ଦାନିଏଲର ପୁସ୍ତକ - ଏକଶେ ଅଠାନବେତମ୍

ପରସୀର ରାଜା କୋରେଶଙ୍କ ତୃତୀୟ ବର୍ଷରେ ଦାନିଏଲଙ୍କୁ, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ବେଲ୍ତେଶସ୍ସର ବୋଲି କୁହାଯାଉଥିଲା, ଗୋଟିଏ ବିଷୟ ପ୍ରକାଶ କରାଗଲା; ଏବଂ ସେହି ବିଷୟ ସତ୍ୟ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟ ଦୀର୍ଘ ଥିଲା; ଏବଂ ସେ ସେହି ବିଷୟକୁ ବୁଝିଲେ, ଓ ସେହି ଦର୍ଶନର ଅର୍ଥ ବୁଝିଲେ। ସେହି ଦିନମାନରେ ମୁଁ ଦାନିଏଲ ତିନି ପୂର୍ଣ୍ଣ ସପ୍ତାହ ଧରି ଶୋକ କରୁଥିଲି। ମୁଁ କୌଣସି ରୁଚିକର ଖାଦ୍ୟ ଖାଇନଥିଲି; ମୋର ମୁଖରେ ମାଂସ କିମ୍ବା ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ କିଛି ଆସିନଥିଲା; ଏବଂ ତିନି ପୂର୍ଣ୍ଣ ସପ୍ତାହ ସମାପ୍ତ ହେଉ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ନିଜକୁ ଅଭିଷେକ କରିନଥିଲି। ଏବଂ ପ୍ରଥମ ମାସର ଚବିଶତମ ଦିନରେ, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ମହାନଦୀ ହିଦ୍ଦେକେଲର କୂଳରେ ଥିଲି। ଦାନିଏଲ 10:1–4।

ହଁ, ମୁଁ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ କଥା କହୁଥିବାବେଳେ, ଆରମ୍ଭର ଦର୍ଶନରେ ଯାହାଙ୍କୁ ମୁଁ ଦେଖିଥିଲି ସେହି ପୁରୁଷ ଗବ୍ରିଏଲ ଶୀଘ୍ର ଉଡ଼ି ଆସି, ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳର ନୈବେଦ୍ୟ ସମୟରେ ମୋତେ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ। ସେ ମୋତେ ବୁଝାଇଦେଲେ, ଏବଂ ମୋ ସହିତ କଥା କହି କହିଲେ, ହେ ଦାନିଏଲ, ତୋତେ ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଝାମଣା ଦେବା ପାଇଁ ମୁଁ ଏବେ ବାହାରି ଆସିଛି। ତୋର ବିନତିମାନଙ୍କର ଆରମ୍ଭରେ ଆଜ୍ଞା ବାହାରିଗଲା, ଏବଂ ମୁଁ ତୋତେ ଦେଖାଇବା ପାଇଁ ଆସିଛି; କାରଣ ତୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ: ଏହିହେତୁ ବିଷୟଟିକୁ ବୁଝ, ଏବଂ ଦର୍ଶନଟିକୁ ବିଚାର କର। ଦାନିଏଲ ୯:୨୧–୨୩।

ପ୍ରଥମ ମାସର ଚବିଶତମ ଦିନରେ, ମୁଁ ମହାନଦୀ ହିଦ୍ଦେକେଲର କୂଳେ ଥିବାବେଳେ; ମୁଁ ମୋର ଚକ୍ଷୁ ଉଠାଇ ଦେଖିଲି, ଏବଂ ଦେଖ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଶଣବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଜଣେ ପୁରୁଷ, ଯାହାଙ୍କ କଟି ଉଫାଜର ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ବାନ୍ଧାଯାଇଥିଲା; ତାଙ୍କ ଦେହ ବୈଦୂର୍ୟମଣି ପରି, ତାଙ୍କ ମୁହଁ ବିଜୁଳିର ଦେଖା ପରି, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଅଗ୍ନିଦୀପ ପରି, ତାଙ୍କ ବାହୁ ଓ ପାଦ ଘସାଯାଇଥିବା ପିତଳର ବର୍ଣ୍ଣ ପରି, ଏବଂ ତାଙ୍କ କଥାର ଶବ୍ଦ ଜନସମୂହର ଶବ୍ଦ ପରି ଥିଲା। ଏହି ଦର୍ଶନ କେବଳ ମୁଁ ଦାନିଏଲ ଦେଖିଲି; କାରଣ ଯେମାନେ ମୋ ସହିତ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଦର୍ଶନଟି ଦେଖିଲେ ନାହିଁ; ତଥାପି ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ମହା ଭୟକମ୍ପ ଆସିପଡ଼ିଲା, ଯାହାର ଫଳରେ ସେମାନେ ଲୁଚିବା ପାଇଁ ପଳାଇଗଲେ। ଏହିହେତୁ ମୁଁ ଏକାକୀ ରହିଗଲି, ଏବଂ ଏହି ମହାନ ଦର୍ଶନ ଦେଖିଲି; ମୋ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଶକ୍ତି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଲା ନାହିଁ; କାରଣ ମୋର ସୁନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ମୋ ମଧ୍ୟରେ ବିକୃତିରେ ପରିଣତ ହେଲା, ଏବଂ ମୁଁ କୌଣସି ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିପାରିଲି ନାହିଁ। ଦାନିଏଲ 10:4–8.

