The Seventy Forgotten Years of Tyre

Alle profeten duiden het einde van de wereld aan.

Alle boeken van de Bijbel vinden hun voltooiing in het boek Openbaring.

De laatste waarschuwingsboodschap voor de bewoners van de planeet aarde wordt aangeduid in Openbaring achttien.

De uitdrukking „Babylon, de grote” vertegenwoordigt de rooms-katholieke kerk, en in Jesaja hoofdstuk drieëntwintig wordt „Babylon, de grote” voorgesteld als Tyrus.

Zuster White schrijft: „Alle grote gebeurtenissen en plechtige handelingen uit de oudtestamentische geschiedenis hebben zich herhaald en herhalen zich in de kerk in deze laatste dagen.”

Jesaja drieëntwintig behandelt de profetische betrekkingen van de Verenigde Naties, het pausdom, de Verenigde Staten en de islam. Om deze waarheden te herkennen, moeten bepaalde symbolen in het hoofdstuk door de Inspiratie worden gedefinieerd. Zodra de symbolen zijn gedefinieerd, is de opeenvolging van gebeurtenissen tamelijk rechtlijnig. De symbolen in het hoofdstuk die moeten worden gedefinieerd, zijn:

De last, Tyrus, de hoer, de Assyriër, het land der Chaldeeën, torens en paleizen, Tarsis, het zaad van Sichor, het land van Chittim, Sidon, de stad der kooplieden, het bericht van Egypte en het bericht van Tyrus, het gejammer, een dochter, zeventig jaren, de dagen van één koning, vergetelheid en herinnering

Het woord „last” in vers één duidt op een onheilsprofetie tegen het koninkrijk Tyrus.

Last: H4853—Van H5375; een last; in het bijzonder schatting, of (abstract) draagwerk; figuurlijk een uitspraak, voornamelijk een onheilswoord, in het bijzonder zang; geestelijk: begeerte: – last, wegdragen, profetie, X zij zetten, lied, schatting.

De last over Tyrus is een van de vele Schriftgedeelten in de Bijbel waarin het uiteindelijke oordeel over de Rooms-Katholieke Kerk wordt aangeduid. Een “last” is naar gebruik en betekenis een profetie, en in de eerste plaats een profetie van ondergang. Er zijn elf “lasten” in Jesaja, en achtmaal wordt het woord gebruikt ter beschrijving van een last die op de schouders gedragen wordt. De elf maal dat het woord “last” wordt weergegeven als een profetie van ondergang, zijn Jesaja 13:1; 15:1; 17:1; 19:1; 21:1, 11, 13; 22:1; 30:6 en vanzelfsprekend hoofdstuk drieëntwintig, waar wij de last over Tyrus aantreffen. Het is de moeite waard alle profetieën van ondergang in Jesaja bijeen te plaatsen om te beoordelen welke macht in de laatste dagen wordt voorgesteld. Elf profetieën van ondergang zijn moeilijk in één keer te behandelen, daarom zal ik van iedere onheilsprofetie een korte omschrijving geven om de context voor hoofdstuk drieëntwintig vast te stellen.

In hoofdstuk dertien is de profetie van het verderf tegen Babylon het moderne Babylon aan het einde van de wereld, dat de hoer van Rome is, die ook wordt afgebeeld in hoofdstuk zeventien van het boek Openbaring.

Ik moet een weinig afwijken. Het doel van de studie van de profetie van Tyrus is uiteindelijk om de profetische geschiedenis van de Verenigde Staten in overeenstemming te brengen met die van de Zevende-dags Adventistische Kerk. Wij zullen aantonen dat de regering van de Verenigde Staten de ene hoorn is op het lamachtige beest van Openbaring dertien en dat het protestantisme dat uit de Donkere Middeleeuwen is voortgekomen, de andere hoorn was. De hoorn van het protestantisme werd Milleritisch Adventisme op het moment dat de protestanten van de Verenigde Staten de boodschap van de eerste engel verwierpen. Wanneer wij dat hebben vastgesteld, zullen wij laten zien dat de geschiedenis van de protestantse hoorn en de geschiedenis van de Republikeinse hoorn parallel aan elkaar lopen en parallelle profetische kenmerken bezitten. Zij bevinden zich immers op hetzelfde beest, wat vertegenwoordigt dat beide hoorns gelijktijdig aan elkaar zijn. Ik zal één voorbeeld geven van deze parallel tussen de hoorns van kerk en staat in de Verenigde Staten. Beiden ‘vergeten’ op hun eigen wijze.

Jesaja drieëntwintig markeert het profetische punt waarop de pauselijke macht zeventig jaar lang vergeten is, en gedurende die zeventig symbolische jaren vergeten de mensen het pausdom en waarom de Donkere Middeleeuwen de Donkere Middeleeuwen worden genoemd. Het motto van de protestantse hoorn toen zij zich van de Katholieke Kerk afscheidde, was: de Bijbel en alleen de Bijbel. Zij vergaten dat de Bijbel ons meedeelt wie het pausdom werkelijk is. Zij vergaten de boodschap die verankerd ligt in het heilige document dat hun was toevertrouwd en waarvan zij beweerden de voornaamste verdedigers te zijn.

Evenzo was de Republikeinse hoorn, die de regering van de Verenigde Staten vertegenwoordigt, bestemd om door het volk en voor het volk te zijn; maar ook de burgers van de Verenigde Staten zijn het heilige document vergeten dat hun was toevertrouwd. Dat heilige document is de Grondwet van de Verenigde Staten, en het beginsel van de regering die bedoeld was om er voor het volk te zijn, was de scheiding van kerk en staat. Zij zijn de boodschap van de Grondwet die hun was toevertrouwd en waarvan zij zich als verdedigers uitgaven, vergeten.

Indien u enig woordenboek kunt vinden dat vóór 1950 is gepubliceerd, en u “scharlakenrode vrouw” of een variant van die uitdrukking uit Openbaring zeventien opzoekt, dan duidt elk van die woordenboeken van vóór 1950 aan dat de rooms-katholieke kerk de hoer van Openbaring zeventien is. De Verenigde Staten, het tweehoornige beest uit de aarde van Openbaring dertien, vergeten hun verleden, hetzij de hoorn van het protestantisme, hetzij de hoorn van het republicanisme. Beide instellingen zijn voortgekomen uit het protest tegen de religieuze tirannie van het pausdom en de politieke tirannie van de koningen die haar ondersteunden, of, zoals de Bijbel zegt, de koningen die met haar “hoererij bedreven”. Voordat wij Jesaja drieëntwintig behandelen, zullen wij kort een overzicht geven van de andere tien keren dat Jesaja een ‘onheilsprofetie’ aanduidt, want alle elf de “lasten” zijn precies dat.

