The Hidden History of Verse Forty - Number Nineteen

De boeken Daniël en Openbaring vullen elkaar aan; dat wil zeggen dat zij tezamen tot volmaaktheid worden gebracht.

De koninkrijken van de Bijbelse profetie moeten het aandachtspunt van de student der profetie zijn, want daarin wordt voornamelijk de uiterlijke geschiedenis van de laatste dagen uiteengezet.

Heilige geschiedenissen, hetzij de „grote hervormingsbewegingen”, hetzij de „opkomst en val van koninkrijken”; heilige geschiedenissen zijn in Gods Woord een zaak van leven of dood. Paulus heeft in 2 Thessalonicenzen hoofdstuk twee opgetekend dat zij die de waarheid niet liefhebben en daarna een krachtige dwaling ontvangen, dit doen omdat zij ervoor kozen de boodschap te verwerpen die Paulus in die passage aanduidde. De passage wijst op de verhouding van het heidense Rome tot het pauselijke Rome, die tevens de verhouding is van Pergamus en Thyatira, en ook de verhouding van ijzer en leem, evenals de verhouding van de draak tot het pausdom. De opkomst van het pauselijke Rome, voorgesteld door Thyatira, en de val van het heidense Rome, voorgesteld door Pergamus, is een waarheid die zij haten die een krachtige dwaling ontvangen.

In de Milleritische geschiedenis ging het geschil tussen de Millerieten en de protestanten, dat zijn weg vond naar de pionierskaart van 1843, over de vraag welke historische macht in vers veertien van Daniël elf werd voorgesteld als de „geweldenaars van uw volk”. Waren die geweldenaars de opkomst van het heidense Rome, zoals de Millerieten betoogden, of was het de val van de Seleuciden, zoals de protestanten beweerden?

De bijbelse geschiedenis is het visioen waarvan Salomo zei dat, waar het ontbreekt, men te gronde gaat. De Millerieten onderkenden en verkondigden de honderd vijftig jaren die in Openbaring hoofdstuk negen, verzen vijf en tien, als „vijf maanden” worden voorgesteld, maar zij hebben de geschiedenis die in hoofdstuk negen van Openbaring wordt weergegeven niet diepgaand onderzocht. Zij identificeerden terecht de vijf maanden van vers tien, maar meenden kennelijk dat, omdat zowel vers vijf als vers tien beide de uitdrukking „vijf maanden” bevatten, deze eenvoudigweg een nadruk vormde op de profetie van kwelling die in beide verzen wordt voorgesteld. Thans kan gemakkelijk worden aangetoond dat, wanneer vers vijf „vijf maanden” voorstelt, dit honderdvijftig jaren voorstelt die begonnen bij de dood van Mohammed in 632 en eindigden in 782 met de vernedering van keizerin Irene van het Byzantijnse, of Oost-Romeinse, rijk.

De pioniers hadden gelijk in hun toepassing van vers tien op de slag bij Nicomedia op 27 juli 1299 als het begin van honderd vijftig jaar, die eindigden met de vernedering van de laatste Constantijn die in Constantinopel regeerde op 27 juli 1449. Regel op regel identificeert een periode van honderd vijftig jaar de wereldwijde islam, zoals voorgesteld door zowel de eerste weeën, de islam van Arabië, als de tweede weeën, de islam van Turkije. De islam die zowel de keizer als de keizerin tezamen vernederde, identificeert de wereldwijde islam als de verovering van een koninkrijk dat bestaat uit een vrouw, voorgesteld door Irene, en een man, voorgesteld door Constantijn de laatste.

