ଦାନିଏଲ ପୁସ୍ତକ - ସଂଖ୍ୟା ନବେ

“ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ଦେଖାଇଲେ ଯେ 1843 ର ଚାର୍ଟ ତାଙ୍କର ହାତ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ଥିଲା, ଏବଂ ତାହାର କୌଣସି ଅଂଶ ପରିବର୍ତ୍ତିତ କରାଯିବ ନାହିଁ; ଯେ ଆଙ୍କଗୁଡ଼ିକ ସେ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ ସେହିପରି ଥିଲା। ତାଙ୍କର ହାତ ସେହି ଆଙ୍କଗୁଡ଼ିକର କିଛିରେ ଥିବା ଗୋଟିଏ ଭୁଲ ଉପରେ ରହି ତାହାକୁ ଆବୃତ କରିରଖିଥିଲା, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କର ହାତ ହଟାଯାଇନଥିଲା, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେହି ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।”

“ତା’ପରେ ମୁଁ ‘Daily’ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଦେଖିଲି ଯେ, ‘sacrifice’ ଶବ୍ଦଟି ମାନବୀୟ ଜ୍ଞାନଦ୍ୱାରା ଯୋଗ କରାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଏହା ପାଠ୍ୟର ଅଂଶ ନୁହେଁ; ଏବଂ ବିଚାର-ଘଣ୍ଟାର ଘୋଷଣା କରିଥିବାମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ଏହାର ସଠିକ୍ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଥିଲେ। 1844 ପୂର୍ବରୁ, ଯେତେବେଳେ ଏକତା ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲା, ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତେ ‘Daily’ ବିଷୟରେ ସଠିକ୍ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏକମତ ଥିଲେ; କିନ୍ତୁ 1844 ପରଠାରୁ, ଏହି ବିଭ୍ରାନ୍ତିରେ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମତଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରାଗଲା, ଏବଂ ତାହାର ପରିଣାମରେ ଅନ୍ଧକାର ଓ ବିଭ୍ରାନ୍ତି ଆସିଲା।” Review and Herald, November 1, 1850.

“ପ୍ରିୟ ଭାଇମାନେ ଓ ଭୋଣୀମାନେ,

“ପ୍ରଭୁ ଇତିମଧ୍ୟରେ ଦର୍ଶନରେ ମୋତେ ଯାହା ଦେଖାଇଛନ୍ତି, ତାହାର ଏକ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ରୂପରେଖା ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ। ମୋତେ ଯୀଶୁଙ୍କ ମାଧୁର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତମାନେ ପରସ୍ପର ପ୍ରତି ଯେ ପ୍ରେମ ରଖନ୍ତି, ତାହା ଦେଖାଯାଇଲା। ସ୍ୱର୍ଗଦୂତ କହିଲେ—ତୁମେ କି ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରେମ ଦେଖୁନାହାଁ?—ତାହାକୁ ଅନୁସରଣ କର। ଠିକ୍ ସେହିପରି ଭାବରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ପ୍ରେମ କରିବା ଉଚିତ। ଭାଇଙ୍କ ଉପରେ ଦୋଷ ଦେବାଠାରୁ ବରଂ ନିଜ ଉପରେ ଦୋଷ ପଡ଼ୁ। ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ‘ତୁମମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଯାହା ଅଛି, ତାହା ବେଚି ଦାନ କର’ ଏହି ସନ୍ଦେଶକୁ କେହି କେହି ତାହାର ସ୍ପଷ୍ଟ ଆଲୋକରେ ପ୍ରଦାନ କରିନଥିଲେ; ଆମ ଉଦ୍ଧାରକଙ୍କ ବାକ୍ୟମାନଙ୍କର ସତ୍ୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇନଥିଲା। ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ବିକ୍ରୟ କରିବାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେବା ନୁହେଁ, ଯେମାନେ ପରିଶ୍ରମ କରି ନିଜେ ନିଜକୁ ଭରଣପୋଷଣ କରିପାରନ୍ତି; ବରଂ ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରସାର କରିବା। ଯେମାନେ ପରିଶ୍ରମ କରିପାରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଅଲସତାରେ ପୋଷଣ ଓ ପ୍ରଶ୍ରୟ ଦେବା ପାପ। କେହି କେହି ସମସ୍ତ ସଭାରେ ଯୋଗ ଦେବା ପାଇଁ ବହୁତ ଉତ୍ସାହୀ ଥିଲେ; ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମହିମା ଦେବା ପାଇଁ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ‘ରୁଟି ଓ ମାଛ’ ପାଇଁ। ଏପରି ଲୋକମାନେ ଘରେ ରହି ନିଜ ହସ୍ତରେ ‘ଯାହା ଭଲ’ ତାହା କାମ କରି, ନିଜ ପରିବାରର ଆବଶ୍ୟକତା ପୂରଣ କରିବା, ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟର ମୂଲ୍ୟବାନ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଧାରଣ କରିବା ପାଇଁ କିଛି ଦେଇପାରିବା ଭଳି କିଛି ରଖିବା—ଏହା ଅଧିକ ଭଲ ହେଉଥାନ୍ତା।”