Jesaja dertien is de godsspraak over Babylon in de „laatste dagen”. Babylon, hoewel het in de laatste dagen beheerst en geleid wordt door de Katholieke Kerk, bestaat uit drie machten die de wereld in hoofdstuk zestien van Openbaring naar Armageddon voeren. In de profetie van hoofdstuk dertien over het oordeel tegen het moderne Babylon worden drie machten voorgesteld: Babylon, Lucifer en Assyrië, die het beest (Assyrië), de draak (Lucifer) en de valse profeet (Babylon) vertegenwoordigen. Assyrië en Babylon zijn de twee verwoestende machten die God gebruikte om het oude Israël te straffen, en Assyrië kwam eerst, waarbij het de noordelijke tien stammen in gevangenschap voerde, en daarna nam Babylon de zuidelijke twee stammen van Juda mee.

Eerst voerde Assyrië de noordelijke tien stammen van Israël in gevangenschap weg, en daarna voerde Babylon de zuidelijke twee stammen van Juda in gevangenschap weg. Beide gevangenschappen waren een vervulling van de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig. De „zeven tijden” van Leviticus was de allereerste „tijdprofetie” die William Miller ontdekte, en zij maakt duidelijk dat, toen Assyrië de noordelijke stammen gevangen nam, dit het begin markeerde van een verstrooiing die tweeduizend vijfhonderdtwintig jaar voortduurde. Die periode begon met hun gevangenschap in 723 v.Chr. en eindigde in de „tijd van het einde” in 1798. De zuidelijke stammen werden door Babylon weggevoerd in 677 v.Chr., waarmee de „zeven tijden” tegen Juda begonnen, die eindigden op hetzelfde punt als de profetie van de 2300 jaar van Daniël acht vers veertien, op 22 oktober 1844. Assyrië en Babylon vervulden hetzelfde doel van bestraffing wegens de opstandigheid van Gods volk, maar de bestraffing werd eerst door Assyrië en daarna door Babylon voltrokken.

In de profetische verhouding van de drie machten in hoofdstuk dertien is Babylon het beeld van Assyrië, want het kwam later, maar verrichtte hetzelfde werk tegen Gods volk.

In hoofdstuk vijftien is de godsspraak tegen Moab gericht tegen de protestantse kerken.

De gevallen protestantse kerk is de kerk die met de Heer bleef wandelen toen de rest van het protestantisme bij de boodschap van de tweede engel op de vlucht sloeg. Moab is het adventisme, de gevallen protestantse hoorn.

Hoofdstuk zeventien gaat over Damascus, en het wordt aangeduid als een stad die wordt weggenomen. Een stad is een symbool van een koninkrijk, en het koninkrijk dat in de „laatste dagen” wordt weggenomen, zijn de Verenigde Staten.

Hoofdstuk negentien is de profetie van het oordeel over Egypte, dat de Verenigde Naties en de gehele wereld vertegenwoordigt.

De volgende drie onheilsprofetieën in hoofdstuk eenentwintig zijn gericht tegen het verschrikkelijke woestijnland van het zuiden, Duma en Arabië. Deze drie onheilsprofetieën duiden de islam aan, in overeenstemming met de drie weeën van Openbaring 8:13.

De onheilsprofetie in hoofdstuk tweeëntwintig beeldt de scheiding uit van de Laodiceaanse adventisten en de Filadelfische adventisten ten tijde van de zondagswet.

En dan vinden wij in hoofdstuk dertig de last van de dieren van het zuiden, hetgeen een tweede illustratie is van de opstand van Laodiceaanse Adventisten. Door alle lasten van Jesaja samen te brengen, wordt in feite vrijwel iedere profetische speler in de „laatste dagen” aangesproken. Ik kies Jesaja drieëntwintig om aan te tonen dat de geschiedenis van de Verenigde Staten, als het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie, zich uitstrekt van 1798 tot aan de zondagswet.

Omdat „elk van de oude profeten minder voor hun eigen tijd sprak dan voor de onze, zodat hun profeteren voor ons van kracht is”, richt elke profetische uitspraak zich op de gebeurtenissen aan het einde van de wereld. Deze waarheid, in samenhang met het feit dat „alle boeken van de Bijbel samenkomen en eindigen” in het boek Openbaring, vestigt het boek Openbaring als het referentiepunt voor het op elkaar afstemmen van het profetische getuigenis betreffende de gebeurtenissen aan het einde van de wereld.

In het zeventiende hoofdstuk van Openbaring zien wij de grote hoer die hoererij bedrijft met de koningen der aarde en haar uiteindelijke oordeel.

De profeten spreken elkaar nooit tegen.

Aan het einde van de wereld wordt „het oordeel over de grote hoer, die op vele wateren zit,” de grote hoer „met wie de koningen der aarde hoererij bedreven hebben,” de grote hoer die „de bewoners der aarde” dronken heeft gemaakt „van de wijn van haar hoererij,” door Jesaja voorgesteld als de „hoer” die vergeten is gedurende „de dagen van één koning,” of zeventig profetische jaren. Wanneer de zeventig jaren ten einde zijn, zal Tyrus „hoererij bedrijven met alle koninkrijken der wereld.” De hoer van Jesaja is de grote hoer van Johannes. De hoer van Jesaja en de hoer van Johannes stellen de Rooms-Katholieke Kerk voor, want een vrouw is in Gods Woord een symbool van een kerk.

De apostel Paulus maakt duidelijk dat de kerk van Christus profetisch wordt voorgesteld als een vrouw. Daarom is een vrouw in de profetie een kerk, maar de kerk van Christus is „heilig en zonder smet”. Een onheilige kerk wordt voorgesteld als een onheilige vrouw; zo duidt Jesaja haar aan als een hoer en Johannes als een ontuchtige vrouw. Zij stellen het pausdom voor als een hoer, en Gods kerk is een maagd.

Gods kerk wordt niet alleen voorgesteld als een maagd, maar zij is ook verloofd met slechts één echtgenoot. Tyrus en de grote hoer van Johannes bedrijven hoererij met de koningen der aarde. De katholieke kerk heeft betrekkingen met verscheidene mannen, niet met één. Daniël maakt ons duidelijk dat de koningen koninkrijken zijn.