ଏବଂ ଦେଖ, ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ସଦୃଶ ଏକ ଆକୃତି ମୋର ଓଠକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲା; ତାହାପରେ ମୁଁ ମୋର ମୁଖ ଖୋଲି କହିଲି, ଏବଂ ମୋର ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିବାଜଣଙ୍କୁ କହିଲି, ହେ ମୋର ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଦର୍ଶନଦ୍ୱାରା ମୋର ବ୍ୟଥାମାନେ ମୋ ପରେ ଆସିପଡ଼ିଛି, ଏବଂ ମୁଁ କୌଣସି ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିନାହିଁ। ଦାନିଏଲ 10:16.

“ଅତୀତର ଇତିହାସରୁ ଶିଖିବାପାଇଁ ଶିକ୍ଷା ଅଛି; ଏବଂ ସେହି ଶିକ୍ଷାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଧ୍ୟାନ ଆକର୍ଷିତ କରାଯାଉଛି, ଯେପରି ସମସ୍ତେ ବୁଝିପାରନ୍ତି ଯେ, ଈଶ୍ୱର ଏବେ ମଧ୍ୟ ସେହି ଏକେ ପଥରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ଯେପରି ସେ ସଦା କରିଆସିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ହସ୍ତ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ ଜାତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଉଛି, ଠିକ୍ ସେପରିହିଁ ଯେପରି ଏଦେନରେ ଆଦମଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ସୁସମାଚାର ଘୋଷଣା କରାଯାଇଥିବା ସମୟରୁ ସଦା ଦେଖାଯାଇଆସିଛି।”

“ଜାତିମାନଙ୍କର ଓ ଚର୍ଚ୍ଚର ଇତିହାସରେ ଏମିତି କିଛି କାଳଖଣ୍ଡ ରହିଛି ଯେଉଁମାନେ ମୋଡ଼-ପରିବର୍ତ୍ତନର ସମୟବିନ୍ଦୁ ସ୍ୱରୂପ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ପ୍ରଭୁତ୍ୱମୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ, ଯେତେବେଳେ ଏହି ବିଭିନ୍ନ ସଙ୍କଟକାଳ ଆସେ, ସେହି ସମୟ ପାଇଁ ଆଲୋକ ଦିଆଯାଏ। ଯଦି ତାହା ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ, ତେବେ ଆତ୍ମିକ ଅଗ୍ରଗତି ହୁଏ; ଏବଂ ଯଦି ତାହା ଅସ୍ୱୀକୃତ ହୁଏ, ତେବେ ଆତ୍ମିକ ଅବନତି ଓ ଆସ୍ଥାର ଜାହାଜଭଙ୍ଗ ଅନୁସରଣ କରେ। ପ୍ରଭୁ ନିଜ ବାକ୍ୟରେ ସୁସମାଚାରର ଅଗ୍ରସର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି, ଯେପରି ତାହା ଅତୀତରେ ପରିଚାଳିତ ହୋଇଆସିଛି, ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତରେ ମଧ୍ୟ ହେବ, ସମାପ୍ତିକାଳୀନ ସଂଘର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଯେତେବେଳେ ଶୟତାନୀୟ ଶକ୍ତିମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ଶେଷ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର ଚଳନ କରିବେ।” Bible Echo, August 26, 1895.

