ଆମେରିକା ପାଇଁ ଭବିଷ୍ୟତ ଏବଂ 18 ଜୁଲାଇ, 2020 - ସଂଖ୍ୟା ଛଅ

ରାସ୍ତାରେ ପଦଦଳିତ ହେବା ପରେ, ଏଲିୟା ଓ ମୋଶା ସାନ୍ତ୍ୱନାଦାତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ପରେ ସେମାନେ ନିଜ ପାଦ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୁଅନ୍ତି। ଇଜିକିଏଲଙ୍କ ଅସ୍ଥିମୟ ଉପତ୍ୟକା ପ୍ରଥମେ ଏକ ଶବ୍ଦ ଶୁଣେ, ଏବଂ ପରେ ଏକ କମ୍ପନର ଅନୁଭବ କରେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତଥାପି ଶ୍ୱାସ ନଥିଲା।

ଯେତେବେଳେ ଦେହମାନଙ୍କୁ ପୁନର୍ଗଠିତ କରାଯାଇଥାଏ, ସେମାନେ ଚାରି ପବନର ବାର୍ତ୍ତା ଶୁଣନ୍ତି।

ସମସ୍ତ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାମାନେ ଜଗତର ଶେଷକୁ ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି; ଏହିପରି, ଯେହେଜ୍କିଏଲରୁ ଗୃହୀତ ଏହି ଅଂଶ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ଏଗାରୋର ଦୁଇ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାଙ୍କର ସନ୍ଦେଶକୁ ଏଡ଼ାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଦ୍ୱିଧା ସୃଷ୍ଟି କରେ। ନିଶ୍ଚୟ, ଯେମାନେ ସେହି ସନ୍ଦେଶକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜଙ୍କୁ କହିପାରୁଥିବା ସବୁଠାରୁ ସହଜ ମିଥ୍ୟା ହେଉଛି ଯେ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ଏଗାରୋ କେବଳ ଫ୍ରେଞ୍ଚ ବିପ୍ଲବକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିବା ଏକ ଇତିହାସମାତ୍ର, ଏବଂ ତାହାରେ ଜଗତର ଶେଷ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କୌଣସି ପ୍ରୟୋଗ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ତୁମେ ଏହି ପୂର୍ବଧାରଣାକୁ ଗ୍ରହଣ କର ଯେ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ଏଗାରୋ ମଧ୍ୟ ଜଗତର ଶେଷକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ, ତେବେ ତୁମକୁ ଏହି ସତ୍ୟ ସହିତ ସମନ୍ୱୟ ସାଧନ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ଯେ ଜଗତର ଶେଷରେ ଥିବା ସେହି ପରାକ୍ରମୀ ସେନାବାହିନୀ, ଯେଉଁମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରର ଘୋଷଣାରେ ତୃତୀୟ ଦୂତର ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସେନାବାହିନୀରୂପେ ଉଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବାର ପୂର୍ବରୁ ମୃତ ଏବଂ ପୁନରୁତ୍ଥିତ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଛନ୍ତି।

ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଗୋଟିଏ ମେଘ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଆରୋହଣ କଲେ, ଏବଂ ସେ ମେଘମାଳା ସହିତ ପୁନର୍ଆଗମନ କରନ୍ତି; ଏହି ମେଘମାନେ ଦୂତମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି। ମୋଶା ଏବଂ ଏଲିୟା ଏକ ମେଘରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଆରୋହଣ କରନ୍ତି, ଯାହା ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ଆକାଶମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ତୃତୀୟ ଦୂତର ବାର୍ତ୍ତାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ମୋଶା ଏବଂ ଏଲିୟା ଇସ୍ଲାମର ଏକ ବାର୍ତ୍ତା ସହ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ରବିବାର ଆଇନ ସମୟରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଆରୋହଣ କରନ୍ତି।

ଏହି ଇତିହାସ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଅନେକ ସତ୍ୟକୁ ଯିଶାୟା ଚିହ୍ନିତ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେହି ଏକେଇ ଅନୁଚ୍ଛେଦରେ, ଯାହାକୁ ଯୀଶୁ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନଟ କରିବା ପାଇଁ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିଲେ। ସେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା ଏଲିୟା ଓ ଏଲୀଶାଙ୍କୁ ଏହାର ଉଦାହରଣ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କଲେ ଯେ, ଏକ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀମୟ ସନ୍ଦେଶ ନିଜ ଦେଶବାସୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗ୍ରହୀତ ହେଉ ନଥାଏ; ଏବଂ ତକ୍ଷଣାତ୍ ନାଜାରେଥର ମଣ୍ଡଳୀର ଲୋକମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।

