ଦାନିଏଲଙ୍କ ପୁସ୍ତକ — ସଂଖ୍ୟା ତେଇଶି

ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ ଚିହ୍ନଟ କରିଥିଲେ ଯେ, ଯେତେବେଳେ ନ୍ୟୁୟର୍କ ସିଟିର ବିଶାଳ ଭବନଗୁଡ଼ିକ ଧ୍ୱସ୍ତ କରାଯିବ, ସେତେବେଳେ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଅଠାରୋ ଅଧ୍ୟାୟ, ଏକରୁ ତିନି ପଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୂରଣ ହେବ।

୨୦୦୧ ମସିହା ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୧ ତାରିଖ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ପୃଥିବୀର “ରାଜାମାନେ” ଆଗରୁହିଁ ରୋମୀୟ କଳିସିଆ ସହ ବ୍ୟଭିଚାର କରିସାରିଥିଲେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ବିଶ୍ୱଯୁଦ୍ଧ ପରେ, ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ହ୍ୟାରି ଏସ୍. ଟ୍ରୁମାନ୍ ପ୍ରଥମଥର ପାଇଁ, ୧୯୫୧ ମସିହାରେ, ଭାଟିକାନକୁ ଜଣେ ରାଜଦୂତ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ପାପଶାସନ ସହ ଏକ ରାଜନୈତିକ ସମ୍ପର୍କ ଗଠନ କରିବାର ତାଙ୍କର ଚେଷ୍ଟା ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର କଂଗ୍ରେସ୍‌ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରାଗଲା, କିନ୍ତୁ ଦଶକ ପରେ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ରୋନାଲ୍ଡ ରିଗାନ୍ ୧୯୮୪ ମସିହାରେ ଭାଟିକାନକୁ ଜଣେ ରାଜଦୂତ ନିଯୁକ୍ତ କଲାବେଳେ ତେଣୁ ହେଲା ନାହିଁ। ୨୦୦୧ ମସିହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତୂରର ବେଶ୍ୟା ସହ କୂଟନୀତିକ ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପନ କରି, ସମସ୍ତ ଜାତି ଭାଟିକାନ ସହ ବ୍ୟଭିଚାର କରିଥିଲେ।

ସେପ୍ଟେମ୍ବର 11, 2001 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ “ଜାତିମାନେ” ତାଙ୍କର ବ୍ୟଭିଚାରର କ୍ରୋଧର ମଦ୍ୟ ପିଇଥିଲେ। ବାବିଲୋନର ମଦ୍ୟ ପାପାସୀ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ତୁତ ବିଭିନ୍ନ ସମସ୍ତ ମିଥ୍ୟା ଶିକ୍ଷାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ପଦ୍ୟଗୁଡ଼ିକରେ ଯେ ବିଶେଷ ପ୍ରକାରର ମଦ୍ୟ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି, ସେହିଟି ହେଉଛି ତାଙ୍କର ବ୍ୟଭିଚାରର କ୍ରୋଧର ମଦ୍ୟ। ପାପାସୀର କ୍ରୋଧ ହେଉଛି ସେ ଯେମାନଙ୍କ ସହିତ ଅସମ୍ମତ ଥାଏ, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ତାହାର ନିର୍ଯାତନା। ସେ ରାଜ୍ୟଶକ୍ତିକୁ ନିଜର ଅଶୁଚି କାମ କରାଇବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରି ଏହି ନିର୍ଯାତନା ସାଧନ କରେ। ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧର ମଦ୍ୟ ହେଉଛି ତ୍ରୁଟିର ସେହି ବିଶେଷ ପାତ୍ର, ଯାହା ସେ ଯେମାନଙ୍କୁ ଧର୍ମବିରୋଧୀ ବୋଲି ମନେ କରେ, ସେମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ରାଜ୍ୟକୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିବାର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

୧୮୪୦ ମସିହା ଅଗଷ୍ଟ ୧୧ ରୁ ୧୮୪୪ ମସିହା ଅକ୍ଟୋବର ୨୨ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ସମୟାବଧିରେ, ମିଲେରାଇଟ୍ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ—ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ଧକାର ଯୁଗରୁ ଡାକି ବାହାର କରାଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ସେତେବେଳେ ରୋମର କନ୍ୟାମାନଙ୍କରେ ପରିଣତ ହୋଇଥିବା ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଚର୍ଚ୍ଚଗୁଡ଼ିକଠାରୁ ପୃଥକ୍ କରାଯାଇଥିଲେ—ସେମାନେ ନୂତନଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ପୃଥିବୀ-ପଶୁ ଉପରେ ସତ୍ୟ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ଶିଙ୍ଗରେ ପରିଣତ ହେଲେ। ପିତର ସେହି ନୂତନଭାବେ ଚୟିତ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କର ଏକ ଜାତି ଭାବରେ ଲକ୍ଷଣଗୁଡ଼ିକ ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି।