ଏବଂ ଦେଖ, ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ସଦୃଶ ଏକଜଣ ଆସି ମୋର ଓଷ୍ଠକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ; ତାହାପରେ ମୁଁ ମୋର ମୁଖ ଖୋଲି କହିଲି, ଏବଂ ଯିଏ ମୋର ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ ତାଙ୍କୁ କହିଲି, ହେ ମୋର ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଦର୍ଶନଦ୍ୱାରା ମୋର ବେଦନାମାନେ ମୋ ପ୍ରତି ଫେରିଆସିଛି, ଏବଂ ମୁଁ କୌଣସି ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିରହିନାହିଁ। ଦାନିଏଲ 10:16.

ତାହାପରେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଦେହରୂପ ସଦୃଶ ଜଣେ ପୁନର୍ବାର ଆସି ମୋତେ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ, ଏବଂ ସେ ମୋତେ ବଳବାନ କଲେ। ଦାନିଏଲ 10:18।

ତାହାପରେ ମୁଁ ମୋର ଚକ୍ଷୁ ଉପରକୁ ଉଠାଇ ଚାହିଲି, ଏବଂ ଦେଖ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଶଣବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରିଥିବା ଜଣେ ପୁରୁଷ; ଯାହାଙ୍କ କଟି ଉଫାଜର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ବାନ୍ଧାଯାଇଥିଲା। ତାଙ୍କର ଦେହ ବୈଦୂର୍ଯ୍ୟମଣି ସଦୃଶ ଥିଲା, ତାଙ୍କର ମୁଖ ବିଜୁଳିର ଦ୍ୟୁତିପ୍ରାୟ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଅଗ୍ନିଦୀପ ସଦୃଶ, ତାଙ୍କର ବାହୁ ଓ ପାଦ ଘଷାଯାଇଥିବା ପିତ୍ତଳର ରଙ୍ଗପ୍ରାୟ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ବାକ୍ୟଧ୍ୱନି ଏକ ବହୁଜନ ସମୂହର ଧ୍ୱନି ସଦୃଶ ଥିଲା। ଏହି ଦର୍ଶନ ମୁଁ ଦାନିଏଲ ଏକା ଦେଖିଲି; କାରଣ ଯେମାନେ ମୋ ସହିତ ଥିଲେ ସେମାନେ ସେହି ଦର୍ଶନ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ମହା କମ୍ପନ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା, ଯାହାର ଫଳରେ ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଲୁଚାଇବା ପାଇଁ ପଳାଇଗଲେ। ଏହିପରି ମୁଁ ଏକା ରହିଗଲି, ଏବଂ ଏହି ମହାନ ଦର୍ଶନ ଦେଖିଲି; ମୋରେ କୌଣସି ଶକ୍ତି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଲା ନାହିଁ; କାରଣ ମୋର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ମୋର ଭିତରେ ବିକୃତିରେ ପରିଣତ ହେଲା, ଏବଂ ମୁଁ କୌଣସି ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିରହି ପାରିଲି ନାହିଁ।

