Ezechiël wordt aangeduid als de “treurende profeet”, want hij is een symbool van de honderdvierenveertigduizend, die in hoofdstuk negen van zijn boek treuren (zuchten en jammeren) over de gruwelen die in het land en in de kerk worden bedreven. In de passage uit Testimonies die wij in het vorige artikel aanhaalden, schreef zuster White: “De profeet zelf was een vreemdeling in een vreemd land, waar grenzeloze eerzucht en barbaarse wreedheid hoogtij vierden. Wat hij zag en hoorde van menselijke tirannie en onrecht, kwelde zijn ziel, en hij treurde bitter, dag en nacht.”

De honderdvierenveertigduizend zijn de „verstotenen van Israël”, die verstrooid waren, zoals uitgebeeld door Ezechiëls wegvoering in ballingschap. Het verzegelingsproces dat in Ezechiël 9 wordt voorgesteld, is hetzelfde als in Openbaring 7, en beide hoofdstukken worden voorgesteld als plaatsvindend in de laatste dagen.

„Deze verzegeling van de dienstknechten van God is dezelfde die in een gezicht aan Ezechiël werd getoond.” Testimonies to Ministers, 445.

Vanaf de troon geeft God leiding aan de cherubs, die op hun beurt de raderen besturen. Ezechiël moest uit het visioen begrijpen dat God de leiding had, zelfs in de periode waarin alles in verwarring leek te verkeren. Zuster White zegt “op dezelfde wijze” wanneer zij Johannes beschrijft in het heiligdom waar Christus te midden van de zeven gemeenten wandelde, nadat zij de ordening heeft uiteengezet waarin God vanaf zijn troon leiding gaf aan de cherubs die de aangelegenheden op aarde bestuurden. Ezechiël en Johannes zijn symbolen van hen die leven in de tijd van de verzegeling van de honderdvierenveertigduizend. Zoals door inspiratie is opgetekend: “Van de taferelen die zich in onze wereld zullen afspelen, heeft men nog niet eens gedroomd.”

Toen zuster White die woorden neerschreef, waren die woorden ongetwijfeld waar, maar in de tijd van de verzegeling vinden ze hun volkomen vervulling. Zou u een jaar of twintig geleden hebben gedacht dat wat zich nu in de wereld voltrekt in samenhang met het uitzwermen van de sprinkhanen van de islam, werkelijk zou gebeuren? De symboliek van de sprinkhanen als beeld van de islam in hoofdstuk negen van Openbaring omvat ook de trek van de sprinkhanen van Noord-Afrika in de natuur. De trekroute van die zwermende sprinkhanen uit Afrika komt overeen met het geografische gebied dat door de islam werd ingenomen. De islam stamt af van Ismaël, en de moeder van Ismaël was Hagar. Hagar betekent “vlucht” of “vluchten”. In het Arabisch wordt de naam gewoonlijk weergegeven als Hajar (هاجر), en hij houdt verband met dezelfde wortel waarvan ook Hijra (de migratie/vlucht van Muhammad) is afgeleid. De wortels van de islam houden niet alleen verband met het uitzwermen van sprinkhanen, maar in die wortels ligt ook de betekenis van migratie besloten. Had iemand ooit kunnen denken dat illegale immigratie een manifestatie van de sprinkhaan van de islam was?

Had iemand ooit kunnen dromen dat de communisten wereldwijd met de islamitische horden een alliantie zouden vormen die nu wordt aangeduid als de rood-groene alliantie? Zowel de islam als de drakenmacht van de globalisten stijgen op uit de bodemloze put in respectievelijk Openbaring 9/11, en de bodemloze put staat voor een manifestatie van satanische macht. Volgens de Schriften der waarheid zijn beide huidige bondgenoten instrumenten van Satan. Hagar was een Egyptische en Ismaël is een symbool van de islam; Hagar en Ismaël zijn dus symbolen van de hedendaagse rood-groene alliantie.

