ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକ — ସଂଖ୍ୟା ପଞ୍ଚଚାଳିଶି

ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକରେ ଥିବା “ନିତ୍ୟ”କୁ ଉଇଲିଅମ୍ ମିଲର୍ ପୌତ୍ତଳିକ ରୋମ୍ କିମ୍ବା ପୌତ୍ତଳିକତାର ପ୍ରତୀକ ଭାବେ ପରିଚିତ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶେଷ ଦିନମାନରେ ଏହା ଉଇଲିଅମ୍ ମିଲରଙ୍କର ମୂଳଭୂତ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନର ପ୍ରତୀକ ଅଟେ। ଏହା 1863 ମସିହାରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ଏକ ବିଦ୍ରୋହର ଶେଷକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେତେବେଳେ ମିଲରଙ୍କର ଲେବୀୟ ପୁସ୍ତକ ଛବ୍ବିଶରେ ଥିବା ମୋଶାଙ୍କ “ସାତ ସମୟ” ବିଷୟକ ବୁଝାମଣିକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରାଯାଇଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ଆଡଭେଣ୍ଟବାଦ “ନିତ୍ୟ”ର ଠିକ୍ ପରିଚୟକୁ ପୌତ୍ତଳିକତା ବୋଲି ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କଲା, ସେମାନେ ଶୟତାନର ପ୍ରତୀକକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ପ୍ରତୀକରେ ପରିଣତ କଲେ। ଯିଶାୟା ସ୍ପଷ୍ଟ କରନ୍ତି ଯେ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ କଥାକୁ ଉଲଟାଇ ଦେବା ଥିଲା। “ନିତ୍ୟ”ର ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ 1930 ଦଶକରେ (ଆଡଭେଣ୍ଟବାଦର ତୃତୀୟ ପିଢ଼ିରେ) ସ୍ଥାପିତ କରାଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ 1901 ଠାରୁ (ଆଡଭେଣ୍ଟବାଦର ଦ୍ୱିତୀୟ ପିଢ଼ିରୁ) ଏହା ଏକ ବିବାଦର ବିଷୟ ହୋଇଆସୁଥିଲା। ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲର ପରି, ସତ୍ୟର କ୍ରମାଗତ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ ଏକ ଏମିତି ଭୁଲର ସ୍ୱୀକୃତିକୁ ନେଇଗଲା, ଯାହାର ମଧ୍ୟରେ ଅକ୍ଷମ୍ୟ ପାପର ଉପାଦାନଗୁଡ଼ିକ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ଥିଲା।

ତର୍କପ୍ରିୟ ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅକ୍ଷମ୍ୟ ପାପ ସେତେବେଳେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ କରିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଶୟତାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କଲେ। ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲ ଆଧୁନିକ ଇସ୍ରାଏଲର ପ୍ରମୁଖ ପ୍ରତୀକ, ଏବଂ ଆଧୁନିକ ଇସ୍ରାଏଲ ସେହି ନିଜ କାମଟି ହିଁ କଲା, କେବଳ ପ୍ରତିକୂଳ ଭାବରେ। ସେମାନେ ଶୟତାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ (ପୌତ୍ତଳିକତାକୁ) ଗ୍ରହଣ କରି, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପାଖରେ ଆରୋପ କଲେ। ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲର ବିଦ୍ରୋହର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଥିଲା ସେମାନଙ୍କର ରାଜା ଭାବେ ଶୟତାନଙ୍କୁ ବାଛିନେବା।