ତଥାପି ମୁଁ ତାହାଙ୍କ କଥାର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲି; ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ତାହାଙ୍କ କଥାର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲି, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ମୁହଁ ନିଚେଇ ପୃଥିବୀ ପ୍ରତି ମୁଖ କରି ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ପଡ଼ିଗଲି। ଆଉ ଦେଖ, ଗୋଟିଏ ହାତ ମୋତେ ସ୍ପର୍ଶ କଲା, ଯାହା ମୋତେ ମୋର ଦୁଇ ହାଟୁ ଉପରେ ଏବଂ ମୋର ହାତର ତଳୁଆମାନଙ୍କ ଉପରେ ଉଠାଇଦେଲା। ଏବଂ ସେ ମୋତେ କହିଲେ, ହେ ଦାନିୟେଲ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ପୁରୁଷ, ମୁଁ ତୋତେ ଯାହା କହୁଛି, ସେହି କଥାମାନଙ୍କୁ ବୁଝ, ଏବଂ ସିଧା ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଅ; କାରଣ ଏବେ ମୁଁ ତୋ ପାଖକୁ ପଠାଯାଇଛି। ଏହି କଥା ମୋତେ କହିସାରିଲାପରେ, ମୁଁ କମ୍ପିତ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲି। ତାହାପରେ ସେ ମୋତେ କହିଲେ, ଭୟ କର ନାହିଁ, ହେ ଦାନିୟେଲ; କାରଣ ଯେ ପ୍ରଥମ ଦିନରୁ ତୁମେ ବୁଝିବା ପାଇଁ ତୁମ ହୃଦୟକୁ ଲଗାଇଥିଲା ଏବଂ ତୁମ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନିଜକୁ ଦୀନ କରିଥିଲା, ସେହି ଦିନରୁ ତୁମ କଥାମାନ ଶୁଣାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ମୁଁ ତୁମ କଥାମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଆସିଛି। କିନ୍ତୁ ପାରସ୍ୟ ରାଜ୍ୟର ଅଧିପତି ଏକୋଇଶ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ବିରୋଧ କରିଲା; କିନ୍ତୁ ଦେଖ, ମୁଖ୍ୟ ଅଧିପତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ, ମୀଖାଏଲ, ମୋତେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଆସିଲେ; ଏବଂ ମୁଁ ସେଠାରେ ପାରସ୍ୟର ରାଜାମାନଙ୍କ ସହିତ ରହିଲି। ଏବେ ମୁଁ ତୋତେ ବୁଝାଇବାକୁ ଆସିଛି ଯେ, ଶେଷକାଳରେ ତୋର ଜନଙ୍କ ଉପରେ କ’ଣ ଘଟିବ; କାରଣ ଏହି ଦର୍ଶନ ଏଯାବତ୍ ଅନେକ ଦିନ ପାଇଁ ଅଟେ। ଦାନିୟେଲ 10:5–14.

ସେ ମୋତେ ଏପରି କଥା କହିସାରିବା ପରେ, ମୁଁ ଭୂମିପଟେ ମୁହଁ କରି ରହିଲି, ଏବଂ ମୁଁ ନିର୍ବାକ ହୋଇଗଲି। ଏବଂ ଦେଖ, ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ସଦୃଶ ଜଣେ ମୋର ଠୋଠକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ; ତାହାପରେ ମୁଁ ମୋର ମୁହଁ ଖୋଲି କହିଲି, ଏବଂ ଯିଏ ମୋର ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ ତାଙ୍କୁ କହିଲି, ହେ ମୋର ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଦର୍ଶନଦ୍ୱାରା ମୋର ବ୍ୟଥାମାନେ ମୋ ଉପରେ ଫେରିଆସିଛି, ଏବଂ ମୁଁ କୌଣସି ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିରଖିପାରିନାହିଁ। କାରଣ ମୋର ଏହି ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଦାସ ମୋର ଏହି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସହ କିପରି କଥା କହିପାରିବ? ଯେହେତୁ ମୋର ବିଷୟରେ, ତକ୍ଷଣାତ୍ ମୋ ଭିତରେ କୌଣସି ଶକ୍ତି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଲା ନାହିଁ, ଏବଂ ମୋ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ୱାସ ମଧ୍ୟ ଅବଶିଷ୍ଟ ନାହିଁ। ଦାନିଏଲ 10:15–17.

ତା’ପରେ ମନୁଷ୍ୟର ଆକାର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଜଣେ ପୁନର୍ବାର ଆସି ମୋତେ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ, ଏବଂ ସେ ମୋତେ ଶକ୍ତିଦାନ କଲେ; ଏବଂ କହିଲେ, ହେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ମନୁଷ୍ୟ, ଭୟ କରିନାହିଁ; ତୋତେ ଶାନ୍ତି ହେଉ; ସବଳ ହେଅ, ହଁ, ସବଳ ହେଅ। ଏବଂ ସେ ଯେତେବେଳେ ମୋ ସହିତ କଥା କହିଲେ, ମୁଁ ଶକ୍ତିପ୍ରାପ୍ତ ହେଲି, ଏବଂ କହିଲି, ମୋ ପ୍ରଭୁ କହନ୍ତୁ; କାରଣ ଆପଣ ମୋତେ ଶକ୍ତିଦାନ କରିଛନ୍ତି। ତା’ପରେ ସେ କହିଲେ, ମୁଁ କାହିଁକି ତୋର ପାଖକୁ ଆସିଛି, ତୁ ଜାଣୁଛୁ କି? ଏବେ ମୁଁ ପାରସର ଅଧିପତିଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଫେରିଯିବି; ଏବଂ ମୁଁ ବାହାରିଯାଇଥିବାବେଳେ, ଦେଖ, ଯବନର ଅଧିପତି ଆସିବ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ସତ୍ୟର ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଲିଖିତ ଯାହା ଅଛି, ସେହି କଥା ତୋତେ ଦେଖାଇବି; ଏବଂ ଏହି ସବୁ ବିଷୟରେ ତୋମମାନଙ୍କ ଅଧିପତି ମୀଖାଏଲ୍‌ ବ୍ୟତୀତ ଆଉ କେହି ମୋ ସହିତ ଦୃଢ଼ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ନୁହେଁ। ଦାନିୟେଲ 10:18–21।

