The “key” representing the battle of Nineveh in Revelation nine was fulfilled with a history that produced a turning point, which, of course, is what a key does. My claim is that the battle of Nineveh was not only the historical key marking the rise of Islam, but that it is also a prophetic key. The prophetic dynamics of that battle bring all the lines of the kingdoms of Bible prophecy, as set forth in Daniel and Revelation, into alignment with the eleventh chapter of Daniel. In doing this, it allows those kingdoms to all testify to the last six verses of Daniel eleven, and more importantly—to unseal the external hidden history of verse forty.

De “sleutel” die in Openbaring negen de slag bij Ninevé voorstelt, vond zijn vervulling in een geschiedenis die een keerpunt teweegbracht, zoals een sleutel dat uiteraard doet. Mijn stelling is dat de slag bij Ninevé niet alleen de historische sleutel was die de opkomst van de islam markeerde, maar ook een profetische sleutel is. De profetische dynamiek van die slag brengt alle lijnen van de koninkrijken uit de Bijbelse profetie, zoals uiteengezet in Daniël en Openbaring, in overeenstemming met het elfde hoofdstuk van Daniël. Daardoor kunnen al die koninkrijken getuigen van de laatste zes verzen van Daniël elf en, wat belangrijker is—de verborgen externe geschiedenis van vers veertig ontzegelen.

And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:19.

En Ik zal u de sleutels van het Koninkrijk der hemelen geven; en wat gij op de aarde zult binden, zal in de hemelen gebonden zijn; en wat gij op de aarde zult ontbinden, zal in de hemelen ontbonden zijn. Mattheüs 16:19.

The Release and Rise of the Kingdom of Mohammed

De Vrijlating en Opkomst van het Koninkrijk van Mohammed

The battle of Nineveh in 627 marked the beginning of the last ten years of the Persian power that had been defeated through the stratagem of Rome, accompanied with God’s providential fog. It marked the turning point where Mohammed’s Islamic hordes began to rise. The battle removed a restraint that had existed, a restraint that in theory would have remained, had Rome and Persia both retained their strength. Neither did.

De slag bij Ninevé in 627 markeerde het begin van de laatste tien jaar van de Perzische macht, die was verslagen door de krijgslist van Rome, vergezeld van de door Gods voorzienigheid beschikte mist. Deze slag vormde het keerpunt waarop de islamitische horden van Mohammed aan hun opkomst begonnen. De slag nam een bestaande belemmering weg, een belemmering die in theorie zou zijn blijven bestaan als Rome en Perzië beide hun kracht hadden behouden. Geen van beide behield zijn kracht.

Restraint and Release

Inhouding en Loslating

In the prophetic representation of Islam, we find the restraint and release of Islam from the very first introduction of Scripture as Sarah convinced Abraham to restrain Hagar and Ishmael.

In de profetische voorstelling van de islam vinden wij de beteugeling en de vrijlating van de islam reeds in de allereerste introductie van de Schrift, toen Sara Abraham ertoe bracht Hagar en Ismaël in bedwang te houden.

And Sarai said unto Abram, My wrong be upon thee: I have given my maid into thy bosom; and when she saw that she had conceived, I was despised in her eyes: the Lord judge between me and thee. But Abram said unto Sarai, Behold, thy maid is in thy hand; do to her as it pleaseth thee. And when Sarai dealt hardly with her, she fled from her face. Genesis 16:5, 6.

En Sarai zeide tot Abram: Mijn ongelijk zij op u; ik heb mijn dienstmaagd in uw schoot gegeven, en toen zij zag dat zij ontvangen had, werd ik veracht in haar ogen; de HEERE oordele tussen mij en u. Maar Abram zeide tot Sarai: Zie, uw dienstmaagd is in uw hand; doe met haar wat goed is in uw ogen. En toen Sarai haar hard behandelde, vluchtte zij van haar aangezicht. Genesis 16:5, 6.

Even before that incident, the reason Hagar is introduced into the prophetic narrative is that the Lord has “restrained” Sarah from having a child.

Zelfs vóór dat voorval is de reden waarom Hagar in de profetische vertelling wordt geïntroduceerd, dat de Heere Sara ervan heeft “weerhouden” een kind te krijgen.

Now Sarai Abram’s wife bare him no children: and she had an handmaid, an Egyptian, whose name was Hagar. And Sarai said unto Abram, Behold now, the Lord hath restrained me from bearing: I pray thee, go in unto my maid; it may be that I may obtain children by her. And Abram hearkened to the voice of Sarai. Genesis 16:1, 2.

Sarai nu, Abrams vrouw, baarde hem geen kinderen; en zij had een dienstmaagd, een Egyptische, wier naam Hagar was. En Sarai zei tot Abram: Zie toch, de HEERE heeft mij verhinderd te baren; ik bid u, ga in tot mijn dienstmaagd; misschien zal ik door haar kinderen verkrijgen. En Abram luisterde naar de stem van Sarai. Genesis 16:1, 2.

The “key” of Revelation nine that was given to Mohammed, and was thereafter fulfilled by the battle of Nineveh, represents the removal of the “restraint” upon Islam at any given point in prophetic history.

De „sleutel” van Openbaring negen die aan Mohammed werd gegeven en vervolgens werd vervuld door de slag bij Ninevé, vertegenwoordigt de opheffing van de „beperking” op de islam op enig gegeven punt in de profetische geschiedenis.

“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

„Engelen houden de vier winden tegen, voorgesteld als een woedend paard dat tracht los te breken en over het oppervlak van de gehele aarde heen te stormen, terwijl het verwoesting en dood op zijn weg met zich meebrengt.” Manuscript Releases, deel 20, 217.

The “rise and fall” of the kingdom of Mohammed is represented, not so much as a rise and a fall, but as a ‘release’ and a ‘restraint’. When Islam is released prophetically, the release has been illustrated by the battle of Nineveh.

De „opkomst en ondergang” van het koninkrijk van Mohammed wordt niet zozeer voorgesteld als een opkomst en een ondergang, maar als een „loslating” en een „beperking”. Wanneer de islam profetisch wordt losgelaten, is die loslating geïllustreerd door de slag bij Ninevé.

Only the Woes

Alleen de Weeën

Of the seven trumpets, only the woe trumpets of Islam span history as a consistent power from when they were first introduced into prophetic history unto the close of probation. The first four trumpets brought upon western Rome were represented by Odoacer, Genseric, Attila the Hun and Alaric, thus typifying four providential judgment powers in the latter days, but their modern counterpart is not a direct descendant of those four ancient powers. Not so with the woe trumpets. Once Islam enters history, it continues a direct line of release and restraint until it is fully released at the close of probation. With the woe trumpets, the “key” of ‘release’ is marked by the battle of Nineveh.

Van de zeven bazuinen overspannen alleen de wee-bazuinen van de islam de geschiedenis als een bestendige macht, vanaf hun eerste intrede in de profetische geschiedenis tot aan het einde van de genadetijd. De eerste vier bazuinen die het West-Romeinse Rijk troffen, werden vertegenwoordigd door Odoacer, Genseric, Attila de Hun en Alaric, en vormden zo een voorafbeelding van vier oordeelsmachten die in de laatste dagen door de voorzienigheid worden ingezet, maar hun hedendaagse tegenhanger is geen rechtstreekse afstammeling van die vier machten uit de oudheid. Zo is het niet met de wee-bazuinen. Zodra de islam zijn intrede doet in de geschiedenis, zet hij zich in een rechtstreekse lijn van loslating en beteugeling voort, totdat hij aan het einde van de genadetijd volledig wordt losgelaten. Bij de wee-bazuinen wordt de “sleutel” tot ‘loslating’ gemarkeerd door de slag bij Ninevé.

