ଏଲିୟା — ସଂଖ୍ୟା ଛଅ

“ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତାର ଘୋଷଣାରେ ଯେ ଦୂତ ଏକତ୍ର ହୁଏ, ସେ ନିଜ ମହିମାଦ୍ୱାରା ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀକୁ ଆଲୋକିତ କରିବ। ଏଠାରେ ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ପରିସର ଓ ଅସାମାନ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଏକ କାର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବବର୍ତ୍ତିତ କରାଯାଇଛି। 1840–44 ମସିହାର ଆଗମନ ଆନ୍ଦୋଳନ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଏକ ମହିମାମୟ ପ୍ରକାଶ ଥିଲା; ପ୍ରଥମ ଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା ପୃଥିବୀର ପ୍ରତ୍ୟେକ ମିଶନରୀ କେନ୍ଦ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ କିଛି ଦେଶରେ ଷୋଳଶ ଶତାବ୍ଦୀର ସୁଧାର ଆନ୍ଦୋଳନ ପରେ କୌଣସି ଦେଶରେ ଯେପରି ଦେଖାଯାଇନଥିଲା ସେପରି ସର୍ବାଧିକ ଧାର୍ମିକ ଆଗ୍ରହ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥିଲା; କିନ୍ତୁ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କ ଶେଷ ସତର୍କବାଣୀ ଅଧୀନରେ ଘଟିବାକୁ ଥିବା ପ୍ରବଳ ଆନ୍ଦୋଳନ ଦ୍ୱାରା ଏହାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରାଯିବ।” The Great Controversy, 611.

“ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀରେ ଯେ ସମୟରେ ବାବିଲ ବିଷୟରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ କରାଯାଇଛି, ସେହି ସମୟରେ ତାହା ବିଷୟରେ ଏହା ଘୋଷଣା କରାଯାଇଛି: ‘ତାହାର ପାପ ସ୍ୱର୍ଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଯାଇଛି, ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱର ତାହାର ଅଧର୍ମଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ମରଣ କରିଛନ୍ତି।’ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 18:5। ସେ ନିଜ ଅପରାଧର ପରିମାଣକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଇଛି, ଏବଂ ନାଶ ତାହାର ଉପରେ ପତିତ ହେବାକୁ ଉଦ୍ୟତ। କିନ୍ତୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ବାବିଲରେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ଜନସମୁଦାୟ ଅଛନ୍ତି; ଏବଂ ତାଙ୍କର ନ୍ୟାୟଦଣ୍ଡର ପରିଦର୍ଶନ ପୂର୍ବରୁ, ଏହି ବିଶ୍ୱସ୍ତଜନମାନଙ୍କୁ ତାହାରୁ ବାହାରକୁ ଡାକାଯିବା ଆବଶ୍ୟକ, ଯେପରି ସେମାନେ ତାହାର ପାପରେ ଅଂଶୀ ନ ହୁଅନ୍ତୁ ଏବଂ ‘ତାହାର ମହାମାରୀଗୁଡ଼ିକରୁ ଗ୍ରହଣ ନ କରନ୍ତୁ।’ ଏହିକାରଣରୁ ସେହି ଆନ୍ଦୋଳନ, ଯାହା ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଅବତରଣ କରୁଥିବା ଦୂତଦ୍ୱାରା ପ୍ରତୀକୀକୃତ, ଯିଏ ନିଜ ମହିମାରେ ପୃଥିବୀକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଛି ଏବଂ ବଳବତୀ ସ୍ୱରରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଡାକୁଥାଏ, ବାବିଲର ପାପଗୁଡ଼ିକୁ ଘୋଷଣା କରୁଥାଏ। ତାଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ସହିତ ଏହି ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣାଯାଏ: ‘ହେ ମୋର ଲୋକମାନେ, ତାହାରୁ ବାହାରି ଆସ।’ ଏହି ଘୋଷଣାମାନେ, ତୃତୀୟ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ପୃଥିବୀର ନିବାସୀମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯିବାକୁ ଥିବା ଅନ୍ତିମ ସତର୍କବାଣୀକୁ ଗଠନ କରେ।” The Great Controversy, 604.

“ଯୀଶୁ ପୃଥିବୀର ବାସିନ୍ଦାମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରକାଶ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବାକୁ ସଚେତନ କରିବାର ନିମନ୍ତେ ଜଣେ ପ୍ରବଳ ଦୂତଙ୍କୁ ଅବତରଣ କରିବା ପାଇଁ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ସେହି ଦୂତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଯୀଶୁଙ୍କ ସନ୍ନିଧିରୁ ବାହାରୁଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କ ଆଗରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଗୌରବମୟ ଏକ ଆଲୋକ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲା। ମୋତେ କୁହାଯାଇଥିଲା ଯେ, ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ନିଜ ଗୌରବରେ ପୃଥିବୀକୁ ଆଲୋକିତ କରିବା ଏବଂ ଆସୁଥିବା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ କ୍ରୋଧ ବିଷୟରେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ସଚେତନ କରିବା।” Early Writings, 245.

ଏହାର ପରେ ମୁଁ ଆଉ ଜଣେ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଅବତରଣ କରୁଥିବା ଦେଖିଲି; ତାଙ୍କ ପାଖରେ ମହାନ ଅଧିକାର ଥିଲା; ଏବଂ ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କ ମହିମାରେ ଆଲୋକିତ ହେଲା। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 18:1.