“କିନ୍ତୁ ପିତର ଏବେ ନୌକା କିମ୍ବା ସାମଗ୍ରୀ ବିଷୟରେ ଅନବଧାନ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲେ। ସେ ଯେତେ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ଦେଖିଥିଲେ, ସେସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଏହି ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକାର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଏକ ପ୍ରକାଶ ଥିଲା। ଯୀଶୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଏମିତି ଜଣେଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରକୃତିକୁ ନିଜ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରଖିଥିଲେ। ଦିବ୍ୟତ୍ୱର ଉପସ୍ଥିତି ତାଙ୍କ ନିଜ ଅପବିତ୍ରତାକୁ ପ୍ରକାଶ କଲା। ନିଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରେମ, ନିଜ ଅବିଶ୍ୱାସ ପାଇଁ ଲଜ୍ଜା, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ନମ୍ର ଅବତରଣ ପାଇଁ କୃତଜ୍ଞତା, ଏବଂ ସର୍ବପରି, ଅନନ୍ତ ପବିତ୍ରତାର ସନ୍ନିଧାନରେ ନିଜ ଅଶୁଚିତାର ଅନୁଭୂତି—ଏସବୁ ତାଙ୍କୁ ଅଭିଭୂତ କରିଦେଲା। ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ଜାଲରେ ଧରା ପଡ଼ିଥିବା ମାଛଗୁଡ଼ିକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ପିତର ଉଦ୍ଧାରକଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ପଡ଼ି, ଏହା କହି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ‘ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋ ପାଖରୁ ଦୂରେଇଯାଆନ୍ତୁ; କାରଣ ମୁଁ ଜଣେ ପାପୀ ମନୁଷ୍ୟ।’”

“ଏହା ସେହି ଏକେଇ ଦିବ୍ୟ ପବିତ୍ରତାର ଉପସ୍ଥିତି ଥିଲା, ଯାହା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ଦାନିଏଲଙ୍କୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୂତଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମୃତସଦୃଶ ଭାବେ ପଡ଼ିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିଥିଲା। ସେ କହିଲେ, ‘ମୋର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ମୋର ମଧ୍ୟରେ ବିକୃତିରେ ପରିଣତ ହେଲା, ଏବଂ ମୋ ପାଖରେ କୌଣସି ଶକ୍ତି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଲା ନାହିଁ।’ ସେହିପରି, ଯେତେବେଳେ ଯିଶାୟା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମହିମାକୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ‘ହାୟ ମୋର! କାରଣ ମୁଁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲି; କାରଣ ମୁଁ ଅଶୁଚି ଓଠର ଜଣେ ମଣିଷ, ଏବଂ ମୁଁ ଅଶୁଚି ଓଠର ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାସ କରୁଛି; କାରଣ ମୋର ଚକ୍ଷୁମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ, ସେନାବାହିନୀଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିଛି।’ ଦାନିଏଲ 10:8; ଯିଶାୟା 6:5। ମାନବଜାତି, ତାହାର ଦୁର୍ବଳତା ଓ ପାପସହିତ, ଦିବ୍ୟତାର ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତା ସହିତ ବିପରୀତତାରେ ଆଣାଗଲା, ଏବଂ ସେ ନିଜକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅଯୋଗ୍ୟ ଓ ଅପବିତ୍ର ବୋଲି ଅନୁଭବ କଲେ। ଯେମାନଙ୍କୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହତ୍ତ୍ୱ ଓ ମହିମାର ଏକ ଦର୍ଶନ ଦିଆଯାଇଛି, ସେମାନଙ୍କ ସବୁଙ୍କ ପାଇଁ ଏହିପରି ହୋଇଆସିଛି।”