“‘Wanneer zij hun getuigenis voleindigd hebben [aan het voleindigen zijn].’ De periode waarin de twee getuigen, met zakken bekleed, zouden profeteren, eindigde in 1798. Toen zij de beëindiging van hun werk in verborgenheid naderden, zou tegen hen oorlog gevoerd worden door de macht die wordt voorgesteld als ‘het beest dat opkomt uit de afgrond’. In vele van de naties van Europa waren de machten die in Kerk en Staat regeerden, gedurende eeuwen door Satan beheerst geweest door middel van het pausdom. Maar hier wordt een nieuwe openbaring van satanische macht voor ogen gesteld.” The Great Controversy, 268.

Zuster White situeert hier de opkomst van het socialisme in de periode van de Franse Revolutie, waarbij zij tevens opmerkt dat Satan ook de pauselijke macht beheerst. De pauselijke macht komt in Openbaring zeventien eveneens uit de afgrond op, en in hoofdstuk negen van Openbaring is de islam de rook die uit de afgrond opsteeg. De vraag blijft echter: bedoelde de inspiratie werkelijk: “Van de taferelen die zich in onze wereld zullen afspelen, heeft men zelfs nog niet gedroomd?” Wie had gedroomd dat de islam nu over heel Europa zou worden verspreid en nu op Noord- en Zuid-Amerika zou neerdalen? Had u gedroomd dat de sprinkhanen over de hele wereld zouden worden verspreid door de globalisten van de Verenigde Naties, de Europese Unie en de Democratische Partij van de Verenigde Staten?

Wie had ooit kunnen dromen dat de onderwijsinstellingen ten prooi zouden vallen aan het communistisch-islamitische bondgenootschap dat nu wordt gefinancierd met de belastingdollars van burgers die nooit hebben gewild dat hun belastingdollars zouden worden ingezet om de natie te vernietigen die deze belastingdollars opbrengt?

Wie had ooit gedacht dat Groot-Brittannië zou bevorderen en ondersteunen dat witte meisjes door de islam in groepsverband worden verkracht, ontvoerd, gevangengezet en vermoord? Velen wijzen op het feit dat elk communistisch systeem dat ooit in de menselijke geschiedenis heeft bestaan, een volslagen mislukking is geweest, maar de vruchten van het Britse socialisme vormen evenzeer een veroordeling van het socialisme als het falen van de economische en politieke filosofieën van dat systeem.

Wie zou ooit hebben kunnen denken dat de kooplieden der aarde toestemming zou worden gegeven om vergiften in te voeren teneinde een massamoord op meer dan zeventien miljoen mensen te voltrekken?

Wie had kunnen denken dat mannen als George Soros, Bill Gates en Anthony Fauci in staat zouden worden gesteld hun demonische boze daden te volbrengen, zonder dat dit volstrekt enige gevolgen zou hebben?

Toen zuster White verklaarde dat van de gebeurtenissen die zich zouden afspelen niet gedroomd zou worden, deed zij dit in de context van de verzegelingstijd van de honderd vierenveertigduizend. Zij sloot daarmee aan op haar opmerkingen over Christus’ waarschuwing in Mattheüs vierentwintig, waar zij optekende: “Deze lessen zijn tot ons nut. Wij moeten ons geloof op God vestigen, want vlak vóór ons ligt een tijd die de zielen van de mensen op de proef zal stellen. Christus heeft op de Olijfberg de vreselijke oordelen uiteengezet die aan Zijn tweede komst zouden voorafgaan.”

De lessen waarnaar zij zojuist had verwezen, waren de taferelen waarin zowel Ezechiël als Johannes in het heiligdom leerden begrijpen dat God alle dingen in zijn hand heeft. Te midden van de verwarring en opstand die nu gaande zijn, een verwarring en opstand die alleen maar zullen toenemen naarmate de geschiedenis voortschrijdt, zullen degenen die Gods boodschappers zijn, zoals zij niet alleen door Ezechiël en Johannes in de tempel, maar ook door Jesaja worden vertegenwoordigd, alleen op een wijze die de Heer verheerlijkt hun weg door de geschiedenis kunnen vinden als zij begrijpen dat zelfs de dingen die wij ons nooit hadden kunnen voorstellen, nog altijd in Gods hand zijn.