ପ୍ରଭୁ ପୂର୍ବରୁ “ତ୍ୟକ୍ତ” ଥିବା, କିନ୍ତୁ ପରେ “ତ୍ୟକ୍ତ ନୁହେଁ” ବୋଲି ଯେଉଁ “ନଗର” ହୋଇଯାଆନ୍ତି, ସେହି ଏକ ଶତ ଚୁଆଳିଶ ହଜାରଙ୍କ ସହ “ଏକ ଅନନ୍ତ ଚୁକ୍ତି” ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି। ସେମାନେ “ଉଜାଡ଼” ଥିଲେ, ଏବଂ ରାସ୍ତାରେ ମୃତ ପଡ଼ିଥିଲେ। ଯିଶାୟ ସେମାନଙ୍କୁ “ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଯାଜକମାନେ,” ପ୍ରଭୁଙ୍କ “ସେବକମାନେ,” “ଏକ ପବିତ୍ର ଜନସମୁଦାୟ” ଏବଂ ସିଓନର ପ୍ରାଚୀରମାନଙ୍କ ଉପରେ ଥିବା “ପାହାରାଦାରମାନେ” ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି।

ଯେମାନେ ସେମାନଙ୍କର ମୃତ ଦେହଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ବିପରୀତରେ, ପରେ ଦେବତା ସେମାନଙ୍କୁ ନେଇ “ଯେପରି ବର କନ୍ୟାକୁ ନେଇ ଆନନ୍ଦ କରେ,” ସେପରି ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ସେତେବେଳେ କନ୍ୟା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଛି। ଯେପରି ଫିଲାଦେଲଫିୟାଙ୍କ ପ୍ରତି ଦିଆଯାଇଥିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ “ନୂତନ ନାମ” ଦିଅନ୍ତି, ଏବଂ ସେ ସେମାନଙ୍କର ନାମକୁ “Hephzibah” ଏବଂ “Beulah” ବୋଲି ପରିଚିତ କରନ୍ତି। Hephzibahର ଅର୍ଥ, ତାହାରେ ମୋର ଆନନ୍ଦ ଅଛି, ଏବଂ Beulahର ଅର୍ଥ, ବିବାହ କରିବା। ପ୍ରଭୁ ଏଲିୟା ଏବଂ ମୋଶାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଲୋକମାନଙ୍କ ସହିତ ବିବାହ କରନ୍ତି।

ସେମାନଙ୍କୁ ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ ଦିଆଯାଇଛି, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଗମନ ପାଇଁ ପଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା, ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଓ ତାଙ୍କର ଧର୍ମିକତାର “ଶୁଭ ସମ୍ବାଦ” “ଜଗତର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ” ପ୍ରଚାର କରିବା ଦ୍ୱାରା। ଆତ୍ମାର ଉଣ୍ଡେଲିଦିଆଯାଇବାରେ ସେମାନେ ସାନ୍ତ୍ୱନାଦାତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷିକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ପରେ ସେମାନେ “ଧ୍ୱଜ” ସ୍ୱରୂପରେ “ଉପରକୁ ଉତ୍ତୋଳିତ” ହେବେ, ଯେପରି “ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଏକ ମହାନ ସ୍ୱର” “ସେମାନଙ୍କୁ” କହେ, “ଏଠାକୁ ଉପରେ ଆସ।” ତାହା ପରେ ସେମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ହାତରେ “ମହିମାର ମୁକୁଟ” ଏବଂ “ରାଜକୀୟ କିରୀଟ” ସଦୃଶ ହେବେ। ଜଖରିୟ ସେହି ମୁକୁଟକୁ ଏକ ଧ୍ୱଜଚିହ୍ନ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସେହି ଘଟଣାକୁ ଉତ୍ତର ବର୍ଷାର ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ସ୍ଥାନୀତ କରନ୍ତି।