ଏବଂ ଜଣେ ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, “ପବିତ୍ର, ପବିତ୍ର, ପବିତ୍ର, ସେନାବାହିନୀମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ; ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ତାହାଙ୍କ ମହିମାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଟେ।” ଯିଶାୟ 6:3

ସିଂହାସନର ସାମ୍ନାରେ ଥିବା ସେରାଫୀମମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମାକୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କରିବାବେଳେ ଏପରି ଶ୍ରଦ୍ଧାଭୀତ ବିସ୍ମୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥାନ୍ତି ଯେ, ସେମାନେ ଏକ କ୍ଷଣ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଆତ୍ମସନ୍ତୋଷର ସହିତ ନିଜମାନଙ୍କୁ ନ ଦେଖନ୍ତି, କିମ୍ବା ନିଜମାନଙ୍କ ଅଥବା ପରସ୍ପରଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରଶଂସାଭାବରେ ନ ଦୃଷ୍ଟି ପାତ କରନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଓ ଗୌରବ ସେନାଧୀଶ ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ, ଯିଏ ଉଚ୍ଚ ଓ ଉନ୍ନତ, ଏବଂ ଯାହାଙ୍କ ପୋଶାକର ପଲ୍ଲବର ମହିମା ମନ୍ଦିରକୁ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ। ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କର ମହିମାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାର ଯେ ଭବିଷ୍ୟତ୍ ସେମାନେ ଦେଖନ୍ତି, ସେହିବେଳେ ବିଜୟମୟ ସ୍ତୁତିଗୀତ ମଧୁର ଗାନରେ ଜଣେଠାରୁ ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କ ପାଖକୁ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହୁଏ: ‘ପବିତ୍ର, ପବିତ୍ର, ପବିତ୍ର, ସେନାଧୀଶ ସଦାପ୍ରଭୁ।’ ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମହିମାନ୍ୱିତ କରିବାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୃପ୍ତ; ଏବଂ ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତିରେ, ତାଙ୍କର ଅନୁମୋଦନର ହସ ତଳେ, ସେମାନେ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ କିଛି ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ବହନ କରିବାରେ, ତାଙ୍କର ସେବା କରିବାରେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବାରେ, ସେମାନଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଙ୍କ୍ଷା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ସାଧିତ ହୋଇଯାଏ।

“ଯିଶାୟାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦର୍ଶନଟି ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରଜାଙ୍କ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।” Review and Herald, December 22, 1896.

ଏବଂ ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, ତୁମ ବାକ୍ୟାନୁସାରେ ମୁଁ କ୍ଷମା କରିଛି; କିନ୍ତୁ ମୋ ଜୀବନ୍ତ ଥିବା ପରି ନିଶ୍ଚିତ, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମହିମାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ। କାରଣ ଯେମାନେ ମୋର ମହିମା ଓ ମୋର ସେହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଦେଖିଛନ୍ତି, ଯାହାକି ମୁଁ ମିଶର ଓ ଅରଣ୍ୟରେ କରିଥିଲି, ଏବଂ ଏବେ ଏହି ଦଶଥର ମୋତେ ପରୀକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି, ଓ ମୋର ସ୍ୱର ଶୁଣି ଆଜ୍ଞାପାଳନ କରିନାହାନ୍ତି; ନିଶ୍ଚୟ ସେମାନେ ସେହି ଦେଶ ଦେଖିବେ ନାହିଁ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଶପଥ କରିଥିଲି; ଏବଂ ଯେମାନେ ମୋତେ କ୍ରୋଧିତ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ମଧ୍ୟ ତାହା ଦେଖିବେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ମୋର ଦାସ କାଲେବ, କାରଣ ତାହାଙ୍କ ସହିତ ଅନ୍ୟ ଧରଣର ଆତ୍ମା ଥିଲା, ଏବଂ ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ମୋର ଅନୁସରଣ କରିଛି, ସେଯେଉଁ ଦେଶକୁ ଯାଇଥିଲା ସେହି ଦେଶରେ ମୁଁ ତାହାଙ୍କୁ ପ୍ରବେଶ କରାଇବି; ଏବଂ ତାହାଙ୍କ ବଂଶ ତାହାର ଅଧିକାରୀ ହେବ। ଗଣନା 14:20–24.

“ରୂପାନ୍ତର ପର୍ବତରେ ମୋଶା ପାପ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଉପରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବିଜୟର ଜଣେ ସାକ୍ଷୀ ଥିଲେ। ସେ ଧାର୍ମିକମାନଙ୍କର ପୁନରୁତ୍ଥାନ ସମୟରେ ସମାଧିରୁ ବାହାରି ଆସିବେ ଯେମାନେ, ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିଲେ। ଏଲିୟା, ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁ ନ ଦେଖି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠାଯାଇଥିଲେ, ସେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନ ସମୟରେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଜୀବିତ ରହିବେ ଯେମାନେ, ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରତିନିଧି ଥିଲେ; ଏବଂ ସେମାନେ ‘ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଆଖି ଝପକିବା ମାତ୍ରେ, ଶେଷ ତୂରୀଧ୍ୱନି ସମୟରେ’ ‘ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେବେ’; କାରଣ ‘ଏହି ମରଣଶୀଳତାକୁ ଅମରତା ପରିଧାନ କରିବାକୁ ହେବ,’ ଏବଂ ‘ଏହି କ୍ଷୟଶୀଳତାକୁ ଅକ୍ଷୟତା ପରିଧାନ କରିବାକୁ ହେବ।’ 1 Corinthians 15:51-53. ଯେପରି ସେ ‘ପାପ ବିନା ପରିତ୍ରାଣ ପାଇଁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଥର’ ପ୍ରକାଶିତ ହେବେ, ସେପରି ଯୀଶୁ ସ୍ୱର୍ଗର ଆଲୋକରେ ବସ୍ତ୍ରପରିଧାନ କରିଥିଲେ। କାରଣ ସେ ‘ପବିତ୍ର ଦୂତମାନଙ୍କ ସହିତ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ମହିମାରେ’ ଆସିବେ। Hebrews 9:28; Mark 8:38. ଏବେ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତାରକଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ ହେଲା। ସେହି ପର୍ବତ ଉପରେ ଭବିଷ୍ୟତର ମହିମାମୟ ରାଜ୍ୟର କ୍ଷୁଦ୍ର ରୂପରେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ହୋଇଥିଲା,—ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ରାଜା, ମୋଶା ପୁନରୁତ୍ଥିତ ପବିତ୍ରମାନଙ୍କର ପ୍ରତିନିଧି, ଏବଂ ଏଲିୟା ରୂପାନ୍ତରିତମାନଙ୍କର ପ୍ରତିନିଧି।” The Desire of Ages, 412.

