The church of Pergamos began at the Edict of Milan in 313, where the fourth treaty marriage of Daniel chapter eleven took place between Constantia and Licinius. Constantia was given as a treaty bride to Licinius, emperor of the east, by the western emperor Constantine the Great. Constantia was Constantine’s half-sister and her marriage took place in conjunction with the issuing of the Edict. The marriage treaty did not last and the civil war was thereafter re-engaged. Constantia stayed with Licinius throughout the civil war, and pled for Constantine to spare his life after he defeated Licinius in 324. Constantine initially spared Licinius, but later ordered his execution. Constantia herself then lived on at Constantine’s court until about 330.

De gemeente van Pergamus begon met het Edict van Milaan in 313, toen het vierde alliantiehuwelijk uit Daniël hoofdstuk elf werd gesloten tussen Constantia en Licinius. Constantia werd door de westerse keizer Constantijn de Grote als bruid ter bezegeling van een verdrag aan Licinius, keizer van het Oosten, gegeven. Constantia was de halfzuster van Constantijn en haar huwelijk vond plaats in samenhang met de uitvaardiging van het Edict. Het huwelijksverdrag hield geen stand en de burgeroorlog werd daarop hervat. Constantia bleef gedurende de gehele burgeroorlog bij Licinius en smeekte Constantijn om diens leven te sparen nadat hij Licinius in 324 had verslagen. Constantijn spaarde Licinius aanvankelijk, maar gaf later bevel hem terecht te stellen. Constantia zelf woonde daarna tot omstreeks 330 aan het hof van Constantijn.

The fourth treaty marriage of Daniel eleven in February of 313 began the symbolic period represented by Pergamos, and the church of Pergamos continued unto the church of Thyatira, which began when the papal power took the throne in 538. 538 marked the end of Pergamos and it also marked the fifth treaty marriage of Daniel eleven, as the papal church took its seat upon the throne through a prophetic treaty marriage with the civil powers of Rome. Pergamos began with an alpha marriage treaty in 313 and ended with an omega treaty marriage in 538. In 1798, the kings of Europe divorced their papal bride when Napoleon took the pope into captivity.

Het vierde verdragshuwelijk uit Daniël elf, in februari 313, luidde de symbolische periode in die door Pergamos wordt voorgesteld, en de gemeente van Pergamos bleef bestaan tot het begin van de gemeente van Thyatira, die aanving toen de pauselijke macht in 538 de troon besteeg. Het jaar 538 markeerde het einde van Pergamos en tevens het vijfde verdragshuwelijk uit Daniël elf, toen de pauselijke kerk door een profetisch verdragshuwelijk met de wereldlijke machten van Rome haar plaats op de troon innam. Pergamos begon in 313 met een alfa-huwelijksverdrag en eindigde in 538 met een omega-verdragshuwelijk. In 1798 lieten de koningen van Europa zich van hun pauselijke bruid scheiden toen Napoleon de paus gevangennam.

The captivity and divorce of the papal bride had been typified by the very first treaty marriage in Daniel eleven, which was consummated between the Ptolemaic and Seleucid empires. In fulfillment of verses six through eight, in 252 BC, Ptolemy II Philadelphus (king of the south) gave his daughter Berenice in marriage to Antiochus II Theos (king of the north) to end the Second Syrian War. The agreement required Antiochus to set aside his wife Laodice and her sons. After Ptolemy II died in 246 BC, Antiochus took Laodice back and put Berenice away. Laodice then had Antiochus poisoned and arranged the murder of Berenice and her infant son. Thus, Berenice, as the verse records, did “not retain the power” and was “given up.”

De gevangenschap en de echtscheiding van de pauselijke bruid waren voorafgebeeld door het allereerste in Daniël elf beschreven huwelijk ter bezegeling van een verdrag, dat tussen het Ptolemaeïsche en het Seleucidische rijk werd voltrokken. De verzen zes tot en met acht gingen in vervulling toen Ptolemaeus II Philadelphus (koning van het zuiden) in 252 v.Chr. zijn dochter Berenice ten huwelijk gaf aan Antiochus II Theos (koning van het noorden) om de Tweede Syrische Oorlog te beëindigen. De overeenkomst vereiste dat Antiochus zijn vrouw Laodice en haar zonen zou verstoten. Nadat Ptolemaeus II in 246 v.Chr. was gestorven, nam Antiochus Laodice terug en verstootte hij Berenice. Daarop liet Laodice Antiochus vergiftigen en regelde zij de moord op Berenice en haar zoon, die nog een zuigeling was. Zo heeft Berenice, zoals het vers vermeldt, “de macht niet behouden” en is zij “overgegeven”.