ପୀଲାତ ପୌତ୍ତଳିକ ରୋମର ପ୍ରତିନିଧି ଥିଲେ, ଏବଂ ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ ପରିଚୟ କରାନ୍ତି ଯେ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ଦ୍ୱାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଖସାଇ ଦିଆଯାଇଥିବା ଯେ ଅଜଗର, ସେହିଅଟେ ଶୈତାନ; କିନ୍ତୁ ଗୌଣ ଅର୍ଥରେ ସେହି ଅଜଗର ପୌତ୍ତଳିକ ରୋମ ମଧ୍ୟ ଅଟେ। ଏହିପରି ଅଜଗର “ଦୈନିକ” ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ ହୋଇଛି। ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲର ବିଦ୍ରୋହର ଶେଷ ସମୟରେ, ଯେବେ ସେମାନେ ସାର୍ବଜନୀନ ଭାବରେ ଘୋଷଣା କଲେ, “କୈସର ବ୍ୟତୀତ ଆମର କୌଣସି ରାଜା ନାହିଁ,” ସେଥିରେ ସେମାନଙ୍କର ଏହି ସାର୍ବଜନୀନ ଘୋଷଣା ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା ଯେ ସେମାନେ ନିଜ ରାଜାଙ୍କର ପ୍ରଜା ଅଟନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ରାଜା ଥିଲେ ଶୈତାନ। ରାଜାରୂପେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ସେହି ବିଦ୍ରୋହର ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ସାମୁଏଲଙ୍କ ଦିନରେ, ଯେବେ ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନିଜମାନଙ୍କର ରାଜା ଭାବେ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ ଏବଂ ଦାବି କରିଥିଲେ ଯେ ଅନ୍ୟ ଜାତିମାନଙ୍କ ପରି ହେବା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଜଣେ ମାନବ ରାଜା ଦିଆଯାଉ।

ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲ କେବେ ବି ଏହା ଚିହ୍ନଟ କରିପାରିଲା ନାହିଁ ଯେ ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଥିଲେ, କିମ୍ବା ପୃଥିବୀୟ ଏକ ରାଜା ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କର ଆକାଙ୍କ୍ଷା ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଗ୍ରସର ହେବ ଯେ ସେମାନେ ମସୀହଙ୍କୁ କ୍ରୁଶରେ ବିଦ୍ଧ କରିଦେବେ ଏବଂ ଶୟତାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କର ରାଜା ଭାବେ ବାଛିନେବେ। ସେମାନଙ୍କର ବିଦ୍ରୋହ ସେମାନଙ୍କ ନିଜ ଆତ୍ମଧାର୍ମିକ ଧାରଣାଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁରୁ ଲୁଚି ରହିଥିଲା—ଯେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଥିଲେ ସତ୍ୟପି, ସେମାନେ ତଥାପି ନିର୍ବାଚିତ ଜନ ହିସାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ; କାରଣ, ଶେଷେ ତ, ସେମାନେ ଏହିପରି ଯୁକ୍ତି କରୁଥିଲେ, ଶାମୁଏଲଙ୍କ ପରେ ମଧ୍ୟ ଈଶ୍ୱର ଏକ ପବିତ୍ର ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୟ ସେବାକାର୍ଯ୍ୟକୁ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ରଖିଥିଲେ।

ସେମାନେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସେବାକାର୍ଯ୍ୟକୁ ଭୁଲ ଭାବେ ବୁଝିଥିଲେ, ଏହି ବିଶ୍ୱାସ କରି ଯେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ଏହାର ପ୍ରମାଣ ଯେ ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଚୟିତ ଜନ। ସେମାନେ ଏହା ଦେଖିନଥିଲେ ଯେ ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଠାରୁ ଦୂରେ ସରିଯାଇଥିଲେ ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଆସିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ; କାରଣ ସେମାନେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱର ପ୍ରମାଣ ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ଏହା ସେହି ସତ୍ତ୍ୱେ ଥିଲା ଯେ ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଯାଇଥିବା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେଶକୁ ସେମାନେ ନିରନ୍ତର ଭାବେ ଅସ୍ୱୀକାର କରୁଥିଲେ। 1863 ମସିହାରେ ସେହି ଏକେ ପ୍ରବଞ୍ଚନା Adventism ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଆସିଲା।

ଏଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ, ଉଇଲିୟମ୍ ମିଲରଙ୍କ ସେବାକାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏକତ୍ର କରାଯାଇଥିବା ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କଲା, ଏବଂ ସେହି ଏକେ ବର୍ଷରେ ଏକ ବୈଧ ଭାବେ ନିବନ୍ଧିତ ଚର୍ଚ୍ଚ ହେବାକୁ ଚୟନ କଲା, ଯେହି ବର୍ଷରେ ସେମାନେ ଏଲିୟାହ୍‌ (ଉଇଲିୟମ୍ ମିଲର) ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦତ୍ତ ମୋଶାଙ୍କ “ସାତ କାଳ”ର ସନ୍ଦେଶକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଥିଲେ। ସେହି ଏକେ ବର୍ଷରେ ସେମାନେ ଏକ ଜାଲିଆତି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଚାର୍ଟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ, ଯାହାକୁ ଆଉ ପଢ଼ିହେବ ନଥିଲା, ଏବଂ ହବକ୍କୁକ ୨:୩ ଅନୁଯାୟୀ ଆଉ “କହି” ପାରୁନଥିଲା, କାରଣ ତାହାକୁ ବୁଝେଇବା ପାଇଁ ଏକ ହ୍ୟାଣ୍ଡଆଉଟ୍‌ର ଆବଶ୍ୟକତା ଥିଲା। ହବକ୍କୁକଙ୍କ ଚାର୍ଟଗୁଡ଼ିକୁ ସେମାନଙ୍କ ଯେପରି ରୂପ ଥିଲା ସେହିପରି ପଢ଼ାଯାଇପାରୁଥିଲା, ଏବଂ ସେହିହେତୁ ସେଗୁଡ଼ିକ “କହି” ପାରୁଥିଲା।

୧୮୬୩ ମସିହାରେ ସେମାନେ କରିଥିବା ପସନ୍ଦ ବିଷୟରେ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ କୌଣସି ଆତ୍ମ-ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲା; କାରଣ, ସମସ୍ତ କଥାର ଶେଷରେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜଣେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ, ଯାହା ଏହା ପ୍ରମାଣ କରୁଥିଲା ଯେ ସେମାନେ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକରେ ଚିହ୍ନିତ ସେହି ଅବଶିଷ୍ଟ ଜନ, ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଆତ୍ମା ଥିଲା। ସେମାନେ ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲର ସେହି ଏକେ ଆତ୍ମା ଓ ମନୋଭାବକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ; ଏବଂ ମିଲରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆବିଷ୍କୃତ ପ୍ରଥମ ରତ୍ନକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବାରୁ ଯେ ବିଦ୍ରୋହ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, ତାହା ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ “the daily” ନାମକ ରତ୍ନ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ମିଲରଙ୍କ ପରିଚୟକୁ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ଅସ୍ୱୀକାରକୁ ନେଇଗଲା।

ଆଧୁନିକ ଇସ୍ରାଏଲ୍ “ନିତ୍ୟ” ବିଷୟରେ ମିଲ୍ଲରଙ୍କ ବୁଝାମଣାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲା—ଯାହା ପୌତ୍ତଳିକ ରୋମର ଏକ ପ୍ରତୀକ, ଏବଂ ସେହି ପୌତ୍ତଳିକ ରୋମ ତଦନୁସାରେ ସାତାନଙ୍କ ଏକ ପ୍ରତୀକ—ଏବଂ ଦାବି କଲା ଯେ “ନିତ୍ୟ” କ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଏକ ପ୍ରତୀକ ଅଟେ। ଅନ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ, ଆଧୁନିକ ଇସ୍ରାଏଲ୍ କ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରତୀକ ଭାବେ ଏକ ସାତାନିକ ପ୍ରତୀକକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ବାଛିଲା। ଯେପରି ପ୍ରାଚୀନ ଇସ୍ରାଏଲ୍ ଘୋଷଣା କରିଥିଲା ଯେ କୈସର ବ୍ୟତୀତ ତାଙ୍କର କୌଣସି ରାଜା ନାହିଁ, ଯିଏ ପୌତ୍ତଳିକ ରୋମର ଏକ ପ୍ରତିନିଧି ଥିଲେ, ଏବଂ ଯାହା ସାତାନଙ୍କ ଏକ ପ୍ରତୀକ ଅଟେ।

ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ପ୍ରୟୋଗର ଦୃଷ୍ଟିରୁ, ସେହି ପସନ୍ଦ ଏହା ଦାବି କରୁଥିଲା ଯେ ଆଧୁନିକ ଇସ୍ରାଏଲ୍‌ଙ୍କୁ ଦାନିଏଲର ସପ୍ତମ, ଅଷ୍ଟମ ଏବଂ ନବମ ଅଧ୍ୟାୟକୁ ପୁନର୍ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ଯେଉଁ ଅଧ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକୁ ଉଲାଇ ନଦୀ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି, ଏବଂ ଯେଗୁଡ଼ିକ ମିଲେରାଇଟ୍ ଇତିହାସରେ ଜ୍ଞାନର ବୃଦ୍ଧି ଥିଲା। ସେମାନେ ସେହି ଅଧ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବେ, କାରଣ ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟରେ “ଦୈନିକ” ବାକ୍ୟଟିକୁ ସିଧାସଳଖ ଭାବରେ ତିନିଥର ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି।

ଉଲାଇ ନଦୀର ଦର୍ଶନ ଯେଉଁ ଇତିହାସରେ ମୁଦ୍ରାମୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲା, ସେହି ଇତିହାସ ଦ୍ୱାରା ବାଧ୍ୟ ହୋଇ, ମିଲେରୀୟମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ପୁନର୍ଆଗମନ ପୂର୍ବରୁ ଏବଂ ଦାନିଏଲ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ତାଙ୍କର ଅନନ୍ତ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ ପୂର୍ବରୁ ଆଉ କୌଣସି ପାର୍ଥିବ ରାଜ୍ୟକୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହିକାରଣରୁ ସେମାନେ ରୋମର ଚତୁର୍ଥ ରାଜ୍ୟକୁ ଦୁଇଟି ପାର୍ଶ୍ୱ ସହିତ ଏକ ରାଜ୍ୟ ବୋଲି ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସେହି ଦୁଇଟି ପାର୍ଶ୍ୱ ଦାନିଏଲଙ୍କ ସପ୍ତମ ଓ ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ସିଧାସଳଖ ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଛି। ଦାନିଏଲ ସ୍ପଷ୍ଟ କରନ୍ତି ଯେ, ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ସେ ପାଇଥିବା ଦର୍ଶନକୁ ସପ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟର ଦର୍ଶନ ସହିତ ସମ୍ପର୍କରେ ବୁଝିବାକୁ ହେବ।

ଦାନିଏଲଙ୍କୁ “ପ୍ରଥମେ” “ଯେହି ଦର୍ଶନ ପ୍ରକାଶ ହୋଇଥିଲା,” ସେହିଟି ସପ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟର ଦର୍ଶନ ଥିଲା।

ଏହି ଦୁଇଟି ଦର୍ଶନ ବାଇବେଲର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କର ଦୁଇଟି ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହାମାନେ ପ୍ରଥମେ ଦାନିୟେଲର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଥିଲେ। ବାବିଲ, ମାଦୀ-ପାରସୀ, ଗ୍ରୀସ ଓ ରୋମ—ଏହି ଚାରି ରାଜ୍ୟ ସପ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ପୁନର୍ବାର ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ପରେ ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ପୁଣିଥରେ, କିନ୍ତୁ ଏକ ଭେଦ ସହିତ—ଏହି ଚାରି ରାଜ୍ୟର ରାଜନୈତିକ ଉପାଦାନମାନ ଓ ଏହି ଚାରି ରାଜ୍ୟର ଧାର୍ମିକ ଉପାଦାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭେଦ। ଦାନିୟେଲ ୭ ରେ, ଏହି ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ହିଂସ୍ର ପଶୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି, କିନ୍ତୁ ୮ମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ସେହି ଏକେଇ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନ-ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପଶୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଛି। ଦାନିୟେଲ ସପ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟର ଦର୍ଶନକୁ ବୁଝିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ, ଏବଂ ତାହାକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବା ପାଇଁ ଗାବ୍ରିଏଲ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।