ତୁମେ ଯେ ସମସ୍ତ କଥା ଭୋଗ କରିବାକୁ ଯାଉଛ, ସେଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ କୌଣସିକୁ ଭୟ କର ନାହିଁ: ଦେଖ, ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେତୋଳେକଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷିତ କରିବା ପାଇଁ ଶୟତାନ କାରାଗାରରେ ପକାଇବ; ଏବଂ ତୁମେ ଦଶ ଦିନ କ୍ଳେଶ ଭୋଗ କରିବ; ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ରୁହ, ଏବଂ ମୁଁ ତୁମକୁ ଜୀବନର ମୁକୁଟ ଦେବି। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ୨:୧୦।

ମୁଁ ତୁମକୁ ବିନୟ କରୁଛି, ତୁମ ଦାସମାନଙ୍କୁ ଦଶ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପରୀକ୍ଷା କର; ଏବଂ ଆମକୁ ଭୋଜନ ପାଇଁ ଶାକଦାଳ ଓ ପାନ ପାଇଁ ଜଳ ଦିଅ। ପରେ ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ ଆମ ମୁହଁମଣ୍ଡଳ ଓ ଯେମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଭୋଜନର ଅଂଶ ଖାଆନ୍ତି ସେହି ଯୁବକମାନଙ୍କର ମୁହଁମଣ୍ଡଳ ଦେଖାଯାଉ; ଏବଂ ତୁମେ ଯାହା ଦେଖିବ, ସେହି ଅନୁଯାୟୀ ତୁମ ଦାସମାନଙ୍କ ସହିତ ବ୍ୟବହାର କର। ସେହିପରି ସେ ଏହି ବିଷୟରେ ତାଙ୍କ କଥା ମାନିଲା, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଦଶ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପରୀକ୍ଷା କଲା। ଏବଂ ଦଶ ଦିନର ଶେଷରେ ସେମାନଙ୍କର ମୁହଁମଣ୍ଡଳ ରାଜାଙ୍କ ଭୋଜନର ଅଂଶ ଖାଉଥିବା ସମସ୍ତ ଯୁବକମାନଙ୍କଠାରୁ ଅଧିକ ସୁନ୍ଦର ଓ ଶରୀରରେ ଅଧିକ ପୁଷ୍ଟ ଦେଖାଗଲା। ଦାନିଏଲ 1:12–15।

କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଯେପରି ସତ୍ୟରେ ଜୀବନ୍ତ, ସେପରି ନିଶ୍ଚୟ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଯେହୋବାଙ୍କ ମହିମାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ। କାରଣ ଯେମାନେ ମୋର ମହିମା, ଏବଂ ମିଶରରେ ଓ ଜଙ୍ଗଲରେ ମୁଁ କରିଥିବା ମୋର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର କାର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଏବେ ଏହି ଦଶଥର ମୋତେ ପରୀକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ମୋର କଥାକୁ ଶୁଣିନାହାନ୍ତି। ଗଣନା 14:21, 22.

“ମିନିଆପୋଲିସ୍‌ରେ ପରମେଶ୍ୱର ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ନୂତନ ପରିପ୍ରେକ୍ଷ୍ୟରେ ସତ୍ୟର ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନମାନ ଦାନ କଲେ। ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆସିଥିବା ଏହି ଆଲୋକକୁ କେହି କେହି ଯିହୁଦୀମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବା ସମୟରେ ଯେପରି ସମସ୍ତ ହଠଧର୍ମିତା ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ, ସେହି ସମସ୍ତ ହଠଧର୍ମିତା ସହିତ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ, ଏବଂ ‘ପୁରୁଣା ସୀମାଚିହ୍ନମାନଙ୍କ’ ପକ୍ଷରେ ଦୃଢ଼ଭାବେ ଠିଆ ହୋଇ ରହିବା ବିଷୟରେ ବହୁତ କଥା କୁହାଗଲା। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ପୁରୁଣା ସୀମାଚିହ୍ନମାନେ କ’ଣ ଥିଲେ, ତାହା ଜାଣୁନଥିଲେ ବୋଲି ପ୍ରମାଣ ଥିଲା। ପ୍ରମାଣ ମଧ୍ୟ ଥିଲା ଏବଂ ବାକ୍ୟରୁ ଏପରି ଯୁକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଥିଲା, ଯାହା ବିବେକଙ୍କ ପାଖରେ ନିଜକୁ ସମର୍ଥନୀୟ କରିଦେଉଥିଲା; କିନ୍ତୁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ମନ ଆଲୋକର ପ୍ରବେଶ ବିରୁଦ୍ଧରେ ସ୍ଥିର ହୋଇ, ମୁଦ୍ରାଙ୍କିତ ହୋଇ ରହିଥିଲା, କାରଣ ସେମାନେ ନିଷ୍ପତ୍ତି କରିଥିଲେ ଯେ ଏହା ‘ପୁରୁଣା ସୀମାଚିହ୍ନମାନଙ୍କୁ’ ହଟାଇଦେଉଥିବା ଏକ ବିପଜ୍ଜନକ ଭୁଲ ଶିକ୍ଷା; ଯେତେବେଳେ ଏହା ପୁରୁଣା ସୀମାଚିହ୍ନମାନଙ୍କର ଏକଟି ଖୁଟି ମଧ୍ୟ ସରାଇ ନଥିଲା, ବରଂ ପୁରୁଣା ସୀମାଚିହ୍ନମାନଙ୍କୁ କ’ଣ ଗଠନ କରେ, ସେ ବିଷୟରେ ସେମାନଙ୍କର ଧାରଣାମାନେ ବିକୃତ ହୋଇଯାଇଥିଲା।”