ସେମାନେ “ତାଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କର ପାଳ” ହେବେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଆଉ ଗୋଟିଏ ଦ୍ୱିତୀୟ ପାଳ ଅଛି, ଯେମାନେ ସେ ସମୟରେ ଏଯାବତ୍ ବାବିଲରେ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଡାକିବେ। ସେମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ହେବ “ପୁରୁଣା” ଉଜାଡ଼ ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକ ଏବଂ ଅନେକ ପିଢ଼ୀର “ଧ୍ୱଂସାବଶେଷ”କୁ ପୁନର୍ନିର୍ମାଣ କରିବା। ସେମାନେ ସେହିମାନେ ହେବେ ଯେମାନେ ଫେରିଆସି ସେହି ପୁରାତନ ପଥଗୁଡ଼ିକୁ ପୁନଃ ସ୍ଥାପିତ କରିବେ, ଯାହାକୁ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଭିତରେ ଓ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ବାହାରେ ଅସ୍ୱୀକୃତ କରାଯାଇଛି ଏବଂ ଆବୃତ କରାଯାଇଛି। ସେମାନେ ମିଲେରାଇଟ୍ ଭିତ୍ତିମୂଳକ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଫେରିଯାଇ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସେମାନଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧତାରେ ଲାଓଦିକୀୟ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବେ, ଏବଂ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ବାହାରେ ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବ୍ୟବସ୍ଥା ସହିତ, ବିଶେଷକରି ବିଶ୍ରାମବାର ସହିତ ସମ୍ପର୍କିତ “ପୁରୁଣା” ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ ଗୋଟିଏ ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବେ। ଏହା କରିବା ସମୟରେ ସେମାନେ ନୂତନ ଇତିହାସକୁ ଉଦାହରଣସ୍ୱରୂପ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବା ପାଇଁ ଅନେକ ପିଢ଼ୀର ଇତିହାସଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ୟବହାର କରିବେ। ସେମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ପରବର୍ତ୍ତୀ ବର୍ଷାର ସମୟରେ ଘଟିବ, ଯେତେବେଳେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ବିଚାରଗୁଡ଼ିକ ଦେଶରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଥିବ। ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଦକ୍ଷିଣ ହସ୍ତରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ ପତାକାସ୍ୱରୂପ ଉନ୍ନତ କରିବେ, ସେତେବେଳେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ—ଯେଉଁଥି ସେମାନଙ୍କର ମୃତଦେହଗୁଡ଼ିକୁ ପୂର୍ବରୁ ରାସ୍ତାରେ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖି ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲା—ସେହି ପତାକାକୁ ଦେଖିବ, ଏବଂ ପାହାରାଦାରମାନଙ୍କର ସତର୍କତାମୟ ତୂରୀଧ୍ୱନିକୁ ଶୁଣିବ।

ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଏକାଦଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ମୃତ ଦେହଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଉଠି ଦାଣ୍ଡାଇଥିବା ଦେଖିଲେ, “ଯେଉଁମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ବହୁତ ଭୟ ପଡ଼ିଲା।”

ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସାକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରକାଶିତବାକ୍ୟ ପୁସ୍ତକରେ ଏକତ୍ର ହୋଇଛି। ଆସ୍ସୁରୀୟ, ଦାନିଏଲ ଅଧ୍ୟାୟ 11, ପଦ 40 ରୁ 45 ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଉତ୍ତର ଦିଗର ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯିଏ ସହାୟ କରିବାକୁ କାହାରି ନଥିବାବେଳେ ନିଜ ଶେଷକୁ ପହଞ୍ଚେ। ଯେତେବେଳେ ଏକ ଶତ ଚୁଆଲିଶ ହଜାର, ଯେଉଁମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ପାହାରାଦାର, ତୁରୀ ବାଜାଇବେ, ସମଗ୍ର ଜଗତ ଶୁଣିବ ଏବଂ ଭୀତ ହେବ। ଯେମାନେ ଦୁଇ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ, ସେମାନେ ସାନ୍ତ୍ବନାଦାତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା “ଶୁଭ ସମ୍ବାଦ ପ୍ରଚାର କରିବାକୁ” “ଅଭିଷିକ୍ତ” ହେବେ; ଏହି ଶୁଭ ସମ୍ବାଦ ହେଉଛି “ପୂର୍ବ ଦିଗରୁ ଓ ଉତ୍ତର ଦିଗରୁ ଆସୁଥିବା ସମ୍ବାଦ”, ଯାହା ଦାନିଏଲ ଅଧ୍ୟାୟ 11, ପଦ 44 ରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଉତ୍ତର ଦିଗର ରାଜାଙ୍କୁ “ବିଚଳିତ” କରେ, ଏବଂ ସେହିଥିରୁ ରବିବାର ଆଇନ ସଙ୍କଟର ନିର୍ଯାତନାର ଆରମ୍ଭ ଚିହ୍ନିତ ହୁଏ। ସେହି ସମୟରେ ଅନ୍ୟଜାତିମାନେ ବାବିଲୋନରୁ ବାହାରି ଆସିବାର ସନ୍ଦେଶକୁ ସ୍ୱୀକାର କରିବେ, ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଯାଜକମାନଙ୍କ ସହ ଆସି ଯୁକ୍ତ ହେବେ; ସେମାନେ “ଯିଶୟଙ୍କ ମୂଳ” ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ, ଏହିପରି ଭାବେ ସେହି ବାଇବେଲୀୟ ପଦ୍ଧତିକୁ ଚିହ୍ନିତ କରୁଛି, ଯାହାକୁ ସେମାନେ ଅନ୍ୟଜାତିମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ସତର୍କବାଣୀର ସନ୍ଦେଶ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିବେ।

