ଦାନିୟେଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକ - ଏକଶେ ସତାଶୀତମ】

ଫରିଶୀମାନେ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ ଯେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ରାଜ୍ୟ କେବେ ଆସିବ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟମାନ ଚିହ୍ନସହ ଆସେ ନାହିଁ; ଏବଂ ଲୋକେ କହିବେ ନାହିଁ, ‘ଦେଖ, ଏଠାରେ!’ କିମ୍ବା, ‘ଦେଖ, ସେଠାରେ!’ କାରଣ, ଦେଖ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ତୁମମାନଙ୍କ ଅନ୍ତରେ ଅଛି। ଲୂକ 17:20, 21.

ସେହି ସମୟରୁ ଯୀଶୁ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦେଖାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ ଯେ, ତାଙ୍କୁ ଯିରୁଶାଲେମକୁ ଯିବାକୁ ହେବ, ଏବଂ ପ୍ରାଚୀନମାନେ, ପ୍ରଧାନ ଯାଜକମାନେ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ହାତରୁ ଅନେକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରିବାକୁ ହେବ, ଏବଂ ବଧ ହେବାକୁ ହେବ, ଓ ତୃତୀୟ ଦିନରେ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ହେବାକୁ ହେବ। ତେବେ ପିତର ତାଙ୍କୁ ଆଳଗାକୁ ନେଇ ତାଙ୍କୁ ତିରସ୍କାର କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, କହିଲେ, ପ୍ରଭୁ, ଏହା ଆପଣଙ୍କୁ କେବେ ନ ଘଟୁ; ଏହା ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରତି କେବେ ହେବ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ସେ ଫେରି ପିତରଙ୍କୁ କହିଲେ, ହେ ଶୟତାନ, ମୋର ପଛକୁ ହଟ; ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ବାଧାସ୍ୱରୂପ; କାରଣ ତୁମ ଚିନ୍ତା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବିଷୟରେ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ। ତେବେ ଯୀଶୁ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯଦି କେହି ମୋର ପଛେ ଆସିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ତେବେ ସେ ନିଜକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରୁ, ନିଜ କ୍ରୁଶ ଉଠାଇ ମୋର ପଛେ ଆସୁ। କାରଣ ଯେ କେହି ନିଜ ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ସେ ତାହା ହରାଇବ; ଏବଂ ଯେ କେହି ମୋର ନିମନ୍ତେ ନିଜ ପ୍ରାଣ ହରାଇବ, ସେ ତାହା ପାଇବ। କାରଣ ଯଦି ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଲାଭ କରି ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ହରାଏ, ତେବେ ସେ କେଉଁ ଲାଭ ପାଇଲା? କିମ୍ବା ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ଆତ୍ମାର ବଦଳରେ କ’ଣ ଦେବ? କାରଣ ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର ନିଜ ପିତାଙ୍କ ମହିମାରେ ନିଜ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତମାନଙ୍କ ସହ ଆସିବେ; ଏବଂ ସେତେବେଳେ ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ତାଙ୍କର କର୍ମାନୁସାରେ ପ୍ରତିଫଳ ଦେବେ। ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ ସତ୍ୟ କହୁଛି, ଏଠାରେ ଦାଁଡିଥିବା କେତେକ ଅଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟରେ ଆସୁଥିବା ନ ଦେଖି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୃତ୍ୟୁର ସ୍ୱାଦ ଚଖିବେ ନାହିଁ। ମାଥିଉ 16:21–28.

ଯେ ଜୟୀ ହୁଏ, ମୁଁ ତାହାକୁ ମୋର ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ଗୋଟିଏ ସ୍ତମ୍ଭ କରିଦେବି, ଏବଂ ସେ ଆଉ କେବେ ବାହାରକୁ ଯିବ ନାହିଁ; ଏବଂ ମୁଁ ତାହାର ଉପରେ ମୋର ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନାମ, ଏବଂ ମୋର ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସହରର ନାମ, ଯାହା ନୂତନ ଯିରୂଶାଲେମ, ଯାହା ମୋର ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖରୁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଅବତରଣ କରେ, ଲେଖିବି; ଏବଂ ମୁଁ ତାହାର ଉପରେ ମୋର ନୂତନ ନାମ ମଧ୍ୟ ଲେଖିବି। ଯାହାର କାନ ଅଛି, ସେ ଆତ୍ମା କଳିସିଆମାନଙ୍କୁ କ’ଣ କହୁଛନ୍ତି, ତାହା ଶୁଣୁ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 3:12, 13.