In Daniël twee worden de koninkrijken van de bijbelse profetie geïdentificeerd en verklaard. Terwijl Daniël de droom aan Nebukadnezar uitlegt, deelt hij Nebukadnezar mee dat hij het gouden hoofd is. Het gouden hoofd is een koning, maar een koning vertegenwoordigt een koninkrijk. De Rooms-Katholieke Kerk is de grote hoer die aan het einde van zeventig profetische jaren hoererij bedrijft met alle koningen der aarde. De koningen staan symbolisch voor mannen, en Tyrus is een onreine vrouw. Een vrouw is een kerk, een hoer is een onheilige kerk; een man is een koning en een koning is een koninkrijk. Een vrouw is een kerk en een koning is een staat. De onwettige verhouding van deze twee entiteiten stelt geestelijke hoererij voor.

De Grondwet van de Verenigde Staten is een goddelijk document dat de noodzaak verankert om deze twee entiteiten gescheiden te houden. Hoewel wij nog niet klaar zijn met het identificeren van Tyrus als de Rooms-Katholieke Kerk, lijkt het op dit punt passend een ander symbool in Jesaja drieëntwintig te behandelen dat de symboliek van man en vrouw—kerk en staat—verklaart.

In het vers stichtte de Assyriër het land der Chaldeeën en richtte zowel „torens” als „paleizen” op. De Assyriër is een symbool van Nimrod, en de Chaldeeën vertegenwoordigen de godsdienstige leiders van Babylons mysterie-religies. Een „toren” is een symbool van een kerk. Toen Jezus de gelijkenis van de wijngaard uiteenzette, geeft Zuster White als volgt commentaar op de gelijkenis:

De Assyriër stichtte het land der Chaldeeën, die een kerk (toren) en een „paleis” oprichtten. Een „paleis” vertegenwoordigt een „koning”, die op zijn beurt een koninkrijk vertegenwoordigt. Een koninkrijk wordt ook voorgesteld als een stad.

De „toren” en het „paleis” die de Assyriër heeft gesticht, zijn de „stad” en de „toren” die Nimrod bouwde.

De inspiratie deelt ons mee dat de „grote stad” in Openbaring elf het koninkrijk Frankrijk gedurende de periode van de Franse Revolutie vertegenwoordigt.

De „grote stad” in Openbaring elf was de natie Frankrijk, die een „decreet van haar Wetgevende Vergadering” uitvaardigde waarin werd verklaard dat er geen God was. Het decreet was een uitdrukking van atheïsme, zoals vertegenwoordigd door de opstand van Farao. Een grote stad is een koninkrijk, of een „natie” of een „staat”. In Openbaring elf bestaat Frankrijk uit twee symbolen—Egypte en Sodom.

Ons wordt meegedeeld: “Dit is atheïsme, en het volk dat door Egypte wordt voorgesteld, zou een soortgelijke ontkenning van de aanspraken van de levende God uiten en eenzelfde geest van ongeloof en verzet openbaren. ‘De grote stad’ wordt ook, ‘geestelijk’, met Sodom vergeleken. De verdorvenheid van Sodom in het overtreden van de wet van God kwam in het bijzonder tot uiting in losbandigheid.”

De grote stad of natie Frankrijk wordt symbolisch voorgesteld door een natie (Egypte) en een stad (Sodom). Egypte „zou stem geven”, en het spreken van een natie duidt op staatskunde, niet op kerkelijke heerschappij. Egypte was de staat en Sodom was de kerk; dit is de voorstelling die in hoofdstuk elf van Openbaring wordt aangetroffen.

In Openbaring elf zet Johannes de gebeurtenissen van de Franse Revolutie uiteen in profetische symboliek. De feitelijke Revolutie leverde overvloedig historisch bewijs voor de geldigheid van Johannes’ voorspellingen in dit hoofdstuk. Johannes voorspelde, vervolgens vervulde de Franse Revolutie de voorspelling, en daarna—zowel de voorspelling als de historische vervulling van de voorspelling identificeren en weerspiegelen gebeurtenissen aan het einde van de wereld, wanneer opnieuw een verdorven staat wordt verenigd met een verdorven kerk. Uiteraard volgt op dat onheilige huwelijk een bloedbad. Ook het koninkrijk van God is een grote stad.

Nimrods opstand wordt uitgebeeld door zijn bouw van een toren en een stad, hetgeen de vereniging van kerk en staat aan het einde van de wereld typeert, want alle profeten spraken over het einde van de wereld. Nimrods opstand was tevens een voortzetting van de opstand van Lucifer, wiens verlangen het was de heerschappij te verkrijgen over zowel Gods kerk als Gods staat.

Wanneer Jesaja Lucifers verborgen hartsverlangens onthult om „de Allerhoogste gelijk” te zijn, wijst hij erop dat Lucifer ernaar streeft plaats te nemen op twee duidelijk verschillende zetels. Hij wenst zijn „troon boven de sterren Gods” te „verheffen” en ook te „zitten op de berg der samenkomst, aan de zijden van het noorden.”

De troon is een symbool van het gezag van de koning — of van het staatsgezag — en „de zijden van het noorden” is Gods kerk.

Jeruzalem is „de stad van de grote Koning” en markeert aldus de politieke troon van God; Jeruzalem is ook „de berg van zijn heiligheid”, „aan de zijden van het noorden”, en markeert aldus de godsdienstige troon van God. Van den beginne af wordt Satans opstand en oorlogvoering voorgesteld binnen de context van zijn verlangen om te heersen over zowel Gods kerk als Gods staat. Satan gaf vervolgens leiding aan de opstand van Nimrod, en het land dat hij voor de Chaldeeën stichtte, wordt voorgesteld als een land waar Nimrod zowel een toren als een stad bouwde—kerk en staat.

Daarom duidt de profetie, wanneer de hoer van Jesaja en de grote hoer van Johannes hoererij bedrijven met de koningen der aarde, erop dat er aan het einde van zeventig profetische jaren een onheilige verhouding ontstaat tussen de Rooms-Katholieke Kerk en de koningen der aarde.

De profetische lijn van Jesaja beschrijft in hoofdstuk drieëntwintig het oordeel over de hoer Tyrus, en Johannes beschrijft hetzelfde oordeel met het symbool van een scharlakenrode vrouw, die wordt aangeduid als „Babylon, de grote”. Een derde getuige van hetzelfde oordeel over diezelfde hoer luidt als volgt:

Tyrus is de rooms-katholieke kerk in de „laatste dagen”. In die tijd zal het pausdom uitgaan en haar verleidelijke liederen zingen voor de koningen der aarde, en aldus de koningen brengen tot de daad van hoererij, die profetisch de vereniging van kerk en staat is.

