dag van Christus aanstaande zou zijn. Laat niemand u op enigerlei wijze misleiden; want die dag komt niet, tenzij eerst de afval gekomen is en de mens der zonde geopenbaard is, de zoon des verderfs; die zich verzet en zich verheft boven al wat God genoemd wordt of als god wordt vereerd, zodat hij als God in de tempel van God zit en van zichzelf toont dat hij God is.’”

„Paulus’ woorden mochten niet verkeerd worden uitgelegd. Men mocht niet leren dat hij door bijzondere openbaring de Thessalonicenzen had gewaarschuwd voor de onmiddellijke komst van Christus. Een dergelijk standpunt zou verwarring in het geloof veroorzaken; want teleurstelling leidt dikwijls tot ongeloof. Daarom waarschuwde de apostel de broeders geen dergelijke boodschap aan te nemen alsof zij van hem afkomstig was, en hij ging vervolgens ertoe over te benadrukken dat de pauselijke macht, zo duidelijk beschreven door de profeet Daniël, nog moest opkomen en oorlog voeren tegen Gods volk. Zolang deze macht haar dodelijke en godslasterlijke werk niet zou hebben volbracht, zou het tevergeefs zijn als de gemeente uitzag naar de komst van haar Heer. ‘Gedenkt gij niet,’ vroeg Paulus, ‘dat ik u deze dingen gezegd heb, toen ik nog bij u was?’”

Verschrikkelijk waren de beproevingen die de ware kerk zouden treffen. Reeds in de tijd dat de apostel schreef, was het ‘mysterie der ongerechtigheid’ begonnen te werken. De ontwikkelingen die zich in de toekomst zouden voordoen, zouden zijn ‘naar de werking des satans, met allerlei kracht en tekenen en leugenachtige wonderen, en met allerlei verleiding der ongerechtigheid in hen die verloren gaan.’

‘Bijzonder plechtig is de verklaring van de apostel aangaande hen die zouden weigeren “de liefde der waarheid” te ontvangen. “En daarom,” verklaarde hij met betrekking tot allen die de boodschappen der waarheid opzettelijk zouden verwerpen, “zal God hun zenden een krachtige dwaling, dat zij de leugen zouden geloven; opdat zij allen veroordeeld worden die de waarheid niet geloofd hebben, maar behagen hebben gehad in de ongerechtigheid.” Mensen kunnen niet ongestraft de waarschuwingen verwerpen die God hun in Zijn barmhartigheid zendt. Van hen die volharden in het afwenden van deze waarschuwingen, trekt God Zijn Geest terug en laat Hij hen over aan de misleidingen die zij liefhebben.’ Handelingen der Apostelen, 265, 266.

En de koning zal handelen naar zijn welgevallen; en hij zal zich verheffen en zich groot maken boven elke god, en wonderlijke dingen spreken tegen de God der goden, en voorspoedig zijn totdat de verbolgenheid voleindigd is; want wat vast besloten is, zal geschieden. Daniël 11:36.

“Christus zegt: ‘Aan hun vruchten zult gij hen kennen.’ Indien zij door wie genezingen worden verricht, op grond van deze manifestaties geneigd zijn hun veronachtzaming van de wet van God te verontschuldigen en in ongehoorzaamheid voort te gaan, volgt daaruit niet dat zij, hoe groot hun macht ook in welk opzicht dan ook moge zijn, de grote kracht van God bezitten. Integendeel, het is de wonderwerkende macht van de grote misleider. Hij is een overtreder van de zedelijke wet en wendt ieder middel aan waarover hij meester kan worden om de mensen blind te maken voor haar ware aard. Wij worden gewaarschuwd dat hij in de laatste dagen zal werken met tekenen en leugenachtige wonderen. En hij zal deze wonderen blijven verrichten tot aan het einde van de genadetijd, opdat hij daarop moge wijzen als bewijs dat hij een engel des lichts is en niet der duisternis.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, deel 7, 911.

„Door het decreet dat de instelling van het pausdom afdwingt in overtreding van de wet van God, zal onze natie zich volledig losmaken van de gerechtigheid. Wanneer het protestantisme haar hand over de kloof zal uitstrekken om de hand van de Roomse macht te grijpen, wanneer het over de afgrond zal reiken om de handen ineen te slaan met het spiritisme, wanneer ons land onder de invloed van deze drievoudige vereniging elk beginsel van zijn Grondwet als een protestantse en republikeinse regering zal verwerpen, en voorzieningen zal treffen voor de verbreiding van pauselijke onwaarheden en misleidingen, dan mogen wij weten dat de tijd is gekomen voor de wonderbaarlijke werking van Satan en dat het einde nabij is.” Testimonies, deel 5, 451.