ଦେଖ, ମୁଁ ଦ୍ୱାରରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ କଢ଼ା ମାରୁଛି; ଯଦି କେହି ମୋର ସ୍ୱର ଶୁଣି ଦ୍ୱାର ଖୋଲେ, ତେବେ ମୁଁ ତାହାଙ୍କ ପାଖକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି, ଏବଂ ତାହାଙ୍କ ସହିତ ଭୋଜନ କରିବି, ଓ ସେ ମୋ ସହିତ। ଯେ ଜୟୀ ହୁଏ, ମୁଁ ତାହାଙ୍କୁ ମୋର ସିଂହାସନରେ ମୋ ସହିତ ବସିବାକୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରିବି, ଯେପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଜୟୀ ହୋଇଛି ଏବଂ ମୋର ପିତାଙ୍କ ସିଂହାସନରେ ତାଙ୍କ ସହିତ ବସିଛି। ଯାହାର କାନ ଅଛି, ସେ ଶୁଣୁ, ଆତ୍ମା ମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କୁ କ’ଣ କୁହୁଛନ୍ତି। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 3:20–22।

ଆମେ ପାପମାନଙ୍କରେ ମୃତ ଥିବାବେଳେ ସୁଦ୍ଧା, ସେ ଆମକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ର ଜୀବିତ କରିଅଛନ୍ତି, (କୃପାଦ୍ୱାରା ତୁମେମାନେ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଅଛ) ଏବଂ ସେ ଆମକୁ ଏକତ୍ର ଉତ୍ଥାପିତ କରିଅଛନ୍ତି, ଓ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଯୀଶୁଙ୍କରେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ସ୍ଥାନମାନଙ୍କରେ ଏକତ୍ର ବସାଇଅଛନ୍ତି। ଏଫିସୀୟ 2:5, 6.

ମଣିଷ ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ଲାଭ କରିଥାଇଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ସେ ନିଜ ପ୍ରାଣକୁ ହରାଇଦେଇ, ତେବେ ସେ କ’ଣ ଲାଭ ପାଇବ? କିମ୍ବା ମଣିଷ ନିଜ ପ୍ରାଣର ବିନିମୟରେ କ’ଣ ଦେଇପାରିବ? କାରଣ ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କର ମହିମାରେ ନିଜ ଦୂତମାନଙ୍କ ସହିତ ଆସିବେ; ଏବଂ ସେତେବେଳେ ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣିଷକୁ ତାଙ୍କ କର୍ମାନୁସାରେ ପୁରସ୍କାର ଦେବେ। ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ କହୁଛି, ଏଠାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିବାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେତେକ ଏମିତି ଅଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ମୃତ୍ୟୁର ସ୍ୱାଦ ନ ଚାଖିବେ, ଯାଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ଆସୁଥିବା ଦେଖିନଥିବେ। ମାଥିଉ 16:26–28।

ଏବଂ ଛଅ ଦିନ ପରେ ଯୀଶୁ ପିତର, ଯାକୁବ, ଏବଂ ତାହାଙ୍କ ଭାଇ ଯୋହନଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇ, ସେମାନଙ୍କୁ ଅଲଗାରେ ଗୋଟିଏ ଉଚ୍ଚ ପର୍ବତକୁ ନେଇଗଲେ। ଏବଂ ସେ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରୂପାନ୍ତରିତ ହେଲେ; ତାଙ୍କ ମୁହଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କ ବସ୍ତ୍ର ଆଲୋକ ପରି ଧଳା ହେଲା। ଏବଂ ଦେଖ, ମୋଶା ଓ ଏଲୀୟ ସେମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଇ ତାଙ୍କ ସହିତ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁଥିଲେ। ତେବେ ପିତର ଉତ୍ତର ଦେଇ ଯୀଶୁଙ୍କୁ କହିଲେ, ପ୍ରଭୁ, ଆମ ପାଇଁ ଏଠାରେ ରହିବା ଭଲ; ଯଦି ତୁମ ଇଚ୍ଛା, ତେବେ ଆମେ ଏଠାରେ ତିନୋଟି ତମ୍ବୁ ତିଆରି କରିବା; ଗୋଟିଏ ତୁମ ପାଇଁ, ଗୋଟିଏ ମୋଶାଙ୍କ ପାଇଁ, ଏବଂ ଗୋଟିଏ ଏଲୀୟଙ୍କ ପାଇଁ। ସେ ଯେତେବେଳେ ଆହୁରି କହୁଥିଲେ, ଦେଖ, ଗୋଟିଏ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମେଘ ସେମାନଙ୍କୁ ଆବୃତ କଲା; ଏବଂ ଦେଖ, ସେହି ମେଘରୁ ଗୋଟିଏ ସ୍ୱର ହେଲା, ଯେ କହିଲା, ଏହି ମୋର ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର, ଯାହାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ; ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣ। ଏହା ଶୁଣି ଶିଷ୍ୟମାନେ ମୁହଁମାଡ଼ି ପଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ଯୀଶୁ ନିକଟକୁ ଆସି ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି କହିଲେ, ଉଠ, ଏବଂ ଭୟ କରିବାନି। ତେବେ ସେମାନେ ନିଜ ଆଖି ଉପରକୁ ଉଠାଇ ଦେଖିଲେ ଯେ ଯୀଶୁ ଛଡ଼ା ଆଉ କାହାକୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ। ଏବଂ ସେମାନେ ପର୍ବତରୁ ତଳକୁ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ଯୀଶୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଇ କହିଲେ, ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର ମୃତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏହି ଦର୍ଶନ କାହାକୁ କୁହିବା ନାହିଁ। ତାହାପରେ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ପଚାରି କହିଲେ, ତେବେ ଶାସ୍ତ୍ରୀମାନେ କାହିଁକି କହନ୍ତି ଯେ ଏଲୀୟ ପ୍ରଥମେ ଆସିବା ଆବଶ୍ୟକ? ଯୀଶୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, ଏଲୀୟ ନିଶ୍ଚୟ ପ୍ରଥମେ ଆସିବେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ବିଷୟ ପୁନଃସ୍ଥାପିତ କରିବେ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ କହୁଛି, ଏଲୀୟ ଆଗରୁ ଆସିସାରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଲେ ନାହିଁ, ବରଂ ନିଜମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛାମତେ ତାଙ୍କ ସହିତ କରିଛନ୍ତି। ସେହିପରି ମନୁଷ୍ୟପୁତ୍ର ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ହସ୍ତରେ ଦୁଃଖଭୋଗ କରିବେ। ତାହାପରେ ଶିଷ୍ୟମାନେ ବୁଝିଲେ ଯେ ସେ ଯୋହନ ବପ୍ତିସ୍ମାଦାତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ସେମାନଙ୍କୁ କହୁଥିଲେ। ମାଥିଉ 17:1–13.

ଏବଂ ମୁଁ ଦାନିଏଲ ଏକା ଏହି ଦର୍ଶନ ଦେଖିଲି; କାରଣ ଯେ ପୁରୁଷମାନେ ମୋ ସହିତ ଥିଲେ ସେମାନେ ଦର୍ଶନଟି ଦେଖିଲେ ନାହିଁ; ତଥାପି ଏକ ମହା କମ୍ପନ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା, ଯେପରି ସେମାନେ ପଳାଇ ଯାଇ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଲୁଚାଇଲେ। ଏହିପରି ମୁଁ ଏକା ରହିଗଲି, ଏବଂ ଏହି ମହାନ ଦର୍ଶନ ଦେଖିଲି, ଏବଂ ମୋରେ କୌଣସି ଶକ୍ତି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଲା ନାହିଁ; କାରଣ ମୋର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ମୋରେ ବିକୃତିରେ ପରିଣତ ହେଲା, ଏବଂ ମୁଁ କୌଣସି ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିପାରିଲି ନାହିଁ। ତଥାପି ମୁଁ ତାଙ୍କର ବାକ୍ୟର ଧ୍ୱନି ଶୁଣିଲି; ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ତାଙ୍କର ବାକ୍ୟର ଧ୍ୱନି