Nicomedia and July 27, 1299

Nicomedia en 27 juli 1299

The pioneers correctly identified July 27, 1299, as the starting point of one hundred and fifty years that ended on July 27, 1449, which in turn began the three hundred and ninety-one years and fifteen days that concluded on August 11, 1840.

De pioniers wezen 27 juli 1299 terecht aan als het beginpunt van de periode van honderdvijftig jaar die eindigde op 27 juli 1449, de datum die op zijn beurt het begin markeerde van de periode van driehonderdeenennegentig jaar en vijftien dagen die eindigde op 11 augustus 1840.

In the previous article, we identified the siege of 1333 unto 1337 that was brought upon Nicomedia by Sultan Orhan Gazi (son of Osman I, the founder of the Ottoman Beylik), when he laid siege to the important Byzantine city of Nicomedia. The siege is the conclusion of the warfare against Nicomedia that had begun with his father Osman. The one hundred and fifty years of Revelation nine, verse ten began on July 27, 1299, and as the beginning of a prophecy, the history associated with that beginning date is to be noted. Osman I (founder of the Ottoman dynasty) was Sultan Orhan Gazi’s father, who on July 27, 1299, achieved the significant early victory against the Byzantine Empire at the Battle of Bapheus, which was in the region of Nicomedia, close to the city of Nicomedia, a very important capital city in Roman and early Byzantine history.

In het vorige artikel identificeerden wij het beleg van 1333 tot 1337 waaraan Nicomedia door sultan Orhan Gazi (zoon van Osman I, de stichter van de Ottomaanse beylik) werd onderworpen, toen hij deze belangrijke Byzantijnse stad belegerde. Het beleg vormt de afsluiting van de oorlogvoering tegen Nicomedia die onder zijn vader Osman was begonnen. De honderdvijftig jaar van Openbaring negen, vers tien begonnen op 27 juli 1299, en aangezien deze datum het begin van een profetie markeert, dient aandacht te worden geschonken aan de geschiedenis die met die begindatum samenhangt. Osman I (stichter van de Ottomaanse dynastie) was de vader van sultan Orhan Gazi en behaalde op 27 juli 1299 de belangrijke vroege overwinning op het Byzantijnse Rijk in de Slag bij Bapheus, die plaatsvond in de streek van Nicomedia, dicht bij de stad Nicomedia, een zeer belangrijke hoofdstad in de Romeinse en vroeg-Byzantijnse geschiedenis.

Father and Son

Vader en Zoon

On July 27, 1299, Osman’s forces defeated a Byzantine army led by a local governor. The battle is considered one of the first major independent military successes of Osman after he had begun consolidating power in Bithynia (northwestern Anatolia). It marked an important step in the transition from a small Turkish beylik (tribal principality) to a rising power that would eventually challenge and conquer the Byzantine territories. That date marks the beginning of a period of growth for Islam that ultimately led to the establishment of the Ottoman Empire at the fall of Constantinople in 1453. Osman employed ghazi warriors (frontier raiders with Islamic motivation), and there began the formation of the ghazi frontier warriors into a more structured army that developed progressively from Osman and then on to his son, Orhan. Among other important elements of Osman’s legacy is that it allowed Islam to hold onto property, as opposed to the warfare of the ghazi warriors, whose disorganized hit-and-run tactics left them only the spoils of their victories, but never any territory.

Op 27 juli 1299 versloegen de troepen van Osman een Byzantijns leger onder leiding van een plaatselijke gouverneur. De slag wordt beschouwd als een van de eerste grote zelfstandige militaire successen van Osman nadat hij zijn macht in Bithynië (het noordwesten van Anatolië) was gaan consolideren. Dit betekende een belangrijke stap in de overgang van een kleine Turkse beylik (tribaal vorstendom) naar een opkomende macht die uiteindelijk de strijd om de Byzantijnse gebieden zou aangaan en deze zou veroveren. Die datum markeert het begin van een periode van groei voor de islam, die uiteindelijk leidde tot de vestiging van het Ottomaanse Rijk bij de val van Constantinopel in 1453. Osman maakte gebruik van ghazistrijders (grensstrijders die vanuit islamitische motieven rooftochten ondernamen), en toen begon de omvorming van deze ghazistrijders uit de grensgebieden tot een sterker gestructureerd leger, dat zich onder Osman en vervolgens onder zijn zoon Orhan geleidelijk ontwikkelde. Een van de andere belangrijke aspecten van Osmans nalatenschap is dat deze de islam in staat stelde bezittingen te behouden, in tegenstelling tot de oorlogvoering van de ghazistrijders, wier ongeorganiseerde tactieken van toeslaan en terugtrekken hun slechts de buit van hun overwinningen opleverden, maar nooit enig grondgebied.

On July 27, 1299, Osman began a campaign in the area of Nicomedia, and thirty-four years later his son began a four-year siege upon the capital city Nicomedia. The father at the beginning and the son at the ending. War begins against the area represented as Nicomedia and ends with the capturing of Nicomedia, the capital city of the area, Nicomedia. From 1299 unto 1337 is a thirty-eight-year period, and prophetically the number “thirty-eight” symbolizes a rising up.

Op 27 juli 1299 begon Osman een veldtocht in het gebied van Nicomedia, en vierendertig jaar later begon zijn zoon een vierjarige belegering van de hoofdstad Nicomedia. De vader aan het begin en de zoon aan het einde. De oorlog begint tegen het gebied dat wordt voorgesteld als Nicomedia en eindigt met de inname van Nicomedia, de hoofdstad van het gebied Nicomedia. Van 1299 tot 1337 is een periode van achtendertig jaar, en profetisch symboliseert het getal „achtendertig” een opstaan.

Now rise up, said I, and get you over the brook Zered. And we went over the brook Zered. And the space in which we came from Kadeshbarnea, until we were come over the brook Zered, was thirty and eight years; until all the generation of the men of war were wasted out from among the host, as the Lord sware unto them. Deuteronomy 2:13, 14.

Sta nu op, zei ik, en trek over de beek Zered. En wij trokken over de beek Zered. En de tijd waarin wij van Kades-Barnea kwamen, totdat wij over de beek Zered getrokken waren, bedroeg achtendertig jaar, totdat de gehele generatie van de krijgslieden uit het midden van het leger uitgeroeid was, zoals de HEERE hun gezworen had. Deuteronomium 2:13, 14.

The one hundred and fifty years from July 27, 1299 unto July 27, 1449 represents the period which led to the establishment of the Ottoman Empire of the second woe of Revelation chapter nine. The thirty-eight years of the progressive conquering of Nicomedia began with a father (Osman) and ended with his son (Orhan). The period portrays the first step of a progressive rise of a tribal principality unto an empire.

De honderdvijftig jaar van 27 juli 1299 tot 27 juli 1449 vertegenwoordigt de periode die leidde tot de vestiging van het Ottomaanse Rijk van de tweede wee van Openbaring hoofdstuk negen. De achtendertig jaar van de geleidelijke verovering van Nicomedia begonnen met een vader (Osman) en eindigden met zijn zoon (Orhan). Deze periode beeldt de eerste stap uit van een geleidelijke opgang van een tribaal vorstendom tot een rijk.

The one hundred and fifty years from July 27, 1299, unto July 27, 1449, includes a four-year siege that marks the end of the thirty-eight years. The beginning of the conquering of Nicomedia was by the father Osman, and the end was accomplished by a four-year siege from 1333 unto 1337—a siege carried out by Osman’s son.

De periode van honderdvijftig jaar van 27 juli 1299 tot 27 juli 1449 omvat een vierjarige belegering die het einde van de achtendertig jaar markeert. De verovering van Nicomedia werd begonnen door de vader, Osman, en voltooid door een vierjarige belegering van 1333 tot 1337 — een belegering die door Osmans zoon werd uitgevoerd.