୨୦୦୧ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୧ ତାରିଖ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁହିଁ, ସେଭେନ୍ଥ-ଡେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ କଳିସିଆ ଯେମାନଙ୍କୁ ସେ ବିଧର୍ମୀ ବୋଲି ମନେ କରୁଥିଲା, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ପାଇଁ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ସରକାରର ରାଜନୈତିକ ସଂରଚନାକୁ ପୂର୍ବରୁହିଁ ଅବଳମ୍ବନ କରିଥିଲା, ଏବଂ ପ୍ରାୟସଃ ତାହାକୁ ବ୍ୟବହାର ମଧ୍ୟ କରିଥିଲା। ୨୦୦୧ ର ବହୁ ପୂର୍ବରୁହିଁ, ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନେ ବାବିଲୋନର ସେହି ବିଶେଷ ମଦ୍ୟରେ ପୂର୍ବରୁହିଁ ମତ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ଯାହା ରାଜ୍ୟଶକ୍ତିକୁ ବ୍ୟବହାର କରି ସେ ଯେମାନଙ୍କୁ ବିଧର୍ମୀ ବୋଲି ମନେ କରୁଥିଲା ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ପ୍ରତୀକିତ କରେ।

ଏଫ୍ରାଇମ୍ ଯେରୋବୋଆମଙ୍କ ବିଦ୍ରୋହ ଓ ଇସ୍ରାଏଲର ଉତ୍ତର ରାଜ୍ୟର ଏକ ପ୍ରତୀକ; ଏବଂ ଇଶାୟା ଅଠାଇଶ ଅଧ୍ୟାୟର ଆରମ୍ଭରେ ସପ୍ତମ-ଦିନୀୟ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ କଳିସିଆକୁ ଏଫ୍ରାଇମର ମତ୍ତମାନେ ବୋଲି ସମ୍ବୋଧନ କରନ୍ତି।

ତୃତୀୟ “ହାୟ” ୧୧ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୨୦୦୧ ରେ ଆସିଲା, ଏବଂ ଏହା “ମୁକୁଟ” ଉପରେ ଆସିଲା, ଯାହା “ଏଫ୍ରାଇମର ମଦ୍ୟପମାନଙ୍କ” ନେତୃତ୍ୱକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଏହା ଇନ୍ଧନରେ ପୁର୍ଣ୍ଣ ଥିବା ବିମାନ ଦ୍ୱାରା ମେରିଲ୍ୟାଣ୍ଡରେ ଥିବା ମଣ୍ଡଳୀର ମୁଖ୍ୟାଳୟ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଏହା ସେମାନଙ୍କର ଏହି ଅସମର୍ଥତାକୁ ଚିହ୍ନିତ କଲା ଯେ, ତୃତୀୟ “ହାୟ”ର ଇସ୍ଲାମର ଆଗମନ ହେଉଛି ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷାର ସନ୍ଦେଶର ଆରମ୍ଭ। ସେହି ସନ୍ଦେଶ ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ନିଜେ ଆରମ୍ଭ, ଯାହାକୁ ପ୍ରଘୋଷଣ କରିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ଦାବି କରନ୍ତି ଯେ ସେମାନଙ୍କୁ ଉଠାଇ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ସେମାନେ କେବଳ “ମୁକୁଟ” ଭାବେ, ଯାହା ନେତୃତ୍ୱକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଚିହ୍ନିତ ହୋଇନାହାନ୍ତି, ବରଂ “ଅହଂକାରର ମୁକୁଟ” ଭାବେ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଛନ୍ତି; ଏହିପରି ଭାବେ ହବକ୍କୂକ ଅଧ୍ୟାୟ ଦୁଇର ତର୍କବିତର୍କରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଓ ହେଉଥିବା ଉପାସକମାନଙ୍କର ଦୁଇ ଶ୍ରେଣୀ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏକୁ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଉଛି। ୧୧ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୨୦୦୧ ରେ, ହବକ୍କୂକଙ୍କର ପାହାରାଦାରମାନେ ଦ୍ୱାରରେ ହେଉଥିବା ଯୁଦ୍ଧରେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କଲେ।

ଯିରୁଶାଲେମର ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକ ସେହି ସ୍ଥାନ ଥିଲା ଯେଉଁଠାରେ ଯିରୁଶାଲେମର ଲୋକମାନଙ୍କର ପରସ୍ପର କ୍ରିୟାକଳାପ ସମ୍ପାଦିତ ହୁଏଥିଲା। ଦ୍ୱାରମାନଙ୍କ ପାଖରେ ହେଉଥିବା ଯୁଦ୍ଧ, ଯିଶାୟଙ୍କ ପୂର୍ବତନ ଅଧ୍ୟାୟର “ବିତର୍କ”କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହା ପୂର୍ବ ପବନର ଦିନରେ (ଇସ୍ଲାମର ଦିନରେ) ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଅନୁଛେଦରେ ହବକ୍କୂକଙ୍କ ଉପାସକମାନଙ୍କର ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଣୀକୁ ଦୁଇଟି ମୁକୁଟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି। ଏଫ୍ରାଇମର ମଦ୍ୟପମାନେ—ଯେଉଁମାନେ ସେହି ସମୟରେ ଯେମାନଙ୍କୁ ସେମାନେ ବିଧର୍ମୀ ବୋଲି ଗଣ୍ୟ କରିଥିଲେ ସେମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ନିଜମାନଙ୍କର ଯୁକ୍ତିକୁ ଜିତାଇବା ପାଇଁ ରାଜ୍ୟଶକ୍ତିକୁ ପୂର୍ବରୁ ହିଁ ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ—ସେମାନଙ୍କୁ ସେନାବାହିନୀମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ମୁକୁଟ ସହିତ ବିପରୀତ ରୂପେ ଦେଖାଯାଇଛି। ଯେତେବେଳେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ସେନାବାହିନୀମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଭାବେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଏ, ସେଥିରେ ତାଙ୍କ ସେନାବଳର ନେତା ଭାବେ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରତୀକତ୍ୱ ରହିଥାଏ। ଦ୍ୱାର ପାଖରେ ଥିବା ଯୁଦ୍ଧ, ସତ୍ୟ ଓ ମିଥ୍ୟା ଧର୍ମତତ୍ତ୍ୱ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ବିତର୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ସଂଘର୍ଷ ଅଟେ।