Ptolemy III Euergetes, Berenice’s brother (“a branch of her roots”), became king of Egypt and invaded the Seleucid kingdom to avenge his sister, beginning the Third Syrian War, from 246 to 241 BC. Ptolemy captured major cities (including Seleucia and Antioch), advanced deep into Seleucid territory, and carried off enormous spoil, including many idols and sacred vessels that Cambyses had earlier taken from Egypt. He returned to Egypt with the loot, fulfilling the prediction that their gods and precious articles would be carried captive to Egypt.

Ptolemaeus III Euergetes, de broer van Berenice (‘een loot uit haar wortels’), werd koning van Egypte en viel het Seleucidische rijk binnen om zijn zuster te wreken. Daarmee begon de Derde Syrische Oorlog, die van 246 tot 241 v.Chr. duurde. Ptolemaeus veroverde belangrijke steden (waaronder Seleucia en Antiochië), drong diep in het Seleucidische gebied door en voerde een enorme buit mee, waaronder vele afgodsbeelden en heilig vaatwerk die Cambyses eerder uit Egypte had meegenomen. Hij keerde met de buit naar Egypte terug en vervulde daarmee de voorzegging dat hun goden en kostbare voorwerpen gevankelijk naar Egypte zouden worden weggevoerd.

The first treaty marriage of Daniel eleven typified the treaty marriage of 538 between papal Rome and the kings of Europe. In verses six through eight, the southern king gives a bride to establish a treaty that is thereafter broken. The broken treaty is followed by an invasion of the northern kingdom, the conquest of its territory, and the removal of its treasures. In the corresponding history, Napoleon, representing the king of the south, imposed the Treaty of Tolentino upon the Papal States in 1797. The following year, French forces under General Berthier entered Rome and took Pope Pius VI, representing the king of the north, captive. The French also seized treasures from Rome and carried them to France, paralleling Ptolemy’s removal of treasures from the northern kingdom to Egypt.

Het eerste huwelijksverbond in Daniël elf was een voorafbeelding van het huwelijksverbond van 538 tussen het pauselijke Rome en de koningen van Europa. In de verzen zes tot en met acht geeft de koning van het zuiden een bruid om een verdrag tot stand te brengen dat vervolgens wordt verbroken. Na het verbreken van het verdrag volgen een inval in het noordelijke koninkrijk, de verovering van zijn grondgebied en de wegvoering van zijn schatten. In de daarmee overeenkomende geschiedenis legde Napoleon, als vertegenwoordiger van de koning van het zuiden, in 1797 het Verdrag van Tolentino op aan de Kerkelijke Staat. Het jaar daarop trokken Franse troepen onder generaal Berthier Rome binnen en namen paus Pius VI, die de koning van het noorden vertegenwoordigde, gevangen. De Fransen namen ook schatten uit Rome in beslag en voerden die naar Frankrijk, wat een parallel vormde met de wijze waarop Ptolemaeus schatten uit het noordelijke koninkrijk naar Egypte had weggevoerd.

The marriage treaty at Milan in 313 ended a civil war, just as the marriage treaty of the northern and southern empires of Ptolemy II Philadelphus and Antiochus II Theos ended the Second Syrian War. The divorce of the western and eastern empires in 324 was typified by Antiochus divorcing his Egyptian treaty bride in 246 BC. Both divorces align with the divorce of 1798.

Het in 313 in Milaan gesloten huwelijksverdrag maakte een einde aan een burgeroorlog, net zoals het huwelijksverdrag tussen het noordelijke en het zuidelijke rijk van Ptolemaeus II Philadelphus en Antiochus II Theos een einde maakte aan de Tweede Syrische Oorlog. De echtscheiding tussen het westelijke en het oostelijke rijk in 324 werd voorafgebeeld door het feit dat Antiochus in 246 v.Chr. scheidde van zijn Egyptische verdragsbruid. Beide echtscheidingen corresponderen met de echtscheiding van 1798.

Pergamos covers 225 years from 313 unto 538. It began with the second treaty marriage of pagan Rome and ended with the first treaty marriage of papal Rome. The prophetic history of Pergamos links the two treaty marriages of pagan Rome with the two treaty marriages of papal Rome, just as the line of seven Cleopatras links the two treaty marriages of the Seleucid empire with the two treaty marriages of pagan Rome. Two marriages in the Seleucid empire were linked by Cleopatra to the two marriages of the empire of pagan Rome, which were in turn linked to the two marriages of papal Rome by the symbolic church of Pergamos.