Die wielen die de andere wielen kruisen, omvatten de gebeurtenissen waarvan men nooit had gedroomd, en dat zijn de gebeurtenissen die zich voltrekken in de verzegelingstijd die op 11 september begon. De lessen die geleerd moeten worden, worden alleen geleerd door hen die door het geloof het heilige der heiligen binnengaan en Christus en Zijn licht zien, dat vanuit de ark van het verbond schijnt. Wanneer die heerlijkheid wordt aanschouwd zoals Daniël haar in hoofdstuk tien beschrijft, wordt de groep die baat heeft bij het licht, gescheiden van hen die voor het visioen zijn gevlucht.

En ik, Daniël, zag alleen het visioen; want de mannen die bij mij waren, zagen het visioen niet; maar een grote beving overviel hen, zodat zij wegvluchtten om zich te verbergen. Daniël 10:7.

Er valt veel meer te ontlenen aan de passage in het vorige artikel, maar ter afsluiting van dit artikel zullen wij een wiel behandelen. In het laatste artikel hebben wij de symboliek van het getal vijfentwintig opgemerkt, en daarvoor hebben wij enige tijd besteed aan het getal dertig. Het licht uit het boek Ezechiël bestaat niet louter uit symbolische getallen, maar het is de moeite waard ons eerst met enkele van die numerieke symbolen vertrouwd te maken, alvorens enige helderheid uit de verwarring tevoorschijn te brengen.

Zeventien

De drie profetieën van tweehonderdvijftig jaar duiden een periode van zeventien jaar aan die begint aan het einde van de geschiedenis van de gemeente van Smyrna. De zeventien jaren van 313 tot 330 vormen een voorafbeelding van de oprichting van het beeld van het beest.

De tweehonderdvijftig jaar die in 457 v.Chr. begonnen, eindigden in 207 v.Chr., tien jaar na de slag bij Raphia en zeven jaar vóór de slag bij Panium. Van Raphia tot Panium waren het zeventien jaar, en dit vertegenwoordigt de verborgen geschiedenis van vers veertig, zoals uiteengezet in de verzen elf tot en met vijftien van Daniël elf.

Ptolemaeus IV Philopator (ook bekend als Ptolemaeus IV) was de heerser die in 217 v.Chr. de slag bij Raphia won. Hij regeerde van 221 v.Chr. tot 204 v.Chr. als koning (en farao) over het Ptolemaeïsche Egypte; zijn regering duurde dus zeventien jaar. Hij begon zijn regering vóór de slag bij Raphia, maar stierf vóór de slag bij Panium.

De slag bij Raphia, die de oorlog in Oekraïne voorstelt, begon in 2014, toen de Verenigde Staten een kleurenrevolutie in Oekraïne teweegbrachten. Ptolemaeus IV, de koning van het zuiden, is een type van Vladimir Poetin, die in 2000 begon te regeren, het jaar voordat in 2001 de verzegeling van de honderdvierenveertigduizend begon. Evenals Ptolemaeus begon Poetin te regeren vóór de oorlog in Oekraïne, die wordt voorafgebeeld door de slag bij Raphia die in 2014 begon. Vóór Panium wordt Poetin, zoals voorafgebeeld door Ptolemaeus, verwijderd. Poetin begon in 2000 te regeren en sluit daarmee aan bij het begin van de verzegelingstijd, die het jaar daarop, in 2001, begon. Zeventien symbolische jaren, zoals voorgesteld door Ptolemaeus, duiden de periode aan waarin Poetin regeert, en hij regeert gedurende de verzegelingstijd.