“ମୁଁ ଦେଖିଲି, କିଛି ଲୋକ ଅବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରୋଗୀମାନେ ସୁସ୍ଥ ହେବା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାରେ ଭୁଲ କରିଥିଲେ। ଯଦି ଆମ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ରୋଗୀ ଥାଆନ୍ତି, ଏବଂ ଯାକୁବ 5:14, 15 ଅନୁସାରେ କଳିସିଆର ପ୍ରାଚୀନମାନଙ୍କୁ ଡାକି ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରାନ୍ତି, ତେବେ ଆମେ ଯୀଶୁଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତକୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ଅବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କୁ ଘରୁ ବାହାର କରିଦେଲେ, ପରେ ରୋଗୀଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥ କଲେ; ତେଣୁ ଯେତେବେଳେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ରୋଗୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆମେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁ, ସେତେବେଳେ ଯେମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ନାହିଁ ସେମାନଙ୍କ ଅବିଶ୍ୱାସରୁ ପୃଥକ ହେବାକୁ ଆମେ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ।”

“ତା'ପରେ ମୋତେ ପୁଣି ସେହି ସମୟକୁ ଦୃଷ୍ଟିପାତ କରାଯାଇଲା, ଯେତେବେଳେ ଯୀଶୁ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପୃଥକ୍‌ ଭାବରେ ନେଇ ଗୋଟିଏ ଉପରଘରକୁ ଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଥମେ ସେମାନଙ୍କର ପାଦ ଧୋଇଥିଲେ, ତାହାପରେ ଭଙ୍ଗା ରୁଟି ସେମାନଙ୍କୁ ଭୋଜନ ପାଇଁ ଦେଇଥିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ଭଙ୍ଗା ଦେହର ପ୍ରତୀକ ଥିଲା, ଏବଂ ଦ୍ରାକ୍ଷାଲତାର ରସ ଦେଇଥିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ଝରାଯାଇଥିବା ରକ୍ତର ପ୍ରତୀକ ଥିଲା। ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବୁଝିବା ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ଏବଂ ଏହି ବିଷୟଗୁଡ଼ିକରେ ଯୀଶୁଙ୍କ ଉଦାହରଣକୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ଏହି ବିଧିଗୁଡ଼ିକ ପାଳନ କରୁଥିବାବେଳେ, ଅବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କଠାରୁ ସମ୍ଭବ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥକ୍ ରହିବା ଉଚିତ୍।”

“ତାହାପରେ ମୋତେ ଦେଖାଯାଇଲା ଯେ, ଯୀଶୁ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନ ଛାଡ଼ି ଯାଇଥିବା ପରେ ସାତୋଟି ଶେଷ ମହାମାରୀ ଢାଳାଯିବ। ଦୂତ କହିଲେ—ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କର ବିନାଶ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ହେଉଛି ଈଶ୍ୱର ଓ ମେଷଶାବକଙ୍କ କ୍ରୋଧ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସ୍ୱରରେ ସନ୍ତମାନେ ପତାକାସହିତ ସେନାବାହିନୀ ପରି ପ୍ରବଳ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ହେବେ; କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ସେତେବେଳେ ଲିଖିତ ବିଚାରକାର୍ଯ୍ୟ ପାଳନ କରିବେ ନାହିଁ। ସେହି ବିଚାରକାର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରବର୍ତ୍ତନ 1000 ବର୍ଷର ଶେଷରେ ହେବ।”