Pergamos beslaat een periode van 225 jaar, van 313 tot 538. Deze periode begon met het tweede verdragshuwelijk van het heidense Rome en eindigde met het eerste verdragshuwelijk van het pauselijke Rome. De profetische geschiedenis van Pergamos verbindt de twee verdragshuwelijken van het heidense Rome met de twee verdragshuwelijken van het pauselijke Rome, net zoals de lijn van zeven Cleopatra’s de twee verdragshuwelijken van het Seleucidische Rijk verbindt met de twee verdragshuwelijken van het heidense Rome. Twee huwelijken in het Seleucidische Rijk werden door Cleopatra verbonden met de twee huwelijken van het rijk van het heidense Rome, die op hun beurt door de symbolische gemeente van Pergamos werden verbonden met de twee huwelijken van het pauselijke Rome.

The alpha marriage of the Seleucid empire in 252 BC typified the omega marriage of Cleopatra Syra, daughter of Antiochus the Great, to Ptolemy V in 193 BC at Raphia. That marriage ended the Fifth Syrian War. The alpha treaty marriage of pagan Rome was accomplished in 40 BC between Mark Antony and Octavia. Octavia was the sister of Octavian, later known as Augustus Caesar. The marriage of 40 BC was in conjunction with the Treaty of Brundisium. Antony divorced Octavia for Cleopatra in 32 BC, thus re-engaging the civil war that had ended at the treaty in 40 BC. Mark Antony was the eastern antagonist and Octavian was the western rival. There were seven Cleopatras in Egyptian history. The first represented the omega marriage treaty of the Seleucid empire and the seventh and final Cleopatra represented the divorce of the alpha treaty marriage of pagan Rome.

Het alfa-huwelijk van het Seleucidische Rijk in 252 v.Chr. was een voorafbeelding van het omega-huwelijk van Cleopatra Syra, dochter van Antiochus de Grote, met Ptolemaeus V in 193 v.Chr. te Raphia. Dat huwelijk maakte een einde aan de Vijfde Syrische Oorlog. Het alfa-verdragshuwelijk van het heidense Rome kwam in 40 v.Chr. tot stand tussen Marcus Antonius en Octavia. Octavia was de zuster van Octavianus, die later bekendstond als Augustus Caesar. Het huwelijk van 40 v.Chr. hield verband met het Verdrag van Brundisium. Antonius scheidde in 32 v.Chr. van Octavia voor Cleopatra en hervatte daarmee de burgeroorlog die met het verdrag van 40 v.Chr. was beëindigd. Marcus Antonius was de oostelijke tegenstander en Octavianus de westelijke rivaal. In de Egyptische geschiedenis waren er zeven Cleopatra’s. De eerste vertegenwoordigde het omega-huwelijksverdrag van het Seleucidische Rijk en de zevende en laatste Cleopatra vertegenwoordigde de ontbinding van het alfa-verdragshuwelijk van het heidense Rome.

Christ always illustrates the end with the beginning, so the alpha marriage of the Seleucids in 252 BC aligns with the omega marriage of the Seleucids in 193 BC. The alpha and omega of the Seleucid history both align with the alpha and omega marriages of both pagan and papal Rome. The omega marriage of pagan Rome in 313 was also the alpha treaty marriage of Pergamos, and it typified the omega treaty marriage of Pergamos, which was also the alpha marriage treaty of papal Rome in 538. This aligns both the alpha and omega treaty marriages of pagan Rome with the alpha marriage of papal Rome in 538. The omega marriage of papal Rome arrives at the soon-coming Sunday law. The alpha of 538 typifies the omega of the Sunday law, and the alpha of 538 was typified by the Treaty of Brundisium in 40 BC and the treaty marriage of the Edict of Milan in 313. The alpha marriage of the Seleucid empire in 252 BC aligns with the treaty marriage of papal Rome in 538, and as the alpha marriage of the Seleucid empire it also aligns with the omega marriage at Raphia in 193 BC.