ପ୍ରଭୁ ୨୦୦୧ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୧ ତାରିଖରେ ତୃତୀୟ ହାୟର ଆଗମନ ଭାବରେ ଇସ୍ଲାମର ଆକ୍ରମଣକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିବା ସନ୍ଦେଶ ସହ ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କଲେ। ପରେ ସେମାନେ ରାସ୍ତାରେ ମୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ପଡ଼ି ରହିବା ପରେ ପ୍ରଭୁ ପୁନର୍ବାର ଦ୍ୱିତୀୟଥର ପାଇଁ ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରନ୍ତି। ସେ ଏପରି କରିବାବେଳେ, ଏକତ୍ର ହୋଇଥିବାମାନେ “ଇସ୍ରାଏଲର ବହିଷ୍କୃତମାନେ,” “ଯିହୁଦାର ଚିତ୍ରବିଚିତ୍ର ଭାବରେ ଛିତରିଯାଇଥିବାମାନେ” ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ ହୁଅନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କୁ ୨୦୨୦ ଜୁଲାଇ ୧୮ ତାରିଖରେ ରାସ୍ତାକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଦ୍ୱିତୀୟଥର ପାଇଁ ଏକତ୍ର କରାଯାଆନ୍ତି, ଯେଣ୍ତାକି ସେମାନେ ଏଯାବତ୍ ବାବିଲୋନରେ ଥିବା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଝୁଣ୍ଡକୁ ଏକତ୍ର କରୁଥିବା ଧ୍ୱଜଚିହ୍ନ ହୋଇଉଠନ୍ତି। ଯେମାନେ ଏଯାବତ୍ ବାବିଲୋନରେ ଅଛନ୍ତି ସେମାନଙ୍କର ଏକତ୍ରୀକରଣ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରରେ ରବିବାର ଆଇନ ଆରମ୍ଭ ହେବା ସହିତ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଯାହା ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଅଠାର ଅଧ୍ୟାୟର ଦୁଇଟି ସ୍ୱର ମଧ୍ୟରୁ ଦ୍ୱିତୀୟଟି ଅଟେ।

ପ୍ରଥମ ସମାବେଶ ୨୦୦୧ ମସିହା ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୧୧ ତାରିଖରେ ଘଟିଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ଇସ୍ଲାମ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଉପରେ ଆଘାତ କଲା। ଦ୍ୱିତୀୟଥର ସମାବେଶ ହେବାକୁ ଥିବା ପତାକାରୂପେ ସେମାନଙ୍କୁ ଯିଶୟଙ୍କ ମୂଳ ଭାବେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି; ଏହା ଏକ ପ୍ରତୀକ, ଯାହା ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ କୌଣସି ବିଷୟର ଆରମ୍ଭ ସହ ତାହାର ଶେଷକୁ ଦର୍ଶାଏ। ପ୍ରଥମ ସମାବେଶ ଇସ୍ଲାମୀୟ ଆକ୍ରମଣ ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଉପରେ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ଏହା ଦ୍ୱିତୀୟ ସମାବେଶ ଭାବେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଉପରେ ହେଉଥିବା ଏକ ଇସ୍ଲାମୀୟ ଆକ୍ରମଣକୁ ଦର୍ଶାଏ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ କରେ। ଯେତେବେଳେ ଯିଶୟଙ୍କ ମୂଳ ଅନ୍ୟଜାତିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ପତାକାରୂପେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବ, ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କର “ବିଶ୍ରାମ” ମହିମାମୟ ହେବ; କାରଣ ସେହି ପତାକା ବାବିଲୋନରେ ଅଧୁନାପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସପ୍ତମ-ଦିନର ବିଶ୍ରାମବାରର ବାଇବେଲୀୟ ପ୍ରାଚୀନ ପଥକୁ ପୁନର୍ବାର ନେଇଯିବ, ଏପରିଭାବେ ରବିବାର ଆଇନ ସଙ୍କଟ ସମୟରେ ଅନ୍ୟଜାତିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେହି ପତାକା ଉତ୍ତୋଳନକୁ ଚିହ୍ନିତ କରିବ।

“ପତାକା” ପ୍ରଥମେ ଏକ ଶୋଧନ-ପ୍ରକ୍ରିୟାର ଅନୁଭବ କରେ, ଯାହାର ଚିତ୍ରଣ ମଳାଖୀ ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କର ମନ୍ଦିରର ଦୁଇଥର ଶୁଦ୍ଧିକରଣରେ, ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ମିଲରାଇଟ ଆନ୍ଦୋଳନର ଶେଷରେ ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ କରାଯାଇଛି। ଆରମ୍ଭରେ ଥିବା ଏହି ଶୋଧନ-ପ୍ରକ୍ରିୟା ଶେଷରେ ଅକ୍ଷରେ ଅକ୍ଷରେ ପୁନରାବୃତ୍ତ ହୁଏ, ଏବଂ ଏହାକୁ ଇଶାୟା ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ତାଲିକା ସହ ସମ୍ବନ୍ଧ କରି ଉପସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଏକ ପୁସ୍ତକରେ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରାଯାଇଛି। ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ବିଦ୍ରୋହ ହେଉଛି ସେହି ଜାଲିଆତି ତାଲିକା, ଯାହା 1863 ମସିହାରେ ହବକ୍କୂକ ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟର ପୁସ୍ତକରେ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରାଯାଇଥିବା ଦୁଇଟି ତାଲିକାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବା ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକର ସ୍ଥାନ ନେବା ପାଇଁ ଉତ୍ପାଦିତ କରାଯାଇଥିଲା।

