The Hidden History of Verse Forty - Number Twenty-Four

In de passage uit Testimonies, deel vijf, die wij nu gedurende enkele artikelen hebben besproken, worden wij onderricht aangaande het visioen van de tempel dat aan Ezechiël, Jesaja en Johannes werd gegeven:

Tisja Be’Av, wat in het Hebreeuws „de negende van Av” betekent, is de Joodse dag waarop de verwoesting wordt herdacht van zowel de Eerste Tempel door de Babyloniërs in 586 v.Chr. als de Tweede Tempel door Titus in het jaar 70. Beide verwoestingen vonden plaats op dezelfde kalenderdatum — de 9e dag van de Hebreeuwse maand Av (die op de Gregoriaanse kalender gewoonlijk in juli of augustus valt). Wanneer zuster White de verwoesting van Jeruzalem verbindt met de „tijd die de zielen der mensen zal beproeven” in de laatste dagen, duidt zij twee verwoestingen aan die beide de spoedig komende zondagswet illustreren.

Vers zestien van Daniël elf stelt die zondagwet voor en komt overeen met vers eenenveertig. In Ezechiël wordt de verwoesting van Jeruzalem gebruikt om de scheiding tussen de wijze en de dwaze maagden bij de zondagwet te illustreren. Ezechiël was een gevangene in Babylon toen hij op wonderbare wijze naar Jeruzalem werd overgebracht om juist die scheiding in hoofdstuk acht tot en met elf te aanschouwen.

De vier hoofdstukken, acht tot en met elf, vormen een beschrijving van de scheiding, en Zuster White identificeert, wanneer zij commentaar geeft op Ezechiël negen, niet alleen dat het dezelfde verzegeling was als in Openbaring hoofdstuk zeven, maar ook dat Jeruzalem in de laatste dagen de Laodiceaanse Kerk van de Zevende-dags Adventisten vertegenwoordigt.

Het gehele boek Ezechiël staat in de context van de verwoesting van Jeruzalem. In het getuigenis van Ezechiël wordt het beleg van Nebukadnezar, dat anderhalf jaar duurde, uitdrukkelijk gemarkeerd, maar de „meer directe toepassing” van Jezus’ waarschuwing in Mattheüs vierentwintig ligt in de laatste dagen. In Ezechiël wordt die lijn van waarheid gevonden in hoofdstuk vierentwintig.

Op deze datum, die ook op grond van andere bijbelse getuigenissen is vastgesteld, begon een belegering van achttien maanden. Het woord des HEEREN dat op die datum tot Ezechiël kwam, bestond uit de gelijkenis van de bloedstad, die wordt uitgebeeld met een kokende pot, gevolgd door een groot vuur. De gelijkenis stelt duidelijk het oordeel over Jeruzalem voor, en in hetzelfde hoofdstuk wordt daarop gevolgd door het feit dat Ezechiëls vrouw door een plotselinge slag wordt weggenomen en ter ruste wordt gelegd als een teken dat de belegering, die uiteindelijk het heiligdom zou verwoesten, was begonnen.

Toen vroegen de mensen om Ezechiël heen naar de betekenis van de gelijkenis en van de dood van zijn vrouw.

Ezechiëls vrouw en het heiligdom worden in de passage beide aangeduid als het „verlangen van uw ogen”. Bijbelhistorici stellen vast dat het beleg achttien maanden duurde, terwijl de belegeringen van Cestius en Titus vier jaar duurden, vanaf het jaar 66 tot het jaar 70. Een nauwkeurige telling van de tijd vanaf het eerste beleg door Cestius tot aan de verwoesting bedraagt drieënhalf jaar, maar bij toepassing van „inclusieve telling”, de wijze van berekening die in de Bijbel het vaakst wordt gehanteerd, is het vier jaar. Wanneer men weet dat beide berekeningen geldig zijn, kan men zowel drieënhalf jaar van Cestius tot Titus zien als ook vier jaar.

Wij hebben twee getuigen van de zondagswet in de twee verwoestingen van Jeruzalem, en de bijzonderheden van beide geschiedenissen moeten worden toegepast op de spoedig komende zondagswet—waar Laodicea uit de mond van de Heere wordt uitgespuwd. Het begin van de belegering door Nebukadnezar wordt gemarkeerd door de dood van de vrouw van Ezechiël. Bij haar dood werd Ezechiël bevolen niet openlijk te rouwen, want hij was het teken van de Joden die in gevangenschap werden weggevoerd.