ଏଫ୍ରାୟିମର ମଦ୍ୟପମାନଙ୍କ ରୂପେ କେବଳ ଜେନେରାଲ୍ କନ୍ଫରେନ୍ସର ନେତୃତ୍ୱକୁ ହିଁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇନାହିଁ, ବରଂ ଯାଜକମାନେ (ପାଷ୍ଟରାଲ୍ ସେବକତ୍ୱ), ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାମାନେ (ଧର୍ମତତ୍ତ୍ୱବିଦ୍ ଓ ଶିକ୍ଷକମାନେ) ମଧ୍ୟ ମଦ୍ୟପାନର କାରଣରୁ ପଥଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ଯେପରି ଇଶାୟା ତାଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆରମ୍ଭିକ ପଦ୍ୟଗୁଡ଼ିକରେ କହିଛନ୍ତି, ଏହା ସମଗ୍ର କଳିସିୟାକୁ ସୂଚାଏ।

ପାପମୟ ଜାତି ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ଏବଂ ସେ ଏମିତି ସମୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଯାଇଛି ଯେଉଁଠାରେ ତାହାର ହୃଦୟ ଓ ମନକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିପାରୁଥିବା କୌଣସି ଉପଚାର ଆଉ ଦିଆଯାଇପାରେ ନାହିଁ। ଯିଶାୟା ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି ଯେ ମତ୍ତମାନେ ପଥରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯିରିମିୟା ସେହି ପଥକୁ “ପୁରୁଣା ପଥମାନ” ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି। ସେପ୍ଟେମ୍ବର 11, 2001 ରେ, ଶେଷ ବର୍ଷା ପଡ଼ିବା ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଏବଂ ଯିରିମିୟା ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି ଯେ ଯେତେବେଳେ ଆମେ ସେହି ପୁରୁଣା ପଥମାନରେ ଚାଲୁଥାଉ, ଯାହା ସେହି “ପଥ” ଯାହାରୁ ମତ୍ତମାନେ ବାହାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଆମେ ଶେଷ ବର୍ଷାର ବିଶ୍ରାମକୁ ପାଉ।

ଏଫ୍ରୟିମଙ୍କ ମତାଳାମାନେ ୧୧ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୨୦୦୧ ରେ ପଥଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇଗଲେ, ଏବଂ ୧୮୬୩ ମସିହାରେ, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ “ପୁରୁଣା ପଥଗୁଡ଼ିକୁ” ଅସ୍ୱୀକାର କରିବାର ପ୍ରକ୍ରିୟାର ଆରମ୍ଭ କଲେ, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ “ପଛକୁ ଫେରି” ଯାଇଥିଲେ। ସେହି “ପୁରୁଣା ପଥଗୁଡ଼ିକ” ମଧ୍ୟରେ ହିଁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷାର ବିଶ୍ରାମ ଓ ସତେଜତା ମିଳେ, ଏବଂ ସେହି ବର୍ଷା ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରୁ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ “ହାୟ” ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା। ଇସ୍ଲାମର ତୃତୀୟ “ହାୟ” ଏଫ୍ରୟିମଙ୍କ ଗର୍ବର ମୁକୁଟ ପାଇଁ ଅପରିଚିତ ରହିଲା, କାରଣ ସେମାନେ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀରେ ଇସ୍ଲାମର ଭୂମିକାକୁ ପରିଚୟ କରାଇଥିବା ଭିତ୍ତିସ୍ଥ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ କ୍ରମେ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଆସୁଥିଲେ। ଯିରିମିୟା ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି ଯେ ସେହି ସମୟରେ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରହରୀମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ଥାପନ କଲେ, ଯେମାନେ ହବକ୍କୂକଙ୍କ ପ୍ରହରୀମାନେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକର ଯୁଦ୍ଧରେ ଏଫ୍ରୟିମଙ୍କ ମତାଳାମାନଙ୍କୁ ଘୋଷଣା କଲେ ଯେ ସେମାନେ ତୁରୀର ଶବ୍ଦକୁ କର୍ଣ୍ଣପାତ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ୧୧ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୨୦୦୧ ରେ ଆସିଥିବା ତୃତୀୟ “ହାୟ” ହେଉଛି ସପ୍ତମ ତୁରୀ।