Een koning is in de Bijbelse profetie een koninkrijk, dus Tyrus zal worden vergeten gedurende de tijd waarin een profetisch koninkrijk zeventig jaar regeert.

Gedurende de dagen van één koninkrijk dat gedurende zeventig profetische jaren heerst, zal de rooms-katholieke kerk vergeten worden. Aan het einde van de zeventig jaren zal de pauselijke macht „lieflijke melodieën maken, vele liederen zingen”. Profetisch stelt een „lied” een „ervaring” voor.

Aan het einde van zeventig profetische jaren zal het pausdom „lieflijk spelen, vele liederen zingen, opdat” zij „herdacht moogt worden.” Aan het einde van het koninkrijk dat zeventig profetische jaren heerst, zal de Rooms-Katholieke Kerk de wereld herinneren aan de ervaring van haar vroegere geschiedenis. In die geschiedenis regeerde zij als de morele autoriteit in een verhouding tussen haar en de koningen van Europa. Die geschiedenis wordt terecht aangeduid als de Donkere Middeleeuwen, en alle duisternis die op enigerlei wijze in verband kan worden gebracht met de geschiedenis waarin het pausdom over de koningen van Europa heerste, kan worden toegeschreven aan de zeer fundamentele handeling die alle daaropvolgende duisternis voortbracht. Die handeling was de vereniging van kerk en staat, de vereniging van de koningen van Europa en de Katholieke Kerk. In een bijbels huwelijk behoort de man over de vrouw te heersen, maar de hoererij die in die geschiedenis plaatsvond, was een omkering van de ware orde van de verhouding tussen man en vrouw.

Aan het einde van zeventig jaar zal er een grote crisis zijn, wanneer het koninkrijk van de Bijbelse profetie dat de wereld regeert gedurende de tijdsperiode waarin het pausdom profetisch vergeten is, tot een einde komt. De wereldwijde crisis die wordt veroorzaakt door de ineenstorting van dat koninkrijk opent de deur voor de Katholieke Kerk om de wereld te gaan voorhouden dat, om de benauwde tijden die door de ineenstorting van dat koninkrijk zijn veroorzaakt te kunnen doorstaan, de wereld zich moet onderwerpen aan het morele gezag van de Rooms-Katholieke Kerk, zoals geïllustreerd in de geschiedenis van de Duistere Middeleeuwen.

Wanneer het koninkrijk ten einde loopt en het pausdom het lied van haar vroegere ervaring zingt, een ervaring die historici als duisternis bestempelen; hoe zou die duistere geschiedenis dan ooit een boodschap kunnen zijn die het pausdom met de koningen der aarde zou delen en die hen ertoe zou bewegen hoererij met haar te bedrijven? Waarom zou in een grote crisis de ervaring van de voorbije eeuwen, (haar lied) haar ervaring voordat zij profetisch werd vergeten, de logica verschaffen voor de koningen der aarde om de ervaring van duisternis als de oplossing voor hun grote crisis te aanvaarden?

Wij hebben nu vijf van de symbolen aangeroerd die wij trachten te identificeren voordat wij het hoofdstuk zelf volledig behandelen. Een stad is in de Bijbelse profetie een koninkrijk, en in Jesaja drieëntwintig zijn er twee koninkrijken die nauw verwant zijn, maar duidelijk van elkaar verschillen. Het eerste is de „kronende stad” en het andere is de „koopmansstad”. In de laatste dagen is de macht die de drievoudige verbintenis van de draak, het beest en de valse profeet beheerst, het pausdom. Het is het koninkrijk dat de kroon heeft.

Het koninkrijk met de kroon is Tyrus, wat betekent: „een rots.” In dit hoofdstuk vertegenwoordigt Tyrus het pausdom, dat eropuit is Christus na te bootsen, want het pausdom is antichrist. Het woord „anti” in antichrist betekent „in de plaats van.” Het pausdom tracht Christus op elk niveau na te bootsen, en de naam Tyrus betekent rots, want het pausdom is een vervalsing van de „Rots der eeuwen.”

Wij zijn voornemens aan de hand van vele getuigen aan te tonen dat “het schudden van de koninkrijken” door God wordt volbracht, door middel van de islam. De islam is de macht die de volken vertoornt en gebruikt wordt om de volken te schudden. Op dit punt stellen wij vast dat de Heere besloten heeft “alle aanzienlijken der aarde” in verachting te brengen, namelijk de “kooplieden” en “handelaars” wier “vestingen” verwoest moeten worden. De koopstad en de kronende stad “hebben de ontevredenheid des hemels opgewekt”, en de Heere heeft Zich voorgenomen hun “vestingen” te vernietigen, en dat vertegenwoordigt de economie. De ineenstorting van de economie vindt plaats vóór de zondagwet in de Verenigde Staten, want vóór de zondagwet eisen de burgers van de Verenigde Staten dat zij worden teruggebracht “tot goddelijke gunst en tijdelijke voorspoed”. Hun betoog is dat de oordelen van God niet zullen ophouden totdat de zondag “strikt wordt gehandhaafd”. Verscheidene bijbelse getuigen stemmen ermee in dat wij op de rand staan van een geweldige ineenstorting van de wereldeconomie. Die ineenstorting vindt plaats vóór de zondagwet, evenals de ineenstorting van 1837 plaatsvond vóór 22 oktober 1844.

Elia die de profeten van Baäl en de priesters van het bos op de berg Karmel confronteert, vertegenwoordigt de zondagswet. De boodschap voor de kerk was: „kiest u heden wie gij dienen zult.” Wanneer deze geschiedenis bij de zondagswet wordt herhaald, luidt de vraag: „welke dag zult u kiezen, want de dag die u kiest, geeft aan wie u dient.” Vóór de berg Karmel waren er drie en een half jaar van ernstige droogte. Vóór de zondagswet is er een reeks zondagswetten, maar zij zijn niet „streng gehandhaafd” geweest. Het beginsel dat met een zondagswet verbonden is, luidt dat nationale afvalligheid wordt gevolgd door nationale ondergang. Het voorbeeld daarvan is Constantijn, die in het jaar 321 een zondagswet uitvaardigde, en kort daarna begonnen de eerste vier bazuinen van Openbaring hoofdstuk acht het West-Romeinse Rijk ten einde te brengen tegen het jaar 476. Het verhaal van Constantijn is belangrijk, want het omvatte een geleidelijke verheffing van de zondag, en tegelijkertijd geleidelijke beperkingen van de sabbat van de zevende dag. Die voortschrijdende geschiedenis bereikte haar conclusie toen de burgers werden gedwongen de zondag te onderhouden of vervolgd te worden wegens het houden van de sabbat. Dat is ook de conclusie van de escalerende zondagswetgeving in de Verenigde Staten. Een beginsel dat met de handhaving van zondagsverering verbonden is, luidt: „nationale afvalligheid wordt gevolgd door nationale ondergang.” Dit beginsel betekent dat escalerende handhavingen van de zondagswet een escalatie van Gods oordelen voortbrengen, nog vóór de eigenlijke zondagswet van Openbaring dertien vers elf. Elke verordening zal een overeenkomstige ondergang teweegbrengen. De oordelen waarvan de burgers de sabbathouders beschuldigen dat zij die veroorzaken, worden in werkelijkheid voortgebracht door de escalerende handhaving van zondagswetgeving. Wij hebben een passage uit De Grote Strijd opgenomen, die ik Zondagsprogressie heb genoemd. Ik zou u aanbevelen die nogmaals te lezen. Zij bevindt zich in de categorie getiteld De Geest der Profetie.