ଶୁଣିଲି, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ମୋର ମୁହଁ ନିମ୍ନକୁ କରି ଭୂମି ଉପରେ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ପଡ଼ିଥିଲି। ଆଉ ଦେଖ, ଗୋଟିଏ ହାତ ମୋତେ ସ୍ପର୍ଶ କଲା, ଯାହା ମୋତେ ମୋର ଘୁଁଡ଼ି ଓ ହାତର ତଳୁଆ ଉପରେ ଉଠାଇ ବସାଇଲା। ଏବଂ ସେ ମୋତେ କହିଲେ, ହେ ଦାନିଏଲ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ପୁରୁଷ, ମୁଁ ତୋତେ ଯେ ବାକ୍ୟ କହୁଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବୁଝ, ଏବଂ ସିଧା ହୋଇ ଠିଆ ହେଅ; କାରଣ ଏବେ ମୁଁ ତୋର ନିକଟକୁ ପଠାଯାଇଛି। ଏବଂ ସେ ମୋ ପ୍ରତି ଏହି ବାକ୍ୟ କହିସାରିଲାପରେ, ମୁଁ କମ୍ପିତ ହୋଇ ଠିଆ ହେଲି। ପରେ ସେ ମୋତେ କହିଲେ, ହେ ଦାନିଏଲ, ଭୟ କରିନାହଁ; କାରଣ ତୁମେ ବୁଝିବା ପାଇଁ ନିଜ ହୃଦୟ ଲଗାଇଥିବା ପ୍ରଥମ ଦିନରୁ, ଏବଂ ନିଜ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନିଜକୁ ନମ୍ର କରିଥିବାରୁ, ତୁମର ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଶୁଣାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ତୁମର ବାକ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ନିମନ୍ତେ ମୁଁ ଆସିଛି। ଦାନିଏଲ 10:7–12.

“ରୂପାନ୍ତର ପର୍ବତ ଉପରେ ମୋଶା ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପାପ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଉପରେ ଜୟର ସାକ୍ଷୀ ଥିଲେ। ସେ ଧର୍ମୀମାନଙ୍କର ପୁନରୁତ୍ଥାନ ସମୟରେ ସମାଧିରୁ ବାହାରି ଆସିବେ ଯେମାନେ, ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲେ। ଏଲିୟା, ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁକୁ ନ ଦେଖି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠା ନିଆଯାଇଥିଲେ, ସେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଜୀବିତ ରହିବେ ଯେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନ ସମୟରେ, ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲେ; ଏବଂ ଯେମାନେ ‘ଏକ କ୍ଷଣରେ, ଚକ୍ଷୁପଟଳର ନିମିଷେ, ଶେଷ ତୂରୀଧ୍ୱନି ସମୟରେ’ ‘ପରିବର୍ତ୍ତିତ’ ହେବେ; ଯେତେବେଳେ ‘ଏହି ମରଣଶୀଳତାକୁ ଅମରତ୍ୱ ପରିଧାନ କରିବାକୁ ପଡିବ,’ ଏବଂ ‘ଏହି କ୍ଷୟଶୀଳତାକୁ ଅକ୍ଷୟତା ପରିଧାନ କରିବାକୁ ପଡିବ।’ 1 Corinthians 15:51–53. ଯୀଶୁ ସ୍ୱର୍ଗର ଆଲୋକରେ ପରିଧାନିତ ହୋଇଥିଲେ, ଯେପରି ସେ ‘ପାପ ବିନା ପରିତ୍ରାଣ ନିମନ୍ତେ’ ‘ଦ୍ୱିତୀୟଥର’ ଆସିବାବେଳେ ପ୍ରକାଶିତ ହେବେ। କାରଣ ସେ ‘ପବିତ୍ର ଦୂତମାନଙ୍କ ସହିତ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ମହିମାରେ’ ଆସିବେ। Hebrews 9:28; Mark 8:38. ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ତାରକଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଏବେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା। ପର୍ବତ ଉପରେ ଭବିଷ୍ୟତର ମହିମାମୟ ରାଜ୍ୟଟି କ୍ଷୁଦ୍ର ରୂପରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଥିଲା,—ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ରାଜା, ମୋଶା ପୁନରୁତ୍ଥିତ ସନ୍ତମାନଙ୍କର ପ୍ରତିନିଧି, ଏବଂ ଏଲିୟା ରୂପାନ୍ତରିତମାନଙ୍କର ପ୍ରତିନିଧି।” The Desire of Ages, 421.