୧୮୪୪ ମସିହାରେ ସମୟର ଅତିବାହନ ବିଶାଳ ଘଟଣାମାନଙ୍କର ଏକ ଯୁଗ ଥିଲା, ଯାହା ଆମର ଆଶ୍ଚର୍ୟାକୁଳ ଚକ୍ଷୁମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଘଟୁଥିବା ପବିତ୍ରଧାମର ଶୁଦ୍ଧିକରଣକୁ ଉନ୍ମୋଚିତ କଲା, ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ଥିବା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ସହ ନିର୍ଣ୍ଣାୟକ ସମ୍ପର୍କ ରଖିଲା; [ସହିତ] ପ୍ରଥମ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ, ଏବଂ ତୃତୀୟଟି ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁଥିରେ ସେହି ପତାକା ଉଦ୍ଘାଟିତ ହେଲା ଯାହା ଉପରେ ଲିଖିତ ଥିଲା, ‘ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାମାନ ଏବଂ ଯୀଶୁଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ।’ ଏହି ସନ୍ଦେଶ ଅଧୀନରେ ଥିବା ପ୍ରମୁଖ ସୀମାଚିହ୍ନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଥିଲା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମନ୍ଦିର, ଯାହାକୁ ତାଙ୍କ ସତ୍ୟପ୍ରେମୀ ଲୋକମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେଖିଥିଲେ, ଏବଂ ସେହି ସନ୍ଧୁକ, ଯାହାରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା ରହିଥିଲା। ଚତୁର୍ଥ ଆଜ୍ଞାର ବିଶ୍ରାମଦିନର ଆଲୋକ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉଲ୍ଲଂଘନକାରୀମାନଙ୍କର ପଥରେ ତାହାର ପ୍ରବଳ କିରଣମାନ ପ୍ରକାଶ କଲା। ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କର ଅମରତାହୀନତା ଏକ ପୁରୁଣା ସୀମାଚିହ୍ନ ଅଟେ। ପୁରୁଣା ସୀମାଚିହ୍ନମାନଙ୍କର ଶିରୋନାମା ଅଧୀନରେ ଆସିପାରିବ ଏମିତି ଆଉ କିଛି ମୁଁ ସ୍ମରଣ କରିପାରୁନି। ପୁରୁଣା ସୀମାଚିହ୍ନମାନଙ୍କୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରାଯାଉଛି ବୋଲି ଏହି ସମସ୍ତ ରବ କେବଳ କଳ୍ପନାମାତ୍ର।” The 1888 Materials, 518.

“ଯେପରି ଯିଶୁଙ୍କର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସେବାକାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ଅତି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଧାରଣକରିଥିବା ସିନ୍ଦୁକର ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ, ସେ ପୃଥିବୀ ପାଇଁ ତୃତୀୟ ବାର୍ତ୍ତା ସହ ଆଉ ଜଣେ ସଶକ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ। ସେହି ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ହସ୍ତରେ ଜଣେ ପତ୍ରପଟ ରଖାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସେ ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ତି ଓ ମହିମାସହ ପୃଥିବୀକୁ ଅବତରଣ କଲେ, ସେ ଏମିତି ଏକ ଭୟାନକ ସତର୍କବାଣୀ ଘୋଷଣା କଲେ, ଯାହା ସହ ମାନବଙ୍କ ପାଖକୁ କେବେ ବହନ କରାଯାଇଥିବା ସବୁଠାରୁ ଭୀଷଣ ଭର୍ତ୍ସନା ଯୋଗ ହୋଇଥିଲା।” Early Writings, 254.

“ଯେତେବେଳେ ଆମେ ସବ୍ବାଥ-ପ୍ରଶ୍ନ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଆଲୋକକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲୁ, ସେତେବେଳେ ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 14:9–12 ର ତୃତୀୟ ଦୂତର ବାର୍ତ୍ତା ବିଷୟରେ ଆମ ପାଖରେ କୌଣସି ସ୍ପଷ୍ଟରୂପେ ପରିଭାଷିତ ଧାରଣା ନଥିଲା। ଲୋକମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆମେ ଉପସ୍ଥିତ ହେବାବେଳେ ଆମ ସାକ୍ଷ୍ୟର ମୁଖ୍ୟ ଭାର ଏହିଥିଲା ଯେ, ମହାନ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନ ଆନ୍ଦୋଳନ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଠାରୁ ଥିଲା, ପ୍ରଥମ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ବାର୍ତ୍ତା ପ୍ରଚାରିତ ହୋଇସାରିଥିଲା, ଏବଂ ତୃତୀୟଟି ଦିଆଯିବାକୁ ଥିଲା। ଆମେ ଦେଖିଲୁ ଯେ ତୃତୀୟ ବାର୍ତ୍ତା ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ସହିତ ସମାପ୍ତ ହୁଏ: ‘ଏଠାରେ ପବିତ୍ରମାନଙ୍କର ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଅଛି: ଏଠାରେ ସେମାନେ ଅଛନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାଗୁଡ଼ିକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯୀଶୁଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି।’ ଏବଂ ଆମେ ଯେପରି ଏବେ ସ୍ପଷ୍ଟରୂପେ ଦେଖୁଛୁ ସେପରି ସ୍ପଷ୍ଟରୂପେ ତେବେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲୁ ଯେ, ଏହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ଗୋଟିଏ ସବ୍ବାଥ-ସଂସ୍କାରର ସୂଚନା ଦେଉଥିଲା; କିନ୍ତୁ ବାର୍ତ୍ତାରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ପଶୁର ଉପାସନା କ’ଣ ଥିଲା, କିମ୍ବା ପଶୁର ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ଏବଂ ତାହାର ଚିହ୍ନ କ’ଣ ଥିଲା, ଏହା ବିଷୟରେ ଆମର କୌଣସି ସ୍ପଷ୍ଟ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଅବସ୍ଥାନ ନଥିଲା।

“ପରମେଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ସେବକମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆଲୋକ ପ୍ରକାଶ କରିଲେ, ଏବଂ ବିଷୟଟି କ୍ରମେ ସେମାନଙ୍କର ମନରେ ଉନ୍ମୁକ୍ତ ହେଲା। ଏହାକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବା ପାଇଁ ବହୁ ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାଶୀଳ ସାବଧାନତା ଆବଶ୍ୟକ ହେଲା—କଡ଼ି ପରେ କଡ଼ି ଯୋଡ଼ିବା ପରି। ସାବଧାନତା, ଉଦ୍ବେଗ, ଏବଂ ନିରନ୍ତର ପରିଶ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଅଗ୍ରସର ହୋଇଆସିଛି, ଯାହାର ଫଳରୂପେ ଆମର ସନ୍ଦେଶର ମହାନ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକ—ଏକ ସ୍ପଷ୍ଟ, ସଂଗତ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକତ୍ୱ ଭାବେ—ଜଗତକୁ ଦିଆଯାଇଛି।”