Het is moeilijk de beweging voor zondagswetgeving te onderkennen, want zij baant zich een weg in „duisternis”, en het pausdom is „heimelijk en ongemerkt” „zijn krachten aan het versterken om zijn eigen doeleinden te bevorderen.” Het is een feit dat het werk om in het verborgene zondagswetgeving tot stand te brengen een centrale kwestie is in het beproevingsproces van de honderd vierenveertigduizend. „Geen van de goddelozen zal het verstaan”, volgens Daniël en zuster White. De „goddelozen” in Daniël zijn Mattheüs’ „dwaze maagden”, die zuster White identificeert als Laodicenzen. De wijzen zullen de gebeurtenissen die nu plaatsvinden verstaan, ook al schijnt de geschiedenis om ons heen Gods woord tegen te spreken. Geloven wij Gods woord of wat er om ons heen gebeurt? Toch zijn wij van tevoren gewaarschuwd dat het einde zou zijn als de dagen van Noach.

In het drieëntwintigste hoofdstuk van Jesaja is Zidon de Verenigde Staten en Tyrus het pausdom. Tyrus en Zidon waren oude, gelijktijdig bestaande Fenicische steden aan de kust van de Middellandse Zee. Zij stonden bekend om hun zeehandel, rijkdom en invloed in de oude wereld. Zidon en haar „kooplieden” vulden in de passage Tarsis aan. Zidons kooplieden dreven handel in het „zaad van Sichor”, dat „de oogst van een rivier” is, en het is de vrucht „van de rivier”, en het is „haar opbrengst”, want zij is de „markt der volken”. Alle profeten spreken over het einde van de wereld, dus wie is de markt der volken aan het einde van de wereld? Dat zijn de VS.

Sihor is een rivier in Egypte (waarschijnlijk de Nijldelta) en wordt gebruikt als voorstelling van de rijkdom van de wereld, want Egypte is de wereld. De „maagdelijke dochter” van Zidon stelt de laatste generatie van de USA voor, en zij wordt verdrukt door de staat van beleg die de zondagswet vergezelt en door de nationale ondergang die onmiddellijk daarop volgt. Die maagden van Zidon worden bestraffend aangesproken door de vraag aangaande Tyrus, die zegt: „is dit uw vrolijke stad” (koninkrijk) waarin de USA zich verheugde? Is „dit het koninkrijk „welks oorsprong uit oude dagen is,” terwijl het volgens de passage door Nimrod werd gesticht, kort na de zondvloed?

God heeft besloten en „voorgenomen” om „Tyrus, de kronende stad”, te straffen. De straf over het pausdom omvat de instorting van de financiële structuur van de wereld, want „de HEERE heeft” „een bevel gegeven tegen” „Sidon” „de koopmansstad” (de Verenigde Staten). Zijn gebod „om de vestingen te verwoesten”, oftewel de economie van de Verenigde Staten, is het sabbatsgebod, want op nationale afval volgt nationale ondergang.

De bestraffing van het pausdom begint met de economische instorting van de gehele wereld als reactie op het feit dat de economie van de Verenigde Staten wordt vernietigd. Zidon heeft een „huis” dat met zijn economie verbonden is, en vertegenwoordigt aldus een financiële structuur die wordt vernietigd, want men kan er niet langer binnengaan. Geen investeringen of winsten meer uit dat „huis”, want het is verwoest. De verwoesting vindt plaats bij de zondagswet, hoewel er reeds vóór de zondagswet toenemende oordelen zijn. Wanneer de instorting toeslaat, zullen het pausdom, de Verenigde Staten met hun koopvorsten en aanzienlijke handelaars, en de schepen van Tarsis „weeklagen”.

De locatie van „Tarsis” in de passage wordt in de oudheid met rijkdom geassocieerd, en de schepen van Tarsis zijn in de Bijbel het voornaamste symbool van economische macht.

Schepen vertegenwoordigen economische macht, en Tarsis is het voornaamste economische schip in de profetie van de Bijbel. De laatste generatie van Tarsis, voorgesteld door de „dochter” van Tarsis, wordt gezegd „door uw land te trekken als een rivier”, en wat zij ontdekt, is dat haar land „geen kracht meer” heeft en zich niet langer kan „verheugen” over het koninkrijk van Tyrus. De kracht waarnaar zij zochten, was de vroegere economische macht van Sidon, maar die was verdwenen, want de zee had gesproken, „zeggende: Ik heb geen weeën, noch baar ik kinderen, ook voed ik geen jongelingen op, noch breng ik maagden groot”, en aldus wordt de laatste generatie van de zee aangeduid, dat zijn de volken van de wereld die de verwoesting van de economie van de wereld bewenen; op dat moment ontwaken de mensen van de wereld tot de werkelijkheid dat zij de laatste generatie van de geschiedenis der aarde zijn, en dat het te laat is om zich op het eeuwige leven voor te bereiden.

Er zijn twee „berichten” of boodschappen die in de passage allen smart veroorzaken. Het eerste „bericht” betreft Egypte en het tweede „bericht” is Tyrus. Het bericht over Egypte staat in de verleden tijd, want Jesaja zegt: „zoals bij het bericht aangaande Egypte”, en toont daarmee aan dat God iets met Egypte had gedaan vóór Zijn verwoesting van Sidon (de USA). Wat God met Egypte deed, en wat tevens het „bericht” van Egypte vertegenwoordigt, is dat Hij Egypte verwoestte in samenhang met de eerste maal dat God in verbond trad met een uitverkoren volk. De twee berichten zijn hetzelfde „bericht”. Het bericht van Egypte is het begin en het bericht van Tyrus is het einde. De Alfa en Omega heeft het verbond met de honderd vierenveertigduizend in de laatste dagen geïllustreerd aan de hand van de beginhistorie van dat onderwerp. Het „bericht” aangaande Egypte is de verlossing bij de Rode Zee, toen Farao en zijn legermacht werden vernietigd, hetgeen een voorafschaduwing is van de uiteindelijke verlossing van Gods volk, zoals voorgesteld door het „bericht” dat de „last over Tyrus” is.