1863 ମସିହାରେ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମ ହବକ୍କୂକଙ୍କ ଦୁଇଟି ପବିତ୍ର ପଟିଆ ଉପରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ହୋଇଥିବା ୱିଲିୟମ୍ ମିଲରଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସନ୍ଦେଶକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିବାର ପ୍ରକ୍ରିୟା ଆରମ୍ଭ କଲା। ଯୀଶୁ ଆରମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ଶେଷକୁ ଚିତ୍ରିତ କରନ୍ତି। ଏହି ଅନୁଚ୍ଛେଦରେ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଆରମ୍ଭକାଳର ବିଦ୍ରୋହୀମାନେ, ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଶେଷକାଳର ବିଦ୍ରୋହୀମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି। ଉଭୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏହି ବିଦ୍ରୋହ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଇତିହାସର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ସନ୍ଦେଶ ଓ ପଦ୍ଧତିଶାସ୍ତ୍ରର ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯେବେ ସେମାନେ “ଦର୍ଶକମାନଙ୍କୁ” କୁହନ୍ତି, “ଦେଖନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କୁ, ଆମ ପାଇଁ ଠିକ୍ କଥା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଆମକୁ ମୃଦୁ କଥା କୁହନ୍ତୁ, ଛଳନାମୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ କରନ୍ତୁ।”

ସେମାନେ “ପଥରୁ ହଟିଯାଅ, ମାର୍ଗରୁ ସରିଯାଅ, ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କ ପବିତ୍ରଜନଙ୍କୁ ଆମ ସମ୍ମୁଖରୁ ହଟାଇଦିଅ” ବୋଲି ଘୋଷଣା କରିବାବେଳେ ପଥ ଛାଡ଼ିଦେବାକୁ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରନ୍ତି। ଧର୍ମୀମାନଙ୍କର ପଥ ହେଉଛି ଯିରିମିୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଛଅ, ପଦ ଷୋଳ ଓ ସତରର “ପୁରୁଣା ପଥଗୁଡ଼ିକ”। ବିଦ୍ରୋହୀମାନେ ଭିତ୍ତିସ୍ଥ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକରେ ଚାଲିବାକୁ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା ଉଚ୍ଚକରାଯାଇଥିବା ପାଳିବାଳାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଫୁଙ୍ଗାଯାଇଥିବା ତୁରୀର ଧ୍ୱନିକୁ କର୍ଣ୍ଣପାତ କରିବାକୁ ନୁହେଁ ବୋଲି ସଙ୍କଳ୍ପ କରନ୍ତି, ଯାହା ମିଲରାଇଟ୍ ଆନ୍ଦୋଳନ ଏବଂ Future for America ଆନ୍ଦୋଳନଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ।

ପୁରୁଣା ପଥମାନଙ୍କରେ ଚାଲିବାକୁ ବିଦ୍ରୋହୀମାନଙ୍କର ଅସ୍ୱୀକାରକୁ ଏହାରେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଭାବେ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି ଯେ, ସେମାନେ “ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କ ପବିତ୍ରଜନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରୁ ହଟାଇଦିଅନ୍ତୁ” ବୋଲି ଇଚ୍ଛା କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଏହା ମଧ୍ୟ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ହାକର ସେହି ସନ୍ଦେଶକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିବାକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହାର ଆଧାର ହେଉଛି ଆଲଫା ଓ ଓମେଗା ଆରମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ଆଡଭେଣ୍ଟିଜ୍ମର ଶେଷକୁ ଚିତ୍ରିତ କରିବା।

ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଘୋଷଣା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ ଶୁଦ୍ଧିକରଣ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଦୁଇ ପ୍ରକାରର ଉପାସକଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ଏବଂ ଯିଶାୟ ତିରିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ମୂର୍ଖ କୁମାରୀମାନଙ୍କର ତେଲର ଅଭାବକୁ ଜଳ କିମ୍ବା ଅଗ୍ନି ସଂଗ୍ରହ କରିବାର ଅସମର୍ଥତାରୂପେ ପ୍ରତିପାଦନ କରାଯାଇଛି; ଏହି ଉଭୟ ଯିଶାୟଙ୍କ ଏହି ବାଣୀରେ ସାନ୍ତ୍ୱନାଦାତାଙ୍କର ପ୍ରତୀକ: “ଯାହାର ଭଙ୍ଗ ହଠାତ୍‌, ଏକ କ୍ଷଣରେ ଆସେ। ଏବଂ ସେ ତାହାକୁ କୁମ୍ଭକାରର ପାତ୍ର ଭଳି ଭଙ୍ଗିଦେବେ, ଯାହା ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ ହୋଇ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ; ସେ କ୍ଷମା କରିବେ ନାହିଁ; ଏପରି ଯେ, ତାହାର ଭଙ୍ଗା ଖଣ୍ଡମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଚୁଲ୍ହିରୁ ଅଗ୍ନି ନେବା ପାଇଁ କିମ୍ବା ଗଡ଼ାରୁ ଜଳ ନେବା ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ଖଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ମିଳିବ ନାହିଁ।” ସେମାନଙ୍କର ବିଚାର “ହଠାତ୍‌” ଆସେ, ଯେପରି ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ଉଠିଥିବା ଘୋଷଣା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିନିଧିତ, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ପରେ ଜାଣିପାରନ୍ତି ଯେ ତେଲ ପାଇବା ପାଇଁ ବହୁତ ଦେରି ହୋଇଯାଇଛି। ଯିଶାୟଙ୍କ ସାକ୍ଷ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି ଓ ଜଳ କେବଳ ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ ଥିବା ତେଲର ଅନ୍ୟ ଗୋଟିଏ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ ମାତ୍ର। ତେଲ, ଜଳ ଓ ଅଗ୍ନି ଚରିତ୍ରକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ; ସେମାନେ ସନ୍ଦେଶକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଏବଂ ସାନ୍ତ୍ୱନାଦାତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତିକୁ ମଧ୍ୟ। ଏହି ପ୍ରତୀକଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ କୌଣସିଟି ମଧ୍ୟ ସେତେବେଳେ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଇପାରିବ ନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ଦଶ କୁମାରୀଙ୍କର ବିଚାର “ହଠାତ୍‌, ଏକ କ୍ଷଣରେ ଆସେ।” ସେତେବେଳେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦେରି ହୋଇଯାଇଥାଏ।

ଏକମାତ୍ର ନିରାପତ୍ତା “ଫେରିଆସିବା” ମଧ୍ୟରେ ଅଛି, ଯାହା ସେହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଯେରେମିୟାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ସେ ପ୍ରଥମ ନିରାଶାରେ ନିରାଶ ହୋଇଥିବାମାନଙ୍କର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିଥିଲେ। ଯଦି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରିଆସନ୍ତେ, ସେ ତାଙ୍କମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରିଆସିଥାନ୍ତେ; କିନ୍ତୁ ବିଦ୍ରୋହୀମାନେ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯେ ଆଲୋକ ପଥକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଥିଲା, ସେହି ଆଲୋକ ନିବିଗଲା। ଆରମ୍ଭରେ ଥିବା ଆଲୋକ ହେଉଛି ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ହୁଙ୍କାର, ଏବଂ ଆଗକୁ ଥିବା ପଥ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଗୌରବମୟ ଦକ୍ଷିଣ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନନ୍ତକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହୋଇଥିଲା। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସେହି ପଥରେ ଚାଲୁଥିବାମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଥିଲେ, ଏବଂ ପଛରେ ଥିବା ଆଲୋକ ନିଶ୍ଚୟ ସେହି ଏକେ ଆଲୋକ ହୋଇଥିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ପଥର ଆରମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ପଥର ଶେଷକୁ ଚିତ୍ରିତ କରନ୍ତି। ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ହୁଙ୍କାର ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟ ଥିଲା ଏବଂ ଏବେ ମଧ୍ୟ ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟ ଅଟେ।

ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରୁ ପବିତ୍ରଜନଙ୍କୁ ଅପସାରିତ କରିବା ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରିବା କେବଳ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ନୁହେଁ, ବରଂ ଆଲ୍ଫା ଓ ଓମେଗା ରୂପେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିବା ଅଟେ। ଏହା ମିଡନାଇଟ୍ କ୍ରାଇ ସନ୍ଦେଶର ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ ଅଟେ। ଆଡଭେଣ୍ଟିଜମ୍‌ର ଆରମ୍ଭକାଳରେ ମିଡନାଇଟ୍ କ୍ରାଇ ସନ୍ଦେଶ ବିଫଳ ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ଏକ ସୁଧାର ଥିଲା।