ଯିଶାୟା ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି ଯେ, “ସେମାନେ ମଦ୍ୟପାନ ଦ୍ୱାରା ପଥଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଦର୍ଶନରେ ଭୁଲ କରନ୍ତି, ବିଚାରରେ ଠୋକର ଖାନ୍ତି। କାରଣ ସମସ୍ତ ମେଜ ବାନ୍ତି ଓ ଅଶୁଚିତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେ କୌଣସି ସ୍ଥାନ ପରିଷ୍କାର ନାହିଁ।” 1863 ମସିହାରେ ପ୍ରବେଶ କରାଯାଇଥିବା ସେହି ଜାଲିଆତି ମେଜ, ଯାହା “ସାତ କାଳ”କୁ ହଟାଇଦେଇଥିଲା ଏବଂ ତାହା ସହ ଏକ ବ୍ୟାଖ୍ୟାତ୍ମକ ପ୍ରଚାରପତ୍ର ଯୋଗ କରିବାକୁ ଆବଶ୍ୟକ କରିଥିଲା, ହବକ୍କୂକଙ୍କ ଦୁଇଟି ପବିତ୍ର ମେଜର ଜାଲିଆତି ପ୍ରତିରୂପକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ; କିନ୍ତୁ ମଦ୍ୟପମାନେ ବ୍ୟବହାର କରିଥିବା ଏହି ଜାଲିଆତି “ମେଜଗୁଡ଼ିକ” ବାନ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏବଂ ସେମାନେ ଦର୍ଶନରେ ଭୁଲ କରନ୍ତି। ହବକ୍କୂକ ଓ ଯିରିମିୟଙ୍କ ପ୍ରହରୀମାନଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଥିଲା ଯେ, ପଦ୍ଧତି ବିଷୟକ ବିବାଦରେ ସେମାନେ “ଦର୍ଶନ”କୁ “ମେଜଗୁଡ଼ିକ” ଉପରେ ଲେଖିବେ; କିନ୍ତୁ ମଦ୍ୟପର ଜାଲିଆତି ମେଜଗୁଡ଼ିକ ଏକ ଭ୍ରାନ୍ତ ଦର୍ଶନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ।

ଏଫ୍ରାଇମର ମଦ୍ୟପମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ “ବିବାଦ”ର, ଅର୍ଥାତ୍ ଦ୍ୱାରର ଯୁଦ୍ଧର, ପ୍ରସଙ୍ଗ ହେଉଛି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ବ୍ୟବସ୍ଥା, ଯେପରି ପ୍ରଥମ ଓ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ସ୍ଥାପିତ ପଦ୍ଧତିବିଦ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି। ଅଧ୍ୟାୟ ଅଠାଇଶର ପ୍ରଥମ ଆଠ ପଦ୍ୟରେ ଯିଶାୟଙ୍କ ପରିଦୃଶ୍ୟ ସ୍ଥାପିତ ହେବା ପରେ, ସେ ତାହାପରେ ସେହି ପଦ୍ଧତିବିଦ୍ୟାକୁ ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି, ଯାହା ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷା ଅଟେ, ଏବଂ ବିଶେଷଭାବେ ମଦ୍ୟପମାନଙ୍କୁ “ଉପହାସକାରୀ ପୁରୁଷମାନେ, ଯେମାନେ ଶାସନ କରନ୍ତି” “ଯିରୁଶାଲେମରେ” ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି।

“ବିବାଦ” ଏଠାରେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନମାନଙ୍କର ଆଧାରରେ ପରିଭାଷିତ ହୋଇଛି: “ସେ କାହାକୁ ଜ୍ଞାନ ଶିଖାଇବ? ଏବଂ କାହାକୁ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ବୁଝାଇବ?” “କାହାକୁ” ବୋଲିଥିବା ଶବ୍ଦଟି ସମ୍ଭାବ୍ୟ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରୁଛି, କିନ୍ତୁ ବିଷୟଟି ହେଉଛି ସିଦ୍ଧାନ୍ତକୁ ବୁଝିବା, ଯାହା ଜ୍ଞାନ ଅଟେ। ଯେତେବେଳେ ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକର ମୁହର ଖୋଲାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଜ୍ଞାନର ବୃଦ୍ଧି ଘଟେ, ଯାହା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟର ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ବୃଦ୍ଧିପ୍ରାପ୍ତ ବୁଝାମଣାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। “ସିଦ୍ଧାନ୍ତ” ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଏକ ବିଶ୍ୱାସ, ନୀତି, ଶିକ୍ଷା, କିମ୍ବା ନିୟମମାନଙ୍କର ସମୁଦାୟ, ଯାହା ଏକ ବିଶେଷ ଚିନ୍ତାପଦ୍ଧତି କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନର ଏକ ସଂଗଠିତ ସମୁଦାୟ ଗଠନ କରେ। ବାଇବେଲୀୟ “ସିଦ୍ଧାନ୍ତ”ମାନଙ୍କୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ, ସେହି ଜ୍ଞାନ-ସମୁଦାୟକୁ ଗଠନ କରିବାରେ ଏକ ବାଇବେଲୀୟ ପଦ୍ଧତିର ଆବଶ୍ୟକତା ରହେ।