De macht die in de Bijbel wordt voorgesteld als degene die de schepen van Tarsis vernietigt, is de islam. Het onderwerp van de islam zal later aan de orde komen; daarom zullen wij dit onderwerp op een later tijdstip uitvoeriger behandelen. In de passage wordt zij voorgesteld als „Chittim”, een oud woord voor Cyprus, en de passage zegt dat de verwoesting van Sidon en Tyrus wordt geopenbaard vanuit „Chittim”. Het symbool van de islam omvat een zeer specifieke voorstelling van de vernietiging van de Verenigde Staten in de Bijbelse profetie.

Het is belangrijk de dagen en jaren te volgen waarnaar in het boek Jesaja wordt verwezen, want zij duiden vaak de profetische tijd aan van de passage die daarop volgt. Jesaja drieëntwintig volgt op de „last” over het dal van het gezicht in hoofdstuk tweeëntwintig, waaraan hoofdstuk eenentwintig voorafgaat, dat drie „lasten” bevat; en alle drie duiden zij de islam aan. Vóór dat hoofdstuk wordt in vers één van hoofdstuk twintig de setting van de profetische geschiedenis gegeven, waarin de daaropvolgende profetieën van ondergang in de volgende hoofdstukken worden aangeduid.

Het woord „Tartan” kan een naam zijn, maar is hoogstwaarschijnlijk een titel van een militaire aanvoerder. Tartan kwam naar Asdod, een stad in Egypte, en nam haar in, in de periode van de geschiedenis waarin de Assyriërs geleidelijk de heerschappij over de wereld verwierven. Assyrië was een type van Babylon. Zowel Assyrië als Babylon waren koninkrijken die uit het noorden kwamen, koninkrijken die als „leeuwen” worden aangeduid, die Gods schapen „verstrooiden”, en beide ontvangen zij dezelfde straf. Assyrië was het eerste, Babylon het laatste.

Profetisch gezien zijn zij beiden de „hoogmoedige Assyriër.”

Het jaar waarin „Tartan naar Asdod kwam” en „het innam”, vertegenwoordigt de voortschrijdende verovering van de wereld door de pauselijke macht, zoals geïllustreerd in de laatste zes verzen van Daniël elf. De geschiedenis van de zondagswetcrisis, die de „laatste dagen” van het onderzoekend oordeel is en rechtstreeks voert tot het uitvoerend oordeel (de zeven laatste plagen), vormt de historische context die wordt voorgesteld door het „jaar” waarin Tartan naar Asdod kwam. Tegen de achtergrond van die geschiedenis geeft Jesaja vervolgens drie onheilsprofetieën betreffende de islam, één betreffende het Laodiceïsche adventisme en daarna de godsspraak over Tyrus. Hoofdstuk vierentwintig is een van de klassieke voorbeelden van de zeven laatste plagen, gevolgd door hoofdstuk vijfentwintig, dat de uiteindelijke verlossing van Gods volk voorstelt, waar wij Gods volk een van de bekendste uitspraken zien doen tijdens de grote tijd van benauwdheid.

De honderdvierenveertigduizend zijn de wijze maagden die wachtten op de komst van hun Heer naar de bruiloft, hoewel Hij vertoefde overeenkomstig de gelijkenis van de tien maagden. Zij zijn geen Laodicenzen; zij zijn Filadelfiërs. Tot op dit punt heeft dit artikel de context geschetst.

In 1798 nam Napoleon de paus gevangen en bracht daarmee de profetische dodelijke wond toe die aan het einde van de wereld wordt genezen volgens Openbaring dertien. Op dat moment nam de Verenigde Staten haar plaats in als het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie volgens Daniël twee, zeven, acht en elf en Openbaring twaalf, dertien, zestien, zeventien en achttien. Vanaf dat moment zijn zowel de Republikeinse hoorn van de Verenigde Staten als de protestantse hoorn (Adventisme) vergeten wie het pausdom is. 1798 is het eerste jaar waarin de naties van de rest van de wereld de Verenigde Staten als een soevereine natie erkenden, en het is ook het jaar waarin de boodschap van de eerste engel in de geschiedenis verscheen.

Het „motto” van een protestant in die tijd was: „de Bijbel en de Bijbel alleen.” Protestanten identificeren zich als verdedigers van de Bijbel alleen, en toen het adventisme bij de komst van de tweede engel hun mantel overnam, aanvaardde het dat „motto” en werd het daarna aangeduid als „het volk van het boek.” Hun was, door de bediening van William Miller, een geheel van regels gegeven dat, indien het op juiste wijze werd toegepast, de Bijbel zou openen voor het verstand van allen die wilden horen. Millers regels voor profetische uitleg zijn datgene waarvan de inspiratie zegt dat wij het moeten bestuderen, indien wij de boodschap van de derde engel willen brengen.

U kunt uitvoeriger lezen over de regels van William Miller in het artikel getiteld William Miller onder de categorie Profetische Sleutels.

In „onze bestudering van de Bijbel zullen wij er allen goed aan doen acht te slaan op de beginselen die zijn uiteengezet” in de regels van „Vader Miller” voor de profetische uitleg. Aan de hoorn van het protestantisme werd het heilige document gegeven dat wij de Bijbel noemen, en tevens werd haar de verantwoordelijkheid gegeven de daarin vervatte beginselen te verdedigen en te bevorderen, en aan de protestantse hoorn werd ook een reeks regels gegeven om de betekenis en bedoeling van de heilige documenten op juiste wijze te onderscheiden.

Aan de hoorn van het republicanisme werd een heilig document gegeven dat wij de Grondwet noemen, en tevens de verantwoordelijkheid om de daarin vervatte beginselen te verdedigen en te bevorderen. Aan de republikeinse hoorn werd ook een reeks regels gegeven om de betekenis en bedoeling van het heilige document op juiste wijze te onderscheiden. De regels die gegeven werden om de Grondwet op juiste wijze te onderscheiden, zijn de Bill of Rights, en daarin wordt het voornaamste doel van de Grondwet verankerd in de eerste bepalingen van de Bill of Rights. Het Eerste Amendement, zoals opgenomen in de Bill of Rights, is de vrijheid van godsdienst, meningsuiting, spraak en de pers.