“ବୃଦ୍ଧ ବେଟ୍ସଙ୍କ ସହିତ ମୋର ପରିଚୟ ବିଷୟରେ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ହିଁ କହିଛି। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଏକ ସତ୍ୟ ଖ୍ରୀଷ୍ଟିୟ ସଭ୍ୟପୁରୁଷ, ଶିଷ୍ଟ ଓ ସଦୟ ବ୍ୟକ୍ତି ଭାବେ ପାଇଥିଲି। ସେ ମୋତେ ଏପରି ସ୍ନେହସହିତ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ମୁଁ ତାଙ୍କର ନିଜ ସନ୍ତାନ ହେଉଁ। ପ୍ରଥମଥର ସେ ମୋତେ କହୁଥିବା ଶୁଣିଲେ, ସେ ଗଭୀର ଆଗ୍ରହ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ମୁଁ କହି ସରିବା ପରେ, ସେ ଉଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ କହିଲେ: ‘ମୁଁ ସନ୍ଦେହପରାୟଣ ଥୋମା। ମୁଁ ଦର୍ଶନଗୁଡ଼ିକରେ ବିଶ୍ୱାସ କରେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ମୁଁ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରୁଥାନ୍ତି ଯେ, ଆଜି ରାତିରେ ଏହି ଭଗିନୀ ଯେ ସାକ୍ଷ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି, ସେଥି ନିଶ୍ଚୟ ଆମ ପ୍ରତି ଈଶ୍ୱରଙ୍କର କଣ୍ଠସ୍ୱର, ତେବେ ମୁଁ ପୃଥିବୀର ସବୁଠାରୁ ସୁଖୀ ମଣିଷ ହେଇଥାନ୍ତି। ମୋର ହୃଦୟ ଗଭୀରରୂପେ ଆନ୍ଦୋଳିତ ହୋଇଛି। ମୁଁ ବିଶ୍ୱାସ କରେ ଯେ, ଏହି ଭାଷଣକାରିଣୀ ନିଷ୍ଠାବାନ; କିନ୍ତୁ ସେ ଆମକୁ ଯେ ସମସ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ୟଜନକ ବିଷୟ ଦେଖାଯାଇଥିବା ବୋଲି କହିଛନ୍ତି, ସେ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ମୁଁ କୌଣସି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିପାରୁ ନାହିଁ।’”

“ମୋର ବିବାହର କେତେକ ମାସ ପରେ, ମୁଁ ମୋର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହିତ ମେନ୍‌ର ଟପ୍‌ଶାମ୍‌ରେ ଆୟୋଜିତ ଏକ ସମ୍ମିଳନୀରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲି, ଯେଠାରେ ଏଲ୍ଡର ବେଟ୍ସ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେ ସମୟରେ ସେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁନଥିଲେ ଯେ ମୋର ଦର୍ଶନଗୁଡ଼ିକ ଦେବଙ୍କଠାରୁ ଆସିଥିଲା। ସେହି ସଭା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହଜନକ ଏକ ସମୟ ଥିଲା। ଦେବଙ୍କ ଆତ୍ମା ମୋର ଉପରେ ବିରାଜ କଲେ; ମୁଁ ଦେବମହିମାର ଏକ ଦର୍ଶନରେ ଆବୃତ ହେଲି, ଏବଂ ପ୍ରଥମଥର ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଗ୍ରହମାନଙ୍କର ଏକ ଦୃଶ୍ୟ ପାଇଲି। ଦର୍ଶନରୁ ବାହାରି ଆସିବା ପରେ, ମୁଁ ଯାହା ଦେଖିଥିଲି ତାହା ବର୍ଣ୍ଣନା କଲି। ତାହାପରେ ଏଲ୍ଡର ବି. ପଚାରିଲେ ଯେ ମୁଁ କେବେ ଜ୍ୟୋତିର୍ବିଜ୍ଞାନ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଛି କି। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କହିଲି ଯେ ମୋର କେବେ ଜ୍ୟୋତିର୍ବିଜ୍ଞାନ ପୁସ୍ତକକୁ ଦେଖିଥିବାର କୌଣସି ସ୍ମୃତି ନାହିଁ। ସେ କହିଲେ: ‘ଏହା ପ୍ରଭୁଙ୍କର।’ ଏହାପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଏତେ ସ୍ୱଚ୍ଛନ୍ଦ ଓ ଆନନ୍ଦିତ କେବେ ଦେଖିନଥିଲି। ତାଙ୍କର ମୁଖମଣ୍ଡଳ ସ୍ୱର୍ଗର ଆଲୋକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ସେ ଶକ୍ତି ସହିତ ଚର୍ଚ୍ଚକୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ।” Testimonies, volume 1, 78–80.

“ବାଇବେଲ୍ ତୁମର ପରାମର୍ଶଦାତା ହେବା ଉଚିତ୍। ଏହାକୁ ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱର ଯେ ସାକ୍ଷ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଦେଇଛନ୍ତି ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଅଧ୍ୟୟନ କର; କାରଣ ସେଗୁଡ଼ିକ କେବେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ବଚନକୁ ବିରୋଧ କରେ ନାହିଁ। ଯଦି ସାକ୍ଷ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବଚନ ଅନୁଯାୟୀ କଥା ନ କହେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କର। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଏବଂ ବେଲିଆଲ୍ ଏକତ୍ର ହୋଇପାରିବେ ନାହିଁ।” Selected Messages, book 3, 33.

“ମୁଁ ବିଶ୍ୱାସ କରେ ଯେ 2300 ଦିନର ଶେଷରେ ଯେ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନ ଶୁଦ୍ଧ କରାଯିବ, ସେହିଟି ହେଉଛି ନୂତନ ଯେରୁଶାଲେମର ମନ୍ଦିର, ଯାହାର ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଜଣେ ସେବକ। ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ଦର୍ଶନରେ, ଏକ ବର୍ଷରୁ ଅଧିକ ସମୟ ପୂର୍ବେ, ଦେଖାଇଥିଲେ ଯେ ଭାଇ କ୍ରୋସିଅରଙ୍କ ପାଖରେ ପବିତ୍ରସ୍ଥାନର ଶୁଦ୍ଧିକରଣ ଇତ୍ୟାଦି ବିଷୟରେ ସତ୍ୟ ଆଲୋକ ଥିଲା; ଏବଂ ଏହା ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଥିଲା ଯେ ଭାଇ C. ସେହି ମତକୁ ଲେଖି ପ୍ରକାଶ କରୁନ୍ତୁ, ଯାହା ସେ ଆମକୁ Day-Star, Extra, February 7, 1846 ରେ ଦେଇଥିଲେ। ମୁଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅଧିକୃତ ବୋଧ କରେ, ସେହି Extra-କୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପବିତ୍ରଜନଙ୍କ ପାଇଁ ସୁପାରିଶ କରିବାକୁ।” A Word to the Little Flock, 12.