ପଦ୍ଧତିଟିକୁ ଏହିପରି ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି: “ଆଜ୍ଞା ଉପରେ ଆଜ୍ଞା, ଆଜ୍ଞା ଉପରେ ଆଜ୍ଞା; ପଙ୍କ୍ତି ଉପରେ ପଙ୍କ୍ତି, ପଙ୍କ୍ତି ଉପରେ ପଙ୍କ୍ତି; ଏଠାରେ ଅଳ୍ପ, ଏବଂ ସେଠାରେ ଅଳ୍ପ।” ଯେହି ପଦ୍ଧତି 11 ସେପ୍ଟେମ୍ବର, 2001 କୁ ତୃତୀୟ “ହାୟ”ର ଆଗମନ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲା, ସେହି ପଦ୍ଧତି ପ୍ରଥମ “ହାୟ”ର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ରେଖାକୁ ଦ୍ୱିତୀୟ “ହାୟ”ର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ରେଖା ସହ ଏକତ୍ର କରିବାର ଉପରେ ଆଧାରିତ, ଯାହା ତୃତୀୟ “ହାୟ”ର ରେଖା ପାଇଁ ଦୁଇଜଣ ସାକ୍ଷୀ ପ୍ରଦାନ କରେ। ସେହି ପଦ୍ଧତି ହେଉଛି ସେହି “ବିତର୍କ”ର ପରୀକ୍ଷା, ଯାହା ଉପାସକମାନଙ୍କର ଦୁଇଟି ଶ୍ରେଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, କାରଣ “ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବାକ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଜ୍ଞା ଉପରେ ଆଜ୍ଞା, ଆଜ୍ଞା ଉପରେ ଆଜ୍ଞା; ପଙ୍କ୍ତି ଉପରେ ପଙ୍କ୍ତି, ପଙ୍କ୍ତି ଉପରେ ପଙ୍କ୍ତି; ଏଠାରେ ଅଳ୍ପ, ଏବଂ ସେଠାରେ ଅଳ୍ପ ଥିଲା; ଯେପରି ସେମାନେ ଯାଆନ୍ତୁ, ପଛକୁ ପଡ଼ନ୍ତୁ, ଭଙ୍ଗ ହେଉନ୍ତୁ, ଫାନ୍ଦରେ ପଡ଼ୁନ୍ତୁ, ଏବଂ ଧରାପଡ଼ନ୍ତୁ।”

ଯିରୁଶାଲେମକୁ ଶାସନ କରୁଥିବା ଉପହାସକାରୀ ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ପାଞ୍ଚଟି ଠୋକର, ପାଞ୍ଚଜଣ ମୂର୍ଖ କୁମାରୀଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ପଦ୍ଧତିଟି ସ୍ପଷ୍ଟରୂପେ ଏକ ପରୀକ୍ଷା ଅଟେ, କାରଣ ଇଫ୍ରାୟିମର ମଦ୍ୟପମାନେ ଯିରିମିୟାଙ୍କର ପୁରାତନ ପଥମାନଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ, ପାହାରାଦାରମାନଙ୍କର ତୂର୍ୟଧ୍ୱନି-ସତର୍କବାଣୀକୁ ଶୁଣିବାକୁ ମନା କରିଥିଲେ, ଜାଲିଆତି ଭୋଜନ-ଟେବୁଲଗୁଡ଼ିକ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ସହିତ ଏକ ଚୁକ୍ତି କରିଥିଲେ; ସେହି ସମୟରେ ଯେତେବେଳେ ଦ୍ୱାରର ଯୁଦ୍ଧରେ ସେନାଧିପତି ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କର ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବାମାନେ ଜୀବନର ଏକ ଚୁକ୍ତି କରୁଥିଲେ।

2001 ସାଲର ସେପ୍ଟେମ୍ବର 11 ତାରିଖରେ, ଶେଷ ବର୍ଷା, ଯାହା ବିଶ୍ରାମ ଓ ସତେଜତା ଅଟେ, ପଡ଼ିବା ଆରମ୍ଭ କଲା, ଏବଂ ଏକ ଲକ୍ଷ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କର ମୁଦ୍ରାଙ୍କନ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହା ଏଫ୍ରାଇମର ମଦ୍ୟପମାନଙ୍କର ପଦ୍ଧତି ଓ ଏଲିୟାହ ସନ୍ଦେଶବାହକ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ପଦ୍ଧତି ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଏକ ତର୍କର ଆରମ୍ଭ କଲା। “ଅନେକେ” ମଦ୍ୟପମାନଙ୍କ ସହିତ ପଡ଼ିଯିବେ, କିନ୍ତୁ ଯେ ଅଳ୍ପକେ ଚୟିତ ହେବେ, ସେମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିବାମାନେ ଅଟନ୍ତି।