Christus illustreert het einde altijd aan de hand van het begin, en daarom komt het alfahuwelijk van de Seleuciden in 252 v.Chr. overeen met het omegahuwelijk van de Seleuciden in 193 v.Chr. Zowel de alfa als de omega van de geschiedenis van de Seleuciden komen overeen met de alfa- en omegahuwelijken van zowel het heidense als het pauselijke Rome. Het omegahuwelijk van het heidense Rome in 313 was tevens het alfaverdragshuwelijk van Pergamus, en het was een voorafbeelding van het omegaverdragshuwelijk van Pergamus, dat tevens het alfahuwelijksverdrag van het pauselijke Rome in 538 was. Zo komen zowel het alfa- als het omegaverdragshuwelijk van het heidense Rome overeen met het alfahuwelijk van het pauselijke Rome in 538. Het omegahuwelijk van het pauselijke Rome vindt plaats bij de spoedig komende zondagswet. De alfa van 538 is een voorafbeelding van de omega van de zondagswet, en de alfa van 538 werd voorafgebeeld door het Verdrag van Brundisium in 40 v.Chr. en het verdragshuwelijk van het Edict van Milaan in 313. Het alfahuwelijk van het Seleucidische Rijk in 252 v.Chr. komt overeen met het verdragshuwelijk van het pauselijke Rome in 538, en als alfahuwelijk van het Seleucidische Rijk komt het ook overeen met het omegahuwelijk bij Raphia in 193 v.Chr.

The treaty marriages of north and south in 252 and 193 BC align with the treaty marriage of 538, which aligns with the treaty marriages of pagan Rome in 40 BC and 313. All five treaty marriages represented within the history of Daniel eleven find the perfect fulfillment at the sixth and final treaty marriage at the soon-coming Sunday law. The first two marriages are wars between northern and southern antagonists, and the third and fourth represent civil war between east and west. The fifth and sixth marriages represent spiritual warfare between east and west; between Orthodox and Roman Catholicism; or between state and church. A primary distinction between Orthodox and Roman Catholicism is that the Orthodox accept what is called “caesaropapism.”

De verdragshuwelijken tussen noord en zuid in 252 en 193 v.Chr. corresponderen met het verdragshuwelijk van 538, dat op zijn beurt correspondeert met de verdragshuwelijken van het heidense Rome in 40 v.Chr. en 313. Alle vijf verdragshuwelijken die worden weergegeven in de geschiedenis die Daniël 11 beschrijft, vinden hun volmaakte vervulling in het zesde en laatste verdragshuwelijk bij de spoedig komende zondagswet. De eerste twee huwelijken zijn oorlogen tussen noordelijke en zuidelijke tegenstanders, en het derde en vierde staan voor een burgeroorlog tussen oost en west. Het vijfde en zesde huwelijk staan voor geestelijke oorlogvoering tussen oost en west; tussen de orthodoxie en het rooms-katholicisme; of tussen staat en kerk. Een fundamenteel onderscheid tussen de orthodoxie en het rooms-katholicisme is dat de orthodoxen aanvaarden wat “caesaropapisme” wordt genoemd.

Caesaropapism

Caesaropapisme

Caesaropapism is the combination of church and state with the state in control of the relationship. Roman Catholicism rejects that structure and holds to the 533 Decree of Justinian that identified the Roman Catholic church as the head of the churches and also the corrector of heretics. The spiritual struggle of the last two treaty marriages was over whether the man, representing civil authority, rules over the woman, representing church authority. The spiritual war also included differences in certain aspects of worship within the church and the teaching identified as “filioque.”

Caesaropapisme is de combinatie van kerk en staat waarbij de staat de verhouding tussen beide bepaalt. Het rooms-katholicisme verwerpt die structuur en houdt vast aan het decreet van Justinianus uit 533, dat de Rooms-Katholieke Kerk aanwees als het hoofd van de kerken en tevens als terechtwijzer van ketters. De geestelijke strijd rond de laatste twee verdragshuwelijken draaide om de vraag of de man, die het burgerlijk gezag vertegenwoordigt, heerst over de vrouw, die het kerkelijk gezag vertegenwoordigt. De geestelijke oorlog omvatte ook verschillen in bepaalde aspecten van de eredienst binnen de kerk en de leer die wordt aangeduid als “filioque”.

Filioque

Filioque

Filioque means “and the son.” To understand the significance of the term “filioque” requires a prophetic consideration of the city of Nicaea where the “Nicene Creed” was first adopted. Nicaea connects prophetically with the line of Islam, for it is there that the second historical battle of Nicaea is marked, and it also connects prophetically with the spiritual warfare of eastern and western Catholicism. Pope Leo, as a symbol, is also connected with Nicaea and the Nicene Creed’s prophetic testimony.