Trump, die wordt voorgesteld door het einde van de periode van tweehonderdvijftig jaar die in 457 v.Chr. begon, bevindt zich in dezelfde verborgen geschiedenis als Poetin, een geschiedenis die zeventien jaar beslaat en begint bij de slag bij Raphia. De draak (Poetin) en de valse profeet (Trump) bevinden zich binnen deze verborgen geschiedenis. In die geschiedenis bevindt het beest, dat wordt voorgesteld als “de rovers van uw volk” en de pauselijke macht symboliseert, zich aan het einde van de zeventien jaar van Raphia tot Panium.

Het jaar 321 vertegenwoordigt de zondagswet in de Verenigde Staten, en 321 bevindt zich binnen een periode van zeventien jaar vanaf het Edict van Milaan in 313 tot aan de verdeling van het rijk in 330.

De geschiedenis die wordt voorgesteld vanaf Josia’s grote Pascha, zoals het genoemd wordt, begint de zeventiende Jubelcyclus van de Joden. Vanaf Josia’s Pascha, dat de grootste opwekking in het Oude Testament is, tot 22 oktober, wordt de Milleritische geschiedenis voorgesteld vanaf 11 augustus 1840 tot 22 oktober 1844, maar nog belangrijker, zij stelt de geschiedenis voor van 9/11 tot aan de zondagswet. De verzegelingstijd van de honderdvierenveertigduizend wordt voorgesteld door de zeventiende Jubelcyclus van Josia tot 22 oktober. Zeventien is een symbool dat verbonden is met de grote gebeurtenissen van de verzegelingstijd, en het getal zeventien is een punt waar Ezechiëls wielen elkaar kruisen.

In de verborgen geschiedenis van vers veertig van Daniël, zoals die wordt weergegeven in de verzen tien tot en met vijftien van hetzelfde hoofdstuk, wordt de draak door de regeringsperiode van Ptolemaeus in verband gebracht met het getal “17”. De geschiedenis vanaf de slag bij Raphia in vers elf tot aan de slag bij Panium in vers vijftien beslaat “17” jaar. Die geschiedenis plaatst Donald Trump in het midden van de zeventien jaar die door deze twee veldslagen worden weergegeven. Het beeld van het beest dat door Trump in de Verenigde Staten wordt gevormd en opgericht, wordt voorgesteld door de “17” jaar van 313 tot 330. In vers één van hoofdstuk één bevindt Ezechiël zich in het dertigste jaar van de 17e jubeljaarcyclus. Hebt u ooit gedroomd dat het getal zeventien een van de wielen voorstelde die Ezechiël in het Heilige der Heiligen zag?

Ezechiël is een symbool van hen die in de tijd van de verzegeling door het geloof zijn binnengegaan in het Allerheiligste. Zij zijn Petrus’ priesters.

Ook gij wordt, als levende stenen, opgebouwd tot een geestelijk huis, een heilig priesterschap, om geestelijke offeranden te brengen, die Gode welgevallig zijn door Jezus Christus. 1 Petrus 2:5.

Zij hebben de opdracht gekregen een boodschap te brengen aan Gods voormalige verbondsvolk, waaraan dan wordt voorbijgegaan; hoewel het van tevoren wordt gewaarschuwd, zal Gods voormalige verbondsvolk niet zien of horen.

En Hij zeide tot mij: Mensenkind, laat uw buik eten en vul uw ingewand met deze boekrol die Ik u geef. Toen at ik haar, en zij was in mijn mond zoet als honig. En Hij zeide tot mij: Mensenkind, ga, begeef u naar het huis van Israël en spreek met Mijn woorden tot hen. Want gij zijt niet gezonden tot een volk met een vreemde spraak en een moeilijke taal, maar tot het huis van Israël; niet tot vele volken met een vreemde spraak en een moeilijke taal, wier woorden gij niet kunt verstaan. Voorwaar, indien Ik u tot hen gezonden had, zouden zij naar u geluisterd hebben. Maar het huis van Israël zal niet naar u luisteren, want zij willen niet naar Mij luisteren; want het gehele huis van Israël is onbeschaamd en hard van hart. Zie, Ik heb uw aangezicht sterk gemaakt tegenover hun aangezichten, en uw voorhoofd sterk tegenover hun voorhoofden. Als een diamant, harder dan vuursteen, heb Ik uw voorhoofd gemaakt; vrees hen niet en word niet ontzet door hun blikken, al zijn zij een wederspannig huis. Ezechiël 3:3–9.