De zondagswet is een openlijke aanval op het eerste artikel van de Grondwet, dat de godsdienstvrijheid waarborgt, welke bij de zondagswet wordt afgeschaft, en aldus het einde van de Grondwet markeert, het einde van de Verenigde Staten als het zesde koninkrijk van de Bijbelprofetie en het begin van de vervolging tegen hen die dan de boodschap van de derde engel met luide roep verkondigen. Degenen die de luide roep van de derde engel verkondigen en protesteren tegen de vernietiging van het Eerste Amendement en de Grondwet, worden vervolgd door hen die geacht werden de heilige regels te handhaven en toe te passen, welke het heilige document verdedigen dat zij gewijd waren te verdedigen. Dit is een illustratie van het begrijpen en toepassen van de parallelle geschiedenissen van de twee horens van het lamachtige beest uit de aarde. De stichters van de Grondwet komen overeen met vader Miller. De term vader die voor Miller wordt gebruikt, dient om een leider aan te duiden, niet een paapse priester. De Bijbel verbiedt mensen vader te noemen die belijden geestelijke leidslieden te zijn. De Millerieten zijn naar hun vader genoemd, zoals vaak het geval is. Dit onderscheid te missen, is iets te missen van wat de Elia-boodschap betekent, wanneer zij het hart van de vaderen tot de kinderen bekeert en omgekeerd.

De Verenigde Staten in Jesaja drieëntwintig zijn het zesde koninkrijk van de Bijbelse profetie en blijven dat totdat het bij de snel naderende zondagswet zijn Grondwet omverwerpt. Het zesde koninkrijk regeert zeventig profetische jaren, hetgeen de dagen van één koning zijn. Het koninkrijk (een koning is een koninkrijk) dat zeventig jaar regeerde, was Babylon. Gedurende de zeventig jaren was de hoorn van de staat de regering van Babylon en de hoorn van de kerk de Chaldeeën. Daniël, Sadrach, Mesach en Abednego vertegenwoordigen de honderd vierenveertig duizend. Beide horens en Gods volk worden in het getuigenis van Daniël voorgesteld. De zeventig jaren van gevangenschap in Babylon waren de dagen van één koning, die Jesaja gebruikt om aan te duiden dat de profetische geschiedenis van de Verenigde Staten en de geschiedenis van het Adventisme lopen van 1798 tot aan de zondagswet.

De vaststelling dat de lijn van de profetische geschiedenis voor beide horens van de Verenigde Staten ons in staat stelt het einde en het begin te beschouwen, waarbij de twee hoorngeduigen worden gebruikt om het kenmerk van de andere hoorn te identificeren. Per slot van rekening waren alle horens gelijksoortig. In Daniël waren er horens, sommige afgebroken, met horens die uit de afgebroken hoorn opkwamen. Sommige horens in Daniël waren niet even groot als de andere en kwamen later op dan de andere. Zo is het echter niet met de twee horens van de Verenigde Staten. Die twee horens lopen parallel aan elkaar door dezelfde geschiedenis en brengen dezelfde wegmerken voort, hoewel zij van elkaar verschillen wat hun doel betreft. Binnen deze geschiedenis zijn er ook voorbehouden die eveneens van belang zijn om te begrijpen.

Aan het begin van het adventisme vond er een overgang plaats van de profetische geschiedenis, voorgesteld door de gemeente van Filadelfia, naar de gemeente van Laodicea. Daarom moet er aan het einde eveneens een overgang zijn vanuit de profetische geschiedenis van Laodicea. De Openbaring van Jezus Christus omvat het licht van dit inzicht, en het maakt deel uit van hetgeen in deze tijd wordt ontzegeld.

En „na verloop van zeventig jaar” zal de paus „zingen” en de „vergeten” „hoer” in herinnering worden gebracht. Zij wordt „in herinnering gebracht” bij de zondagswet, waar de kwestie gaat tussen de aanbidding van de zon, of de aanbidding van de dag die Gods wet de mensheid opdroeg te „gedenken.”

In dit artikel hebben wij vastgesteld dat de geschiedenis van Babylons zeventigjarige heerschappij een voorafbeelding is van de geschiedenis van de Verenigde Staten vanaf 1798 tot aan de zondagswet. In een vorig artikel, en dikwijls in Habakuks Tabellen, hebben wij vastgesteld dat ook de gevangenschap in en de verlossing uit Egypte een voorafbeelding zijn van de geschiedenis van de Verenigde Staten en van Gods volk. Deze vier geschiedenissen van Babylon, Egypte, het adventisme en de Verenigde Staten zijn niet de enige lijnen die op deze lijnen kunnen worden toegepast, maar wanneer wij op deze vier lijnen de regel van de eerste vermelding toepassen, is het volstrekt verbazingwekkend. Ik zal dit artikel besluiten met één eenvoudige en gedeeltelijke illustratie van wat ik bedoel, en van wat ik voornemens ben voort te zetten wanneer wij op een later tijdstip de geschiedenis van Jesaja drieëntwintig verder behandelen.

De geschiedenis van Babylon kent aan het begin een bekeerde koning en aan het einde een goddeloze koning. Het maakt niet uit of het Biden of Trump zou zijn, want het boek Daniël leert dat God het is die heersers aanstelt en hen afzet. Wat men met zekerheid kan zeggen over zowel een Democratische als een Republikeinse leider ten tijde van de zondagwet, is dat het een goddeloze leider is. Nebukadnezar was Babylon; hij was de tiran van Babylon, bereid drie goede mannen in het vuur te werpen. Maar uiteindelijk werd hij bekeerd tot de God van Daniël. Zo was het niet met de laatste leider, Belsazar. Hij was een goddeloze koning. De Verenigde Staten beginnen in de profetie als een lam, een symbool van Christus en Zijn offer voor de mensheid. Aan het einde zullen de Verenigde Staten spreken als een draak. De verandering van Christus naar Satan in deze lijn van de geschiedenis wordt weergegeven door het verschil tussen Nebukadnezar en Belsazar.