Filioque betekent “en de Zoon”. Om de betekenis van de term “filioque” te begrijpen, is een profetische beschouwing vereist van de stad Nicea, waar de “Geloofsbelijdenis van Nicea” voor het eerst werd aangenomen. Nicea is profetisch verbonden met de lijn van de islam, want daar wordt de tweede historische slag bij Nicea gemarkeerd, en het is ook profetisch verbonden met de geestelijke strijd van het oosterse en het westerse katholicisme. Paus Leo is als symbool eveneens verbonden met Nicea en met het profetische getuigenis van de Geloofsbelijdenis van Nicea.

Six treaty marriages are marked in Daniel eleven and the first four are military conflicts between either north and south or east and west. The last two are spiritual conflicts between the Orthodox Catholics of the east and the Roman Catholics of the west. The sixth and final treaty marriage will include the symbolism of the struggle over the Nicene Creed, and it will include a pope Leo, and will ultimately uphold the Roman Catholic understanding of the combination of church and state, which rejects the “caesaropapism” held by the eastern Orthodox that identifies the civil power as authority over the church.

In Daniël 11 worden zes verdragshuwelijken aangeduid, en de eerste vier zijn militaire conflicten, hetzij tussen het noorden en het zuiden, hetzij tussen het oosten en het westen. De laatste twee zijn geestelijke conflicten tussen de orthodoxe katholieken van het Oosten en de rooms-katholieken van het Westen. Het zesde en laatste verdragshuwelijk zal de symboliek van de strijd over de geloofsbelijdenis van Nicea omvatten, en er zal een paus Leo bij betrokken zijn. Uiteindelijk zal het de rooms-katholieke opvatting over de verbinding van kerk en staat bekrachtigen, die het door de oosters-orthodoxen aangehangen “caesaropapisme” verwerpt, dat de wereldlijke macht als het gezag over de kerk aanmerkt.

“But what is the ‘image to the beast’? and how is it to be formed? The image is made by the two-horned beast, and is an image to the beast. It is also called an image of the beast. Then to learn what the image is like and how it is to be formed we must study the characteristics of the beast itself—the papacy.

“Maar wat is het ‘beeld voor het beest’? En hoe moet het worden gevormd? Het beeld wordt gemaakt door het tweehoornige beest en is een beeld voor het beest. Het wordt ook een beeld van het beest genoemd. Om dus te weten te komen wat de aard van het beeld is en hoe het moet worden gevormd, moeten wij de kenmerken van het beest zelf bestuderen — het pausdom.

“When the early church became corrupted by departing from the simplicity of the gospel and accepting heathen rites and customs, she lost the Spirit and power of God; and in order to control the consciences of the people, she sought the support of the secular power. The result was the papacy, a church that controlled the power of the state and employed it to further her own ends, especially for the punishment of ‘heresy.’ In order for the United States to form an image of the beast, the religious power must so control the civil government that the authority of the state will also be employed by the church to accomplish her own ends.” The Great Controversy, 443.

“Toen de vroege kerk verdorven raakte doordat zij afweek van de eenvoud van het evangelie en heidense riten en gebruiken overnam, verloor zij de Geest en de kracht van God; en om de gewetens van de mensen te beheersen, zocht zij de steun van de wereldlijke macht. Het resultaat was het pausdom, een kerk die de staatsmacht beheerste en deze aanwendde om haar eigen doeleinden te bevorderen, vooral om ‘ketterij’ te bestraffen. Opdat de Verenigde Staten een beeld van het beest kunnen vormen, moet de godsdienstige macht de burgerlijke overheid zodanig beheersen dat het gezag van de staat ook door de kerk zal worden aangewend om haar eigen doeleinden te verwezenlijken.” De grote strijd, 443.

Caesaropapism and filioque represent the two primary differences between the western and eastern Catholics. One is an argument over civil authority; the other is a theological argument over whether the Holy Spirit “proceeds” from the Father alone or the Holy Spirit proceeds from both the Father and Son. The Roman Catholic church believes the Holy Spirit proceeds from both, and the eastern church rejects “filioque,” arguing against the addition that the Holy Spirit proceeds from Christ. The theory of filioque was slowly added to the original Creed that was produced at the council of Nicaea in 325, four years after the first Sunday law, and one year after Constantine defeated Licinius to become the sole ruler of the empire of Rome. The original Creed did not include the issue of “filioque” that would ultimately become one of two major reasons the eastern and western Catholic churches separated.