In de honderdvijftig jaren die eindigen met de vernedering van Irene, krijgt de islam van Arabië de heerschappij over het gebied of grondgebied van Byzantium, waardoor Irene in zulk een vernederde positie achterblijft dat zij gedwongen werd gedurende drie jaar schatting te betalen, naast andere opgelegde heffingen. Toen de vernedering van Constantijn de laatste plaatsvond, markeerde dit het begin van een periode van vier jaar die eindigt met een belegering en de omverwerping van de hoofdstad van het oostelijke Rome. In beide gevallen was het de islam: Arabische islam voor Irene en Turkse islam voor Constantijn de laatste. In de laatste dagen zal de wereldwijde islam, vertegenwoordigd door de twee getuigen van de Arabische en Turkse islam, zoals uiteengezet in de eerste en tweede wee; eerst het grondgebied innemen, en vervolgens de hoofdstad. De politieke entiteit van de laatste dagen, vertegenwoordigd door het Constantijn van het oostelijke Rome, is symbolisch gehuwd met de religieuze entiteit van de laatste dagen, vertegenwoordigd door het Irene van het oostelijke Rome. Ik gebruik de term politieke en religieuze entiteit om aan te geven dat het symbool van het beeld van het beest eerst in de Verenigde Staten en vervolgens in de wereld voorkomt. Het beeld van het beest is het symbolische huwelijk van Constantijn en Irene, die beiden vernederd worden doordat zij hun grondgebied en hoofdstad aan de islam verliezen.

Hun huwelijk wordt vastgesteld door de twee geschiedenissen met elkaar in overeenstemming te brengen, en het werd voorafgebeeld door het huwelijk tussen Constantia en Licinius in 313, toen het Edict van Milaan werd ingesteld, en de symbolische gemeente van Smyrna eindigde en de symbolische gemeente van Pergamus begon. Degenen die Paulus aanduidt als degenen die een krachtige dwaling ontvangen, weigeren de waarschuwende boodschap van Paulus te zien, die een afval omvat voordat de mens der zonde geopenbaard wordt. De afval vindt plaats in de geschiedenis van Pergamus, en de mens der zonde werd in 538 geopenbaard; toen begon de gemeente van Thyatira.

De geschiedenis van het oostelijke Rome levert twee getuigenissen voor de profetische waarheid die eveneens wordt voorgesteld in de symbolische verhouding van het oostelijke Rome tot het westelijke Rome. In die verhouding is het westelijke Rome de kerk en het oostelijke Rome de staat. Rome is een combinatie van kerk en staat, voorgesteld als ijzer en leem in Daniël hoofdstuk twee.

Een reden waarom overtuigend kan worden vastgesteld dat in de laatste dagen de wereldwijde islam optrekt tegen een macht die wordt voorgesteld als een combinatie van kerk en staat, waarbij zij haar grondgebied en hoofdstad inneemt, wordt ondersteund door twee andere getuigen uit de heilige geschiedenis van Openbaring negen. Osman veroverde het grondgebied van Nicomedia op 27 juli 1299, en vervolgens veroverde hij twee jaar later, in 1301, het grondgebied van Nicea. Zijn zoon veroverde in 1331 de hoofdstad Nicea, en diezelfde zoon veroverde de hoofdstad Nicomedia in een vierjarig beleg dat eindigde in 1337. De pioniers markeerden 27 juli 1299 met Osman, maar zagen nooit naar de volgende slag, de slag om Nicea, als de historische tweede stap in de vestiging van het Ottomaanse Rijk. 27 juli 1299 was de eerste stap van verscheidene stappen om de zondagwet te bereiken. De eerste twee stappen van de Turkse islam identificeerden het begin van een profetie die eindigde in 1449, vervolgens opnieuw in 1840, vervolgens opnieuw op 11 september en vervolgens opnieuw op 31 december 2023.

De eerste van die twee stappen markeerde niet alleen het begin van honderdvijftig jaar, maar markeerde ook het begin van achtendertig jaar. Zij begon met Osman die het gebied van Nicomedië innam, en zij eindigde achtendertig jaar later, toen Osmans zoon de hoofdstad van Nicomedië innam aan het einde van een belegering van vier jaar, in 1337. Het getal achtendertig vertegenwoordigt „oprijzen”, en de eerste stap, waarin Osman het gebied innam, markeerde het oprijzen van de Turkse islam. In die eerste stap van achtendertig jaar markeert een belegering van „vier jaar” de afsluiting. Bij de laatste stap van de honderdvijftig jaar wordt de vernedering voltrokken, en vier jaar later, in 1453, wordt de hoofdstad van Oost-Rome ingenomen.