“ପବିତ୍ରଜନମାନେ ଯେତେବେଳେ ଅମରତ୍ୱରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେବେ, ଏକତ୍ର ଉଠାଯିବେ, ନିଜ ନିଜ ବୀଣା, ମୁକୁଟ ଇତ୍ୟାଦି ଗ୍ରହଣ କରିବେ, ଏବଂ ପବିତ୍ର ନଗରରେ ପ୍ରବେଶ କରିବେ, ସେତେବେଳେ ଯିଶୁ ଓ ପବିତ୍ରଜନମାନେ ବିଚାରାସନରେ ବସିବେ। ପୁସ୍ତକଗୁଡ଼ିକ ଖୋଲାଯାଏ—ଜୀବନର ପୁସ୍ତକ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ପୁସ୍ତକ; ଜୀବନର ପୁସ୍ତକରେ ପବିତ୍ରଜନମାନଙ୍କର ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଲିପିବଦ୍ଧ ଅଛି, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁର ପୁସ୍ତକରେ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କର କୁକର୍ମଗୁଡ଼ିକ ଲିପିବଦ୍ଧ ଅଛି। ଏହି ପୁସ୍ତକଗୁଡ଼ିକର ତୁଳନା ବିଧି-ପୁସ୍ତକ, ଅର୍ଥାତ ବାଇବେଲ ସହିତ କରାଗଲା, ଏବଂ ସେହି ଅନୁଯାୟୀ ସେମାନଙ୍କର ବିଚାର କରାଗଲା। ପବିତ୍ରଜନମାନେ ଯିଶୁଙ୍କ ସହ ଏକମତ ହୋଇ ଦୁଷ୍ଟ ମୃତମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ନିଜ ବିଚାର ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି। ‘ଦେଖ!’ ଦୂତ କହିଲେ, ‘ପବିତ୍ରଜନମାନେ ଯିଶୁଙ୍କ ସହ ଏକତାରେ ବିଚାରାସନରେ ବସନ୍ତି, ଏବଂ ଦେହରେ ରହି କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟାନୁସାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦୁଷ୍ଟକୁ ତାହାର ପ୍ରାପ୍ତ ଦଣ୍ଡ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରନ୍ତି; ଏବଂ ବିଚାର କାର୍ଯ୍ୟକରଣ ସମୟରେ ସେମାନେ କ’ଣ ପାଇବେ, ତାହା ସେମାନଙ୍କର ନାମ ସାମ୍ନାରେ ଲିଖାଯାଏ।’ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ପୃଥିବୀକୁ ଅବତରଣ କରିବା ପୂର୍ବରୁ, ସେହି 1000 ବର୍ଷ ଅବଧିରେ ପବିତ୍ର ନଗରରେ ଯିଶୁଙ୍କ ସହ ପବିତ୍ରଜନମାନଙ୍କର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା। ପରେ 1000 ବର୍ଷର ଶେଷରେ, ଯିଶୁ, ଦୂତମାନେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହିତ ଥିବା ସମସ୍ତ ପବିତ୍ରଜନ ପବିତ୍ର ନଗର ଛାଡ଼ି ବାହାରିଆସନ୍ତି; ଏବଂ ସେ ଯେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ସହ ପୃଥିବୀକୁ ଅବତରଣ କରୁଛନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଦୁଷ୍ଟ ମୃତମାନେ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି; ଏବଂ ଯେ ସେହି ଲୋକମାନେ ‘ତାଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କରିଥିଲେ,’ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଉଠାଯାଇ, ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ମହିମାରେ, ତାଙ୍କ ସହିତ ଥିବା ଦୂତମାନେ ଓ ପବିତ୍ରଜନମାନଙ୍କ ସହ, ତାଙ୍କୁ ଦୂରରୁ ଦେଖିବେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ କାରଣରେ ବିଲାପ କରିବେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କ ହାତରେ, ତାଙ୍କ ପାଦରେ ଥିବା କିଳ୍ଲୀର ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ବର୍ଛା ବିଦ୍ଧ କରିଥିଲେ ସେହି ଚିହ୍ନକୁ ଦେଖିବେ। ସେତେବେଳେ କିଳ୍ଲୀ ଓ ବର୍ଛାର ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କର ମହିମା ହେବ। 1000 ବର୍ଷର ଶେଷରେ ଯିଶୁ ଜୟତୁନ ପର୍ବତ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ପର୍ବତଟି ଦୁଇ ଭାଗକୁ ବିଭକ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ଏବଂ ତାହା ଏକ ବିଶାଳ ସମତଳ ଭୂମିରେ ପରିଣତ ହୁଏ; ଏବଂ ସେ ସମୟରେ ଯେମାନେ ପଳାଇଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ସେହି ଦୁଷ୍ଟମାନେ, ଯେମାନେ ଏମାତ୍ର ପୁନରୁତ୍ଥିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ତାହା ପରେ ପବିତ୍ର ନଗର ଅବତରଣ କରି ସେହି ସମତଳ ଭୂମିରେ ନିବିଡ଼ ଭାବରେ ସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ।”

“ତା’ପରେ ଶୟତାନ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ। ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଚାଟୁକାରିତା କରି କହେ ଯେ ନଗରରେ ଥିବା ସେନା ଅଳ୍ପ, ତାହାର ସେନା ବହୁତ ବଡ଼, ଏବଂ ସେମାନେ ପବିତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଜୟ କରି ନଗରଟି ଦଖଳ କରିପାରିବେ। ଶୟତାନ ଯେତେବେଳେ ତାହାର ସେନାକୁ ସଂଗଠିତ କରୁଥିଲା, ସେତେବେଳେ ପବିତ୍ରମାନେ ନଗରମଧ୍ୟରେ ଥାଇ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପରିସର୍ଗର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ଗୌରବ ଦେଖୁଥିଲେ। ଯୀଶୁ ସେମାନଙ୍କର ଅଗ୍ରଭାଗରେ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଉଥିଲେ। ହଠାତ୍ ସେହି ସୁନ୍ଦର ତାରକତା ଆମ ସମୂହରୁ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ; କିନ୍ତୁ ଶୀଘ୍ରହିଁ ଆମେ ତାଙ୍କର ମଧୁର ସ୍ୱର ଶୁଣିଲୁ, ଯେପରି ସେ କହୁଥିଲେ, ‘ହେ ମୋର ପିତାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦପ୍ରାପ୍ତମାନେ, ଆସ; ସଂସାରର ପ୍ରାରମ୍ଭରୁ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରାଜ୍ୟର ଅଧିକାରୀ ହେଉ।’ ଆମେ ଯୀଶୁଙ୍କ ଚାରିପାଶେ ସମାବେଶ ହେଲୁ, ଏବଂ ସେ ଯେପରିକି ନଗରର ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକ ବନ୍ଦ କଲେ, ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ଉପରେ ଶାପ ଘୋଷିତ ହେଲା। ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକ ବନ୍ଦ ହେଲା। ତା’ପରେ ପବିତ୍ରମାନେ ନିଜ ପକ୍ଷବଳକୁ ବ୍ୟବହାର କରି ନଗରର ପ୍ରାଚୀରର ଶୀର୍ଷଭାଗକୁ ଉଠିଗଲେ। ଯୀଶୁ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ; ତାଙ୍କର ମୁକୁଟ ଦ୍ୟୁତିମାନ ଓ ଗୌରବମୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେହିଟି ଥିଲା ଏକ ମୁକୁଟ ମଧ୍ୟରେ ଆଉ ଏକ ମୁକୁଟ, ଏପରି ସାତଟି। ପବିତ୍ରମାନଙ୍କର ମୁକୁଟ ସବୁଠାରୁ ଶୁଦ୍ଧ ସୁବର୍ଣ୍ଣର ଥିଲା, ତାରାମାନଙ୍କରେ ଶୋଭିତ। ସେମାନଙ୍କର ମୁହଁମଣ୍ଡଳ ଗୌରବରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା, କାରଣ ସେମାନେ ଯୀଶୁଙ୍କ ସ୍ପଷ୍ଟ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିରେ ଥିଲେ; ଏବଂ ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ଉଦ୍ଧ୍ୱଗତ ହେଇ, ସମସ୍ତେ ଏକାସାଥିରେ ନଗରର ଶୀର୍ଷଭାଗ ପ୍ରତି ଗମନ କଲେ, ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ମୁଁ ପରମାନନ୍ଦିତ ହେଲି।”