Caesaropapisme en het filioque vormen de twee voornaamste verschillen tussen westerse en oosterse katholieken. Bij het ene gaat het om een geschil over het wereldlijk gezag; bij het andere om een theologisch geschil over de vraag of de Heilige Geest alleen van de Vader “uitgaat”, dan wel van zowel de Vader als de Zoon. De Rooms-Katholieke Kerk gelooft dat de Heilige Geest van beiden uitgaat, terwijl de oosterse kerk het “filioque” verwerpt en zich verzet tegen de toevoeging dat de Heilige Geest van Christus uitgaat. De theorie van het filioque werd geleidelijk toegevoegd aan de oorspronkelijke geloofsbelijdenis die in 325 op het concilie van Nicea werd opgesteld, vier jaar na de eerste zondagswet en een jaar nadat Constantijn Licinius had verslagen en daarmee alleenheerser over het Romeinse Rijk was geworden. In de oorspronkelijke geloofsbelijdenis was geen sprake van de kwestie van het “filioque”, die uiteindelijk een van de twee voornaamste redenen zou worden voor de scheiding tussen de oosterse en de westerse katholieke kerk.

At the Council of Constantinople in 381, the Nicene Creed was expanded into what became known as the Nicene-Constantinopolitan Creed. The expanded statement concerning the Holy Spirit included the words “who proceeds from the Father.” This remains the form of the Creed used by the Eastern Orthodox churches, without the later addition of the filioque. Fifty years later, at the Council of Ephesus in 431, the faith established at Nicaea in 325 was reaffirmed, and the council prohibited the introduction of a different faith in place of the Nicene confession. This prohibition has been used by the Eastern Church as an argument against adding the filioque to the Creed. At the Third Council of Toledo in 589, the filioque appeared in the Latin form of the Creed used in Spain. Its use was associated with opposition to Arianism among the Visigoths, emphasizing the full divinity of the Son. The Third Council of Toledo is therefore widely recognized as an important early milestone in the incorporation of the filioque into the Western Creed.

Op het Concilie van Constantinopel in 381 werd de geloofsbelijdenis van Nicea uitgebreid tot wat bekend kwam te staan als de geloofsbelijdenis van Nicea-Constantinopel. De uitgebreide formulering over de Heilige Geest bevatte de woorden “die van de Vader uitgaat”. Dit is nog steeds de vorm van de geloofsbelijdenis die de oosters-orthodoxe kerken gebruiken, zonder de latere toevoeging van het filioque. Vijftig jaar later, op het Concilie van Efeze in 431, werd het in 325 te Nicea vastgestelde geloof opnieuw bevestigd en verbood het concilie de invoering van een ander geloof ter vervanging van de geloofsbelijdenis van Nicea. Dit verbod is door de Oosterse Kerk aangevoerd als argument tegen de toevoeging van het filioque aan de geloofsbelijdenis. Op het Derde Concilie van Toledo in 589 verscheen het filioque in de Latijnse vorm van de geloofsbelijdenis die in Spanje werd gebruikt. Het gebruik ervan hield verband met het verzet tegen het arianisme onder de Visigoten, waarbij de volle godheid van de Zoon werd benadrukt. Het Derde Concilie van Toledo wordt daarom algemeen erkend als een belangrijke vroege mijlpaal in de opname van het filioque in de westerse geloofsbelijdenis.

In the 8th and 9th centuries, the filioque became standard in the churches under Charlemagne and the Carolingians. It was defended at Western synods and gradually accepted across Latin Europe outside Rome. The East became aware of the addition and began to object.

In de 8e en 9e eeuw werd het filioque de norm in de kerken onder Karel de Grote en de Karolingen. Het werd op westerse synoden verdedigd en geleidelijk in heel Latijns-Europa buiten Rome aanvaard. Het Oosten raakte op de hoogte van de toevoeging en begon er bezwaar tegen te maken.

In 1014, Pope Benedict VIII officially introduced the Creed with the filioque into the Mass at Rome. This is the point at which the filioque became standard in the Roman liturgy. It is often treated as the decisive Western step. In 1054, the mutual excommunications of the Great Schism took place, and the filioque was one of the major theological issues already dividing East and West.

In 1014 nam paus Benedictus VIII de geloofsbelijdenis met het filioque officieel op in de mis te Rome. Vanaf dat moment werd het filioque een vast onderdeel van de Romeinse liturgie. Deze invoering wordt vaak beschouwd als de beslissende stap van het Westen. In 1054 vonden de wederzijdse excommunicaties van het Grote Schisma plaats, en het filioque was een van de belangrijkste theologische kwesties die Oost en West toen al verdeelden.