ନିଶ୍ଚୟ ଭାବରେ ଯିଶାୟା ନିଜ କଥା ସହିତ ସମ୍ମତ ଅଟନ୍ତି; ତେଣୁ ଅଷ୍ଟାବିଂଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଯେ ଅନେକେ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ମଧ୍ୟ ସେହିମାନେ ଅଟନ୍ତି ଯେମାନେ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି। ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଆମେ ଦେଖୁଛୁ ଯେ ସେମାନଙ୍କର ପତନ ମୁଦ୍ରାଙ୍କନର ସମୟରେ ଘଟେ, ଯାହା ୧୧ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୨୦୦୧ରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟର ସଚେତନବାଣୀ ହେଉଛି ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କର “ପଥ”ରେ ଚାଲିବା ନୁହେଁ; କାରଣ ସେମାନେ ସେହିମାନେ ଯେମାନେ ଯିରିମିୟାଙ୍କର ପୁରୁଣା ପଥମାନଙ୍କର ପଥରେ ଚାଲିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ବୃଷ୍ଟିର ସନ୍ଦେଶ ଅବସ୍ଥିତ। ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଯେମାନେ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ସେହିମାନେ ଯେମାନେ ସଂଘବନ୍ଧନରେ ଭରସା କରନ୍ତି, ଯାହା ବାବେଲର ବିଶେଷ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ଯାହା ଧର୍ମଦ୍ରୋହୀ ବୋଲି ଗଣ୍ୟ ହେଉଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରିବାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କଳିସିଆ ଓ ରାଜ୍ୟର ଏକ ସଂଘବନ୍ଧନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଠୋକର ଖୁଆଇବାର କାରଣ ହେଉଛି ଠୋକରର ପାଷାଣ, ଯାହା ୧୮୬୩ ମସିହାରେ ଆଧାରଭୂତ ସତ୍ୟର ପ୍ରଥମ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ—ଲେବ୍ୟବସ୍ଥା ଛବ୍ବିଶର “ସାତ କାଳ”, ଯାହାକୁ ୧୮୬୩ ମସିହାରେ “ନିର୍ମାତାମାନେ” ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଥିଲେ। ସେହି ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନରେ ସେମାନେ ୱିଲିୟମ ମିଲରଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ସନ୍ଦେଶକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିବା ପାଇଁ ଧର୍ମତ୍ୟାଗୀ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟ ପଦ୍ଧତିଶାସ୍ତ୍ରକୁ ପୁନର୍ବାର ଅନୁସରଣ କଲେ।

ଅଠାଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ପାଥରର ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ “ଉଫୁରିଯାଉଥିବା ଚାବୁକ”ର ନ୍ୟାୟକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ; ଏହା ବାଇବେଲୀୟ ପ୍ରତୀକ ଭାବେ ପଶୁର ଚିହ୍ନକୁ ସୂଚିତ କରେ, ଯାହା ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ରବିବାର ଆଇନରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ପରେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ପ୍ଲାବିତ କରେ। ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ମଣ୍ଡଳୀ “ମୃତ୍ୟୁ” ଓ “ନରକ” ସହିତ କରିଥିବା ଚୁକ୍ତି ମିଟାଇ ଦିଆଯିବ। ଏଫ୍ରାଇମର ମଦ୍ୟପମାନଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ସହିତ ଥିବା ଚୁକ୍ତିକୁ ମିଟାଇ ଦେବାବେଳେ, ସେମାନଙ୍କର “ମିଥ୍ୟାର ଆଶ୍ରୟ” ଅପସାରିତ ହେବ। “ମିଥ୍ୟାର ଆଶ୍ରୟ”କୁ ପ୍ରେରିତ ପାଉଲ ସେହି ମିଥ୍ୟା ଭାବେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଯାହା ପ୍ରବଳ ଭ୍ରମକୁ ଆଣେ; ଏବଂ ଯେ ପ୍ରବଳ ଭ୍ରମ ଯେରୁଶାଲେମ ଉପରେ ଶାସନ କରୁଥିବା ଉପହାସକ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ଉପରେ ଢାଳି ଦିଆଯାଏ, ତାହା ସେମାନଙ୍କର ସତ୍ୟପ୍ରତି ଘୃଣାର ପ୍ରତିଉତ୍ତର ସ୍ୱରୂପ।

“ମିଥ୍ୟାର ଆଶ୍ରୟ,” ଯାହା “ପ୍ରବଳ ଭ୍ରମ” ଉତ୍ପନ୍ନ କଲା, ଶେଷରେ ଶୀଘ୍ର-ଆସୁଥିବା ରବିବାର ଆଇନର ଦଣ୍ଡକୁ ଆଣିଥାଏ। ପ୍ରେରିତ ପାଉଲ ସେହି ଶ୍ରେଣୀକୁ ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଭଲପାଆନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ରୀକୃତ ହୋଇଥିବା ଏକ ଶ୍ରେଣୀକୁ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି; ଏହିପରି ସେ ହବକ୍କୂକ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟର ବିବାଦରେ ଥିବା ସେହି ଦୁଇ ଶ୍ରେଣୀଙ୍କୁ ସୂଚିତ କରନ୍ତି। ଉନତ୍ରିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ଇଶାୟା “ଆରିଏଲ” ଶବ୍ଦଟିକୁ ଦୁଇଥର କହି ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି, ଯାହା ଯେରୁଶାଲେମର ଅନ୍ୟ ଏକ ନାମ।