“ତା'ପରେ ମୁଁ ‘ଦୈନିକ’ (ଦାନିୟେଲ 8:12) ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଦେଖିଲି ଯେ ‘ବଳିଦାନ’ ଶବ୍ଦଟି ମନୁଷ୍ୟର ପ୍ରଜ୍ଞାଦ୍ୱାରା ଯୋଗ କରାଯାଇଛି, ଏବଂ ଏହା ପାଠ୍ୟର ଅଂଶ ନୁହେଁ, ଏବଂ ଯେମାନେ ବିଚାର-ଘଣ୍ଟାର ଘୋଷଣା ଦେଇଥିଲେ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ଏହାର ଠିକ୍ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଥିଲେ। 1844 ପୂର୍ବରୁ, ଯେତେବେଳେ ଐକ୍ୟ ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲା, ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତେ ‘ଦୈନିକ’ ବିଷୟରେ ଠିକ୍ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଐକ୍ୟବଦ୍ଧ ଥିଲେ; କିନ୍ତୁ 1844 ପରଠାରୁ ଥିବା ଅସ୍ପଷ୍ଟତାରେ, ଅନ୍ୟ ମତଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଛି, ଏବଂ ତାହା ପରେ ଅନ୍ଧକାର ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟତା ଆସିଛି।” Early Writings, 74.

“ଏବଂ ସେଠାରେ ଭାଇ ଡାନିଏଲ୍ସ ଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ମନରେ ଶତ୍ରୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲା; ଏବଂ ଆପଣଙ୍କର ମନ ଓ ଏଲ୍ଡର ପ୍ରେସକଟ୍ଙ୍କର ମନ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ବାହାର କରାଯାଇଥିବା ଦୂତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭାବିତ ହେଉଥିଲା।” Manuscript Releases, volume 20, 17.

“ଆମେ ଭାଇ Nicholsଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରିଆସିବା ପରେ, ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ଏକ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ ଏବଂ ଦେଖାଇଲେ ଯେ ସତ୍ୟକୁ ତାଲିକାମାନଙ୍କ ଉପରେ ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ପ୍ରକାଶ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ; ଏବଂ ପ୍ରଥମ ଦୁଇଟିକୁ ତାଲିକାମାନଙ୍କ ଉପରେ ସ୍ପଷ୍ଟଭାବେ ପ୍ରଦର୍ଶିତ କରାଯାଇଥିବାବେଳେ, ତୃତୀୟ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଅନେକଙ୍କୁ ସତ୍ୟ ପକ୍ଷରେ ନିଷ୍ପତ୍ତି କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରିବ।—Letter 28, 1850.”

“ଏହି ଦର୍ଶନରେ ତାଙ୍କୁ ସେହି କଥାମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଇଥିଲା, ଯାହା ଜେମ୍ସ ହ୍ୱାଇଟ୍‌ଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶନ କାର୍ଯ୍ୟ ଜାରି ରଖିବା ପାଇଁ ସାହସ ଦେବ:

“ମୁଁ ଏହାମଧ୍ୟ ଦେଖିଲି ଯେ, ଯେପରି ଦୂତମାନଙ୍କର ଯିବା ଆବଶ୍ୟକ, ସେହିପରି ପତ୍ରିକାଟି ପ୍ରକାଶିତ ହେବା ମଧ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ; କାରଣ ଦୂତମାନଙ୍କୁ ନିଜମାନଙ୍କ ସହିତ ଏମିତି ଗୋଟିଏ ପତ୍ରିକା ବହନ କରିବାକୁ ଆବଶ୍ୟକ, ଯାହାରେ ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟ ରହିଥାଏ, ଯେଣିକି ସେମାନେ ତାହା ଶୁଣୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ହାତରେ ଦେଇପାରନ୍ତି, ଏବଂ ତେବେ ସେହି ସତ୍ୟ ମନରୁ ମେଳାଇଯିବ ନାହିଁ। ଏବଂ ସେହି ପତ୍ରିକା ସେଠାକୁ ମଧ୍ୟ ଯିବ, ଯେଉଁଠାକୁ ଦୂତମାନେ ଯାଇପାରିବେ ନାହିଁ।—ଏହି ପୂର୍ବୋକ୍ତ ଗ୍ରନ୍ଥ”

“ନୂତନ ଚାର୍ଟ ଉପରେ କାମ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଆରମ୍ଭ କରାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ ମାସରେ ଜେମ୍ସ ପ୍ରକାଶ କରିଥିବା Present Truth ଙ୍କ ସଂସ୍କରଣରେ ଭାଇମାନଙ୍କୁ ଏହା ବିଷୟରେ ଜଣାଇବାର ସୁଯୋଗ ମିଳିଥିଲା:”

“ଚିତ୍ରପଟ। ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟକୁ ସ୍ପଷ୍ଟରୂପେ ଦର୍ଶାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଦାନିଏଲ ଓ ଯୋହନଙ୍କ ଦର୍ଶନମାନଙ୍କର ଏକ କ୍ରମାନୁକ୍ରମିକ ଚିତ୍ରପଟ, ମାସାଚୁସେଟ୍ସର ଡର୍ଚେଷ୍ଟରର ଭ୍ରାତା ଓଟିସ ନିକଲ୍ସଙ୍କ ଦେଖରେଖ ଅଧୀନରେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଲିଥୋଗ୍ରାଫ କରାଯାଉଛି। ଯେମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟକୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହାଦ୍ୱାରା ବହୁତ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇବେ। ଏହି ଚିତ୍ରପଟ ବିଷୟରେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସୂଚନା ପରେ ଦିଆଯିବ।—Present Truth, November, 1850.”