ଯେ ବିଦ୍ରୋହୀମାନେ “ପୁରୁଣା ପଥଗୁଡ଼ିକୁ” ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ, ସେମାନେ ମିଲରାଇଟ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିର ଆର୍ତ୍ତନାଦର ପୂରଣରେ ପ୍ରତିନିଧିତ ଧର୍ମିକମାନଙ୍କଠାରୁ ପୃଥକ ଏକ ନକଲି “ମେଜ” ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ତାହାପରେ “ଏକ ହଜାର” “ଏକଜଣଙ୍କର ତାଡ଼ନାରେ” ପଳାଇଗଲେ, ଏବଂ ଆନ୍ଦୋଳନ ହଠାତ୍ ପଚାଶ ହଜାରରୁ କମି ପଚାଶରେ ପହଞ୍ଚିଗଲା। ସେମାନେ ସେହି “ତାଡ଼ନା” ନିମନ୍ତେ ପଳାଇଗଲେ, ଯାହା “ପାଞ୍ଚ” ଜ୍ଞାନୀ କୁମାରୀମାନଙ୍କଠାରୁ ଆସିଥିଲା, ଯେମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଥିଲେ ଯେ ଭାଗ କରିଦେବାକୁ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ କୌଣସି ତେଲ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେମାନେ ଯାଇ ନିଜ ପାଇଁ ନିଜେ ତେଲ କିଣି ଆଣିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ମୂର୍ଖମାନଙ୍କରୁ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ପୃଥକୀକରଣ, ଜ୍ଞାନୀ କୁମାରୀମାନଙ୍କୁ “ପର୍ବତଶିଖର ଉପରେ ଥିବା ଏକ ପତାକା-ସ୍ତମ୍ଭ ସଦୃଶ, ଏବଂ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଥିବା ଏକ ଧ୍ୱଜ ସଦୃଶ” ରଖିଦେଲା। 22 ଅକ୍ଟୋବର 1844ରେ ମୂର୍ଖ କୁମାରୀମାନଙ୍କର ବିଦ୍ରୋହ, 1863ର ବିଦ୍ରୋହକୁ ଚିତ୍ରିତ କରିଥିଲା; କାରଣ 22 ଅକ୍ଟୋବର 1844 ହେଉଛି ସେହି ଊଣେଇଶ ବର୍ଷର ଆରମ୍ଭ, ଯାହା ଲେବ୍ୟବ୍ୟବସ୍ଥା ଛବିଶର “ସାତ ସମୟ”ର ଶେଷକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଏହି ବିଷୟରେ ଆମ ପାଖରେ ଅଧିକ କହିବାକୁ ଅଛି, କିନ୍ତୁ 1844ର ବିଦ୍ରୋହ 1863ର ବିଦ୍ରୋହର ଏକ ପ୍ରତିରୂପ ଥିଲା ଏବଂ ସେହି ସମୟକୁ ଚିହ୍ନିତ କରେ ଯେତେବେଳେ ନକଲି ମେଜ ସୃଷ୍ଟି କରାଯାଇଥିଲା।

ମୁର୍ଖ କୁମାରୀମାନେ ଯେ ଭୟକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀ କୁମାରୀମାନଙ୍କୁ ପୁନଃଜୀବିତ କରାଯାଇ ସେମାନେ ନିଜ ପାଦ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବାବେଳେ ଯେ ଭୟ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଏ, ସେହି ଭୟ ଅଟେ। ତାହାବେଳେ 18 ଜୁଲାଇ 2020 ର ନିରାଶାରୁ ଫେରିବା ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଳମ୍ବ ହୋଇଯାଇଥାଏ, ଏବଂ ପରେ ଯାହା ଘଟେ, ସେହି ହେଉଛି ରବିବାର ନିୟମ ସମୟରେ ଘଟୁଥିବା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଆରୋହଣ। ତାହାବେଳେ ଏକ ମହାନ ଭୂମିକମ୍ପ ଘଟେ।

ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟର ଏଗାରୋତ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସ୍ପଷ୍ଟ କରେ ଯେ ଫରାସୀ ବିପ୍ଳବ ସମୟରେ ସହରର ଦଶମାଂଶ ଅଂଶ ପତିତ ହେଲା, ଏବଂ ସେହି ଇତିହାସରେ ସୋଦୋମ ଓ ମିଶରରୂପେ ପ୍ରତିନିଧିତ ଦୁଇଟି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଶିଙ୍ଗ ନିଏ ଗଠିତ ଫ୍ରାନ୍ସ ଜାତିକୁ ପଦଚ୍ୟୁତ କରାଗଲା। ଫ୍ରାନ୍ସର ଏହି ଦୁଇ ଶିଙ୍ଗ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରର ଦୁଇ ଶିଙ୍ଗର ପ୍ରତିରୂପ ଅଟେ।