Of het nu de Ottomaanse Turken waren in 1453, of Osmans zoon die zowel Nicomedia in 1337 als Nicaea in 1331 innam, in alle drie de gevallen had elke hoofdstad op enig moment in de geschiedenis gediend als de hoofdstad van het oostelijke Rome. Alle drie de lijnen duiden op de verovering van het oostelijke Rome. Elk van die drie lijnen duidt erop dat de islam eerst het grondgebied en daarna de hoofdstad van het oostelijke Rome veroverde. De naam van alle drie de hoofdsteden is dezelfde als de naam van het grondgebied. Elk van de drie lijnen heeft onderscheiden historische alfa- en omegafiguren. Terwijl zij een relatie tussen kerk en staat aanwijzen met de vernedering door de islam van zowel keizer als keizerin, verbindt de profetische vernedering hun lijnen met het westelijke Rome, dat eveneens werd vernederd door Constantijn de Grote toen hij in 330 Constantinopel verkoos boven de stad Rome. De uiteindelijke vernedering van het westelijke Rome kwam in 476 met de laatste keizer, en vanaf dat moment bleef het snel verder in verval raken.

Westelijk Rome was, in verhouding tot oostelijk Rome, de kerk; het oosten was de staat. Vernedering in het begin in 330, vervolgens vernedering in 476, en daarna in 782 en vervolgens opnieuw in 1449. Een lijn van vernedering die begint met de verdeling van een koninkrijk, gevolgd in 476 door de vernedering van het verlies van de keizer, en derhalve van het rijk, om vervolgens gevolgd te worden door de islam, die eerst vernedering bracht over het grondgebied van het oosten in 782 en daarna over de hoofdstad van het oosten in 1453.

De islam van de Bijbelprofetie brengt de lijn van zowel het oostelijke als het westelijke Rome aan het licht, en het licht dat de islam heden voortbrengt, stemt overeen met, maar reikt veel verder dan, wat het fundamentele licht over de islam voor de Milleritische pioniers was. De beproevingstijd die in 2024 begon met wie „de geweldenaars van uw volk zijn, die het gezicht bevestigen”, was de alfa van de beproevingsperiode, en nu, aan het einde van de beproevingsperiode, voegt licht uit het onderwerp van de islam van Openbaring hoofdstuk negen getuigenissen toe van het westelijke en het oostelijke Rome die tot deze huidige laatste dagen nooit zijn onderzocht.

De profetische lijnen van de islam, weergegeven in hoofdstukken negen tot en met elf, brengen de geschiedenislijnen die zich bevinden in Daniël elf, verzen tien tot en met zestien, samen, door getuigenissen te verschaffen die aansluiten bij lijnen die in deze artikelen reeds worden besproken. Maar binnen de profetische illustratie van de opkomst van de islam bevindt zich tevens de opkomst van zowel de beweging van de Millerieten als de beweging van de honderdvierenveertigduizend. Twee perioden van vier jaar, vast verankerd binnen en als onderdeel van de tijdsprofetieën van Openbaring negen, leveren getuigenis van de vier jaren van 1840 tot 1844. In 1844 is profetische tijd er niet langer, zodat de symbolische periode van vier jaar wordt bepaald door haar profetische kenmerken, niet door tijd. De eerste periode van vier jaar duidt op de verovering van Nicomedia, de voormalige oostelijke Romeinse hoofdstad, door de islam in 1337, achtendertig jaar nadat zijn vader het gebied had veroverd. De tweede periode van vier jaar duidt op de vernedering van de politieke en religieuze heersers van het oostelijke Rome in 1449, teweeggebracht door de islam, en de derde periode van vier jaar duidt op een heerlijke openbaring van de kracht van God, toen de engel die de aarde verlichtte met zijn heerlijkheid op 11 augustus 1840 nederdaalde.