When the one hundred and fifty years ended on July 27, 1449, the Byzantine emperor Constantine the eleventh, or the last Constantine of eastern Rome, sought permission from the Turks to take the throne. From that date until the conquering of Constantinople was four years. Those four years ended with the siege of Constantinople, and Constantine the last died in the siege. The rise of Islam is represented by the first thirty-eight years of the one-hundred-and-fifty-year prophecy, that culminated in a four-year siege. When the one hundred and fifty years ended, Islam had risen to a point where eastern Rome was humiliated by the power that the Turks then possessed. From the humiliation of July 27, 1449, four years later in 1453, Constantinople was taken by a siege. The end of the first thirty-eight years is marked by a siege, and the establishment of the Ottoman Empire is marked by a siege.

Toen de honderdvijftig jaar op 27 juli 1449 ten einde liepen, vroeg de Byzantijnse keizer Constantijn de Elfde, oftewel de laatste Constantijn van het Oost-Romeinse Rijk, de Turken om toestemming om de troon te bestijgen. Vanaf die datum tot aan de verovering van Constantinopel verstreken vier jaar. Die vier jaar eindigden met het beleg van Constantinopel, en de laatste Constantijn stierf tijdens het beleg. De opkomst van de islam wordt uitgebeeld door de eerste achtendertig jaar van de profetie van honderdvijftig jaar, die uitmondde in een vier jaar durend beleg. Toen de honderdvijftig jaar ten einde liepen, had de islam een zodanige machtspositie bereikt dat het Oost-Romeinse Rijk werd vernederd door de macht waarover de Turken toen beschikten. Vier jaar na de vernedering van 27 juli 1449, in 1453, werd Constantinopel door belegering ingenomen. Het einde van de eerste achtendertig jaar wordt gemarkeerd door een beleg, en de stichting van het Ottomaanse Rijk wordt gemarkeerd door een beleg.

38 and 40

38 en 40

The number thirty-eight as a symbol as set forth by Moses in Deuteronomy represents the last thirty-eight years of the judgment of forty years’ wandering in the wilderness. Therefore, the number thirty-eight, as a symbol, possesses a connection to the number forty. Osman took the territory of Nicomedia on July 27, 1299, and thirty-eight years later his son took the capital city of the territory. The territory and the capital city both were Nicomedia. Historians identify this battle as the first of ‘two’ steps that identify the very beginning of the rising up of the Ottoman Empire. The second step identified by history is the battle of Nicaea in 1301. There the father Osman took the territory called Nicaea, and in 1331, thirty years later, his son took the capital city, named Nicaea, a former Roman capital city.

Zoals Mozes in Deuteronomium uiteenzet, staat het getal achtendertig als symbool voor de laatste achtendertig jaar van het oordeel dat bestond uit veertig jaar rondzwerven in de woestijn. Daarom houdt het getal achtendertig als symbool verband met het getal veertig. Osman veroverde op 27 juli 1299 het grondgebied van Nicomedia, en achtendertig jaar later veroverde zijn zoon de hoofdstad van dat gebied. Het gebied en de hoofdstad droegen beide de naam Nicomedia. Historici beschouwen deze veldslag als de eerste van ‘twee’ stappen die het allereerste begin van de opkomst van het Ottomaanse Rijk markeren. De tweede stap die de geschiedenis aanwijst, is de slag bij Nicaea in 1301. Daar veroverde de vader, Osman, het gebied met de naam Nicaea, en in 1331, dertig jaar later, veroverde zijn zoon de hoofdstad met de naam Nicaea, een voormalige Romeinse hoofdstad.

In relation to 1299 and the battle of Nicomedia, as the first of two steps, the second step came two years later in 1301. 1299 is a symbol of thirty-eight, and two years later (forty), the territory of Nicaea is taken by the father. The thirty-eight and forty relationships of ancient Israel rising up to take the promised land are represented in July 27, 1299, and 1301. Those first two steps of Islam rising are marked by military campaigns that begin with the father conquering the territory and the son conquering the capital of the territory at the end. When the two capitals fell, they fell at a siege. Both capitals were at some point capitals of eastern Rome.

Met 1299 en de slag bij Nicomedia als de eerste van twee stappen volgde de tweede stap twee jaar later, in 1301. 1299 staat symbool voor achtendertig, en twee jaar later (veertig) wordt het gebied van Nicaea door de vader veroverd. De verbanden met achtendertig en veertig bij het oude Israël, dat opstond om het beloofde land in bezit te nemen, komen tot uitdrukking in 27 juli 1299 en 1301. Die eerste twee stappen in de opkomst van de islam worden gekenmerkt door militaire veldtochten die beginnen met de verovering van het gebied door de vader en eindigen met de verovering van de hoofdstad van dat gebied door de zoon. Toen de twee hoofdsteden vielen, gebeurde dat bij een belegering. Beide hoofdsteden zijn op enig moment hoofdstad van het Oost-Romeinse Rijk geweest.

July 27, 1299, and 1301 reach their conclusion on August 11, 1840, representing the history of 1838, when Litch first published his view and prediction of the three-hundred-and-ninety-one-year-and-fifteen-day prophecy that would ultimately be fulfilled on August 11, 1840. The two steps of rising up for the Millerites were the years 1838 and 1840.

27 juli 1299 en 1301 bereiken hun eindpunt op 11 augustus 1840 en vertegenwoordigen de geschiedenis van 1838, toen Litch voor het eerst zijn zienswijze en voorspelling publiceerde over de profetie van driehonderdeenennegentig jaar en vijftien dagen, die uiteindelijk op 11 augustus 1840 in vervulling zou gaan. De twee stappen in het opstaan van de millerieten waren de jaren 1838 en 1840.

“In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. Two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the Second Advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown ‘in A.D. 1840, sometime in the month of August;’ and only a few days previous to its accomplishment he wrote: ‘Allowing the first period, 150 years, to have been exactly fulfilled before Deacozes ascended the throne by permission of the Turks, and that the 391 years, fifteen days, commenced at the close of the first period, it will end on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’—Josiah Litch, in Signs of the Times, and Expositor of Prophecy, August 1, 1840.

‘In het jaar 1840 wekte nog een opmerkelijke vervulling van de profetie wijdverbreide belangstelling. Twee jaar tevoren had Josiah Litch, een van de voornaamste predikanten die de Tweede Advent verkondigden, een uiteenzetting van Openbaring 9 gepubliceerd, waarin hij de val van het Ottomaanse Rijk voorspelde. Volgens zijn berekeningen zou deze macht “in het jaar 1840, ergens in de maand augustus”, ten val worden gebracht; en slechts enkele dagen vóór de vervulling ervan schreef hij: “Indien men aanneemt dat de eerste periode, 150 jaren, exact vervuld werd voordat Deacozes met toestemming van de Turken de troon besteeg, en dat de 391 jaren en vijftien dagen aan het einde van de eerste periode begonnen, dan zal deze eindigen op 11 augustus 1840, wanneer verwacht mag worden dat de Ottomaanse macht te Constantinopel gebroken zal worden. En ik geloof dat dit inderdaad zo bevonden zal worden.” —Josiah Litch, in Signs of the Times, and Expositor of Prophecy, 1 augustus 1840.

“At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

„Juist op het aangegeven tijdstip aanvaardde Turkije, door middel van haar ambassadeurs, de bescherming van de geallieerde mogendheden van Europa, en stelde zich aldus onder de controle van christelijke naties. De gebeurtenis vervulde de voorspelling nauwkeurig. Toen dit bekend werd, werden velen overtuigd van de juistheid van de beginselen van profetische uitleg die door Miller en zijn medearbeiders waren aangenomen, en aan de adventbeweging werd een wonderbare stuwkracht verleend. Mannen van geleerdheid en aanzien sloten zich bij Miller aan, zowel in het prediken als in het publiceren van zijn opvattingen, en van 1840 tot 1844 breidde het werk zich snel uit.” The Great Controversy, 334, 335.