Ezechiël krijgt de opdracht een boodschap te verkondigen aan het voormalige verbondsvolk, zoals dat wordt vertegenwoordigd door de protestanten uit de geschiedenis van de millerieten en de Laodiceaanse kerk van de zevendedagsadventisten in de laatste dagen. Als hij weigert de boodschap te verkondigen, zal het bloed van hen die ongewaarschuwd blijven op hem rusten.

Mensenkind, Ik heb u aangesteld tot wachter over het huis Israëls; hoor daarom het woord uit Mijn mond en waarschuw hen namens Mij. Wanneer Ik tot de goddeloze zeg: Gij zult zeker sterven; en gij hem niet waarschuwt, noch spreekt om de goddeloze voor zijn goddeloze weg te waarschuwen, om zijn leven te behouden; dan zal diezelfde goddeloze in zijn ongerechtigheid sterven, maar zijn bloed zal Ik van uw hand eisen. Indien gij echter de goddeloze waarschuwt, en hij zich niet bekeert van zijn goddeloosheid, noch van zijn goddeloze weg, dan zal hij in zijn ongerechtigheid sterven; maar gij hebt uw ziel gered. Wederom, wanneer een rechtvaardige zich van zijn gerechtigheid afkeert en ongerechtigheid bedrijft, en Ik een struikelblok vóór hem leg, dan zal hij sterven: omdat gij hem niet gewaarschuwd hebt, zal hij in zijn zonde sterven, en zijn gerechtigheden die hij gedaan heeft, zullen niet in herinnering gebracht worden; maar zijn bloed zal Ik van uw hand eisen. Indien gij echter de rechtvaardige waarschuwt, opdat de rechtvaardige niet zondige, en hij niet zondigt, dan zal hij zeker leven, omdat hij gewaarschuwd is; ook gij hebt uw ziel gered. Ezechiël 3:17–21.

In de eerste ‘elf’ hoofdstukken van Ezechiël wordt hem de verwoesting van Jeruzalem getoond, geïllustreerd door de visioenen aan de rivier de Kebar, op de vlakte en in Jeruzalem. Hem wordt opgedragen een waarschuwing te verkondigen voor het naderende oordeel over Jeruzalem. De waarschuwingsboodschap van het naderende oordeel over Jeruzalem is de waarschuwing die eerst aan de Laodiceïsche Zevende-dags Adventkerk wordt gegeven. De waarschuwing duidt het oordeel en de verwerping aan van Gods volk in Jeruzalem dat het zegel van God niet bezit. De waarschuwing die door Ezechiël werd getypeerd, is de waarschuwing voor de spoedig komende zondagswet.

In die eerste elf hoofdstukken waarin deze waarheden worden uiteengezet, wordt Ezechiël met stomheid geslagen en spreekt hij daarna slechts wanneer God zijn mond uitdrukkelijk opent; dit duurt voort tot aan de verwoesting van Jeruzalem, waarna hij opnieuw kan spreken.

Toen voer de Geest in mij, stelde mij op mijn voeten, en sprak met mij, en zei tot mij: Ga heen, sluit u op binnen uw huis. Maar gij, o mensenkind, zie, zij zullen u met banden omleggen en u daarmede binden, zodat gij niet onder hen zult uitgaan. En Ik zal uw tong doen kleven aan uw gehemelte, zodat gij stom zult zijn en hun niet tot een bestraffer zult wezen; want zij zijn een wederspannig huis. Maar wanneer Ik met u zal spreken, zal Ik uw mond openen, en gij zult tot hen zeggen: Zo zegt de Heere HEERE; wie hoort, die hore, en wie nalaat, die late na; want zij zijn een wederspannig huis. Ezechiël 3:24–27.

Toen Jeruzalem viel, kon Ezechiël opnieuw spreken.