“ଆରିଏଲ” (ଯେରୁଶାଲେମ ସହର)ର ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ଦ୍ୱିଗୁଣନକୁ ପୁନର୍ବାର ଏକ “ହାୟ” ଦ୍ୱାରା ଦଣ୍ଡିତ କରାଯାଇଛି। “ବର୍ଷରୁ ବର୍ଷ” ବଳିଦାନମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା 1863 ମସିହାରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା କ୍ରମାଗତ ବିଦ୍ରୋହକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ପଦ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ରବିବାରୀୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ସଙ୍କଟକାଳୀନ ଅବଧିରେ ସେଭେନ୍ଥ-ଡେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟ ମଣ୍ଡଳୀ ଉପରେ ଘଟିବାକୁଥିବା ବିଚାରକୁ ରୂପରେଖା କରେ। ନବମ ପଦ୍ୟରେ ଏକ “ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ” ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି, ଯାହା ପଦ୍ଧତିବିଦ୍ୟା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ତର୍କକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଉଥାଏ, ଏବଂ ସେଥିସହ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ବିଦ୍ରୋହୀ ଅବସ୍ଥାକୁ ମଧ୍ୟ ମିଡନାଇଟ୍ କ୍ରାଇର ସନ୍ଦେଶର ଏକ ଉପାଦାନ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ଯାହା ପ୍ରଥମ ପଦ୍ୟରେ “ଆରିଏଲ”ର ଦ୍ୱିଗୁଣନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତ ସହ ମଧ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଅଟେ।

ସତାଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଲିପିବଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା “ବିତର୍କ”ରେ, ଯାହା ସତ୍ୟ ପଦ୍ଧତି ଓ ମିଥ୍ୟା ପଦ୍ଧତିର ତର୍କକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେରୁଶାଲେମକୁ ଶାସନ କରୁଥିବା ଉପହାସକ ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ମଦୋନ୍ମତତାକୁ ଏମିତି ଏକ ଅନ୍ଧତା ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି, ଯାହା ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍‌ର ନେତୃତ୍ୱକୁ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ ପୁସ୍ତକଟିକୁ ବୁଝିବାରୁ ନିବାରଣ କରେ। ଦାନିୟେଲ ଓ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ପୁସ୍ତକ ଏକେଇ ପୁସ୍ତକ, ଏବଂ ଅନୁଗ୍ରହର ସମୟ ଶେଷ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଯେ ଅଂଶଟି ଅମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ ହୁଏ, ସେହି ହେଉଛି ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ପ୍ରକାଶନ। ଏଥିରେ “ସାତଜଣରୁ ଅଷ୍ଟମ ଥିବା”ର ଗୁଢ଼ ରହସ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ଅଛି। ଏହାକୁ ଦାନିୟେଲଙ୍କୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ବୁଝିବା ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିବା “ରହସ୍ୟ” ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି। ଏହା ସାତ ଗର୍ଜନର “ଲୁକ୍କାୟିତ ଇତିହାସ”। ଏହା ତୃତୀୟ “ହାୟ”ର ଇସ୍ଲାମର ବାର୍ତ୍ତା, ଏବଂ “ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆହ୍ୱାନ”ର ବାର୍ତ୍ତା।

ଦାନିଏଲ ଓ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଏକକ ପୁସ୍ତକ ସେମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଛି, ଯେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ସମୟର ସନହେଦ୍ରିନ୍‌ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଥିଲେ; ସେହି ସନହେଦ୍ରିନ୍‌ ଏମିତି ଏକ ନେତୃତ୍ୱ-ପ୍ରଣାଳୀର ପ୍ରତୀକ, ଯାହା ଦେବଙ୍କ ସତ୍ୟକୁ ଅଟୁଟ ରଖିବା ଓ ସେହି ସତ୍ୟର ପକ୍ଷରକ୍ଷା କରିବାର ଦାବି କରେ, କିନ୍ତୁ ଶେଷେ ସତ୍ୟଙ୍କର ଶୂଳୀକରଣରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରେ। ସନହେଦ୍ରିନ୍‌ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିରୂପିତ ପ୍ରଣାଳୀ ହେଉଛି ସେହି ଉପହାସକାରୀ ଲୋକମାନେ, ଯେମାନେ ଯେରୁଶାଲେମ ଉପରେ ଶାସନ କରନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ ପୁସ୍ତକ ଦିଆଯାଏ, ଏବଂ ସେହି ପୁସ୍ତକର ଅର୍ଥ ବିଷୟରେ ସେମାନଙ୍କର ବିଶିଷ୍ଟ, ଶିକ୍ଷିତ ଓ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ତର ହେଉଛି— ସେମାନେ ଏହା ପଢ଼ି ପାରିବେ ନାହିଁ, କାରଣ ଏହା ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ। ପରେ ସେହି ପାଳକୁ, ଯାହାକି କେବଳ ନେତାରୂପେ ପୃଥକ୍‌ କରାଯାଇଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରଶିକ୍ଷିତ କରାଯାଇଛି, ସେହି ଏକେଇ ପୁସ୍ତକ ଦିଆଯାଏ; ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଉତ୍ତର ହେଉଛି ଯେ, ସେମାନେ ତାହାକୁ ସେତେବେଳେ ମାତ୍ର ବୁଝିପାରିବେ, ଯଦି ଯେରୁଶାଲେମ ଉପରେ ଶାସନ କରୁଥିବା ସେହି ଉପହାସକାରୀ ଲୋକମାନେ, ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କର ସନହେଦ୍ରିନ୍‌, ସେମାନଙ୍କୁ କହିଦିଅନ୍ତି ଯେ ଏହାର ଅର୍ଥ କ’ଣ।