Litch’s '38 prediction and his corrected vision of '40 include his final statement, which he penned on August 1, ten days before the corrected prediction. It was the fulfillment of the prediction that convinced the world of the correct methodology of biblical prophecy. The thirty-eight years that marked the rising up of ancient Israel included the two years from the Red Sea crossing unto the first rebellion at Kadesh.

Litchs voorspelling van ’38 en zijn gecorrigeerde visie van ’40 omvatten zijn slotverklaring, die hij op 1 augustus neerschreef, tien dagen vóór de gecorrigeerde voorspelling. Het was de vervulling van de voorspelling die de wereld overtuigde van de juiste methodologie van de bijbelse profetie. De achtendertig jaren die de opkomst van het oude Israël markeerden, omvatten de twee jaren vanaf de doortocht door de Rode Zee tot aan de eerste opstand te Kades.

Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it. Numbers 14:22, 23.

Omdat al die mannen die Mijn heerlijkheid en Mijn wonderen gezien hebben, die Ik in Egypte en in de woestijn gedaan heb, en Mij nu deze tienmaal verzocht hebben en naar Mijn stem niet geluisterd hebben, voorzeker het land niet zullen zien dat Ik hun vaderen onder ede beloofd heb; ook zal niemand van hen die Mij getergd hebben, het zien. Numeri 14:22, 23.

That rebellion is identified as the final of ten tests. A two-year testing period of ten tests added to thirty-eight years in the wilderness typified 1838 and 1840, and 1840 contained a period of ten days.

Die opstand wordt aangeduid als de laatste van tien beproevingen. Een beproevingsperiode van twee jaar van tien beproevingen, toegevoegd aan achtendertig jaar in de woestijn, was een type van 1838 en 1840, en 1840 omvatte een periode van tien dagen.

The starting point of the rise of Islam with Osman on July 27, 1299 begins a thirty-eight-year period that ends with a four-year siege in 1337. July 27, 1299 was the first of two steps historians identify as the starting point of the rise of the Ottoman Empire, and the second step was 1301. The two steps of the battles of Nicomedia and Nicaea in 1299 and 1301 typify 1838 and 1840. The beginning of the prophecy illustrates the end.

Het beginpunt van de opkomst van de islam met Osman op 27 juli 1299 markeert het begin van een periode van achtendertig jaar die eindigt met een belegering van vier jaar in 1337. 27 juli 1299 was de eerste van twee stappen die historici aanwijzen als het beginpunt van de opkomst van het Ottomaanse Rijk, en de tweede stap was 1301. De twee stappen van de veldslagen bij Nicomedia en Nicaea in 1299 en 1301 zijn een voorafbeelding van 1838 en 1840. Het begin van de profetie illustreert het einde.

Nicomedia and Nicaea both temporarily served as capitals of eastern Rome in their respective histories. Of course, Constantinople ultimately became the eastern capital in 330, remaining so until 1453. Nicomedia and Nicaea typify the fall of Constantinople; all fell from Islamic sieges that marked the conclusion of a campaign where Islam first took control of the territory and thereafter took the capital city.

Nicomedia en Nicea dienden beide in de loop van hun geschiedenis tijdelijk als hoofdstad van het Oost-Romeinse Rijk. Uiteraard werd Constantinopel uiteindelijk in 330 de oostelijke hoofdstad en bleef dat tot 1453. Nicomedia en Nicea vormen voorafbeeldingen van de val van Constantinopel; alle drie vielen als gevolg van islamitische belegeringen die het sluitstuk vormden van een veldtocht waarbij de islam eerst het grondgebied onder zijn controle bracht en vervolgens de hoofdstad innam.

The first siege of four years from 1333 unto 1337 represents the four years from 1449 to 1453 when the prophecy ended. Three hundred and ninety-one years and fifteen days later, Islam is restrained as the Millerites ‘rise’ under the prophetic power represented in the characteristics ‘thirty-eight and forty’ as represented in the alpha history of July 27, 1299, and July 27, 1449. The rising up of Islam and the rising up of God’s latter-day messengers are represented in a numerical symbol which is constructed by the numerical relationship of 38 and 40.

De eerste belegering van vier jaar, van 1333 tot 1337, stelt de vier jaren van 1449 tot 1453 voor, toen de profetie eindigde. Driehonderdeenennegentig jaar en vijftien dagen later wordt de islam beteugeld, terwijl de millerieten ‘opstaan’ onder de profetische kracht die tot uitdrukking komt in de kenmerken ‘achtendertig en veertig’, zoals weergegeven in de alfageschiedenis van 27 juli 1299 en 27 juli 1449. De opkomst van de islam en de opkomst van Gods boodschappers van de laatste dagen worden weergegeven in een getallensymbool dat wordt gevormd door de getalsmatige relatie tussen 38 en 40.

In Ezekiel thirty-seven Islam is the message of the east wind that is breathed upon the dead dry bones that they might stand up as a mighty army. When Ezekiel’s message arrives the rising up begins, as it did in the Millerite history of 1838 and 1840. That message arrived on 9/11 and at the soon-coming Sunday law those bones stand up as a mighty army. The raising up of God’s army as the church triumphant in the latter days is typified by 1838 and 1840. 9/11 unto the Sunday law was typified by 1840 to 1844, but it also typifies the period from December 31, 2023 unto the fireballs of Nashville.

In Ezechiël zevenendertig is de islam de boodschap van de oostenwind die over de dode, dorre beenderen wordt geblazen, opdat zij zouden opstaan als een machtig leger. Wanneer Ezechiëls boodschap aankomt, begint het opstaan, zoals dat gebeurde in de Milleritische geschiedenis van 1838 en 1840. Die boodschap kwam op 11 september, en bij de spoedig komende zondagswet staan die beenderen op als een machtig leger. Het doen opstaan van Gods leger als de zegevierende kerk in de laatste dagen wordt getypeerd door 1838 en 1840. De periode van 11 september tot aan de zondagswet werd getypeerd door 1840 tot 1844, maar zij typeert ook de periode van 31 december 2023 tot aan de vuurbollen van Nashville.

Eastern Rome

Oost-Rome

The period from the division of the empire by Constantine the first (the Great) unto the last Constantine represents the prophetic history of eastern Rome. The prophetic period is therefore marked by a prophetic or symbolic father and a son, as represented by their name, though there was no direct blood descent between Constantine the Great and Constantine the eleventh. The first and last Constantine are also represented prophetically as alpha and omega symbols, and the father (alpha) chose Constantinople as the capital, and the son (omega) died in the siege when Constantinople ceased to be the capital. The prophetic period of eastern Rome is marked by the first and last Constantine. The period of 150 years that began on July 27, 1299, includes a 38-year period and ends with a 4-year siege. That siege typified 1449 to 1453. The campaign of Nicomedia began with a territory being conquered and ended with the capital of the territory being conquered. As with the first and last Constantine, the conquering of Nicomedia began with a father (the first) and ended with a son (the last).