En het geschiedde in het twaalfde jaar van onze ballingschap, in de tiende maand, op de vijfde dag van de maand, dat iemand die uit Jeruzalem ontkomen was, tot mij kwam en zei: De stad is verslagen. Nu was de hand des Heren des avonds op mij geweest, vóórdat hij die ontkomen was, kwam; en Hij had mijn mond geopend, totdat hij des morgens tot mij kwam; en mijn mond werd geopend, en ik was niet langer stom. Ezechiël 33:21, 22.

De val van Jeruzalem stelt de val van de Laodiceaanse kerk van de zevendedagsadventisten in de laatste dagen voor. Die val vindt plaats terwijl degenen die in hoofdstuk negen in Jeruzalem zijn verzegeld, vervolgens als de triomferende kerk worden verheven. De Laodiceanen binnen Jeruzalem worden weggenomen, en de honderdvierenveertigduizend worden verheven wanneer het koninkrijk der heerlijkheid wordt gevestigd. Dat koninkrijk der heerlijkheid werd voorafgebeeld door de vestiging van het koninkrijk der genade aan het kruis. Het koninkrijk der genade aan het kruis correspondeert met het koninkrijk der heerlijkheid bij de zondagswet, en die twee koninkrijken worden geplaatst in de opeenvolging van de profetische geschiedenis die in het boek Ezechiël is vastgelegd. De eerste elf hoofdstukken gaan, wanneer Ezechiël in de context van het heiligdom wordt geplaatst, over de reiniging van Gods kerk, terwijl Zijn volk overgaat van de strijdende kerk, die wordt omschreven als een kerk die uit tarwe en onkruid bestaat, naar de triomferende kerk, die bestaat uit het tarweoffer van Pinksteren.

En gij, onheilige goddeloze vorst van Israël, wiens dag gekomen is, wanneer de ongerechtigheid een einde zal hebben, zo zegt de Heere HEERE: Doe de hoofdband weg en neem de kroon af; dit zal niet hetzelfde blijven: verhoog hem die nederig is, en verneder hem die hoog is. Ik zal haar omkeren, omkeren, omkeren; en zij zal er niet meer zijn, totdat Hij komt, wiens recht zij is; en Ik zal ze Hem geven. Ezechiël 21:25–27.

Zedekia was de laatste koning van Juda, en hij is de „goddeloze vorst van Israël, wiens dag gekomen is” in deze verzen. Nebukadnezar stond op het punt Jeruzalem in te nemen en Zedekia’s kroon zou worden weggenomen door Babylon, dat ten val gebracht zou worden door de Meden en Perzen, die op hun beurt ten val gebracht zouden worden door de Grieken, die ten val gebracht zouden worden door Rome. De derde omverwerping komt bij Rome, hetgeen de geschiedenis is waarin de Koning „wiens recht het is” de kroon van het koninkrijk der genade zal ontvangen bij de oprichting van dat koninkrijk aan het kruis.

Voor de ‘goddeloze, onheilige vorst’ was de dag van de definitieve afrekening gekomen. ‘Doe de tulband weg,’ verordende de Heere, ‘en zet de kroon af.’ Pas wanneer Christus Zelf Zijn koninkrijk zou oprichten, zou het Juda opnieuw worden toegestaan een koning te hebben. ‘Ik zal het omkeren, omkeren, omkeren,’ luidde het goddelijk bevel aangaande de troon van het huis van David; ‘ja, het zal niet meer zijn, totdat Hij kome, aan Wie het recht toekomt; en Ik zal het Hem geven.’ Ezechiël 21:25–27.” Profeten en Koningen, 451.

In de tijd van de late regen, die begon toen op 11 september het oordeel over de levenden begon, vestigt Christus Zijn koninkrijk van heerlijkheid.

„Wanneer de vier engelen loslaten, zal Christus Zijn koninkrijk oprichten.” Spalding and Magan, 3.

Een periode van voorbereiding begint op 9/11, en bij de zondagswet wordt de luisterrijke heilige berg boven alle heuvels en bergen verheven.

Het woord dat Jesaja, de zoon van Amoz, gezien heeft aangaande Juda en Jeruzalem. En het zal geschieden in de laatste dagen, dat de berg van het huis des HEEREN bevestigd zal zijn op de top der bergen, en verheven zal zijn boven de heuvelen; en alle volken zullen daarheen toevloeien. En vele natiën zullen heengaan en zeggen: Komt, en laat ons opgaan naar de berg des HEEREN, naar het huis van de God van Jakob; en Hij zal ons leren aangaande Zijn wegen, en wij zullen wandelen in Zijn paden; want uit Sion zal de wet uitgaan, en des HEEREN woord uit Jeruzalem. Jesaja 2:1–3.

Op 11 september werden de winden losgelaten en vervolgens teruggehouden, waarmee het begin werd gemarkeerd van de oprichting van het koninkrijk van Daniël twee, dat wordt voorgesteld als een steen die uit de berg werd losgehouwen en de gehele aarde vervult.

“Dit gezicht werd gegeven in 1847, toen er slechts zeer weinigen onder de adventbroeders waren die de sabbat onderhielden; en van dezen meenden slechts weinigen dat de onderhouding ervan van voldoende gewicht was om een scheidslijn te trekken tussen het volk van God en de ongelovigen. Nu begint de vervulling van dat gezicht zichtbaar te worden. ‘Het begin van die tijd van benauwdheid,’ hier vermeld, heeft geen betrekking op de tijd wanneer de plagen zullen beginnen uitgegoten te worden, maar op een korte periode vlak vóórdat zij worden uitgegoten, terwijl Christus in het heiligdom is. In die tijd, terwijl het werk der zaligheid ten einde loopt, zal benauwdheid over de aarde komen, en de volken zullen toornig zijn, doch in toom gehouden worden, zodat zij het werk van de derde engel niet verhinderen. In die tijd zal de ‘spade regen,’ of verkwikking van de tegenwoordigheid des Heren, komen om kracht te geven aan de luide stem van de derde engel, en de heiligen voor te bereiden om stand te houden in de periode wanneer de zeven laatste plagen zullen worden uitgegoten.” Early Writings, 85.

Christus richt Zijn eeuwigdurend koninkrijk op in de tijd van de late regen, en Zijn koninkrijk omvat zowel het koninkrijk der genade dat aan het kruis werd opgericht alsook Zijn koninkrijk der heerlijkheid bij de zondagswet. Sedekia naar Babylon (1e koninkrijk), naar Medo-Perzië (2e koninkrijk), naar Griekenland (3e koninkrijk) en vervolgens naar het heidense Rome (4e koninkrijk) duidt de geschiedenis aan die leidt tot het koninkrijk der genade. Die geschiedenis wijst op een parallelle historische reeks vanaf het pauselijke Rome (geestelijk Babylon—5e koninkrijk), tot aan de Verenigde Staten (geestelijk Medo-Perzië—6e koninkrijk), tot aan de Verenigde Naties (geestelijk Griekenland—7e koninkrijk) en vervolgens tot aan de drievoudige unie van de draak, het beest en de valse profeet, die tezamen het moderne Rome vormen (geestelijk Rome—8e koninkrijk, dat uit de zeven is).

De triomf van dat koninkrijk in Daniël twee wordt voorgesteld door een rots, en Gods getrouwen zijn stenen in de tempel.

Ook gij, als levende stenen, wordt opgebouwd tot een geestelijk huis, een heilig priesterschap, om geestelijke offeranden te brengen, Gode welgevallig door Jezus Christus. 1 Petrus 2:5.

Dat eeuwige koninkrijk triomfeert over de koninkrijken van de wereld en vervult de gehele wereld. In Ezechiël, hoofdstuk veertig tot het einde van zijn boek, wordt datzelfde koninkrijk voorgesteld als een tempel die de wereld vervult met het water des levens.

Wij zullen deze zaken in het volgende artikel voortzetten.