ଦାନିଏଲଙ୍କୁ ଜଣାଇ ଦିଆଯାଇଥିଲା ଯେ ସେହି ଚାରିଟି ପଶୁ ହେଉଛି ଚାରିଟି ପାର୍ଥିବ ରାଜ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ଦାନିଏଲ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ ସହ ସମ୍ମତିରେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଅନନ୍ତ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପିତ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବସ୍ଥିତ ରହିବେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ ପର୍ବତରୁ କାଟାଯାଇ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିବା ପାଷାଣ ଦ୍ୱାରା ଯେପରି ଚିତ୍ରିତ ହୋଇଛି, ସେପରି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଅନନ୍ତ ରାଜ୍ୟର ଆଗମନ ପୂର୍ବରୁ ଚାରିଟି ପାର୍ଥିବ ରାଜ୍ୟ ରହିବାକୁ ଥିଲା।

ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ତେରୋତମ ଅଧ୍ୟାୟର ଭୂମିଜ ପଶୁ ବିଷୟକ ଆଲୋଚନା କରିବାବେଳେ, ସିଷ୍ଟର ହ୍ୱାଇଟ୍ ସେହି ଚାରିଟି ରାଜ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ମିଲେରାଇଟ୍ ବୁଝାମଣାକୁ ମିଲେରାଇଟ୍ ବୁଝାମଣାରୁ ବହୁ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ।

ପଶୁମାନେ ସେହି ଜୟଯାତ୍ରାମାନଙ୍କର ପ୍ରତୀକ, ଯେଗୁଡ଼ିକ ରାଜ୍ୟମାନେ ଶକ୍ତିରେ ଉଦିତ ହେବା ସମୟରେ ସାଧିତ ହୋଇଥିଲା। ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଅର୍ଥରେ ଏକ ହିଂସ୍ର ପଶୁ କୌଣସି ରାଜ୍ୟର ରାଜନୈତିକ, ଆର୍ଥିକ ଓ ସାମରିକ ଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକର ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ସପ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଯେହିଁ ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି, ସେହି ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି; କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପବିତ୍ରାଳୟରୁ ଗୃହୀତ ଉପାଦାନସମୂହ ସହିତ ସମ୍ବଦ୍ଧ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଏପରି କରି ସେମାନେ ସେହି ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କର ଧାର୍ମିକ ଉପାଦାନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମଣ୍ଡଳୀ ଓ ରାଜ୍ୟର ଏକତା ଥିଲେ।

ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଏହି କଥା ସହିତ ଯେ, ଦାନିଏଲ ସ୍ଥିର କରୁଛନ୍ତି ଯେ ସେ ସେହି ସମୟରେ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ପ୍ରଥମ ରାଜ୍ୟ (ବାବିଲୋନ)ର ଇତିହାସକାଳରେ ବସବାସ କରୁଛନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ବାବିଲୋନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିବାକୁ ଥିବା କୌଣସି ପ୍ରତୀକ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇନାହିଁ, କାରଣ ଏହା ସେହି ମେଷଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଯେହା ମେଦୀ-ପର୍ସିଆର ଦ୍ୱିତୀୟ ପୃଥିବୀୟ ରାଜ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲା। ବାବିଲୋନର ପ୍ରତୀକ ନଥିବାଟି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ, କାରଣ ବାବିଲୋନର ଏକ ପ୍ରମୁଖ ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟ ହେଲା ଏହା ସେହି ରାଜ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ ଯାହାକି ଅପସାରିତ ହୁଏ, ଏବଂ ପରେ ପୁନଃସ୍ଥାପିତ ହୁଏ, ଯେପରିକି ନବୂଖଦ୍ନେଜରଙ୍କ “ସାତ ସମୟ” ପଶୁ ସଦୃଶ ଜୀବନଯାପନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ। ସେହି “ସାତ ସମୟ” ଅବଧିରେ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ବାବିଲୋନର ଗୋଟିଏ ଉପାଦାନ (ପୋପତନ୍ତ୍ର) ପ୍ରତିନିଧିତ ହୁଏ, କାରଣ ପୋପତନ୍ତ୍ର ସେହି ରାଜ୍ୟ ଯାହା ସତ୍ତର ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ମୃତ ହୋଇ ରହେ, ଯେଉଁ ସମୟରେ ସେ ଘାତକ ଆଘାତ ପାଇଥିଲା। ଦାନିଏଲ ଯେ “ରାଜା ବେଲଶଜ୍ଜରଙ୍କ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକର ତୃତୀୟ ବର୍ଷରେ” ସେ ଏହି ଦର୍ଶନ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରିଛନ୍ତି, ତାହା ବାବିଲୋନକୁ ମେଦୀ-ପର୍ସିଆର ଦ୍ୱିତୀୟ ରାଜ୍ୟର ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତୀ ରାଜ୍ୟ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ କରେ; କିନ୍ତୁ ଏହା ବିଶେଷ ଭାବରେ ବାବିଲୋନକୁ ସେହି ଗୁପ୍ତ, କିମ୍ବା ବିସ୍ମୃତ, ରାଜ୍ୟ ଭାବେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇଥାଏ, ଯାହା ଗୋଟିଏ ରାଜାଙ୍କ ଦିନରେ ବିସ୍ମୃତ ହୋଇଥାଏ।

ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟର ପଶୁମାନେ ହିଂସ୍ର ଶିକାରୀ ପଶୁ ନୁହନ୍ତି; ସେମାନେ ସେହି ପଶୁ, ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ପବିତ୍ରାଳୟର ସେବାରେ ବଳିଦାନୀୟ ପଶୁରୂପେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଉଥିଲା। ଚତୁର୍ଥ ରାଜ୍ୟକୁ “ଏକ ଛୋଟ ଶିଙ୍ଗ” ଭାବେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି, ପଶୁରୂପେ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଶିଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପବିତ୍ରାଳୟର ଏକ ଅଂଶ ଥିଲା, କାରଣ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପବିତ୍ରାଳୟର ବେଦୀମାନଙ୍କର ଗଠନରେ ଶିଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ଥିଲା।

ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ସେହି ଚାରିଟି ରାଜ୍ୟକୁ ଦାନିୟେଲ କେବଳ ପବିତ୍ରାଳୟ-ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପଦାବଳୀଦ୍ୱାରା ଉପସ୍ଥାପିତ କରିନଥିଲେ, ଅଧ୍ୟାୟର ବୃତ୍ତାନ୍ତରେ ମଧ୍ୟ କିଛି ଶବ୍ଦ ଅଛି ଯାହା ସିଧାସଳଖ ଭାବରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପବିତ୍ରାଳୟ-ସେବାରୁ ଗୃହୀତ। ଅଧ୍ୟାୟର ବୃତ୍ତାନ୍ତ ପବିତ୍ରାଳୟ-ସେବାରୁ ଗୃହୀତ ଇବ୍ରୀୟ ଶବ୍ଦମାନଙ୍କ ସହ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଛି, ତଦୁପରି ପବିତ୍ରାଳୟ-ସେବାରେ ନିବେଦନ ଅର୍ପଣ କରିବାର କ୍ରିୟାଟି ମଧ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟର ଗଠନରେ ସଂନିବିଷ୍ଟ ଅଛି। ଦାନିୟେଲ ସଚେତନ ଭାବରେ ସପ୍ତମ ଓ ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟକୁ ପରସ୍ପର ସଂଯୁକ୍ତ କରିଥିଲେ ବୋଲି ଯେ ସତ୍ୟ ପ୍ରକାଶ ପାଉଛି, ତାହା ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ କରେ ଯେ ସପ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କର ରାଜ୍ୟନୀତିକୁ ଚିହ୍ନିତ କରୁଛି, ଏବଂ ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ରାଜ୍ୟମାନଙ୍କର ଧର୍ମୀୟ-ପ୍ରଶାସନିକ ପ୍ରଣାଳୀକୁ ଚିହ୍ନିତ କରୁଛି।