De periode vanaf de verdeling van het rijk door Constantijn I (de Grote) tot aan de laatste Constantijn geeft de profetische geschiedenis van het Oost-Romeinse Rijk weer. De profetische periode wordt derhalve gemarkeerd door een profetische of symbolische vader en een zoon, zoals tot uitdrukking komt in hun naam, hoewel er tussen Constantijn de Grote en Constantijn XI geen rechtstreekse afstammingslijn bestond. De eerste en de laatste Constantijn worden ook profetisch voorgesteld als alfa- en omegasymbolen; de vader (alfa) koos Constantinopel als hoofdstad, en de zoon (omega) stierf tijdens het beleg waarbij Constantinopel ophield de hoofdstad te zijn. De profetische periode van het Oost-Romeinse Rijk wordt gemarkeerd door de eerste en de laatste Constantijn. De periode van 150 jaar die op 27 juli 1299 begon, omvat een periode van 38 jaar en eindigt met een beleg van 4 jaar. Dat beleg was een voorafbeelding van de periode van 1449 tot 1453. De veldtocht tegen Nicomedia begon met de verovering van een gebied en eindigde met de verovering van de hoofdstad van dat gebied. Evenals bij de eerste en de laatste Constantijn begon de verovering van Nicomedia met een vader (de eerste) en eindigde zij met een zoon (de laatste).

Four years

Vier jaar

A four-year siege in the opening period of the one hundred and fifty years that led to the four years from the humiliation of Constantine the last in 1449 unto 1453 when Constantinople was besieged and fell. The time prophecy of the second woe representing three hundred and ninety-one years and fifteen days began on July 27, 1449 and it ended on August 11, 1840. That date marks the beginning of a four-year period which Sister White called a glorious manifestation of the power of God.

Een belegering van vier jaar in de openingsperiode van de honderd vijftig jaar die leidden tot de vier jaren vanaf de vernedering van Constantijn de laatste in 1449 tot 1453, toen Constantinopel werd belegerd en viel. De tijdsprofetie van de tweede wee, die driehonderd eenennegentig jaar en vijftien dagen voorstelt, begon op 27 juli 1449 en eindigde op 11 augustus 1840. Die datum markeert het begin van een periode van vier jaar, die Zuster White een heerlijke openbaring van de kracht van God noemde.

“The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

„De engel die zich verenigt in de verkondiging van de boodschap van de derde engel, zal de gehele aarde verlichten met zijn heerlijkheid. Hier wordt een werk voorzegd van wereldwijde omvang en ongekende kracht. De adventbeweging van 1840–44 was een heerlijke openbaring van de kracht van God; de boodschap van de eerste engel werd gebracht naar elke zendingspost ter wereld, en in sommige landen was er de grootste godsdienstige belangstelling die in enig land sinds de Reformatie van de zestiende eeuw is waargenomen; maar deze zullen worden overtroffen door de machtige beweging onder de laatste waarschuwing van de derde engel.” The Great Controversy, 611.

Islam was restrained on August 11, 1840 and there was a four-year period which aligns with both the outpouring of the Holy Spirit at Pentecost, and the descent of the mighty angel of Revelation eighteen, when the “great buildings” of New York were struck by Islam of the third woe on 9/11. 9/11 marks the beginning of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The sealing is a period of time, and the ending of the period of the sealing possesses the characteristics of the beginning of the period. When Christ descended at 9/11, he typified Michael descending to resurrect the two witnesses on December 31, 2023, when the final period of the sealing began.

De islam werd op 11 augustus 1840 in bedwang gehouden, en er was een periode van vier jaar die overeenstemt zowel met de uitstorting van de Heilige Geest op Pinksteren als met de nederdaling van de machtige engel van Openbaring achttien, toen de „grote gebouwen” van New York op 11/9 werden getroffen door de islam van het derde wee. 11/9 markeert het begin van de verzegelingstijd van de honderd vierenveertigduizend. De verzegeling is een tijdsperiode, en het einde van de periode van de verzegeling bezit de kenmerken van het begin van de periode. Toen Christus neerdaalde op 11/9, was dit een type van Michaël die neerdaalt om de twee getuigen op 31 december 2023 op te wekken, toen de laatste periode van de verzegeling begon.

The key which is the battle of Nineveh represents the various releases of Islam, that would bring down eastern Rome by 1453. Within the one hundred and fifty years of verse ten’s “five months,” the beginning and also the ending contain a four-year period. Those two four-year periods connect with the conclusion of the three hundred and ninety-one years and fifteen days, that marked a four-year period from 1840 to 1844 when Christ would lighten “the whole earth with his glory.” In 1844, prophetic time ceased to be applied, for time would be, “no longer.”

De sleutel, die de slag om Ninevé is, stelt de verschillende ontketeningen van de islam voor, die het Oost-Romeinse Rijk tegen 1453 ten val zouden brengen. Binnen de honderd vijftig jaren van de „vijf maanden” van vers tien bevatten zowel het begin als ook het einde een periode van vier jaar. Deze twee perioden van vier jaar houden verband met de afsluiting van de driehonderd eenennegentig jaren en vijftien dagen, die een tijdvak van vier jaar markeerden, van 1840 tot 1844, waarin Christus „de gehele aarde met zijn heerlijkheid” zou verlichten. In 1844 hield de toepassing van profetische tijd op, want tijd zou er „niet meer” zijn.

And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:6.

En zwoer bij Hem die leeft in alle eeuwigheid, die de hemel geschapen heeft en hetgeen daarin is, en de aarde en hetgeen daarop is, en de zee en hetgeen daarin is, dat er geen tijd meer zou zijn. Openbaring 10:6.

1333 to 1337, 1449 to 1453, 1840 to 1844

1333 tot 1337, 1449 tot 1453, 1840 tot 1844

Those three lines of four-year periods align with the sealing time from 9/11 unto the Sunday law, and they also align with the fractal of 9/11 unto the Sunday law that is represented from December 31, 2023 until Islam is again released to deliver the fireballs of Nashville.

Die drie reeksen van perioden van vier jaar stemmen overeen met de tijd van de verzegeling vanaf 11 september tot aan de zondagswet, en zij stemmen ook overeen met het fractaal van 11 september tot aan de zondagswet, dat wordt voorgesteld vanaf 31 december 2023 totdat de islam opnieuw wordt losgelaten om de vuurballen van Nashville af te leveren.

The prophetic fractal of December 31, 2023, to the fireballs of Nashville has been typified by three four-year prophetic periods that all align with the sealing time from 9/11 to the Sunday law. Thus, four witnesses identify the history of December 31, 2023, until the Nashville attack, and it was the battle of Nineveh that is the “key” for each of these witnesses. 1333, 1449, 1840 and 9/11 were all turning points—“keys.”

De profetische fractal van 31 december 2023 tot de vuurballen van Nashville is voorafgebeeld door drie profetische perioden van vier jaar, die alle overeenkomen met de verzegelingstijd van 9/11 tot de zondagswet. Zo identificeren vier getuigen de geschiedenis van 31 december 2023 tot de aanslag in Nashville, en het was de slag bij Ninevé die voor elk van deze getuigen de “sleutel” is. 1333, 1449, 1840 en 9/11 waren alle keerpunten — “sleutels”.

“There are lessons to be learned from the history of the past; and attention is called to these, that all may understand that God works on the same lines now that He ever has done. His hand is seen in His work and among the nations now, just the same as it has been ever since the gospel was first proclaimed to Adam in Eden.

„Uit de geschiedenis van het verleden moeten lessen worden geleerd; en daarop wordt de aandacht gevestigd, opdat allen mogen begrijpen dat God nu op dezelfde wijze werkt als Hij altijd heeft gedaan. Zijn hand wordt gezien in Zijn werk en onder de volken nu, precies zoals dat steeds het geval is geweest sinds het evangelie voor het eerst aan Adam in Eden werd verkondigd.

“There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement.” Bible Echo, August 26, 1895.

„Er zijn perioden die keerpunten vormen in de geschiedenis van naties en van de kerk. In de voorzienigheid van God wordt, wanneer deze verschillende crisissen zich voordoen, het licht voor die tijd gegeven. Indien het wordt aangenomen, is er geestelijke vooruitgang; indien het wordt verworpen, volgen geestelijke achteruitgang en schipbreuk. De Heer heeft in Zijn woord het offensieve werk van het evangelie ontvouwd zoals het in het verleden is voortgezet en in de toekomst zal worden voortgezet, ja, tot aan het beslissende eindconflict, wanneer satanische machten hun laatste wonderbaarlijke beweging zullen maken.” Bible Echo, 26 augustus 1895.