୧୮୫୧ ମସିହାର ଜାନୁଆରୀ ମାସର ଶେଷଭାଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଚାର୍ଟଟି ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଗଲା ଏବଂ $2 ଦରରେ ପ୍ରଚାରିତ ହେଲା। ଜେମ୍ସ ହ୍ୱାଇଟ୍ ଏହାରେ ବହୁତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ଏବଂ ‘ଯେଉଁମାନଙ୍କୁ ତୃତୀୟ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା ଦେବା ପାଇଁ ପରମେଶ୍ୱର ଡାକିଛନ୍ତି’ ସେମାନଙ୍କୁ ଏହା ନିଶୁଳ୍କ ଭାବରେ ଦେବାର ପ୍ରସ୍ତାବ କଲେ (Review and Herald, January, 1851)। କିଛି ଉଦାର ଦାନ ପ୍ରକାଶନ ଖର୍ଚ୍ଚ ପୂରଣ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲା।” Arthur White, Ellen G. White: The Early Years, volume 1, 185.

“ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ଦେଖାଇଥିଲେ ଯେ ୧୮୪୩ ମସିହାର ଚାର୍ଟ ତାଙ୍କର ହସ୍ତଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ଥିଲା, ଏବଂ ତାହାର କୌଣସି ଅଂଶ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରାଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ସଂଖ୍ୟାଗୁଡ଼ିକ ସେ ଯେପରି ଚାହୁଁଥିଲେ ସେପରି ଥିଲା। ତାଙ୍କର ହସ୍ତ କିଛି ସଂଖ୍ୟାରେ ଥିବା ଗୋଟିଏ ଭୁଲ ଉପରେ ରହି ତାହାକୁ ଆବୃତ କରିରଖିଥିଲା, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କର ହସ୍ତ ସରି ଯାଇନଥିଲା, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେହି ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ଦେଖିପାରିନଥିଲେ।” Review and Herald, November 1, 1850.

“ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ଚାର୍ଟ-ତିଆରି କାରୋବାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୁଲ ଥିଲା। ଏହା ଭ୍ରାତା Rhodesଙ୍କ ସହିତ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ଭ୍ରାତା Caseଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାହା ଅନୁସରଣ କରାଯାଇଥିଲା। ଦୂତମାନଙ୍କୁ ଏବଂ ଗୌରବମୟ ଯୀଶୁଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିବା ପାଇଁ ଅସଂଗତ, ଘୃଣାଜନକ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରିବାରେ ଉପାୟ-ସାଧନ ବ୍ୟୟ ହୋଇଛି। ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ଏପରି କଥାମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଇଁ ଅପ୍ରସନ୍ନକର ଥିଲା। ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ଭ୍ରାତା Nicholsଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେହି ଚାର୍ଟର ପ୍ରକାଶନରେ ଈଶ୍ୱର ଥିଲେ। ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ବାଇବେଲରେ ଏହି ଚାର୍ଟ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଗୋଟିଏ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀ ଥିଲା, ଏବଂ ଯଦି ଏହି ଚାର୍ଟ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ଯଦି ଏହା ଜଣେ ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ, ତେବେ ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହା ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ; ଏବଂ ଯଦି ଜଣେ ବଡ଼ ମାପରେ ଅଙ୍କିତ ଏକ ନୂତନ ଚାର୍ଟର ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁଭବ କରିଥାଏ, ତେବେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ମାତ୍ରାରେ ତାହାର ଆବଶ୍ୟକତା ଅଛି।”

“ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ଭାଇ କେସଙ୍କ ମନରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଚାର୍ଟ ପାଇବାକୁ ଯେ ଆକାଂକ୍ଷା ଥିଲା, ସେହିଟି ଏକ ଅଶାନ୍ତ, ଉଦ୍ବିଗ୍ନ, ଅତୃପ୍ତ, ଅକୃତଜ୍ଞ ଭାବନା ଥିଲା। ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ଏହି ରଙ୍ଗିତ ଚାର୍ଟଗୁଡ଼ିକର ସଭାସଦମାନଙ୍କ ଉପରେ କୁପ୍ରଭାବ ପଡ଼ିଲା। ଏହାର ଫଳରେ ସଭାରେ ଏକ ହାଲୁକା, ତୁଚ୍ଛତାପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପହାସମୟ ମନୋଭାବ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।”

“ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଦେଶାନୁସାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା ଚାର୍ଟଗୁଡ଼ିକ, ବ୍ୟାଖ୍ୟା ବିନା ମଧ୍ୟ, ମନକୁ ଅନୁକୂଳ ଭାବରେ ପ୍ରଭାବିତ କରୁଥିଲା। ଚାର୍ଟଗୁଡ଼ିକରେ ଦୂତମାନଙ୍କର ଚିତ୍ରଣରେ କିଛି ଆଲୋକମୟ, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଗୁଣ ଅଛି। ମନ ପ୍ରାୟ ଅଗୋଚର ଭାବରେ ପରମେଶ୍ୱର ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ଦିଗକୁ ପରିଚାଳିତ ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ ଚାର୍ଟଗୁଡ଼ିକ, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ମନରେ ଘୃଣା ଜନ୍ମାଏ, ଏବଂ ମନକୁ ସ୍ୱର୍ଗ ଠାରୁ ଅଧିକ ପୃଥିବୀରେ ନିବିଡ଼ କରେ। ଦୂତମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିବା ଚିତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ସ୍ୱର୍ଗର ସତ୍ତାମାନଙ୍କ ପରି ନୁହେଁ, ବରଂ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମାମାନଙ୍କ ପରି ଅଧିକ ଦେଖାଯାଏ। ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ ସେହି ଚାର୍ଟଗୁଡ଼ିକ ଅନେକ ଦିନ ଓ ସପ୍ତାହ ଧରି ଭାଇ କେସଙ୍କ ମନକୁ ଆକ୍ରାନ୍ତ କରି ରହିଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ସେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଜ୍ଞାନ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବା ଉଚିତ ଥିଲା, ଏବଂ ଆତ୍ମାର ଅନୁଗ୍ରହଗୁଡ଼ିକରେ ଓ ସତ୍ୟର ଜ୍ଞାନରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇବା ଉଚିତ ଥିଲା।”

“ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ, ଚାର୍ଟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ବାହାର କରିବାରେ ଯେ ସାଧନ ବ୍ୟର୍ଥ ହୋଇଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ଯଦି ପତ୍ରିକାମାନ ଇତ୍ୟାଦି ପ୍ରକାଶ କରି ଭାଇମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସତ୍ୟକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ରଖିବାରେ ବ୍ୟୟ ହୋଇଥାନ୍ତା, ତେବେ ଏହା ବହୁତ ଭଲ କରିଥାନ୍ତା ଏବଂ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥାନ୍ତା। ମୁଁ ଦେଖିଲି ଯେ, ଚାର୍ଟ-ତିଆରି କରିବାର ବ୍ୟବସାୟ ଜ୍ୱର ପରି ପ୍ରସାରିତ ହୋଇଛି।” Manuscript Releases, number 13, 359; 1853.