“ମୁଁ ଗୋଟିଏ ଦଳକୁ ଦେଖିଲି, ସେମାନେ ଭଲଭାବେ ସୁରକ୍ଷିତ ଓ ଦୃଢ଼ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, ଏବଂ ଯେମାନେ ସଭାର ସ୍ଥାପିତ ବିଶ୍ୱାସକୁ ଅସ୍ଥିର କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କୌଣସି ସମର୍ଥନ ଦେଉନଥିଲେ। ପରମେଶ୍ୱର ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମତି ସହିତ ଦେଖିଲେ। ମୋତେ ତିନୋଟି ପଦକ୍ରମ ଦେଖାଯାଇଲା—ପ୍ରଥମ, ଦ୍ୱିତୀୟ, ଓ ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା। ମୋ ସହଗାମୀ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତ କହିଲେ, ‘ଯେ କେହି ଏହି ବାର୍ତ୍ତାମାନଙ୍କରୁ ଗୋଟିଏ ଖଣ୍ଡକୁ ସରାଇବ କିମ୍ବା ଗୋଟିଏ ପିନ୍‌କୁ ହଲାଇବ, ତାହାଙ୍କ ପାଇଁ ହାୟ। ଏହି ବାର୍ତ୍ତାମାନଙ୍କର ସତ୍ୟ ବୁଝାମଣା ଜୀବନମୂଳକ ଗୁରୁତ୍ୱର। ଆତ୍ମାମାନଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ କିପରି ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ, ତାହାର ଉପରେ ଝୁଲିରହିଛି।’ ପୁନର୍ବାର ମୋତେ ଏହି ବାର୍ତ୍ତାମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ନମାଇ ଆଣାଗଲା, ଏବଂ ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ଅନୁଭବ କେତେ ମହଙ୍ଗା ମୂଲ୍ୟରେ ଅର୍ଜନ କରିଥିଲେ। ସେହିଟି ବହୁତ ଦୁଃଖଭୋଗ ଓ ତୀବ୍ର ସଂଘର୍ଷ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ପରମେଶ୍ୱର ସେମାନଙ୍କୁ ପଦେ ପଦେ ଆଗେଇ ନେଇଥିଲେ, ଶେଷରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ଦୃଢ଼, ଅଚଳ ମଞ୍ଚ ଉପରେ ସ୍ଥାପିତ କରିଦେଇଥିଲେ। ମୁଁ ଦେଖିଲି, କିଛି ବ୍ୟକ୍ତି ସେହି ମଞ୍ଚର ନିକଟକୁ ଆସି ତାହାର ଭିତ୍ତିକୁ ପରୀକ୍ଷା କଲେ। କିଛି ଲୋକ ଆନନ୍ଦରେ ତୁରନ୍ତ ତାହା ଉପରେ ପଦାର୍ପଣ କଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ ଭିତ୍ତିର ଦୋଷ ଖୋଜିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେମାନେ ଚାହୁଁଥିଲେ ଯେ ତାହାରେ ସୁଧାର କରାଯାଉ; ତେବେ ମଞ୍ଚଟି ଅଧିକ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ, ଏବଂ ଲୋକମାନେ ଅଧିକ ସୁଖୀ ହେବେ। କିଛି ଲୋକ ମଞ୍ଚରୁ ତଳେ ନାମି ତାହାକୁ ପରୀକ୍ଷା କରି କହିଲେ ଯେ ଏହା ଭୁଲ୍‌ଭାବେ ପତିତ ହୋଇଛି। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତେ ସେହି ମଞ୍ଚ ଉପରେ ଦୃଢ଼ଭାବେ ଅଟଳ ରହିଲେ ଏବଂ ଯେମାନେ ତଳକୁ ନାମିଯାଇଥିଲେ ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଅଭିଯୋଗ ବନ୍ଦ କରିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ; କାରଣ ପରମେଶ୍ୱର ଥିଲେ ପ୍ରଧାନ ନିର୍ମାତା, ଏବଂ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ବିପକ୍ଷରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସେହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ କାର୍ଯ୍ୟର ବୃତ୍ତାନ୍ତ କହିଲେ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି ଦୃଢ଼ ମଞ୍ଚ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇଆସିଥିଲା; ଏବଂ ଏକତାରେ ସେମାନେ ନିଜ ନୟନ ସ୍ୱର୍ଗ ଦିଗକୁ ଉଠାଇ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମହିମାନ୍ୱିତ କଲେ। ଏହାର ପ୍ରଭାବରେ, ଯେମାନେ ଅଭିଯୋଗ କରିଥିଲେ ଏବଂ ମଞ୍ଚ ଛାଡ଼ିଯାଇଥିଲେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କିଛିଜଣ ନମ୍ର ମୁହଁମଣ୍ଡଳ ସହିତ ପୁନର୍ବାର ତାହା ଉପରେ ଆସି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।”

“ମୁଁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଆଗମନର ଘୋଷଣା ପ୍ରତି ପୁନର୍ବାର ନିର୍ଦ୍ଦିଶ୍ଟ ହେଲି। ଏଲିୟାଙ୍କ ଆତ୍ମା ଓ ଶକ୍ତିରେ ଯୋହନଙ୍କୁ ଯୀଶୁଙ୍କ ପଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ପାଇଁ ପଠାଯାଇଥିଲା। ଯେମାନେ ଯୋହନଙ୍କ ସାକ୍ଷ୍ୟକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଯୀଶୁଙ୍କ ଶିକ୍ଷାରୁ କୌଣସି ଲାଭ ପାଇନଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଗମନକୁ ପୂର୍ବରୁ ଜଣାଇଥିବା ବାର୍ତ୍ତା ପ୍ରତି ସେମାନଙ୍କ ବିରୋଧ ସେମାନଙ୍କୁ ଏମିତି ଏକ ସ୍ଥିତିରେ ରଖିଦେଇଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ମେଶିହା ଥିଲେ ବୋଲି ସର୍ବାଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରମାଣକୁ ସେମାନେ ସହଜରେ ଗ୍ରହଣ କରିପାରୁନଥିଲେ। ଶୟତାନ ଯୋହନଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିବାମାନଙ୍କୁ ଆଉ ଅଧିକ ଦୂରକୁ ନେଇଗଲା, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରି କ୍ରୁଶରେ ବିଧ୍ଧ କଲେ। ଏହା କରି ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଏମିତି ଏକ ସ୍ଥିତିରେ ରଖିଦେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପେନ୍ତେକୋଷ୍ଟ ଦିନର ଆଶୀର୍ବାଦକୁ ସେମାନେ ଗ୍ରହଣ କରିପାରୁନଥିଲେ; ସେହି ଆଶୀର୍ବାଦ ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନରେ ପ୍ରବେଶର ପଥ ଶିଖାଇଥାନ୍ତା। ମନ୍ଦିରର ପର୍ଦ୍ଦା ଛିଣ୍ଡିଯିବା ଏହା ଦର୍ଶାଇଲା ଯେ ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କର ବଳିଦାନ ଓ ବିଧିବିଧାନ ଆଉ ଗ୍ରହଣ କରାଯିବ ନାହିଁ। ମହାନ ବଳିଦାନ ଅର୍ପିତ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ତାହା ଗ୍ରହୀତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ପେନ୍ତେକୋଷ୍ଟ ଦିନରେ ଅବତରଣ କରିଥିବା ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କର ମନକୁ ପୃଥିବୀସ୍ଥ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନରୁ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନକୁ ନେଇଗଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଯୀଶୁ ନିଜ ରକ୍ତଦ୍ୱାରା ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ, ଯେଣେକି ସେ ନିଜ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତର ଫଳଶ୍ରୁତିଗୁଡ଼ିକ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ଭର୍ଷିତ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯିହୂଦୀମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନ୍ଧକାରରେ ରହିଗଲେ। ମୋକ୍ଷର ଯୋଜନା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସେମାନେ ଯେତେକି ଆଲୋକ ପାଇପାରୁଥାନ୍ତେ, ସେ ସମସ୍ତ ଆଲୋକ ସେମାନେ ହରାଇଦେଲେ, ଏବଂ ତଥାପି ନିଜମାନଙ୍କର ନିଷ୍ଫଳ ବଳିଦାନ ଓ ନିବେଦନଗୁଡ଼ିକରେ ଭରସା କରୁଥିଲେ। ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନ ପୃଥିବୀସ୍ଥ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନର ସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲା, ତଥାପି ସେମାନଙ୍କର ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନ ସମ୍ବନ୍ଧରେ କୌଣସି ଜ୍ଞାନ ନଥିଲା। ଏହିକାରଣରୁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ମଧ୍ୟସ୍ଥତାରୁ ସେମାନେ କୌଣସି ଲାଭ ପାଇପାରୁନଥିଲେ।”