Het begin van de periode van vier jaar van 66 tot 70 wordt gemarkeerd door het teken van de gruwel der verwoesting, dat voor de christenen in Jeruzalem het teken was om te vluchten.

Twee belegeringen die duidelijk met elkaar overeenstemmen, en beide belegeringen bevatten aan het begin van de belegering een „teken”. Toen Ezechiël uiteenzette wat werd bedoeld met de dood van zijn vrouw en met het uitblijven van rouw van zijn kant, legde hij het uit en tekende vervolgens op:

Het teken van de dood van Ezechiëls vrouw was een aanduiding van de spoedig komende verwoesting van Jeruzalem en de tempel en van de daaropvolgende gevangenschap in Babel. Het teken van de gruwel der verwoesting, waarvan Daniël sprak, was een waarschuwing om aan de verwoesting te ontkomen, maar beide belegeringen hebben aan het begin een teken.

Er zal een profetische belegering zijn vóór de spoedig komende zondagswet, en de dood van Ezechiëls vrouw is het symbool dat de Laodiceaanse Kerk van de Zevende-dags Adventisten volledig is voorbijgegaan; terwijl Ezechiël een symbool is van de honderdvierenveertigduizend, en het symbool is van het banier dat aan het begin van de belegering wordt opgericht. Ezechiël is het banier van de honderdvierenveertigduizend aan het begin van de belegering van Babylon, en het teken van de gruwel der verwoesting aan het begin is het „teken” van Rome. Het ene teken spreekt van een inwendige waarschuwing en het andere van een uitwendige waarschuwing. Er was zeker een waarschuwing voor de christenen in het jaar 66, maar het waarschuwingsteken was Rome. Het teken bij de verwoesting van Babylon was Ezechiëls vrouw. Rome is de klasse die het merkteken van het beest ontvangt, en Ezechiël het teken van hen die het zegel van God ontvangen.

De eerste belegering duurde achttien maanden en de tweede belegering duurde vier jaar. Beide belegeringen vinden hun „meer directe” vervulling in de laatste dagen, en beide belegeringen houden rechtstreeks verband met de profetie van driehonderdeenennegentig jaar en vijftien dagen, te vinden in Openbaring negen vers vijftien.

Het begin van de vijf maanden van Openbaring 9, vers 10, omvatte een geschiedenis die een periode van achtendertig jaar markeert, welke uitloopt op een belegering van vier jaar, die verbonden is met het getal achtendertig en de opkomst van de islam aanduidde. Die belegering van vier jaar vindt haar tegenhanger in de geschiedenis die begon toen de honderdvijftig jaar van de (vijf maanden) eindigden en de driehonderdeenennegentig jaar en vijftien dagen begonnen. Zij begon op 27 juli 1449 en vier jaar later bracht de islam een belegering van vijfenvijftig dagen tegen Constantinopel, dat eindigde op 29 mei 1453.

Toen de tijdsprofetie die op 27 juli 1449 was begonnen op 11 augustus 1844 ten einde liep, kwamen de vier jaren van de beweging van de eerste en de tweede engel van 1840 tot 1844 overeen met het vierjarige beleg van 1333 tot 1337, en ook met de vierjarige periode van 1449 tot 1453. Die drie getuigen, die alle rechtstreeks deel uitmaken van dezelfde profetische lijn, vertegenwoordigen een symbolische periode van vier jaar waarin de beweging van de eerste en de tweede engel van 1840 tot 1844 wordt herhaald in de geschiedenis van de beweging van de derde engel. Die drie getuigen zijn een voorafbeelding van een vierjarig beleg in de geschiedenis van de honderd vierenveertigduizend. Die periode van vier jaar wordt ook geïllustreerd door de belegeringen van Jeruzalem in 66 en 70.

Het begin van de vierjarige belegering door Cestius in 66, en vervolgens het einde ervan door Titus in 70, vormt een alfasymbool en een omegasymbool voor een periode van vier jaar. Diezelfde periode wordt ook voorgesteld als drieënhalf jaar, wat op zijn beurt overeenkomt met de drieënhalf profetische jaren waarin het pauselijke Rome het heiligdom vertrapte.