At the Council of Florence in 1438/39, the Roman Church reaffirmed the filioque and papal supremacy. The emperor of the east, John Paleologos, attended that council. Paleologos was the elder brother and predecessor of Constantine the eleventh, who fulfilled the one-hundred-and-fifty-year prophecy that ended on July 27, 1449. At the council of 1438/39, Emperor John Paleologos sought military and economic support against the Ottomans, and in so doing accepted the Roman Catholic position of filioque and papal supremacy. When he and the Greek entourage returned to Constantinople, the eastern church rejected the agreement. Currently the Roman Catholic Church and most apostate Protestant churches retain the filioque, and the Eastern Orthodox Church rejects it.

Op het Concilie van Florence in 1438/39 bevestigde de Kerk van Rome opnieuw het filioque en de pauselijke suprematie. De keizer van het Oosten, Johannes Paleologos, woonde dat concilie bij. Paleologos was de oudere broer en voorganger van Constantijn de Elfde, die de honderdvijftigjarige profetie vervulde die op 27 juli 1449 eindigde. Op het concilie van 1438/39 zocht keizer Johannes Paleologos militaire en economische steun tegen de Ottomanen en aanvaardde daarbij het rooms-katholieke standpunt inzake het filioque en de pauselijke suprematie. Toen hij en het Griekse gevolg naar Constantinopel terugkeerden, verwierp de oosterse kerk de overeenkomst. Tegenwoordig houden de Rooms-Katholieke Kerk en de meeste afvallige protestantse kerken vast aan het filioque, terwijl de Oosters-Orthodoxe Kerk het verwerpt.

In 325, the Council of Nicaea was called and attended by Constantine the Great, the symbol of the Pergamos church of compromise. In the seventeen years from the Edict of Milan unto the prophetic division of the empire in 330, the Nicene Creed was adopted.

In 325 werd het Concilie van Nicea bijeengeroepen en bijgewoond door Constantijn de Grote, het symbool van de compromisgezinde gemeente van Pergamus. In de zeventien jaar vanaf het Edict van Milaan tot aan de profetische verdeling van het rijk in 330 werd de geloofsbelijdenis van Nicea aangenomen.

In 533, the Decree of Justinian was made, and the next year in 534, Justinian’s Code was introduced, and in 538 the third obstacle was overcome by the papal power when the Goths were driven from the city of Rome. Then at the Third Council of Orleans, a Sunday law was enacted.

In 533 werd het decreet van Justinianus uitgevaardigd, en het jaar daarop, in 534, werd de Codex van Justinianus ingevoerd. In 538 overwon de pauselijke macht de derde hindernis toen de Goten uit de stad Rome werden verdreven. Vervolgens werd op het Derde Concilie van Orléans een zondagswet uitgevaardigd.

The period from 313 to 330 represents the broader alpha fractal of the 225 years of the church of Pergamos, while the period from 533 to 538 represents its omega fractal. The year 313 marks the Edict of Milan, and 225 years later, in 538, a Sunday law was put in place. Within the broader alpha history, the period from the Edict of 313 to the first pagan Sunday law of 321 aligns with the period from the Decree of 533 to the first papal Sunday law in 538. Pergamos provides three representations of a legal enactment that precedes and leads to a Sunday law. Pergamos also represents the “falling away first” set forth by Paul in his second letter to the Thessalonian church.

De periode van 313 tot 330 vertegenwoordigt de bredere alfafractal van de 225-jarige periode van de gemeente van Pergamos, terwijl de periode van 533 tot 538 de omegafractal ervan vertegenwoordigt. Het jaar 313 markeert het Edict van Milaan, en 225 jaar later, in 538, werd een zondagswet ingevoerd. Binnen de bredere alfageschiedenis komt de periode van het Edict van 313 tot de eerste heidense zondagswet van 321 overeen met de periode van het Decreet van 533 tot de eerste pauselijke zondagswet in 538. Pergamos biedt drie voorstellingen van een wettelijke verordening die aan een zondagswet voorafgaat en daartoe leidt. Pergamos vertegenwoordigt ook de “afval die eerst komt”, zoals Paulus die in zijn tweede brief aan de gemeente van Thessalonica uiteenzet.

Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:3, 4.