ତାହାପରେ ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, ଏହି ଦର୍ଶନକୁ ଲେଖ, ଏବଂ ତାହାକୁ ପଟିକାମାନଙ୍କ ଉପରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଲେଖ, ଯେଣୁ ଯେ ତାହାକୁ ପଢ଼େ ସେ ଦୌଡ଼ି ପାରେ। ହବକ୍କୂକ 2:2.

“ଯେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଶକ୍ତି କ’ଣ ସତ୍ୟ ତାହା ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଉଛି, ସେହି ସତ୍ୟ ସଦାକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସତ୍ୟ ଭାବେ ଅବିଚଳ ରହିବ। ଈଶ୍ୱର ଯେ ଆଲୋକ ଦେଇଛନ୍ତି, ତାହାଙ୍କ ବିରୋଧୀ କୌଣସି ପରବର୍ତ୍ତୀ ଧାରଣାକୁ ଗ୍ରହଣ କରାଯିବ ନାହିଁ। ଲୋକମାନେ ଶାସ୍ତ୍ରର ଏମିତି ବ୍ୟାଖ୍ୟା ନେଇ ଉଠିବେ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସତ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଯାହା ସତ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହି ସମୟ ପାଇଁ ସତ୍ୟକୁ ଈଶ୍ୱର ଆମର ବିଶ୍ୱାସର ଭିତ୍ତିସ୍ଥମ୍ଭ ଭାବେ ଆମକୁ ଦେଇଛନ୍ତି। ସେ ସ୍ୱୟଂ ଆମକୁ କ’ଣ ସତ୍ୟ ତାହା ଶିଖାଇଛନ୍ତି। ଜଣେ ଉଠିବେ, ଏବଂ ପୁଣି ଅନ୍ୟଜଣେ ମଧ୍ୟ, ନୂତନ ଆଲୋକ ନେଇ, ଯାହା ଈଶ୍ୱର ନିଜ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରମାଣଦାୟକ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଧୀନରେ ଯେ ଆଲୋକ ଦେଇଛନ୍ତି, ତାହାଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରେ।”

“ଏହି ସତ୍ୟର ସ୍ଥାପନାରେ ଅର୍ଜିତ ଅନୁଭବ ମାଧ୍ୟମରେ ଯେଉଁମାନେ ଗତି କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅତ୍ୟଳ୍ପ କିଛି ଜଣ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବିତ ଅଛନ୍ତି। ପରମେଶ୍ୱର କୃପାକରି ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନକୁ ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି, ଯେପରି ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଜୀବନର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ପ୍ରେରିତ ଯୋହନ ଯେପରି ତାଙ୍କ ଜୀବନର ସର୍ବାନ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କରିଥିଲେ, ସେହିପରି ନିଜେମାନେ ଯାହା ମାଧ୍ୟମରେ ଗତି କରିଥିଲେ ସେହି ଅନୁଭବକୁ ପୁନଃ ପୁନଃ କହିଚାଲନ୍ତୁ। ଏବଂ ଯେମାନେ ପତାକାବାହକ ମୃତ୍ୟୁରେ ପତିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ଲେଖନୀର ପୁନର୍ମୁଦ୍ରଣ ମାଧ୍ୟମରେ କହିବେ। ମୋତେ ଏହିପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି ଯେ, ଏଭଳିଭାବେ ସେମାନଙ୍କର ସ୍ୱର ଶୁଣାଯିବ। ଏହି ସମୟ ପାଇଁ ସତ୍ୟ କ’ଣ ତାହା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସେମାନେ ନିଜ ସାକ୍ଷ୍ୟ ବହନ କରିବେ।”

“ଯେମାନେ ଆମ ବିଶ୍ୱାସର ବିଶେଷ ସତ୍ୟବିନ୍ଦୁମାନଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରୁଥିବା ସନ୍ଦେଶ ନେଇ ଆସନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ କଥାମାନଙ୍କୁ ଆମେ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ନୁହେଁ। ସେମାନେ ଶାସ୍ତ୍ରବାଣୀର ଏକ ବିପୁଳ ସମୁଦାୟ ସଂଗ୍ରହ କରନ୍ତି, ଏବଂ ନିଜମାନଙ୍କ ଦାବିକୃତ ସିଦ୍ଧାନ୍ତମାନଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରମାଣରୂପେ ତାହାକୁ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି। ଗତ ପଚାଶ ବର୍ଷ ଧରି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପୁନଃପୁନି କରାଯାଇଛି। ଏବଂ ଯଦ୍ୟପି ଶାସ୍ତ୍ରମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ, ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ, ତଥାପି ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରୟୋଗ—ଯଦି ସେହିପରି ପ୍ରୟୋଗ ଈଶ୍ୱର ଯେହିଁ ଭିତ୍ତିକୁ ଏହି ପଚାଶ ବର୍ଷ ଧରି ଧାରଣ କରିଆସିଛନ୍ତି, ସେହି ଭିତ୍ତିରୁ ଗୋଟିଏ ସ୍ତମ୍ଭକୁ ମଧ୍ୟ ସରାଇ ଦେଇଥାଏ—ତେବେ ସେହିଟା ଏକ ମହା ଭୁଲ। ଯେ ବ୍ୟକ୍ତି ଏପରି ପ୍ରୟୋଗ କରେ, ସେ ସେହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ପ୍ରଦର୍ଶନ ବିଷୟରେ କିଛି ଜାଣେ ନାହିଁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ପୂର୍ବରୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଥିବା ସନ୍ଦେଶମାନଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ଦେଇଥିଲେ।” Selected Messages, book 1, 161.