Nicomedia

Nicomedië

After becoming emperor in 284, in 293, Diocletian chose Nicomedia as the eastern capital of the Roman Empire when he legally divided the empire into East and West, establishing the Tetrarchy system. Nicomedia served as the main administrative and military capital in the East for several decades. Constantine the Great used it as a base before deciding to build the new capital at nearby Byzantium (which he renamed Constantinople in 330). Even after Constantinople became the main capital, Nicomedia remained a major regional center, strategically located on the eastern shore of the Sea of Marmara. So, while it was not the permanent capital like Rome or Constantinople, Nicomedia was officially designated as the eastern capital during a key transitional period in Roman history. At the beginning of the one hundred and fifty years, a capital of eastern Rome is conquered, and at the ending a capital of eastern Rome is conquered. Both conquerings included a siege.

Nadat hij in 284 keizer was geworden, koos Diocletianus in 293 Nicomedia als de oostelijke hoofdstad van het Romeinse Rijk, toen hij het rijk staatsrechtelijk in een oostelijk en een westelijk deel verdeelde en het stelsel van de tetrarchie instelde. Nicomedia diende verscheidene decennia lang als de voornaamste bestuurlijke en militaire hoofdstad in het Oosten. Constantijn de Grote gebruikte de stad als uitvalsbasis voordat hij besloot de nieuwe hoofdstad te bouwen in het nabijgelegen Byzantium (dat hij in 330 omdoopte tot Constantinopel). Ook nadat Constantinopel de voornaamste hoofdstad was geworden, bleef Nicomedia een belangrijk regionaal centrum, strategisch gelegen aan de oostkust van de Zee van Marmara. Hoewel Nicomedia dus niet de permanente hoofdstad was zoals Rome of Constantinopel, werd de stad tijdens een cruciale overgangsperiode in de Romeinse geschiedenis officieel als oostelijke hoofdstad aangewezen. Aan het begin van de honderdvijftig jaar wordt een hoofdstad van Oost-Rome veroverd, en aan het einde wordt een hoofdstad van Oost-Rome veroverd. Beide veroveringen gingen gepaard met een belegering.

Diocletian

Diocletianus

The emperor Diocletian officially made Nicomedia the eastern capital of the Roman Empire when he implemented the Tetrarchy system in 293. The Tetrarchy system was made up of a western and eastern division of the empire, both east and west having a senior emperor (Augustus) and a junior emperor (Caesar) to make up the number four that is represented by the word ‘tetrarchy’.

Keizer Diocletianus maakte Nicomedia officieel tot de oostelijke hoofdstad van het Romeinse Rijk toen hij in 293 het tetrarchiestelsel invoerde. Het tetrarchiestelsel bestond uit een westelijk en een oostelijk deel van het rijk, met zowel in het oosten als in het westen een opperkeizer (Augustus) en een onderkeizer (Caesar), zodat het totale aantal keizers vier bedroeg, zoals in het woord ‘tetrarchie’ tot uitdrukking komt.

Alpha and Omega

Alfa en Omega

Diocletian is the omega symbol of the church of Smyrna, and Nero is the alpha symbol. Constantine the Great is the alpha symbol of the church of Pergamos, and Justinian is the omega symbol.

Diocletianus is het omega-symbool van de gemeente van Smyrna, en Nero is het alpha-symbool. Constantijn de Grote is het alpha-symbool van de gemeente van Pergamus, en Justinianus is het omega-symbool.

The ‘legal’ division of Rome into east and west (which did not last) was accomplished by Diocletian, and the prophetic division of Rome into east and west was accomplished by Constantine. During the history of the second symbolic church of persecution, represented by Smyrna, Rome was legally divided into east and west and in the history of the third symbolic church of compromise, represented by Pergamos, Rome was prophetically divided into east and west. 293 was the alpha and 330 was the omega and on May 11, 330, Constantine the Great dedicated Constantinople as the capital of the Empire.

De ‘wettelijke’ verdeling van Rome in oost en west (die niet standhield) werd voltrokken door Diocletianus, en de profetische verdeling van Rome in oost en west werd voltrokken door Constantijn. Tijdens de geschiedenis van de tweede symbolische kerk van vervolging, voorgesteld door Smyrna, werd Rome wettelijk verdeeld in oost en west, en in de geschiedenis van de derde symbolische kerk van compromis, voorgesteld door Pergamos, werd Rome profetisch verdeeld in oost en west. 293 was de alfa en 330 was de omega, en op 11 mei 330 wijdde Constantijn de Grote Constantinopel in als de hoofdstad van het Rijk.

The legal division by Diocletian in 293 fell apart through civil war that followed until the Edict of Milan in the year 313. When the Edict of Milan was issued, legalizing Christianity and effectively ending the Tetrarchy, the system of four coordinated rulers collapsed into a struggle between two main powers (Constantine in the West and Licinius in the East). The legal division, which ushered in a collapse, represents a twenty-year period from division to division, and both divisions precipitated a collapse of the system.

De door Diocletianus in 293 ingevoerde staatsrechtelijke verdeling viel uiteen als gevolg van de daaropvolgende burgeroorlog, die voortduurde tot het Edict van Milaan in het jaar 313. Toen het Edict van Milaan werd uitgevaardigd, waarmee het christendom werd gelegaliseerd en de tetrarchie feitelijk werd beëindigd, viel het stelsel van vier in onderlinge afstemming regerende heersers uiteen in een strijd tussen twee voornaamste machten (Constantijn in het Westen en Licinius in het Oosten). De staatsrechtelijke verdeling, die een ineenstorting inluidde, vertegenwoordigt een periode van twintig jaar van de ene verdeling tot de andere, en beide verdelingen leidden tot een ineenstorting van het stelsel.

The church of Smyrna began with Nero in 64 when the great fire of Rome was employed by Nero to persecute Christians, who Nero accused of starting the fire. Nero marks the beginning of persecution and typifies the final persecution of the latter days. That final persecution continues until the close of probation, when the papal power comes to its end with none to help. Thus the first period of persecution began with the burning of Rome and the last persecution ends with the burning of Rome.

De gemeente van Smyrna begon met Nero in 64, toen de grote brand van Rome door Nero werd aangegrepen om de christenen te vervolgen, die Nero ervan beschuldigde de brand te hebben gesticht. Nero markeert het begin van de vervolging en is een voorafbeelding van de laatste vervolging der eindtijd. Die laatste vervolging duurt voort tot aan het einde van de genadetijd, wanneer de pauselijke macht aan haar einde komt zonder dat iemand haar helpt. Zo begon de eerste periode van vervolging met de verbranding van Rome en eindigt de laatste vervolging met de verbranding van Rome.

And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. Revelation 17:16.

En de tien horens die gij op het beest zaagt, dezen zullen de hoer haten en haar woest en naakt maken, en haar vlees eten, en haar met vuur verbranden. Openbaring 17:16.

The church of Smyrna began with Nero in 64 when the great fire of Rome was employed by Nero to persecute Christians, whom Nero accused of starting the fire. Two hundred and fifty years later it ended in 313 with the Edict of Milan. The “edict” is the ending of a twenty-year period that began with Diocletian’s legal division, and it was also the end of the two hundred and fifty years of Smyrna that began with Nero. The two hundred and fifty years of persecution represented by the church of Smyrna and Nero included the ten years of the very worst persecution brought about by Diocletian. That ten years of persecution was the last half of twenty years of Diocletian that began with his legal division of the empire in 293. From the legal division into east and west by Diocletian in 293 began a twenty-year period that was made up of two ten-year periods.