“ପେତ୍ର ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ କହିଲେ, ‘ମୋ ପାଖରୁ ଚାଲିଯାଅ; କାରଣ ମୁଁ ଜଣେ ପାପୀ ମଣିଷ;’ ତଥାପି ସେ ଯୀଶୁଙ୍କ ପାଦ ଧରିରହିଲେ, ଏହି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ ଯେ ସେ ତାଙ୍କଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇପାରିବେ ନାହିଁ। ତାହାପରେ ଉଦ୍ଧାରକ କହିଲେ, ‘ଭୟ କର ନାହିଁ; ଏଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ତୁମେ ମଣିଷମାନଙ୍କୁ ଧରିବ।’ ଯିଶାୟା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପବିତ୍ରତା ଏବଂ ନିଜର ଅଯୋଗ୍ୟତା ଦର୍ଶନ କରିସାରିବା ପରେ ହିଁ ସେ ଦିବ୍ୟ ବାର୍ତ୍ତାର ଭାର ପାଇଁ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ। ପେତ୍ରଙ୍କୁ ଆତ୍ମ-ଅସ୍ୱୀକାର ଓ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଉପରେ ନିର୍ଭରଶୀଳତାରେ ନେଇଯିବା ପରେ ହିଁ ସେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟର ଆହ୍ୱାନ ଗ୍ରହଣ କଲେ।” The Desire of Ages, 246.

“ଯେତେବେଳେ ଯିଶାୟ ତାଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଗୌରବ ଓ ମହିମାର ଏହି ପ୍ରକାଶନକୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପବିତ୍ରତା ଓ ଶୁଚିତ୍ୱର ଗଭୀର ଅନୁଭୂତିରେ ଅଭିଭୂତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଅତୁଳନୀୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଓ ସେମାନଙ୍କର ପାପମୟ ଚର୍ଯ୍ୟା ମଧ୍ୟରେ କେତେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପ୍ରତିବିରୋଧ ଥିଲା, ଯେମାନେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି ଇସ୍ରାଏଲ ଓ ଯିହୂଦାର ଚୟିତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗଣିତ ହୋଇଆସୁଥିଲେ! ‘ହାୟ ମୋର!’ ସେ କହି ଉଠିଲେ; ‘କାରଣ ମୁଁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲି; କାରଣ ମୁଁ ଅଶୁଚି ଓଠର ଜଣେ ଲୋକ, ଏବଂ ମୁଁ ଅଶୁଚି ଓଠର ଜଣେ ପ୍ରଜାମଧ୍ୟରେ ବାସ କରୁଛି; କାରଣ ମୋର ଚକ୍ଷୁମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ, ସେନାବାହିନୀମାନଙ୍କର ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ, ଦେଖିଛି।’ ପଦ ୫। ଯେପରି ସେ ଅନ୍ତଃପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଦିବ୍ୟ ସାନିଧ୍ୟର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, ସେପରି ସେ ବୁଝିଲେ ଯେ, ଯଦି ସେ ନିଜର ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଓ ଅକ୍ଷମତାରେ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଆନ୍ତା, ତେବେ ଯେ ଦାୟିତ୍ୱ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇଥିଲା, ତାହା ପୂରଣ କରିବାରେ ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସମର୍ଥ ହେଇପଡ଼ନ୍ତା। କିନ୍ତୁ ଜଣେ ସେରାଫ୍ ତାଙ୍କ ବ୍ୟାକୁଳତା ଦୂର କରିବାକୁ ଏବଂ ତାଙ୍କ ମହାନ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ ହେଲେ। ବେଦୀରୁ ଜୀବନ୍ତ ଅଙ୍ଗାର ଏକଟି ତାଙ୍କ ଓଠରେ ରଖାଗଲା, ଏହି କଥା ସହିତ, ‘ଦେଖ, ଏହା ତୁମ ଓଠକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିଛି; ଏବଂ ତୁମ ଅଧର୍ମ ଦୂର କରାଯାଇଛି, ଓ ତୁମ ପାପ ଶୋଧିତ ହୋଇଛି।’ ତାହାପରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା, ‘ମୁଁ କାହାକୁ ପଠାଇବି, ଏବଂ ଆମ ପାଇଁ କିଏ ଯିବ?’ ଏବଂ ଯିଶାୟ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ‘ମୁଁ ଏଠାରେ ଅଛି; ମୋତେ ପଠାନ୍ତୁ।’ ପଦ ୭, ୮।”

“ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଦର୍ଶନାର୍ଥୀ ଅପେକ୍ଷାରତ ଦୂତଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ, ‘ଯାଅ, ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କୁ କହ, ନିଶ୍ଚୟ ଶୁଣ, କିନ୍ତୁ ବୁଝିବା ନାହିଁ; ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟ ଦେଖ, କିନ୍ତୁ ଅନୁଭବ କରିବା ନାହିଁ। ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ସ୍ଥୂଳ କର, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର କାନକୁ ଭାରୀ କର, ଓ ସେମାନଙ୍କର ଆଖିକୁ ବନ୍ଦ କର; ନଚେତ୍ ସେମାନେ ନିଜ ଆଖିରେ ଦେଖିବେ, ନିଜ କାନରେ ଶୁଣିବେ, ନିଜ ହୃଦୟରେ ବୁଝିବେ, ଏବଂ ଫେରିଆସିବେ, ଓ ସୁସ୍ଥ ହେବେ।’ ପଦ ୯, ୧୦।”

“ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦ୍ରଷ୍ଟାଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଥିଲା; ସେ ପ୍ରବଳ ଭାବେ ପ୍ରଚଳିତ ଅଧର୍ମମୟ ଦୁର୍ଜନତାବିରୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରତିବାଦ ସ୍ୱର ଉତ୍ତୋଳନ କରିବାକୁ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ କିଛି ଆଶାର ନିଶ୍ଚିତତା ବିନା ସେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ହାତେ ନେବାକୁ ଭୟ କରୁଥିଲେ। ‘ହେ ପ୍ରଭୁ, କେତେ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ?’ ସେ ପଚାରିଲେ। ପଦ 11। ତୁମ୍ଭର ଚୟିତ ଜନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି କେବେ ବୁଝିବେ ନାହିଁ, ଅନୁତାପ କରିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସୁସ୍ଥ ହେବେ ନାହିଁ କି?”

“ଭ୍ରାନ୍ତ ପଥେ ଯାଇଥିବା ଯିହୂଦାର ପକ୍ଷରେ ତାଙ୍କ ଆତ୍ମାର ଭାର ବ୍ୟର୍ଥରେ ବହିତ ହେବାକୁ ଥିଲା ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ମିଶନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ନିଷ୍ଫଳ ହେବାକୁ ଥିଲା ନାହିଁ। ତଥାପି ଅନେକ ପିଢ଼ି ଧରି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଆସୁଥିବା ଅଶୁଭଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କ ସମୟରେ ଦୂର କରାଯାଇପାରିବ ନଥିଲା। ସମଗ୍ର ଜୀବନଧରି ତାଙ୍କୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ ଓ ସାହସୀ ଶିକ୍ଷକ ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ—ବିନାଶର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତା ମାତ୍ର ନୁହେଁ, ଆଶାର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତା ମଧ୍ୟ। ଶେଷରେ ଯେତେବେଳେ ଦିବ୍ୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧିତ ହେବ, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ପ୍ରୟାସମାନଙ୍କର ଓ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଦୂତମାନଙ୍କର ପରିଶ୍ରମର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ପ୍ରକାଶିତ ହେବ। ଏକ ଅବଶିଷ୍ଟ ଲୋକ ଉଦ୍ଧାର ପାଇବେ। ଏହା ସଫଳ କରାଯାଇପାରିବା ପାଇଁ, ପ୍ରଭୁ ଘୋଷଣା କଲେ ଯେ ସତର୍କବାଣୀ ଓ ବିନୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନୁରୋଧର ସନ୍ଦେଶଗୁଡ଼ିକୁ ସେହି ବିଦ୍ରୋହୀ ଜାତିଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚାଇବାକୁ ହେବ: ‘ଯାହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନଗରମାନେ ନିବାସୀହୀନ ହୋଇ ଉଜାଡ଼ ହେବେ, ଘରମାନେ ମନୁଷ୍ୟଶୂନ୍ୟ ହେବେ, ଏବଂ ଦେଶ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଜନଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯିବ, ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦୂରକୁ ସରାଇଦେବେ, ଏବଂ ଦେଶର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ମହା ପରିତ୍ୟାଗ ଘଟିବ।’ ପଦ 11, 12।”