ମିଲରଙ୍କ ରତ୍ନଗୁଡ଼ିକ ଯେପରି ପରମେଶ୍ୱର ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ସେହିପରି ଥିଲା ବୋଲି ଏହି ସ୍ୱୀକୃତି ପ୍ରକାଶ କରେ; ଏହି କାରଣରୁ ଏହି ସତ୍ୟକୁ ଲୁଚାଇବା ପାଇଁ ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମକୁ ଶୈତାନୀ କଳ୍ପକଥାମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବାକୁ ପଡ଼ିଛି। “ଦୈନିକ” ବିଷୟରେ ମିଲରଙ୍କ ବୁଝାମଣାକୁ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ, “ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର କୌଣସି ବୁଝାମଣା ନଥିଲା” ବୋଲି ଏକ ଦାବି ଭାବରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ହୁଏ; କାରଣ ସେମାନେ ଦାବି କରନ୍ତି ଯେ, ପରମେଶ୍ୱର ଯେତେବେଳେ ପବିତ୍ର ଦୂତମାନଙ୍କର ସେବାକାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମିଲରଙ୍କୁ ସେହି ରୂପରେଖା ଦେଇଥିଲେ, ସେହିଟି ନିଖୁତ ନଥିଲା।

ମିଲରଙ୍କର ଢାଞ୍ଚା ସେହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସଂରଚନା ଥିଲା, ଯାହାକୁ ସେ ପରିଚୟ କରିଥିଲେ ଏବଂ ବ୍ୟବହାର କରିଥିଲେ; କିନ୍ତୁ 1863 ଠାରୁ ଆଗକୁ, ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ ମିଲରଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନର ରତ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଆବୃତ କରିବା ପାଇଁ ପତିତ ପ୍ରୋଟେଷ୍ଟାଣ୍ଟବାଦ ଏବଂ କାଥଲିକବାଦର ଧର୍ମତତ୍ତ୍ୱମୂଳକ ପ୍ରୟୋଗଗୁଡ଼ିକୁ ପୁନର୍ବାର ଗ୍ରହଣ କଲା। ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ କାର୍ଯ୍ୟକୁ, ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବା ପାଇଁ, ଏକ ମିଥ୍ୟା ଢାଞ୍ଚାକୁ (ଯାହା ଢାଞ୍ଚାବଦ୍ଧ କରାଯାଇଥିଲା) ଗ୍ରହଣ କଲା। ଏପରି କରିବାରେ, ସେମାନେ ଦାବି କରନ୍ତି ଯେ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତାଙ୍କର କୌଣସି ବୁଝାମଣା ନାହିଁ। ସେହି ଢାଞ୍ଚାର ଅସ୍ୱୀକାର 1798ରେ ମୁକ୍ତ କରାଯାଇଥିବା ଜ୍ଞାନବୃଦ୍ଧିର ଅସ୍ୱୀକାର ଥିଲା, ଏବଂ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଅଟେ। ଯେମାନେ ଜ୍ଞାନବୃଦ୍ଧିକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି, ଏବଂ ଦାନିଏଲଙ୍କ ଭାଷାରେ ସେମାନେ “ଦୁଷ୍ଟ” ଥିଲେ।

“ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦୁଷ୍ଟତା କରିବେ”, ଏହା ଏପରି ଭାବେ ସତ୍ୟର ଏକ କ୍ରମୋନ୍ନତିଶୀଳ ଓ ତୀବ୍ରତର ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନକୁ ଚିହ୍ନଟ କରେ। ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କର ଏହି ଗଠନତନ୍ତ୍ର ପ୍ରତି ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ ହେଉଛି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ; ଏବଂ ପରିଣାମସ୍ୱରୂପ, ସେମାନେ ଯେ ନକଲି ଗଠନତନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେହି ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ ସାଧନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ତାହାର କାରଣରେ ଈଶ୍ୱର ମଧ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରନ୍ତି।