De gemeente van Smyrna begon met Nero in het jaar 64, toen Nero de grote brand van Rome aangreep om christenen te vervolgen, die hij ervan beschuldigde de brand te hebben aangestoken. Tweehonderdvijftig jaar later eindigde zij in 313 met het Edict van Milaan. Het “edict” markeert het einde van een periode van twintig jaar die begon met de juridische deling door Diocletianus, en het betekende tevens het einde van de tweehonderdvijftig jaar van Smyrna die met Nero waren begonnen. De tweehonderdvijftig jaar van vervolging die door de gemeente van Smyrna en Nero worden uitgebeeld, omvatten de tien jaar van de allerergste vervolging, die door Diocletianus werd ontketend. Die tien jaar van vervolging vormden de laatste helft van de twintigjarige periode van Diocletianus die begon met zijn juridische deling van het rijk in 293. Met de juridische deling in oost en west door Diocletianus in 293 begon een periode van twintig jaar die uit twee perioden van tien jaar bestond.

Diocletian legally divided the empire into east and west, thus typifying the prophetic division accomplished by Constantine. Diocletian’s division was east and west, but it consisted of two rulers in the east and two rulers in the west. One primary and one secondary ruler for each area. On February 24, 303, Diocletian issued the first of several ‘edicts’ against Christians, marking the start of the Great Persecution (also called the Diocletianic Persecution), the most severe and widespread persecution of Christians in the Roman Empire.

Diocletianus verdeelde het rijk bij wet in oost en west en gaf daarmee een voorafbeelding van de profetische verdeling die Constantijn tot stand bracht. De verdeling van Diocletianus was een verdeling in oost en west, maar voorzag in twee heersers in het oosten en twee heersers in het westen. Voor elk gebied één primaire en één secundaire heerser. Op 24 februari 303 vaardigde Diocletianus het eerste van verscheidene ‘edicten’ tegen christenen uit, waarmee de Grote Vervolging (ook wel de Diocletiaanse Vervolging genoemd) begon, de hevigste en meest wijdverbreide vervolging van christenen in het Romeinse Rijk.

And unto the angel of the church in Smyrna write; These things saith the first and the last, which was dead, and is alive; I know thy works, and tribulation, and poverty, (but thou art rich) and I know the blasphemy of them which say they are Jews, and are not, but are the synagogue of Satan. Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches; He that overcometh shall not be hurt of the second death. Revelation 2:8–11.

En schrijf aan de engel van de gemeente in Smyrna: Dit zegt de Eerste en de Laatste, Die dood is geweest en levend is: Ik ken uw werken en uw verdrukking en uw armoede (maar u bent rijk), en Ik ken de lastering van hen die zeggen dat zij Joden zijn en het niet zijn, maar de synagoge van Satan zijn. Vrees niets van wat u zult lijden: zie, de duivel zal sommigen van u in de gevangenis werpen, opdat u beproefd wordt; en u zult tien dagen lang verdrukking ondervinden. Wees trouw tot in de dood, en Ik zal u een kroon van het leven geven. Wie een oor heeft, laat hij horen wat de Geest tot de gemeenten zegt; wie overwint, zal van de tweede dood geen schade lijden. Openbaring 2:8–11.

The Great Persecution continued under Diocletian’s successors (especially Galerius) until 313, when it ended at the Edict of Milan. Nero is the alpha symbol of persecution that typified Diocletian as the omega persecution of the prophetic period represented by the church of Smyrna. The persecution concluded with a political marriage and a treaty between Constantine of the west and Licinius of the east. In February 313, Constantine and Licinius met in Milan and issued the Edict of Milan, which granted religious tolerance to Christians (and others) across the empire. To strengthen their political alliance, Licinius married Constantia (Constantine’s half-sister) during or around this meeting. This marriage was a classic Roman political alliance—sealing the agreement between the two emperors and helping stabilize the empire temporarily after years of civil war. The alliance did not last long. Constantine and Licinius later fought each other, and Constantine defeated Licinius in 324, becoming the sole ruler.

De Grote Vervolging duurde onder de opvolgers van Diocletianus (vooral Galerius) voort tot 313, toen zij met het Edict van Milaan ten einde kwam. Nero is het alfasymbool van de vervolging en vormde een voorafbeelding van Diocletianus als symbool van de omegavervolging van de profetische periode die door de gemeente van Smyrna wordt voorgesteld. De vervolging eindigde met een politiek huwelijk en een verdrag tussen Constantijn in het westen en Licinius in het oosten. In februari 313 ontmoetten Constantijn en Licinius elkaar in Milaan en vaardigden zij het Edict van Milaan uit, dat christenen (en anderen) in het gehele rijk religieuze tolerantie verleende. Om hun politieke bondgenootschap te versterken, trouwde Licinius tijdens of rond deze ontmoeting met Constantia (de halfzus van Constantijn). Dit huwelijk vormde een klassieke Romeinse politieke alliantie—het bezegelde de overeenkomst tussen de twee keizers en hielp het rijk na jaren van burgeroorlog tijdelijk te stabiliseren. Het bondgenootschap hield niet lang stand. Constantijn en Licinius voerden later oorlog tegen elkaar, en Constantijn versloeg Licinius in 324, waarmee hij alleenheerser werd.

From Nero to Constantine, the prophetic period of Smyrna of two hundred and fifty years was accomplished, and in 313 the church of Pergamos, the church of compromise, began, ending with the church of Thyatira in 538. The two hundred and fifty years of Smyrna represented a period of persecution, and in the ending of the overall period, Diocletian's persecution fulfilled Revelation’s “ten days” (ten years) where the worst period of persecution represents a fractal of the overall period. The ten years are a fractal of the two hundred and fifty years. Those ten years represent the omega of Nero’s persecution, and at their conclusion the omega division of the empire into east and west.

Van Nero tot Constantijn kwam de profetische periode van Smyrna van tweehonderdvijftig jaar tot vervulling, en in 313 begon de gemeente van Pergamus, de gemeente van het compromis, die in 538 eindigde met de gemeente van Thyatira. De tweehonderdvijftig jaar van Smyrna stonden voor een periode van vervolging, en aan het einde van die gehele periode vormde de vervolging onder Diocletianus de vervulling van de “tien dagen” (tien jaar) uit Openbaring, waarbij de hevigste vervolgingsperiode een fractaal van de gehele periode vormt. De tien jaar zijn een fractaal van de tweehonderdvijftig jaar. Die tien jaar vertegenwoordigen de omega van de vervolging onder Nero, met aan het einde ervan de omegaverdeling van het rijk in oost en west.

Marriage and Divorce

Huwelijk en Echtscheiding

Smyrna began at the burning of Rome in 64 and ended two hundred and fifty years later in 313 with the Edict of Milan and the political marriage of east and west. The ten-year fractal of persecution began in 303 and ended in 313 with the Edict of Milan and the political marriage of east and west. The twenty years that began with the legal division of east and west in 293 by Diocletian ended in 313 with the political marriage of east and west. The marriage treaty of 313 between east and west ended with the divorce of 324, when Constantine defeated Licinius of the east and became sole ruler of Rome. The prophetic divorce of 324 came three years after the first Sunday law in 321.

Smyrna begon met de verbranding van Rome in 64 en eindigde tweehonderdvijftig jaar later, in 313, met het Edict van Milaan en het politieke huwelijk van oost en west. De tienjarige fractal van vervolging begon in 303 en eindigde in 313 met het Edict van Milaan en het politieke huwelijk van oost en west. De twintig jaar die begonnen met de wettelijke verdeling van oost en west in 293 door Diocletianus, eindigden in 313 met het politieke huwelijk van oost en west. Het huwelijksverdrag van 313 tussen oost en west eindigde met de echtscheiding van 324, toen Constantijn Licinius van het oosten versloeg en alleenheerser van Rome werd. De profetische echtscheiding van 324 kwam drie jaar na de eerste zondagswet in 321.