„Gedurende de twaalf jaren dat ik deïst was, las ik alle geschiedenissen die ik kon vinden; maar nu had ik de Bijbel lief. Hij onderwees over Jezus! Toch was er nog een aanzienlijk deel van de Bijbel dat voor mij duister was. In 1818 of 1819, terwijl ik in gesprek was met een vriend bij wie ik op bezoek was en die mij gekend en gehoord had spreken toen ik deïst was, vroeg hij op tamelijk veelbetekenende wijze: ‘Wat denkt u van deze tekst, en van die?’ waarbij hij verwees naar de oude teksten waartegen ik als deïst bezwaren had ingebracht. Ik begreep wat hij bedoelde en antwoordde: Als u mij tijd wilt geven, zal ik u zeggen wat zij betekenen. ‘Hoeveel tijd wilt u hebben?’ Ik weet het niet, maar ik zal het u zeggen, antwoordde ik, want ik kon niet geloven dat God een openbaring had gegeven die niet begrepen kon worden. Toen nam ik mij voor mijn Bijbel te bestuderen, in de overtuiging dat ik kon ontdekken wat de Heilige Geest bedoelde. Maar zodra ik dit voornemen had opgevat, kwam de gedachte bij mij op: ‘Stel dat u een passage vindt die u niet kunt begrijpen, wat zult u dan doen?’ Toen kwam deze wijze van Bijbelstudie in mij op: Ik zal de woorden van zulke passages nemen, ze door de hele Bijbel heen naspeuren, en op deze wijze hun betekenis ontdekken. Ik bezat Crudens Concordantie, die naar mijn mening de beste ter wereld is; dus nam ik die en mijn Bijbel, ging aan mijn schrijftafel zitten, en las niets anders, behalve een weinig in de kranten, want ik was vastbesloten te weten wat mijn Bijbel betekende.

‘Ik begon bij Genesis en las langzaam verder; en toen ik bij een tekst kwam die ik niet kon begrijpen, doorzocht ik de Bijbel om te ontdekken wat die betekende. Nadat ik de Bijbel op deze wijze had doorgegaan, o, hoe helder en heerlijk verscheen de waarheid! Ik vond wat ik u heb gepredikt. Ik was ervan overtuigd dat de zeven tijden in 1843 eindigden. Toen kwam ik bij de 2300 dagen; ook die brachten mij tot dezelfde slotsom; maar ik had er niet aan gedacht te ontdekken wanneer de Heiland zou komen, en ik kon het niet geloven; maar het licht trof mij zo krachtig dat ik niet wist wat ik moest doen. Nu, dacht ik, ik moet sporen en teugel aanleggen; ik zal niet sneller gaan dan de Bijbel, en ik zal er niet bij achterblijven. Wat de Bijbel ook leert, daaraan zal ik vasthouden. Maar toch waren er enkele teksten die ik niet kon begrijpen.’

„Zoveel dan over zijn algemene wijze van Bijbelstudie. Bij een andere gelegenheid zette hij zijn manier uiteen om de betekenis vast te stellen van de tekst die vóór ons ligt — de betekenis van ‘het dagelijkse’. ‘Ik las verder,’ zei hij, ‘en kon geen ander geval vinden waarin het voorkwam dan in Daniël. Toen nam ik die woorden die ermee in verband stonden, “wegnemen”. Hij zal het dagelijkse wegnemen, “vanaf de tijd dat het dagelijkse zal worden weggenomen”, enz. Ik las verder en dacht dat ik geen licht over de tekst zou vinden; ten slotte kwam ik bij 2 Thessalonicenzen 2:7–8. “Want de verborgenheid der ongerechtigheid werkt reeds; alleen hij die haar nu weerhoudt, zal haar weerhouden, totdat hij uit de weg genomen wordt; en dan zal de wetteloze geopenbaard worden”, enz. En toen ik bij die tekst gekomen was, o, hoe helder en heerlijk verscheen de waarheid! Daar is het! dat is “het dagelijkse!” Welnu, wat bedoelt Paulus met “hij die nu weerhoudt”, of belemmert? Met “de mens der zonde” en “de wetteloze” wordt het pausdom bedoeld. Welnu, wat is het dat het pausdom verhindert geopenbaard te worden? Waarom, het is het heidendom; welnu dan, “het dagelijkse” moet het heidendom betekenen.’ William Miller, Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65, 66.

Verstomt u en verbaast u; roept uit en schreeuwt: zij zijn dronken, maar niet van wijn; zij wankelen, maar niet van sterke drank. Want de HEERE heeft over u uitgestort een geest van diepe slaap, en Hij heeft uw ogen gesloten; de profeten en uw oversten, de zieners, heeft Hij bedekt. En het gezicht van dit alles is voor u geworden als de woorden van een verzegeld boek, dat men geeft aan iemand die geleerd is, met de woorden: Lees dit toch; en hij zegt: Ik kan niet, want het is verzegeld. En het boek wordt gegeven aan iemand die niet geleerd is, met de woorden: Lees dit toch; en hij zegt: Ik ben niet geleerd. Daarom zei de Heere: Omdat dit volk tot Mij nadert met zijn mond en Mij eert met zijn lippen, maar zijn hart ver van Mij heeft verwijderd, en hun vreze voor Mij bestaat uit aangeleerde geboden van mensen, daarom, zie, Ik zal voortgaan wonderlijk te handelen onder dit volk, wonder op wonder; want de wijsheid van hun wijzen zal vergaan, en het verstand van hun verstandigen zal verborgen worden. Wee hun die diep graven om hun raad voor de HEERE te verbergen, en wier werken in de duisternis zijn, en die zeggen: Wie ziet ons? en wie kent ons? O, uw verdraaiing van zaken zal geacht worden als de klei van de pottenbakker; want zal het maaksel van hem die het gemaakt heeft zeggen: Hij heeft mij niet gemaakt? of zal het gevormde van hem die het gevormd heeft zeggen: Hij had geen verstand? Jesaja 29:9–16.