Merk op dat de goddeloze Belsazar de dwaze koning was. Hij onderging hetzelfde oordeel als zijn vader Nebukadnezar, want beide oordelen werden voorgesteld als de „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig. Nebukadnezar was vijfentwintighonderdtwintig dagen op het veld en leefde als een beest, hetgeen zeven bijbelse jaren is; en ook het oordeel over zijn zoon Belsazar, dat op de wand geschreven werd, vertegenwoordigt eveneens vijfentwintighonderdtwintig. Het verschil was dat het oordeel over Nebukadnezar hem bekeerde en hem tot een wijze koning maakte, terwijl Belsazars oordeel over de dwaze koning kwam.

Het schrift aan de wand voor de laatste president is het Eerste Amendement, dat de „muur” van scheiding tussen kerk en staat aanduidt, welke de laatste dwaze koning niet begrijpt. De „zeven tijden” van Leviticus zesentwintig vertegenwoordigen een „verstrooiing van het volk” die door de koning van het noorden ten tijde van de zondagswet wordt teweeggebracht. Die verstrooiing is de nationale ondergang die op de zondagswet volgt. De zesde natie vergat de lessen van haar stichters, die de Grondwet opstelden om niet alleen tegen een verdorven kerk te beschermen, maar ook tegen de tirannieke Europese koningen met wie de verdorven vrouw het bed deelde. De stichters vertegenwoordigen hen die het pausdom en de koningen van Europa verwierpen, want zij wisten uit eigen ervaring, nadat zij waren voortgekomen uit een verstrooiing van twaalfhonderdzestig jaar pauselijke duisternis, dat bescherming tegen dat soort tirannie het middelpunt van hun nieuwe Grondwet moest vormen. Zij waren wijze vaders, zij waren lamachtig, maar zo is het niet met de laatste vader, want hij zal spreken als een draak. De Vaders kwamen voort uit een verstrooiing en de zoon keert terug in een verstrooiing. De tiran is in beide gevallen het eerste pausdom en het laatste pausdom.

Het symbool van het oordeel over Nebukadnezar, de eerste koning, en de laatste koning Belsazar was de „zeven tijden”-verstrooiing van Leviticus zesentwintig. Nebukadnezar beleefde dit, en Belsazar kreeg het als zijn grafschrift op de wand geschreven in de nacht zelf waarin hij stierf. Het symbool van de Republikeinse hoorn in haar begin was haar ontkoming aan de slavernij van de koning van het noorden, en het symbool van de Republikeinse hoorn aan haar einde is gevangenschap, teweeggebracht door de koning van het noorden. De zondagswet is de „zelfde nacht” waarin zij sterft als het zesde koninkrijk van de Bijbelprofetie. In alle vier illustraties — Belsazar, Nebukadnezar en het begin en het einde van de Republikeinse hoorn — is de vijfentwintig-twintig van Leviticus zesentwintig het symbool dat zowel aan het begin als aan het einde wordt voorgesteld. Dat vertegenwoordigt de handtekening van Alfa en Omega.

De eerste „tijdsprofetie” die William Miller ontdekte, was de vijfentwintighonderd twintig van Leviticus zesentwintig. Zij was de eerste steen in het fundament dat Jezus door het werk van Miller legde. Zij was ook de eerste fundamentele waarheid die in 1863 door het adventisme terzijde werd gesteld. Toen al Millers stenen der waarheid in het fundament waren gelegd, werden die waarheden voorgesteld op de twee tafelen van Habakuk, namelijk de pionierskaarten van 1843 en 1850. Die twee tafelen vertegenwoordigen de verbondsrelatie tussen God en Zijn bij name genoemde volk, evenals de twee tafelen van de Tien Geboden het verbond met het oude Israël vertegenwoordigden.

Aan het einde van het Laodiceïsche adventisme, wanneer het bij de zondagwet uit de mond van de Heere wordt uitgespuwd, is het schrift aan de wand die twee heilige pionierskaarten. Kaarten die zij niet kunnen lezen, want zij hebben geweigerd baat te vinden bij de waarschuwingsboodschap aan het begin van hun geschiedenis….

De financiële crisis van 1837 in de Verenigde Staten was een complexe gebeurtenis, veroorzaakt door een combinatie van economische factoren, beleidsmaatregelen en speculatieve activiteiten.

Speculatieve zeepbel: In de jaren voorafgaand aan 1837 was er een speculatieve hausse in grond en investeringen, die ten dele werd aangedreven door de westwaartse expansie van het land. Grondspeculatie, vooral aan de westelijke frontier, leidde tot opgeblazen grondprijzen en buitensporige schuldenlast.

Gemakkelijke kredietverlening en speculatieve leningen: Banken en financiële instellingen verstrekten grote hoeveelheden krediet en leningen, vaak zonder toereikend onderpand. Deze gemakkelijke toegang tot krediet droeg bij aan de speculatieve roes en vergrootte de risico’s van financiële instabiliteit.

Overmatige expansie van banken: Banken breidden hun activiteiten in hoog tempo uit en gaven daarbij vaak meer papiergeld (bankbiljetten) uit dan zij aan specie (goud en zilver) bezaten om dit te dekken. Deze praktijk, bekend als „wildcat banking”, leidde tot een overvloed aan ongereguleerde en onbetrouwbare valuta in omloop.

Jacksons Economisch Beleid: Het beleid van president Andrew Jackson speelde een rol bij het verergeren van de crisis. In 1836 vaardigde hij de Specie Circular uit, die vereiste dat openbare gronden met specie (goud en zilver) in plaats van met papiergeld werden gekocht. Dit leidde tot een stormloop om bankbiljetten in specie om te wisselen, wat financiële spanningen en bankfaillissementen veroorzaakte.

Internationale factoren: De crisis in de Verenigde Staten werd ook beïnvloed door internationale economische omstandigheden. Een neergang in de Britse economie, een belangrijke handelspartner van de Verenigde Staten, leidde tot een afname van de vraag naar Amerikaanse goederen en exportproducten. Dit had op zijn beurt gevolgen voor Amerikaanse bedrijven en droeg bij aan de economische malaise.

Paniek en bankruns: In mei 1837 leidde een reeks financiële schokken, waaronder bankfaillissementen en kredietverkrappingen, tot paniek onder investeerders en depositohouders. Deze paniek veroorzaakte een golf van bankruns en een ernstige inkrimping van het krediet.

Inkrimping van de geldhoeveelheid: Naarmate banken faalden en het krediet schaarser werd, kromp de totale geldhoeveelheid in de economie aanzienlijk. Deze inkrimping van de geldhoeveelheid verergerde de economische moeilijkheden en verdiepte de recessie. De combinatie van deze factoren leidde tot een ernstige economische neergang, gekenmerkt door bankfaillissementen, werkloosheid, verminderde consumentenbestedingen en een algemene economische depressie.