De Milleritische geschiedenis van de eerste en tweede engel stemt overeen met de geschiedenis van de derde engel tijdens de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend. Dat laatste verzegelingswerk is het uitdelgen van de zonde; het is de vereniging van de goddelijkheid met de menselijkheid en het vindt plaats tijdens een oorlogvoering die door de islam wordt teweeggebracht.

De volmaakte vervulling van elke profetie ligt in de laatste dagen, dus deze passage duidt de verzegeling van de honderd vierenveertigduizend aan. De profetie over de islam in Openbaring negen verschaft de historische sleutel om de meest volledige illustratie van de macht die het visioen bevestigt, samen te brengen in de geschiedenis die culmineerde op 11 augustus 1840, toen de islam werd beteugeld. Vanaf dat punt strekte het getuigenis van Openbaring negen zich uit tot in hoofdstuk tien en de geschiedenis van de eerste en de tweede engel. Vervolgens komt in hoofdstuk elf het derde wee plotseling bij de zondagswet, wanneer de luide roep van de derde engel begint. Hoofdstuk negen is de sleutel van de islam bij het ordenen van de opkomst en ondergang van koninkrijken zoals uiteengezet in Daniël en de Openbaring. Hoofdstukken tien en elf duiden de ervaring van de honderd vierenveertigduizend wijze maagden aan. Hoofdstuk negen duidt het symbool aan dat het uitwendige visioen bevestigt, en hoofdstukken tien en elf duiden het inwendige visioen aan dat verbonden is met het volgen van het Lam in het Allerheiligste.

Openbaring hoofdstuk tien opent met Christus als de machtige engel die neerdaalt met een geopend boekje. Die gebeurtenis werd vervuld op 11 augustus 1840, bij de afsluiting van de profetie van Openbaring negen, die driehonderd eenennegentig jaar en vijftien dagen aanduidt. Openbaring tien beschrijft de daaropvolgende geschiedenis totdat de boodschap bitter werd in de maag van Johannes op 22 oktober 1844. De vier jaren van 1840 tot 1844 beginnen met de komst van de eerste engel en eindigen met de komst van de derde engel. Die vier jaren die volgden op de vervulling van 11 augustus 1840 werden voorafgebeeld door vier jaren van 27 juli 1449 tot 1453, aan het begin van de driehonderd eenennegentig jaren en vijftien dagen. Beide perioden van vier jaar stemmen overeen met de vier jaren van het beleg van Nicomedia van 1333 tot 1337. Symbolisch werd Oost-Rome driemaal door de islam veroverd. De eerste keer was bij het beleg van Nicea in 1331, vervolgens bij het vierjarige beleg van Nicomedia in 1337, en daarna bij het beleg van Constantinopel in 1453.

Diocletianus verdeelde Rome wettelijk in oost en west in 393, en Constantijn verdeelde Rome profetisch in oost en west in 330. In 395, bij de dood van keizer Theodosius I, werd het rijk formeel en blijvend verdeeld, toen hij het oosten en het westen naliet aan zijn twee zonen. De Katholieke kerk werd in 1054 verdeeld in oost en west bij het „grote schisma”. De verdeeldheid voltrok zich geleidelijk, evenals de ondergang die erop volgde. Die verdeeldheid bestaat voort tot op deze dag. Binnen vijftig jaar na die datum begon de westerse kerk in Rome aan ongeveer tweehonderd jaar van kruistochten tegen de islam. West-Rome viel toen het in 476 zijn laatste keizer verloor. Oost-Rome viel in 1453. Pauselijk Rome viel in 1798. Heidens Rome werd verdeeld in oost en west in 393, 330 en 395. Pauselijk Rome werd verdeeld in oost en west in 1054. Zuster White wijst op de opkomst en ondergang van koninkrijken als een primair referentiepunt in de studie van Gods Woord.