Laat niemand u op enigerlei wijze misleiden: want die dag zal niet komen, tenzij eerst de afval komt en de mens der zonde geopenbaard wordt, de zoon van het verderf; die zich verzet en zich verheft boven alles wat God genoemd wordt of aanbeden wordt, zodat hij als God in de tempel van God zit en zichzelf als God voordoet. 2 Thessalonicenzen 2:3, 4.

The falling away that preceded the revealing of the pope of Rome as the man of sin is represented by the church of Pergamos. According to Paul, to misunderstand this truth is to believe a lie, and in consequence of believing the lie, all who do so will receive strong delusion (2 Thessalonians 2:10–12). The strong delusion corresponds to the judgment of the covenant people and the land where the covenant people were raised up. For the Laodicean Seventh-day Adventist church, the strong delusion is represented by their rejection of William Miller’s understanding that “the daily” in the book of Daniel is paganism in general, and more specifically, that it represented pagan Rome. For the United States, the strong delusion is not premised upon rejecting William Miller’s understanding of this passage, through which Miller came to understand that “the daily” was paganism. Rather, their delusion is based upon forgetting that the man of sin revealed after pagan Rome fell away was the papal power. Reagan typified that delusion when he forgot that he had known from childhood that the pope was the antichrist. When Reagan entered into the secret alliance with the mystery of iniquity in the 1980s, he typified the blindness that Donald Trump is understood in this prophetic application to repeat. Whether that blindness is willful or the result of misinformation, the prophetic interpretation presented here anticipates that Trump will repeat Reagan’s blindness and, according to Paul, receive strong delusion.

De afval die voorafging aan de openbaring van de paus van Rome als de mens der zonde wordt voorgesteld door de gemeente van Pergamus. Volgens Paulus betekent het verkeerd begrijpen van deze waarheid dat men een leugen gelooft, en als gevolg van het geloven van die leugen zullen allen die dit doen door een krachtige dwaling worden getroffen (2 Thessalonicenzen 2:10–12). De krachtige dwaling komt overeen met het oordeel over het verbondsvolk en het land waar het verbondsvolk werd gevormd. Voor de Laodiceaanse Kerk der Zevendedagsadventisten wordt de krachtige dwaling voorgesteld door haar verwerping van William Millers inzicht dat „het gedurige” in het boek Daniël het heidendom in het algemeen is en, meer specifiek, dat het het heidense Rome voorstelde. Voor de Verenigde Staten berust de krachtige dwaling niet op de verwerping van William Millers uitleg van deze passage, aan de hand waarvan Miller tot het inzicht kwam dat „het gedurige” het heidendom was. Hun dwaling berust veeleer op het vergeten dat de mens der zonde die werd geopenbaard nadat het heidense Rome was weggevallen, de pauselijke macht was. Reagan vormde een voorafbeelding van die dwaling toen hij vergat dat hij van kindsbeen af had geweten dat de paus de antichrist was. Toen Reagan in de jaren tachtig van de twintigste eeuw het geheime bondgenootschap met de verborgenheid der ongerechtigheid aanging, vormde hij een voorafbeelding van de blindheid waarvan in deze profetische toepassing wordt aangenomen dat Donald Trump die zal herhalen. Of die blindheid nu moedwillig is of het gevolg van onjuiste informatie, de hier gepresenteerde profetische interpretatie voorziet dat Trump Reagans blindheid zal herhalen en volgens Paulus door een krachtige dwaling zal worden getroffen.

Pergamos represents the period of compromise and falling away that preceded the enthronement of the papacy. This history aligns prophetically with the final years of the United States, a period that began with Ronald Reagan’s presidency. Whether Pergamos is considered from the Edict of 313 unto the Sunday law of 538; or the alpha fractal of Pergamos from the Edict unto the first Sunday law in 321; or the omega fractal of Pergamos from 533 unto the Sunday law of 538, all three lines represent the prophetic structure of a siege.

Pergamos vertegenwoordigt de periode van compromissen en afval die voorafging aan de troonsbestijging van het pausdom. Deze geschiedenis loopt in profetisch opzicht parallel met de laatste jaren van de Verenigde Staten, een periode die begon met het presidentschap van Ronald Reagan. Of men nu Pergamos beschouwt vanaf het edict van 313 tot aan de zondagswet van 538; of de alfafractal van Pergamos vanaf het edict tot aan de eerste zondagswet in 321; of de omegafractal van Pergamos vanaf 533 tot aan de zondagswet van 538, alle drie de lijnen geven de profetische structuur van een belegering weer.

We will take up a siege in the next article.

In het volgende artikel zullen we een belegering bespreken.