“ତାହାପରେ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ସେମାନେ କ’ଣ ହରାଇଥିଲେ ତାହା ଦେଖିଲେ; ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଅଗ୍ନି ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ବର୍ଷିତ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଲା। ଏହା ଥିଲା ନ୍ୟାୟବିଚାରର କାର୍ଯ୍ୟକାରଣ। ତାହାପରେ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ସେହିପରି ପ୍ରତିଫଳ ପାଇଲେ, ଯେପରି ସନ୍ତମାନେ ଯିଶୁଙ୍କ ସହ ଏକମତ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେହି 1000 ବର୍ଷ ଅବଧିରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ସେହି ଏକେଇ ଅଗ୍ନି, ଯାହା ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଲା, ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିଦେଲା। ଭଙ୍ଗୁର, ଛିଣ୍ଡିଯାଇଥିବା ପର୍ବତମାନେ ତୀବ୍ର ଉଷ୍ଣତାରେ ଗଳିଗଲେ, ବାୟୁମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟ ତେଣୁ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଖରକୁଟା ଭସ୍ମ ହୋଇଗଲା। ତାହାପରେ ଆମର ଉତ୍ତରାଧିକାର ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା, ଗୌରବମୟ ଓ ସୁନ୍ଦର; ଏବଂ ଆମେ ନବୀକୃତ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଉତ୍ତରାଧିକାର ସ୍ୱରୂପେ ପାଇଲୁ। ଆମେ ସମସ୍ତେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଧ୍ୱନି କଲୁ, ମହିମା, ହାଲେଲୁୟା।”

“ମୁଁ ଏହା ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲି ଯେ ଯେକୌଣସି ନୂତନ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଷୟ, ଯାହାକୁ ସେମାନେ ବାଇବେଲ୍‌ ଦ୍ୱାରା ସମର୍ଥିତ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି, ତାହା ପକ୍ଷେ ପ୍ରଚାର କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଚରାଣକାରୀମାନେ ସେହିମାନଙ୍କ ସହ ପରାମର୍ଶ କରିବା ଉଚିତ, ଯେଉଁମାନଙ୍କ ଉପରେ ସେମାନଙ୍କର ଭରସା ରଖିବାର କାରଣ ଅଛି, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେଶରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଆସିଛନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ଅଛନ୍ତି। ତେବେ ଚରାଣକାରୀମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକତାରେ ରହିବେ, ଏବଂ ଚରାଣକାରୀମାନଙ୍କର ସେହି ଏକତା ମଣ୍ଡଳୀ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରାଯିବ। ଏପରି ପଦକ୍ଷେପ, ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଦୁଃଖଦ ବିଭେଦକୁ ବାରଣ କରିବ; ଏବଂ ତେବେ ଏହି ମୂଲ୍ୟବାନ ପାଳ ବିଭକ୍ତ ହେବାର, ଓ ମେଷମାନେ ଚରାଣକାରୀ ବିନା ଛିଣ୍ଡିଯାଇବାର, କୌଣସି ବିପଦ ରହିବ ନାହିଁ।”