Het is van wezenlijk belang op te merken dat ik zowel „inclusieve” als „exclusieve” tijdrekening toepas op de periode die wordt voorgesteld door het alfasymbool van Cestius tot het omegasymbool van Titus. Dit maakt duidelijk dat twee toepassingen van tijd door één geschiedenis worden voorgesteld. Wij hebben dit bijbelse beginsel reeds behandeld toen wij (vele artikelen geleden) de tijd tussen Jezus’ bezoek aan Caesarea-Philippi (Panium) en Zijn tocht naar de Berg der Verheerlijking in beschouwing namen. Twee bijbelse auteurs vermelden zes dagen en één acht dagen.

De verwoesting van Jeruzalem heeft een „meer rechtstreekse” toepassing op de laatste dagen, en die verwoesting wordt door twee getuigen voorgesteld: Babylon en Rome. De twee getuigen stemmen met elkaar overeen, maar verschaffen verschillende en wezenlijke profetische kenmerken om de waarheid te versterken. De belegering door Rome (66 tot 70) duurde vier jaar, wat ook drieënhalf jaar voorstelt. De drieënhalf jaar houdt verband met de vertreding van het heiligdom en het heerleger, volbracht door zowel het heidendom als het pausdom. De vertreding door het pausdom duurde drieënhalf symbolische jaren, zoals voorafgeschaduwd door een letterlijke drieënhalf jaar in de belegering door Rome.

Die belegering van vier jaar houdt ook verband met de perioden van vier jaar die samenhangen met de profetische lijn die de verheffing van de islam aanduidt en vervolgens de verheffing van de beweging van zowel de eerste als de tweede en daarna de derde engel. Cestius tot Titus snijdt zowel het wiel van het pauselijke Rome als het wiel van de islam. Het wiel van Rome en de drie en een half jaar van Cestius en Titus snijden de drie en een half symbolische jaren van het pauselijke Rome en identificeren aldus de twee entiteiten van het heidense en het pauselijke Rome. Het wiel van de islam is door dezelfde geschiedenis verbonden, begrepen als vier jaar, maar evenals bij het wiel van Rome in die geschiedenis wordt de islam geassocieerd met een tweede macht die onderworpen is aan het wiel van de islam—namelijk het adventisme. De periode van drie en een half jaar vertegenwoordigt Rome in beide fasen, en de periode van vier jaar vertegenwoordigt de islam en het adventisme. Heidens en pauselijk Rome kunnen profetisch niet van elkaar worden gescheiden, evenmin als de islam en het adventisme.

Dit vereist in profetische zin dat, wanneer wij het beleg van Babylon beschouwen, in de illustratie van het achttien maanden durende beleg twee opvattingen van tijd moeten worden gezien. Twee weergaven van tijd in het beleg dat door Rome werd gebracht, vereisen profetisch twee weergaven van tijd in het beleg dat door Nebukadnezar werd gebracht. Ook het achttien maanden durende beleg van Nebukadnezar kan worden verstaan als een symbool van anderhalf jaar. Achttien maanden is anderhalf jaar, en anderhalf kan worden uitgedrukt als 1,5 jaar. Het beleg van Nebukadnezar was zowel achttien maanden als één komma vijf (1,5) jaar.

De achttien maanden hebben betrekking op de macht die Jeruzalem zou vertreden, en de 1,5 jaar hebben betrekking op de islam. Het profetische rekenwiel dat achttien maanden aanwijst, duidt Babylon aan, en het andere profetische rekenwiel duidt de islam aan. Wij hebben nog geen uiteenzetting gegeven van hoe wij komen tot de toepassing van de 1,5 jaar in verband met de islam, maar er dient te worden opgemerkt dat de twee tijdsberekeningen in de door Rome teweeggebrachte verwoesting verbonden zijn met het profetische wiel van Rome (zowel heidens als pauselijk), en de andere tijdsberekening verbonden is met het profetische wiel van de islam. Deze kenmerken worden gevonden in zowel de alfa- als de omega-verwoesting van Jeruzalem.

De vierjarige belegering van Jeruzalem door Cestius en Titus vertegenwoordigt het einde van een profetische lijn die begon met een periode van achtendertig jaar, welke uitmondde in een vierjarige belegering die de verheffing van de islam symboliseerde; en de laatste periode van vier jaar in diezelfde lijn vertegenwoordigt de verheffing van het vaandel van de honderd vierenveertigduizend.

Wij zullen deze zaken in het volgende artikel voortzetten.