1844 ଠାରୁ 1863 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ “ଯାଜକ” ଥିଲେ, ସେହି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନମାନେ, ୱିଲିୟମ୍ ମିଲରଙ୍କ ସେବାକାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିବା ସେହି “ଜ୍ଞାନ”ର ଅଭାବର କାରଣରେ ଅସ୍ୱୀକୃତ ହେଲେ। ହୋଶେୟର ଛଅଟିୟ ପଦ୍ୟର ପ୍ରସଙ୍ଗକୁ ବିଚାର କରିବା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ, କାରଣ ସେହି ପ୍ରସଙ୍ଗ ସତ୍ୟବିରୋଧୀ ଏକ କ୍ରମବର୍ଦ୍ଧମାନ ବିଦ୍ରୋହକୁ ସୂଚିତ କରେ, ଯାହାକି “ଜ୍ଞାନ” ଭାବେ ପ୍ରତିନିଧିତ କରାଯାଇଛି।

ହୋଶେୟଙ୍କର ସତର୍କବାଣୀ ଏହା ଯେ, “ସେହି ଦେଶର ନିବାସୀମାନଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ବିବାଦ ଅଛି, କାରଣ ସେହି ଦେଶରେ ସତ୍ୟ ନାହିଁ, କୃପା ନାହିଁ, ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।” ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ ହେଉଛନ୍ତି ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକ। ଯେହି ଦିନ ଡର୍ଟ ବ୍ରଶ୍ ମ୍ୟାନ୍ ମିଲରଙ୍କ କକ୍ଷରେ ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେହି ଦିନ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ—ଲୋକମାନେ, ଯାଜକମାନେ, ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କୁ ସମେତ—“ଯେ ବୁଝେ ନାହିଁ ସେ ପତିତ ହେବ,” କାରଣ ସେମାନେ “ମୂର୍ତ୍ତିମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁକ୍ତ” ହୋଇଥିବେ। ସେମାନଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତିଗୁଡ଼ିକ ହେଲା ସେମାନଙ୍କର ଜାଲିଆତି ଶିକ୍ଷାବଳୀ, ଯାହା ଜାଲିଆତି ଏକ ଢାଞ୍ଚା ମଧ୍ୟରେ ବୁନାଯାଇଛି।

ଜ୍ଞାନର ବୃଦ୍ଧିକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଥିବା ବିଦ୍ରୋହ ହେଉଛି ବିଦ୍ରୋହର ଏକ କ୍ରମୋନ୍ନତିଶୀଳ ତୀବ୍ରତା, ଯାହା ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚେ, ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ଘୋଷଣା ସହିତ ସେମାନଙ୍କର ଅନୁଗ୍ରହକାଳ ସମାପ୍ତ ହୁଏ ଯେ ସେମାନେ ମିଲ୍ଲରଙ୍କର କକ୍ଷରୁ ବୁହାଇ ଦିଆଯାଉଥିବା ଜାଲିଆତ ଶିକ୍ଷାମତମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ବିଦ୍ରୋହକୁ ନିରନ୍ତର ବେଶ୍ୟାଚାର କରିବାରୂପେ ପ୍ରତିନିଧିତ କରାଯାଇଛି। 1863 ଠାରୁ ଅନୁଗ୍ରହକାଳର ସମାପ୍ତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେମାନେ ନିରନ୍ତର ବିଦ୍ରୋହ କରୁଥାନ୍ତି, ଯାହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ସେମାନେ ଉଗାରି ଦିଆଯାଆନ୍ତି।

ଜ୍ଞାନକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିବାର ବିଦ୍ରୋହ ତାଙ୍କର “ନିରନ୍ତର” ବ୍ୟଭିଚାର କରିବା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଥିଲା; ଏବଂ ଯଦିଓ ଏହା ସେହି ଏକେଇ ହିବ୍ରୁ ଶବ୍ଦ ନୁହେଁ, ତଥାପି ଏହାର ଅର୍ଥ ହିବ୍ରୁ ଶବ୍ଦ “tamid” ସହିତ ସମାନ, ଯାହାର ଅର୍ଥ “ନିରନ୍ତର”, ଏବଂ ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକରେ ଏହାକୁ “the daily” ବୋଲି ଅନୁବାଦ କରାଯାଇଛି।

ଆମେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଲେଖାରେ ବାଇବେଲୀୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଚାରିଟି ରାଜ୍ୟ ବିଷୟରେ ଆମର ଅଧ୍ୟୟନକୁ ଅଗ୍ରସର କରିବୁ।