“ସେପ୍ଟେମ୍ବର 23ତାରିଖରେ, ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ଦେଖାଇଲେ ଯେ ସେ ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କର ଅବଶିଷ୍ଟାଂଶକୁ ପୁନରୁଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ ଦ୍ୱିତୀୟଥର ନିଜ ହସ୍ତ ପ୍ରସାରିତ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ସଂଗ୍ରହଣ-କାଳରେ ପ୍ରୟାସଗୁଡ଼ିକୁ ଦ୍ୱିଗୁଣିତ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଛିତରାଇବାର ସମୟରେ ଇସ୍ରାଏଲ ପ୍ରହୃତ ଓ ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ ହୋଇଥିଲା; କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଏହି ସଂଗ୍ରହଣ-କାଳରେ ଈଶ୍ୱର ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଆରୋଗ୍ୟ କରିବେ ଓ ବନ୍ଧିଦେବେ। ଛିତରାଇବାର ସମୟରେ ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରସାର କରିବା ପାଇଁ କରାଯାଇଥିବା ପ୍ରୟାସର ଫଳ ବହୁତ ଅଳ୍ପ ଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକ ବହୁତ ଅଳ୍ପ କିମ୍ବା କିଛିମାତ୍ର ସାଧନ କରିପାରିଥିଲା; କିନ୍ତୁ ସଂଗ୍ରହଣ-କାଳରେ, ଯେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱର ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସଂଗ୍ରହ କରିବା ପାଇଁ ନିଜ ହସ୍ତ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇଛନ୍ତି, ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରସାର କରିବା ପାଇଁ ହୋଇଥିବା ପ୍ରୟାସ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଫଳ ଦେବ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏକମତ ଓ ଉତ୍ସାହପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ଉଚିତ। ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଏହି ସଂଗ୍ରହଣ-କାଳରେ ଆମକୁ ପରିଚାଳିତ କରିବା ପାଇଁ ଛିତରାଇବାର ସମୟକୁ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଭାବେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିବା କାହାର ପାଇଁ ଲଜ୍ଜାଜନକ; କାରଣ ଯଦି ଈଶ୍ୱର ବର୍ତ୍ତମାନ ଆମ ପାଇଁ ସେତେକି ମାତ୍ର କରନ୍ତି ଯେତେକି ସେ ସେତେବେଳେ କରିଥିଲେ, ତେବେ ଇସ୍ରାଏଲ କେବେବି ସଂଗ୍ରହ ହେବ ନାହିଁ। ସତ୍ୟକୁ ଯେପରି ପ୍ରଚାର କରିବା ଆବଶ୍ୟକ, ସେପରି ଏକ ପତ୍ରିକାରେ ପ୍ରକାଶ କରିବା ମଧ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ।”

ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ଦର୍ଶାଇଲେ ଯେ 1843 ର ଚାର୍ଟ ତାଙ୍କ ହସ୍ତଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ଥିଲା, ଏବଂ ତାହାର କୌଣସି ଅଂଶ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରାଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ସଂଖ୍ୟାଗୁଡ଼ିକ ସେ ଯେପରି ଚାହୁଁଥିଲେ ସେହିପରି ଥିଲା। ତାଙ୍କର ହସ୍ତ କିଛି ସଂଖ୍ୟାରେ ଥିବା ଏକ ତ୍ରୁଟି ଉପରେ ଥିଲା ଏବଂ ତାହାକୁ ଲୁଚାଇ ରଖିଥିଲା, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କର ହସ୍ତ ହଟାଯାଇନଥିଲା, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେହି ତାହାକୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।

“ତା’ପରେ ମୁଁ ‘Daily’ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଦେଖିଲି ଯେ, ‘sacrifice’ ଶବ୍ଦଟି ମନୁଷ୍ୟର ଜ୍ଞାନଦ୍ୱାରା ଯୋଡ଼ାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଏହା ପାଠ୍ୟର ଅଂଶ ନୁହେଁ; ଏବଂ ଯେମାନେ ନ୍ୟାୟଘଣ୍ଟାର ଘୋଷଣା ଦେଇଥିଲେ, ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଏହାର ସଠିକ୍ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ଦେଇଥିଲେ। 1844 ପୂର୍ବରୁ, ଯେତେବେଳେ ଏକତା ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲା, ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତେ ‘Daily’ ବିଷୟରେ ସଠିକ୍ ମତରେ ଏକମତ ଥିଲେ; କିନ୍ତୁ 1844 ପରେ, ଏହି ବିଭ୍ରାନ୍ତିର ମଧ୍ୟରେ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମତକୁ ଗ୍ରହଣ କରାଗଲା, ଏବଂ ତାହାର ପରିଣାମରେ ଅନ୍ଧକାର ଓ ବିଭ୍ରାନ୍ତି ଅନୁସରଣ କଲା।”

“ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ଦେଖାଇଲେ ଯେ 1844 ଠାରୁ ସମୟ କୌଣସି ପରୀକ୍ଷା ରହିନାହିଁ, ଏବଂ ସମୟ ପୁନର୍ବାର କେବେବି ପରୀକ୍ଷା ହେବ ନାହିଁ।”

“ତାହାପରେ ମୋତେ କିଛି ଲୋକଙ୍କ ଦିଗରେ ଦର୍ଶାଯାଇଲା, ଯେମାନେ ଏହି ମହାଭୁଲରେ ଅଛନ୍ତି ଯେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଗମନ ପୂର୍ବରୁ ସନ୍ତମାନେ ଏଯାବତ୍ ପୁରୁଣା ଯେରୁଶାଲେମକୁ ଯିବାକୁ ଅଛନ୍ତି, ଇତ୍ୟାଦି। ଏପରି ଏକ ଦୃଷ୍ଟିଭଙ୍ଗୀ ତୃତୀୟ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶ ଅଧୀନରେ ଚାଲୁଥିବା ଦେବଙ୍କ ବର୍ତ୍ତମାନ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ମନ ଏବଂ ଆଗ୍ରହକୁ ଅପସାରିତ କରିବା ପାଇଁ ସୁଯୋଜିତ; କାରଣ ଯଦି ଆମେ ଯେରୁଶାଲେମକୁ ଯିବାକୁ ଥାଉ, ତେବେ ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ଆମର ମନ ସେଠିରେ ରହିବ, ଏବଂ ସନ୍ତମାନଙ୍କୁ ଯେରୁଶାଲେମକୁ ପହଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ଆମର ସାଧନ ଅନ୍ୟ ଉପଯୋଗରୁ ରୋକି ରଖାଯିବ। ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ସେମାନେ ଏହି ମହାଭୁଲରେ ପଡ଼ିବାକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଇଥିବାର କାରଣ ହେଉଛି, ଗତ ଅନେକ ବର୍ଷ ଧରି ଯେସବୁ ଭୁଲରେ ସେମାନେ ରହିଆସୁଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସେମାନେ ସ୍ୱୀକାର କରିନାହାନ୍ତି ଏବଂ ପରିତ୍ୟାଗ ମଧ୍ୟ କରିନାହାନ୍ତି।” Review and Herald, November 1, 1850.

“ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ଦେଖାଇଛନ୍ତି ଯେ ତୃତୀୟ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶ ଯିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଛିଟିଯାଇଥିବା ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ଘୋଷିତ ହେବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଏହାକୁ ସମୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରାଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; କାରଣ ସମୟ ପୁନର୍ବାର କେବେ ପରୀକ୍ଷା ହେବ ନାହିଁ। ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ କେତେକ ଲୋକ ସମୟ ପ୍ରଚାର କରିବାରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିବା ଏକ ମିଥ୍ୟା ଉତ୍ତେଜନାରେ ପଡ଼ୁଥିଲେ; ଯେ ତୃତୀୟ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶ ସମୟ ଯାହା କରିପାରେ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲା। ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ଏହି ସନ୍ଦେଶ ନିଜ ଭିତ୍ତିରେ ନିଜେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଠିଆ ହୋଇପାରେ, ଏବଂ ଏହାକୁ ଦୃଢ଼ କରିବା ପାଇଁ ସମୟର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ, ଏବଂ ଏହା ମହାଶକ୍ତି ସହ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବ, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରିବ, ଏବଂ ଧର୍ମରେ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ କରାଯିବ।” Experience and Views, 48.

“ଡାନିଏଲ୍ସ ଏବଂ ପ୍ରେସକଟ୍... କାର୍ଯ୍ୟରେ ଥିବା ବୟସ୍କ ଭାଇମାନଙ୍କୁ କିଛି କହିବା ପାଇଁ କୌଣସି ସୁଯୋଗ ଦେଉନଥିଲେ.... ଡାନିଏଲ୍ସ ମୋତେ ଦେଖିବାକୁ ଏଠାରେ ଆସିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲି ନାହିଁ.... ମୁଁ କୌଣସି ବିଷୟ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ତାଙ୍କ ସହ କିଛିମାତ୍ର କହିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିନଥିଲି। ସେମାନେ ‘ଡେଲି’ ବିଷୟରେ ଯାହା ଉତ୍ତେଜିତ କରି ଉଠାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି, ସେଥିରେ କିଛିମାତ୍ର ନାହିଁ.... ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ୱାଶିଙ୍ଗଟନରେ ଥିଲି, ତେବେ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ କିଛି ଏମିତି ତାଙ୍କ ମନକୁ ଘେରି ଆବୃତ କରିଦେଇଥିଲା, ଏବଂ ମୁଁ ମନେ ହେଉଥିଲା ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିପାରୁନଥିଲି। ‘ଡେଲି’ ବିଷୟକ ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗ ସହ ଆମର କୌଣସି ସମ୍ପର୍କ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ... ମୁଁ ଜାଣୁଥିଲି ସେମାନେ ମୋର ବାର୍ତ୍ତାଙ୍କ ବିରୋଧରେ କାମ କରିବେ, ଏବଂ ତେବେ ଲୋକମାନେ ଭାବିବେ ଯେ ମୋର ବାର୍ତ୍ତାରେ କିଛିମାତ୍ର ନାହିଁ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଲେଖିଛି ଏବଂ କହିଛି ଯେ ସେ ନିଜକୁ ଜେନେରାଲ୍ କନଫରେନ୍ସର ସଭାପତି ହେବାକୁ ଅଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି ପ୍ରକାଶ କରୁଛନ୍ତି.... ସଭାପତି ପଦ ରଖିବା ପାଇଁ ଉଚିତ୍ ବ୍ୟକ୍ତି ନୁହନ୍ତି।”

“ଯଦି ‘ଦୈନିକ’ ବିଷୟକ ଏହି ସନ୍ଦେଶଟି ପରୀକ୍ଷାସୂଚକ ସନ୍ଦେଶ ହେଉଥାନ୍ତା, ତେବେ ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ତାହା ଦେଖାଇଥାନ୍ତେ। ଏହି ବିଷୟରେ ଏହି ଲୋକମାନେ ଆରମ୍ଭରୁ ଶେଷକୁ ଦେଖୁନାହାନ୍ତି....ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିୟୋଜିତ ଥିବା ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କାହାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଦେଖିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରୁଛି। ”

“ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ ମୋତେ ଯେ ଆଲୋକ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ସେହି ହେଉଛି ଯେ ଭାଇ ଡାନିଏଲ୍ସ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ପ୍ରେସିଡେନ୍ସି ପଦରେ ରହିଆସିଛନ୍ତି.... ଏବଂ ମୋତେ କୁହାଯାଇଥିଲା ଯେ ଏହି ସବୁ ବିଷୟରେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହ ଆଉ କୌଣସି କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିବି ନାହିଁ। ଏହି ବିଷୟରେ ମୁଁ ଡାନିଏଲ୍ସଙ୍କୁ ଦେଖିବି ନାହିଁ, ଏବଂ ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହ ଗୋଟିଏ ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟ କହିବି ନାହିଁ। ସେମାନେ ମୋତେ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ ଯେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଏକ ସାକ୍ଷାତ୍କାର ଦିଏ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଦେଇନଥିଲି.... ମୋତେ କୁହାଯାଇଥିଲା ଯେ ଆମ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସତର୍କ କର, ସେମାନେ ଯାହା ଶିଖାଉଛନ୍ତି ସେହି ବିଷୟ ସହ କୌଣସି ସମ୍ପର୍କ ରଖିବେ ନାହିଁ.... ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଏହା ଶୁଣିବାକୁ ନିଷେଧ କରାଯାଇଥିଲା। ମୁଁ ନିଜକୁ ଏଭଳି ପ୍ରକାଶ କରିଛି ଯେ ଏଥିରେ ମୋର ରତିକଣାମାତ୍ର ବିଶ୍ୱାସ ନାହିଁ.... ସେମାନେ ଯାହା କରୁଛନ୍ତି, ଏହି ସମଗ୍ର ବିଷୟଟି ଶୟତାନଙ୍କ ଏକ ଚକ୍ରାନ୍ତ ଅଟେ।” ୮ ଜୁନ, ୧୯୧୦ ରେ ଏଲେନ୍ ହ୍ୱାଇଟ୍ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା ଏକ ସାକ୍ଷାତ୍କାର ବିଷୟରେ ଏଫ୍. ସି. ଗିଲବର୍ଟଙ୍କ ରିପୋର୍ଟ।

“ଯିଏ ବାହ୍ୟ ପରତଳର ତଳେ ଦେଖନ୍ତି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟର ହୃଦୟ ପଢନ୍ତି, ସେ ବହୁତ ଆଲୋକ ପାଇଥିବାମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କହନ୍ତି: ‘ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ନୀତିଗତ ଓ ଆତ୍ମିକ ଅବସ୍ଥା ନିମନ୍ତେ ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ନୁହନ୍ତି।’ ‘ହଁ, ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ପଥ ବାଛି ନେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରାଣ ନିଜମାନଙ୍କର ଘୃଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ କରେ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କର ଭ୍ରମକୁ ବାଛିବି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଭୟକୁ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆଣିବି; କାରଣ ମୁଁ ଡାକିଲାବେଳେ କେହି ଉତ୍ତର ଦେଲା ନାହିଁ; ମୁଁ କହିଲାବେଳେ ସେମାନେ ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ; ବରଂ ସେମାନେ ମୋର ଚକ୍ଷୁ ସାମ୍ନାରେ ମନ୍ଦ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ଏବଂ ଯାହାରେ ମୋର ପ୍ରସନ୍ନତା ନଥିଲା, ତାହାକୁ ବାଛିଲେ।’ ‘ଈଶ୍ୱର ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପ୍ରବଳ ଭ୍ରମ ପଠାଇବେ, ଯେପରି ସେମାନେ ମିଥ୍ୟାକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତୁ,’ କାରଣ ସେମାନେ ଉଦ୍ଧାର ପାଇବା ପାଇଁ ସତ୍ୟର ପ୍ରେମକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ ନାହିଁ,’ ‘ବରଂ ଅଧର୍ମରେ ଆନନ୍ଦ କଲେ।’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.”

“ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଶିକ୍ଷକ ପଚାରିଲେ: ‘ତୁମେ ଠିକ୍ ଭିତ୍ତିର ଉପରେ ନିର୍ମାଣ କରୁଛ ଏବଂ ଈଶ୍ୱର ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଯେ ଢୋଙ୍ଗ, ଯେତେବେଳେ ବାସ୍ତବରେ ତୁମେ ସାଂସାରିକ ନୀତିଅନୁଯାୟୀ ଅନେକ କଥା ସାଧନ କରୁଛ ଏବଂ ଯିହୋବାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ପାପ କରୁଛ, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭ୍ରମ ଆଉ କଣ ଅଛି, ଯାହା ମନକୁ ପଥଭ୍ରଷ୍ଟ କରିପାରେ? ଆହା, ଏହା ଏକ ମହା ଛଳନା, ଏକ ମୋହନୀୟ ଭ୍ରମ, ଯାହା ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କର ମନକୁ ଆବର୍ତ୍ତ କରି ଧରେ, ଯେମାନେ ଏକ ସମୟରେ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଭକ୍ତିର ଆକାରକୁ ତାହାର ଆତ୍ମା ଓ ଶକ୍ତି ବୋଲି ଭୁଲ କରନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଭାବନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ଧନୀ, ସମ୍ପତ୍ତିରେ ସମୃଦ୍ଧ, ଏବଂ କୌଣସି କିଛିର ଅଭାବ ନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ବାସ୍ତବରେ ସେମାନଙ୍କୁ ସବୁକିଛିର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି।’”