De koninkrijken die vanuit hoofdstuk negen van Openbaring in het licht van de geschiedenis worden gebracht, versterken het betoog dat het Rome is dat het visioen bevestigt. De profetische verbinding tussen de islam en de honderd vierenveertigduizend is het bewijs dat de boodschap van de middernachtsroep, die werd getypeerd door Christus’ intocht in Jeruzalem op een ezel, wordt voorgesteld door een tijdsprofetie die begon in de tijd van het eerste wee, in het tweede deel van de profetie voortging in het tweede wee, en haar vervulling bereikte in de vierjarige geschiedenis waarin de Milleritische beweging van de eerste en de tweede engel begon met de vervulling van juist die profetie. De profetie begon met het symbool van „achtendertig en twee jaar” (1299 en 1301) jaren, waarmee de opkomst van de islam werd gemarkeerd, en zij eindigde met het symbool van „achtendertig en twee jaar” (1838 en 1840), waarmee de opkomst van de Millerieten werd gemarkeerd.

In 1844, aan het einde van de vierjarige periode van de Millerieten die was voorafgeschaduwd door de belegering van 1333 tot 1337, en van 1449 tot de belegering van 1453, mocht profetische tijd niet langer worden toegepast. Het oprichten van het vaandel van de honderd vierenveertigduizend houdt rechtstreeks verband met de profetie waarin de islam wordt opgericht.

De honderdvierenveertigduizend weerspiegelen volmaakt het karakter van Christus, en Christus is, naast andere symbolische voorstellingen, „de uitgelezen wijnstok”. Ismaël wordt in Genesis 16:12 aangeduid als een „wilde” man.

Het woord dat als „wild” is vertaald, is de wilde Arabische ezel. Christus’ vertegenwoordigers in de laatste dagen rijden op de boodschap van de wilde Arabische ezel, de ezel waarop Christus Jeruzalem binnenreed, de ezel die uiteindelijk sprak nadat Bileam hem voor de derde maal had geslagen. De boodschap die in 1840 de boodschap van de eerste engel bekrachtigde, zag geen relevante en belangrijke honderdvijftigjarige profetie in juist die profetische geschiedenis waarin de boodschap die de beweging bekrachtigde, zich bevond. Zij zagen geen twee perioden van vier jaar in diezelfde tijdsprofetie die de geschiedenis van 1840 tot 1844 typeerden. De Leeuw uit de stam van Juda ontvouwt nu licht uit de „oude paden” dat nooit eerder is gezien, en het is licht dat in overeenstemming is met dat licht dat zich sinds 31 december 2023 heeft ontsloten. Het neemt alle twijfel weg of het de islam is die Nashville treft. Het licht verheldert het symbool van Rome en wordt aldus een omega-uitspraak ten aanzien van de alfa-controverse in 2024 over de rovers van uw volk, en het is tevens het omega-symbool van het betoog over datzelfde symbool in de Milleritische geschiedenis. Het identificeert dat de islam van de tijdsprofetieën van Openbaring negen de uitwendige boodschap is gedurende de inwendige geschiedenis van de verzegelingstijd van de honderdvierenveertigduizend. Wij onderwijzen dit feit reeds enige tijd, maar het kan nu op één lijn worden aangetoond die begint in Openbaring negen en eindigt in Openbaring elf. De derde periode van vier jaar, verbonden met de tijdsprofetie van de islam die van 1840 tot 1844 werd vervuld, illustreert de verzegelingstijd van de honderdvierenveertigduizend. Door de grote aardbeving van Openbaring elf worden de honderdvierenveertigduizend opgericht als een banier.

In Ezechiël zevenendertig is het doen opstaan van Gods volk als een leger een proces in twee stappen dat was voorafgebeeld door de schepping van Adam. Eerst werd Adam uit het stof gevormd, daarna blies Christus hem de levensadem in. In Ezechiël vormt de eerste profetie de dode lichamen, maar zij zijn nog steeds dood. Vervolgens wordt op de vier winden geprofeteerd, en zij worden over de lichamen geblazen, waarna deze opstaan als een machtig leger. De getallen achtendertig en veertig vertegenwoordigen die twee stappen.

Wij zullen deze dingen in het volgende artikel voortzetten.