The seventeen years from 313 unto 330 identify a political marriage, and the end of the persecution represented by Smyrna and Nero, and the beginning of the church of compromise represented by Pergamos. The beginning of Pergamos in 313 at the marriage was followed by the beginning of the persecution that began at the first Sunday law in 321. That was followed by the prophetic divorce of 324, which brought east and west into one empire under Constantine. Six years later in 330, the division into east and west was prophetically repeated. The seventeen years represent the alpha period of the church of Pergamos that would continue until the church of Thyatira arrived in prophetic history in 538. That alpha period would represent an omega history at the end of the period from 330 unto 538. The omega history of Pergamos represents the period of 496, 508 and 533.

De zeventien jaren van 313 tot 330 markeren een politiek huwelijk, het einde van de vervolging die door Smyrna en Nero wordt voorgesteld, en het begin van de gemeente van het compromis, die door Pergamos wordt voorgesteld. Het begin van Pergamos in 313, bij het huwelijk, werd gevolgd door het begin van de vervolging die met de eerste zondagswet in 321 aanving. Daarop volgde de profetische echtscheiding van 324, die oost en west onder Constantijn in één rijk verenigde. Zes jaar later, in 330, werd de verdeling in oost en west profetisch herhaald. De zeventien jaren vertegenwoordigen de alfaperiode van de gemeente Pergamos, die zou voortduren totdat de gemeente Thyatira in 538 haar intrede deed in de profetische geschiedenis. Die alfaperiode zou een omegageschiedenis aan het einde van de periode van 330 tot 538 vertegenwoordigen. De omegageschiedenis van Pergamos vertegenwoordigt de periode van 496, 508 en 533.

Seventeen Years

Zeventien jaar

Ptolemy of the battle of Raphia reigned “seventeen years,” and there were “seventeen years” between the battle of Raphia and the battle of Panium. Those seventeen years symbolically align with the seventeen years from 313 unto 330. Nero’s two hundred and fifty years of Smyrna led to the first seventeen years of the church of Pergamos, and connect with the two hundred and fifty years that began at the third decree in 457 BC, the starting point of the 2300 years of Daniel eight and verse fourteen, which is the foundation and central pillar of Adventism. The two witnesses of two hundred and fifty years align with the two hundred and fifty years of the sixth kingdom of Bible prophecy that began in 1776 and ends this year in 2026.

Ptolemaeus van de slag bij Raphia regeerde „zeventien jaar”, en er lagen „zeventien jaar” tussen de slag bij Raphia en de slag bij Panium. Die zeventien jaren stemmen symbolisch overeen met de zeventien jaren van 313 tot 330. Nero’s tweehonderdvijftig jaren van Smyrna leidden tot de eerste zeventien jaren van de kerk van Pergamus en houden verband met de tweehonderdvijftig jaren die begonnen bij het derde decreet in 457 v.Chr., het beginpunt van de 2300 jaren van Daniël acht en vers veertien, die het fundament en de centrale pijler van het adventisme vormen. De twee getuigen van tweehonderdvijftig jaren stemmen overeen met de tweehonderdvijftig jaren van het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie, dat begon in 1776 en dit jaar, in 2026, eindigt.

The pioneers of Adventism did not see or understand the seventeen years of 313 to 330, for in 1844 they did not yet even understand the issue of the seventh-day Sabbath or the day of the sun. They did however recognize the one hundred and fifty years of verse ten of Revelation nine, and it became the starting point of a period that led to the three hundred and ninety-one years and fifteen days that ended on August 11, 1840. That understanding produced a mighty “manifestation of the power of God.”

De pioniers van het adventisme zagen of begrepen de zeventien jaren van 313 tot 330 niet, want in 1844 begrepen zij zelfs de kwestie van de sabbat van de zevende dag of de dag van de zon nog niet. Zij herkenden echter wel de honderdvijftig jaren van vers tien van Openbaring negen, en die werden het beginpunt van een periode die leidde tot de driehonderdeenennegentig jaren en vijftien dagen die eindigden op 11 augustus 1840. Dat begrip bracht een machtige “openbaring van de kracht van God” voort.

The pioneers did not recognize a second period of one hundred and fifty years in Revelation nine. Their foundational understanding represents the platform that the “new light” of Revelation nine is built upon. That light is opened by the “key” of the battle of Nineveh. That “key” allows a student of prophecy to recognize all the kingdoms of Bible prophecy represented in Daniel and Revelation: Babylon, Medo-Persia, Greece, the Seleucid and Ptolemaic empires, the kingdom of Mohammed; and more significantly, it magnifies the empire of Rome by identifying the rise and fall of not only Rome, but also the kingdoms of eastern and western Rome, as well as the United States (the false prophet), the papacy (the beast) and the United Nations (the dragon). All the rises and falls of these kingdoms testify to the movements of the dragon, the beast and false prophet that ultimately bring the world to Armageddon. That movement is represented within the last six verses of Daniel eleven, and the beginning of that movement is represented in the hidden history of verse forty.

De pioniers onderkenden in Openbaring negen geen tweede periode van honderdvijftig jaar. Hun fundamentele inzicht vormt het platform waarop het “nieuwe licht” van Openbaring negen is gebouwd. Dat licht wordt ontsloten door de “sleutel” van de slag bij Ninevé. Die “sleutel” stelt een onderzoeker van de profetie in staat alle koninkrijken uit de Bijbelse profetie te herkennen die in Daniël en Openbaring worden uitgebeeld: Babylon, Medo-Perzië, Griekenland, het Seleucidische en het Ptolemaeïsche rijk, het koninkrijk van Mohammed; en, belangrijker nog, zij brengt het Romeinse Rijk scherper in beeld door niet alleen de opkomst en ondergang van Rome aan te wijzen, maar ook die van de koninkrijken van Oost- en West-Rome, evenals die van de Verenigde Staten (de valse profeet), het pausdom (het beest) en de Verenigde Naties (de draak). De opkomst en ondergang van al deze koninkrijken getuigen van de bewegingen van de draak, het beest en de valse profeet, die de wereld uiteindelijk naar Armageddon voeren. Die beweging wordt uitgebeeld in de laatste zes verzen van Daniël elf, en het begin van die beweging wordt uitgebeeld in de verborgen geschiedenis van vers veertig.

The battle of Nineveh provides the prophetic point of reference to align the testimonies of the empire of Rome, the kingdoms of eastern and western Rome and papal Rome in the sequence of end-time events. Thus, the battle of Nineveh is the key that fully illustrates the various prophetic testimonies of Rome, and according to verse fourteen of Daniel eleven, it is Rome that establishes the vision. The key that brings those lines together is the battle of Nineveh.

De slag om Ninevé verschaft het profetische referentiepunt om de getuigenissen van het rijk van Rome, de koninkrijken van Oost- en West-Rome en het pauselijke Rome in de opeenvolging van de gebeurtenissen van de eindtijd op elkaar af te stemmen. Aldus is de slag om Ninevé de sleutel die de verschillende profetische getuigenissen aangaande Rome volledig verduidelijkt, en volgens vers veertien van Daniël elf is het Rome dat het gezicht bevestigt. De sleutel die deze lijnen samenbrengt, is de slag om Ninevé.

We will begin to bring together the previous five articles addressing the woes of Revelation nine in our next article.

In ons volgende artikel zullen wij beginnen de voorafgaande vijf artikelen, waarin de weeën van Openbaring negen worden behandeld, samen te brengen.