“ନିଜ ପୋଶାକକୁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ରଖୁଥିବା ତାଙ୍କର ବିଶ୍ୱସ୍ତ ସେବକମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ପରମେଶ୍ୱର ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୋଇନାହାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଅନେକେ କହୁଛନ୍ତି, ‘ଶାନ୍ତି ଓ ନିରାପତ୍ତା,’ ଯେତେବେଳେ ହଠାତ୍ ବିନାଶ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆସୁଛି। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପଶ୍ଚାତ୍ତାପ ନ ହେଲେ, ଲୋକମାନେ ସ୍ୱୀକାରୋକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନିଜ ହୃଦୟକୁ ନମ୍ର ନ କରିଲେ ଏବଂ ଯୀଶୁରେ ଯେପରି ସତ୍ୟ ଅଛି ସେହିପରି ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ ନ କରିଲେ, ସେମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗରେ ପ୍ରବେଶ କରିବେ ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ଆମ ଶ୍ରେଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଦ୍ଧିକରଣ ଘଟିବ, ସେତେବେଳେ ଆମେ ଆଉ ନିର୍ବିଘ୍ନରେ ବିଶ୍ରାମ କରିବୁ ନାହିଁ, ଏହି କହି ଗର୍ବ କରିବୁ ନାହିଁ ଯେ ଆମେ ଧନୀ ଅଟୁ, ସମ୍ପଦରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛୁ, ଏବଂ କୌଣସି ବିଷୟରେ ଆବଶ୍ୟକତାହୀନ ଅଟୁ।”

“କିଏ ସତ୍ୟସତ୍ୟ କହିପାରିବ: ‘ଆମର ସୁନା ଅଗ୍ନିରେ ପରୀକ୍ଷିତ ହୋଇଛି; ଆମର ବସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଜଗତ ଦ୍ୱାରା କଳଙ୍କିତ ହୋଇନାହିଁ’? ମୁଁ ଆମର ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ତଥାକଥିତ ଧାର୍ମିକତାର ବସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଇଙ୍ଗିତ କରୁଥିବା ଦେଖିଲି। ସେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଖୋଲିଦେଇ ତଳେ ରହିଥିବା ଅଶୁଚିତାକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ପରେ ସେ ମୋତେ କହିଲେ: ‘ତୁମେ କି ଦେଖିପାରୁନାହାଁ କିପରି ସେମାନେ ଢୋଙ୍ଗପୂର୍ବକ ନିଜମାନଙ୍କର ଅଶୁଚିତା ଓ ଚରିତ୍ରର ପଚନକୁ ଆବୃତ କରିରଖିଛନ୍ତି? “ବିଶ୍ୱାସଯୋଗ୍ୟ ନଗରୀ କିପରି ବେଶ୍ୟା ହୋଇଯାଇଛି!” ମୋର ପିତାଙ୍କର ଗୃହ ବାଣିଜ୍ୟର ଗୃହରେ ପରିଣତ ହୋଇଛି, ଏମିତି ଏକ ସ୍ଥାନ, ଯେଉଁଠାରୁ ଦିବ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତି ଓ ମହିମା ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିଯାଇଛି! ଏହି କାରଣରୁ ଦୁର୍ବଳତା ଅଛି, ଏବଂ ଶକ୍ତିର ଅଭାବ ରହିଛି।’”

“ଯଦି ମଣ୍ଡଳୀ, ଯାହା ଏବେ ନିଜର ଧର୍ମଚ୍ୟୁତି ଦ୍ୱାରା ଖମିରିତ ହେଉଛି, ପଶ୍ଚାତ୍ତାପ କରି ରୂପାନ୍ତରିତ ନ ହୁଏ, ତେବେ ସେ ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରିବ, ଯାଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ନିଜକୁ ଘୃଣା କରିବାକୁ ନ ଲାଗେ। ଯେତେବେଳେ ସେ ଅଶୁଭକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରି ଶୁଭକୁ ବାଛିନେବ, ଯେତେବେଳେ ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନମ୍ରତା ସହ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବ ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟରେ ନିଜର ଉଚ୍ଚ ଆହ୍ୱାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ, ଅନନ୍ତ ସତ୍ୟର ମଞ୍ଚ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଏବଂ ବିଶ୍ୱାସଦ୍ୱାରା ତାହା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରଖାଯାଇଥିବା ସାଧନାଗୁଡ଼ିକୁ ଦୃଢ଼ଭାବେ ଧରିବ, ସେ ଆରୋଗ୍ୟ ପାଇବ। ସେ ନିଜ ପାଇଁ ଈଶ୍ୱରଦତ୍ତ ସରଳତା ଓ ପବିତ୍ରତାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେବ, ପୃଥିବୀୟ ଜଟିଳ ବନ୍ଧନଗୁଡ଼ିକରୁ ପୃଥକ ହୋଇ, ଏହା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବ ଯେ ସତ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ତାହାକୁ ସ୍ୱାଧୀନ କରିଛି। ତାହାପରେ ତାହାର ସଦସ୍ୟମାନେ ପ୍ରକୃତରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଚୟିତ, ତାଙ୍କର ପ୍ରତିନିଧି ହେବେ।” Testimonies, volume 8, 249, 250.