ଯେ ପ୍ରଣାଳୀ ୱିଲିଅମ୍ ମିଲରଙ୍କୁ, ଏବଂ ପରେ Future for America-କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ସେହିଟି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଇତିହାସର ଏକ ଚିହ୍ନସ୍ଥମ୍ଭ ଅଟେ। ଏହା ଏମିତି ଏକ ଚିହ୍ନସ୍ଥମ୍ଭ, ଯାହା ଜୀବନ ଓ ମୃତ୍ୟୁକୁ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରୁଥିବା ପରୀକ୍ଷାମୂଳକ ପ୍ରଶ୍ନକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ। ଠିକ୍ ପ୍ରଣାଳୀ ବିନା ଶେଷ ବର୍ଷାର ସନ୍ଦେଶ “ମୋହରିତ ହୋଇଥିବା ଗୋଟିଏ ପୁସ୍ତକର କଥାମାନଙ୍କ ପରି” ହୋଇଯାଏ। ଶେଷ ବର୍ଷାର ସନ୍ଦେଶ ବିନା, ସେହି ସନ୍ଦେଶ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ଅନୁଭବକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ଅସମ୍ଭବ। ସେହି ପ୍ରଣାଳୀ ହେଉଛି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ରେଖା ଉପରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ରେଖାକୁ, ବାଇବେଲର ଏଠାରୁ ଏବଂ ବାଇବେଲର ସେଠାରୁ, ଏକତ୍ର କରିବାର ପ୍ରକ୍ରିୟା। ପ୍ରଣାଳୀକୁ ନେଇଥିବା ତର୍କବିତର୍କ ସେତେବେଳେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଥମ ସନ୍ଦେଶକୁ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଏହା ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କର ଆରମ୍ଭିକ ଓ ସମାପ୍ତିକ ଉଭୟ ଇତିହାସରେ ଘଟିଥିଲା।

ମିଲରାଇଟ ଆନ୍ଦୋଳନର ଆରମ୍ଭିକ ଇତିହାସରେ ଏହି ତର୍କବିତର୍କ 1840 ମସିହା ଅଗଷ୍ଟ 11 ତାରିଖରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ସେହି ଇତିହାସର ଶେଷରେ, ଯେ ସମୟକାଳରେ ଫିଲାଦେଲଫିଆନ୍‌ ମିଲରାଇଟ ଆନ୍ଦୋଳନ ଲାଓଡିସିଆନ୍‌ ମିଲରାଇଟ ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେଉଥିଲା, ସେତେବେଳେ ଏହା ପୁନରାବୃତ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ତର୍କବିତର୍କ ପୁନର୍ବାର ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ଲାଓଡିସିଆନ୍‌ ଆନ୍ଦୋଳନର ଇତିହାସରେ 2001 ମସିହା ସେପ୍ଟେମ୍ବର 11 ତାରିଖରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ସେହି ଆନ୍ଦୋଳନର ଶେଷରେ, ଯେତେବେଳେ ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ଲାଓଡିସିଆନ୍‌ ଆନ୍ଦୋଳନ ଏକ ଶତ ଚଉଅଲିଶ ହଜାରଙ୍କ ଫିଲାଦେଲଫିଆନ୍‌ ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଏହା ପୁନରାବୃତ୍ତ ହୁଏ। ମିଲରାଇଟମାନଙ୍କର ଆରମ୍ଭିକ ପରୀକ୍ଷାରେ, ଏବଂ ମିଲରାଇଟମାନଙ୍କର ଶେଷ ପରୀକ୍ଷାରେ, ସେହି ପରୀକ୍ଷା ଏଲିଆହଙ୍କ ଦୂତଙ୍କ ପଦ୍ଧତିବିଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଥିଲା। ଯୀଶୁ, ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗା ଭାବେ, ସଦା ସର୍ବଦା ଆରମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ଶେଷକୁ ଉଦାହରଣ କରନ୍ତି।

ପରବର୍ତ୍ତୀ ଲେଖାରେ ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକର ଚତୁର୍ଥ ଓ ପଞ୍ଚମ ଅଧ୍ୟାୟ ବିଷୟରେ ଆମର ବିଚାରକୁ ଆରମ୍ଭ କରିବୁ, ସେତେବେଳେ “ପଙ୍କ୍ତି ଉପରେ ପଙ୍କ୍ତି” ଆଣିବାର ଯେ ପଦ୍ଧତି, ଏବେ ଆମେ ସେହି ପଦ୍ଧତିକୁ ଅନୁସରଣ କରିବୁ।