“ଅନେକେ ଯିହୁଦୀମାନେ କ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରି କ୍ରୁଶରେ ବିଧ୍ଧ କରିଥିବା ପଥକୁ ଭୟଭୀତତାରେ ଚାହିଁ ଦେଖନ୍ତି; ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଲଜ୍ଜାଜନକ ନିର୍ଯାତନାର ଇତିହାସ ପଢ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ଭାବନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି, ଏବଂ ପିତରଙ୍କ ପରି ତାଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିନଥାନ୍ତେ, କିମ୍ବା ଯିହୁଦୀମାନଙ୍କ ପରି ତାଙ୍କୁ କ୍ରୁଶରେ ବିଧ୍ଧ କରିନଥାନ୍ତେ। କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ପଢ଼ୁଥିବା ଈଶ୍ୱର, ସେମାନେ ଯୀଶୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଅନୁଭବ କରୁଥିବା ବୋଲି ଦାବି କରିଥିବା ସେହି ପ୍ରେମକୁ ପରୀକ୍ଷାରେ ଆଣିଛନ୍ତି। ପ୍ରଥମ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାର ଗ୍ରହଣକୁ ସମଗ୍ର ସ୍ୱର୍ଗ ଗଭୀରତମ ଆଗ୍ରହରେ ନିରୀକ୍ଷଣ କରୁଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଅନେକେ, ଯେମାନେ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କରୁଥିଲେ, ଏବଂ କ୍ରୁଶର କାହାଣୀ ପଢ଼ିବାବେଳେ ଅଶ୍ରୁପାତ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଆଗମନର ଏହି ଶୁଭ ସମ୍ବାଦକୁ ଉପହାସ କଲେ। ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ସେହି ବାର୍ତ୍ତାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାର ପରିବର୍ତ୍ତେ, ଏହାକୁ ଏକ ଭ୍ରମ ବୋଲି ଘୋଷଣା କଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରକାଶକୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିବାମାନଙ୍କୁ ଘୃଣା କଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କରୁ ବାହାର କରିଦେଲେ। ଯେମାନେ ପ୍ରଥମ ବାର୍ତ୍ତାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ, ସେମାନେ ଦ୍ୱିତୀୟ ବାର୍ତ୍ତାରୁ କୌଣସି ଲାଭ ପାଇପାରିଲେ ନାହିଁ; ଏବଂ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଘୋଷଣାରୁ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଲାଭାନ୍ୱିତ ହେଲେ ନାହିଁ, ଯାହା ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ପବିତ୍ରଧାମର ଅତିପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ବିଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା ଯୀଶୁଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାକୁ ଥିଲା। ଏବଂ ପୂର୍ବର ଏହି ଦୁଇ ବାର୍ତ୍ତାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରି ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ବୁଝାମଣାକୁ ଏପରି ଅନ୍ଧକାରମୟ କରିଦେଇଛନ୍ତି ଯେ, ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାରେ, ଯାହା ଅତିପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ପଥ ଦେଖାଏ, ସେମାନେ କୌଣସି ଆଲୋକ ଦେଖିପାରୁନାହାନ୍ତି। ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ଯେପରି ଯିହୁଦୀମାନେ ଯୀଶୁଙ୍କୁ କ୍ରୁଶରେ ବିଧ୍ଧ କରିଥିଲେ, ସେପରି ନାମମାତ୍ର ମଣ୍ଡଳୀମାନେ ଏହି ବାର୍ତ୍ତାଗୁଡ଼ିକୁ କ୍ରୁଶରେ ବିଧ୍ଧ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ତେଣୁ ଅତିପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଯିବାର ପଥ ସମ୍ପର୍କରେ ସେମାନଙ୍କର କୌଣସି ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେଠାରେ ଯୀଶୁଙ୍କ ମଧ୍ୟସ୍ଥତାରୁ ସେମାନେ କୌଣସି ଲାଭ ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଯିହୁଦୀମାନଙ୍କ ପରି, ଯେମାନେ ନିର୍ଥକ ବଳିଦାନ ଅର୍ପଣ କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେ ସ୍ଥାନକୁ ଯୀଶୁ ଛାଡ଼ି ଯାଇଛନ୍ତି, ସେହି କକ୍ଷକୁ ନିଜମାନଙ୍କର ନିର୍ଥକ ପ୍ରାର୍ଥନା ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି; ଏବଂ ଶୈତାନ, ଏହି ପ୍ରତାରଣାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଧାର୍ମିକ ଚରିତ୍ର ଧାରଣ କରେ, ଏବଂ ଏହି ସ୍ୱୀକାରୋକ୍ତ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିଆନମାନଙ୍କର ମନକୁ ନିଜ ପାଖକୁ ନେଇଯାଏ, ନିଜ ଶକ୍ତି, ନିଜ ଚିହ୍ନ, ଏବଂ ମିଥ୍ୟା ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଫାନ୍ଦରେ ଦୃଢ଼ଭାବେ ବାନ୍ଧି ରଖିବା ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ। କେହିଙ୍କୁ ସେ ଏକ ପ୍ରକାରରେ ପ୍ରତାରଣା କରେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ପ୍ରକାରରେ। ବିଭିନ୍ନ ମନକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭ୍ରମ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛି। କେହି ଗୋଟିଏ ପ୍ରତାରଣାକୁ ଭୟଭୀତତାରେ ଚାହିଁ ଦେଖନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ସହଜରେ ଅନ୍ୟଟିକୁ ଗ୍ରହଣ କରିନେଉଛନ୍ତି। ଶୈତାନ କେହିଙ୍କୁ ଆତ୍ମାବାଦ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତାରଣା କରେ। ସେ ଆଲୋକର ଦୂତରୂପେ ମଧ୍ୟ ଆସେ ଏବଂ ମିଥ୍ୟା ସଂସ୍କାର ଆନ୍ଦୋଳନମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ସମଗ୍ର ଦେଶରେ ନିଜ ପ୍ରଭାବ ପ୍ରସାର କରେ। ମଣ୍ଡଳୀମାନେ ଉଲ୍ଲସିତ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ଭାବନ୍ତି ଯେ ଈଶ୍ୱର ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅଦ୍ଭୁତଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଏହା ଅନ୍ୟ ଏକ ଆତ୍ମାର କାର୍ଯ୍ୟ। ଏହି ଉତ୍ତେଜନା ଶାନ୍ତ ହୋଇଯିବ ଏବଂ ଜଗତ ଓ ମଣ୍ଡଳୀକୁ ପୂର୍ବପେକ୍ଷା ଅଧିକ ଦୁରବସ୍ଥାରେ ଛାଡ଼ିଯିବ।”

“ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ନାମମାତ୍ର ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଓ ପତିତ କଳିସିଆମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ ସନ୍ତାନମାନେ ଅଛନ୍ତି; ଏବଂ ମହାମାରୀମାନେ ଢାଳାଯିବା ପୂର୍ବରୁ, ସେବକମାନେ ଓ ଲୋକମାନେ ଏହି କଳିସିଆମାନଙ୍କରୁ ଡାକି କାଢ଼ାଯିବେ ଏବଂ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦସହ ଏହି ସତ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବେ। ଶୟତାନ ଏହା ଜାଣେ; ଏବଂ ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତର ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରର ଆହ୍ୱାନ ଦିଆଯିବା ପୂର୍ବରୁ, ସେ ଏହି ଧାର୍ମିକ ଗୋଷ୍ଠୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଉତ୍ତେଜନା ସୃଷ୍ଟି କରେ, ଯେପରି ସତ୍ୟକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିବାମାନେ ଭାବିବେ ଯେ ପରମେଶ୍ୱର ସେମାନଙ୍କ ସହ ଅଛନ୍ତି। ସେ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠମାନଙ୍କୁ ଠକାଇବାକୁ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଏପରି ଭାବିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରିବାକୁ ଆଶା କରେ ଯେ ପରମେଶ୍ୱର ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କଳିସିଆମାନଙ୍କ ପକ୍ଷରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଆଲୋକ ପ୍ରକାଶିତ ହେବ, ଏବଂ ଯେମାନେ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ପତିତ କଳିସିଆମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ବାହାରିଆସିବେ ଏବଂ ଅବଶିଷ୍ଟମାନଙ୍କ ସହ ନିଜମାନଙ୍କ ସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କରିବେ।” Early Writings, 258–261.