“ଯେ ଭାରୀ ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକ ଅନୁତାପହୀନମାନଙ୍କ ଉପରେ ପତିତ ହେବାକୁ ଥିଲା,—ଯୁଦ୍ଧ, ନିର୍ବାସନ, ନିର୍ଯାତନା, ଜାତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତିଷ୍ଠାର ହାନି,—ଏସବୁ ଏହିପରି ଆସିବାକୁ ଥିଲା ଯେ, ସେଗୁଡ଼ିକରେ ଯେମାନେ କ୍ରୁଦ୍ଧ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ହସ୍ତକୁ ଚିହ୍ନିହେବେ, ସେମାନେ ଅନୁତାପକୁ ପ୍ରେରିତ ହେଉନ୍ତି। ଉତ୍ତର ରାଜ୍ୟର ଦଶଗୋତ୍ର ଶୀଘ୍ରହୀ ଜାତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଛିତରାଇ ଯିବେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ସହରଗୁଡ଼ିକ ଜନଶୂନ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯିବ; ଶତୃ ଜାତିମାନଙ୍କର ବିନାଶକାରୀ ସେନାବାହିନୀ ସେମାନଙ୍କ ଦେଶ ଉପରେ ପୁନଃ ପୁନଃ ବହିଯିବ; ଏପରିକି ଶେଷରେ ଯିରୁଶାଲେମ ମଧ୍ୟ ପତିତ ହେବ, ଏବଂ ଯିହୁଦାକୁ ବନ୍ଦୀ କରି ନେଇଯାଇବ; ତଥାପି ପ୍ରତିଜ୍ଞାତ ଦେଶ ସର୍ବଥା ଚିରକାଳ ପାଇଁ ପରିତ୍ୟକ୍ତ ରହିବ ନାହିଁ। ଇଶାୟାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଦର୍ଶନାର୍ଥୀଙ୍କ ଆଶ୍ୱାସନ ଏହା ଥିଲା: ‘ତାହାରେ ଏକ ଦଶମାଂଶ ରହିବ, ଏବଂ ସେହି ଫେରି ଆସିବ, ତଥାପି ତାହା ଭକ୍ଷିତ ହେବ; ଯେପରି ଟେଇଲ୍ ବୃକ୍ଷ ଏବଂ ଓକ୍ ବୃକ୍ଷ, ଯାହାଙ୍କର ପତ୍ରପାତ ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତତ୍ତ୍ୱ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହେ: ସେପରି ପବିତ୍ର ବଂଶ ତାହାର ତତ୍ତ୍ୱ ହେବ।’ ପଦ ୧୩।”

“ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର ଅନ୍ତିମ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଏହି ଆଶ୍ୱାସନ ଯିଶାୟଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ସାହସ ପ୍ରଦାନ କଲା। ପୃଥିବୀର ଶକ୍ତିମାନମାନେ ଯିହୂଦାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଯଦି ସଜାଇ ରଖନ୍ତି, ତେବେ କ’ଣ? ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦୂତ ବିରୋଧ ଓ ପ୍ରତିରୋଧର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ ଯଦି, ତେବେ କ’ଣ? ଯିଶାୟ ରାଜାଙ୍କୁ, ସେନାବାହିନୀମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ, ଦେଖିଥିଲେ; ସେ ସେରାଫିମମାନଙ୍କର ଗୀତ ଶୁଣିଥିଲେ, ‘ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କର ମହିମାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ;’ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଥିଲା ଯେ, ବିମୁଖ ଯିହୂଦାଙ୍କ ପ୍ରତି ଯିହୋବାଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାମାନ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କର ଦୋଷପ୍ରକାଶକ ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ସହଗତ ହେବ; ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସୁଦୃଢ଼ ହେଲେ। ପଦ 3। ତାଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ଓ କଠିନ ସେବାକାର୍ଯ୍ୟର ସମଗ୍ର ଅବଧିରେ ସେ ଏହି ଦର୍ଶନର ସ୍ମୃତିକୁ ନିଜ ସହ ନେଇ ଚାଲିଥିଲେ। ସାଠି ବର୍ଷ କିମ୍ବା ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଯିହୂଦାର ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆଶାର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାରୂପେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଥିଲେ, ଏବଂ ମଣ୍ଡଳୀର ଭବିଷ୍ୟତ ବିଜୟ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ତାଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମାନରେ କ୍ରମେ ଅଧିକ ସାହସୀ, ଏବଂ ଆହୁରି ଅଧିକ ସାହସୀ ହୋଇଉଠୁଥିଲେ।” Prophets and Kings, 307–310.