ଦାନିଏଲ ସାତରେ ଯେ ଦଶଟି ରାଜ୍ୟ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀମୂଳକ ଭାବେ ପୌରାଣିକ ରୋମକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଫ୍ରାନ୍ସ ସେହି ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଥିଲା; ଏହିପରି ରାଜ୍ୟର (ନଗରର) ଦଶମ ଅଂଶ ପତିତ ହେଲା। ପ୍ରକୃତପକ୍ଷରେ, ଦାନିଏଲ ସାତର ସେହି ଦଶଟି ଶୃଙ୍ଗ ମଧ୍ୟରୁ, ଯେଉଁମାନେ ଶେଷରେ ୫୩୮ ମସିହାରେ ପାପାସୀଙ୍କୁ ପୃଥିବୀର ସିଂହାସନରେ ସ୍ଥାପିତ କଲେ, ଫ୍ରାନ୍ସ ହେଉଛି ସେହି ପ୍ରମୁଖ ରାଜ୍ୟ ଯାହା ପାପାସୀକୁ ସ୍ଥାପନ କଲା। ଦାନିଏଲ ସାତର ଦଶ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଭାବେ ଫ୍ରାନ୍ସ, ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ତେରର ଦୁଇ-ଶୃଙ୍ଗଯୁକ୍ତ ପୃଥିବୀ-ପଶୁର ଭୂମିକାକୁ ପ୍ରତୀକାୟିତ କରେ। ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଶେଷକାଳରେ ପାପାସୀ ପାଇଁ ସେହି ଏକେ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରେ, ଯାହା ଆରମ୍ଭରେ ଫ୍ରାନ୍ସ କରିଥିଲା। ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ସେହି ଦଶଜଣ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ଶକ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଜାତିସଂଘକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି, ଏବଂ ରବିବାର ଆଇନର ଭୂମିକମ୍ପ ସମୟରେ ଏହା ପତିତ ହୁଏ। ଆସନ୍ତା ଲେଖାରେ ଆମେ ଏହି ପଦଗୁଡ଼ିକୁ ଅଧିକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆଲୋଚନା କରିବୁ।

ଏହି ଲେଖାର ମୁଖ୍ୟ ବିଷୟଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ହେଉଛି, ଏହା ଏମିତି ଏକ ସନ୍ଦେଶ ଯାହା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କୁ ନିଜ ପାଦରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ କରେ; କାରଣ ଯେ ପରାମର୍ଶଦାତା ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ପାଦରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ କରେ, ସେ ତୈଳର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହା କେବଳ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ନୁହେଁ, ବରଂ ଈଶ୍ୱର ନିଜ ଜନମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଥିବା ସମ୍ପ୍ରେଷଣଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ ଏଗାରୋର ସେହି ସନ୍ଦେଶ, ଯାହା ମୋଶା ଓ ଏଲିୟାଙ୍କୁ ନିଜ ପାଦରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ କରେ, ଯିରିମିୟାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରାଯାଇଛି।

ଯିଶାୟା ମଧ୍ୟ ସେହି ଏକେଇ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେ କହିଥିଲେ, “କାରଣ ପ୍ରଭୁ ସଦାପ୍ରଭୁ, ଇସ୍ରାଏଲଙ୍କ ପବିତ୍ରଜନ, ଏପରି କହୁଛନ୍ତି; ଫେରିଆସିବା ଓ ବିଶ୍ରାମରେ ତୁମେ ଉଦ୍ଧାର ପାଇବ।” ଯିଶାୟା ଆହୁରି ଯୋଗ କରିଥିଲେ ଯେ ସେହି “ଫେରିଆସିବା” ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତର ବିଳମ୍ବକାଳ ସହ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ଥିଲା, କାରଣ ସେ ଲେଖିଥିଲେ, “ଏହିକାରଣରୁ ସଦାପ୍ରଭୁ ଅପେକ୍ଷା କରିବେ, ଯେଣୁ ସେ ତୁମ ପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ; ଏବଂ ଏହିକାରଣରୁ ସେ ଉଚ୍ଚିତ ହେବେ, ଯେଣୁ ସେ ତୁମ ପ୍ରତି ଦୟା କରନ୍ତୁ; କାରଣ ସଦାପ୍ରଭୁ ବିଚାରର ଈଶ୍ୱର; ଧନ୍ୟ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ, ଯେମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି।”

ଯିରିମିୟ ଯେପରି ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ “ମୁଖ” ହେବାର ବିଶେଷାଧିକାର ହେଉଛି ସେହି ସମୟରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ କଥା କହିବାର ବିଶେଷାଧିକାର, ଯେତେବେଳେ ଯୁକ୍ତରାଷ୍ଟ୍ର “ଏକ ଅଜଗର ପରି କଥା କହେ।” ସେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚାରିତ ହେବାକୁଥିବା କଥାମାନେ ହେବ ପାପାସନ୍ନ ପଶୁର ଚିହ୍ନ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଚେତାବନୀ। ସେହି ଗୌରବମୟ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ଆମେ ଫେରିଆସିବା ଆବଶ୍ୟକ।