ରୋମ ଦର୍ଶନକୁ ସ୍ଥାପନ କରେ — ସଂଖ୍ୟା ସାତ୍

“‘ଯାହାଙ୍କ ହାତରେ ଧାନ ଝାଡ଼ିବା ପଖା ଅଛି, ଏବଂ ସେ ନିଜ ଖଳିହାନକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ପରିଷ୍କାର କରିବେ, ଓ ନିଜ ଗହୁଁକୁ ଭଣ୍ଡାରରେ ସଂଗ୍ରହ କରିବେ।’ ମାଥିଉ 3:12। ଏହା ଶୁଦ୍ଧିକରଣର ସେହି ସମୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଥିଲା। ସତ୍ୟର ବାକ୍ୟଦ୍ୱାରା, ଭୁସି ଗହୁଁଠାରୁ ପୃଥକ କରାଯାଉଥିଲା। କାରଣ ସେମାନେ ତାଡ଼ନା গ্ৰହଣ କରିବା ପାଇଁ ଅତ୍ୟଧିକ ଅହଂକାରୀ ଓ ସ୍ୱଧର୍ମାଭିମାନୀ ଥିଲେ, ଓ ନମ୍ରତାର ଜୀବନକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପାଇଁ ଅତ୍ୟଧିକ ସଂସାରାସକ୍ତ ଥିଲେ, ତେଣୁ ଅନେକେ ଯୀଶୁଠାରୁ ଫେରିଗଲେ। ଅନେକେ ଏଯାଏଁ ସେହି ଏକେ କାମ କରୁଛନ୍ତି। ଆଜି ଯେପରି ସେହି କପର୍ନାହୂମର ସିନାଗୋଗରେ ଥିବା ଶିଷ୍ୟମାନେ ପରୀକ୍ଷିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେହିପରି ଆତ୍ମାମାନେ ପରୀକ୍ଷିତ ହେଉଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସତ୍ୟ ହୃଦୟରେ ପ୍ରୟୋଗ ହୁଏ, ସେମାନେ ଦେଖନ୍ତି ଯେ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ସହିତ ସମନ୍ୱୟରେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କ ଭିତରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିବର୍ତ୍ତନର ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ଦେଖନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ସେହି ଆତ୍ମତ୍ୟାଗମୟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ନୁହନ୍ତି। ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କ ପାପ ପ୍ରକାଶ ପାଇଲେ ସେମାନେ କ୍ରୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି। ଯେପରି ଶିଷ୍ୟମାନେ ଗୁଣଗୁଣାଇ କହି, ‘ଏହି କଥା କଠିନ; ଏହାକୁ କିଏ ଶୁଣିପାରେ?’ ବୋଲି ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ, ସେହିପରି ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଅପମାନିତ ହୋଇ ଚାଲିଯାଆନ୍ତି।” The Desire of Ages, 392.

“ଶୟତାନ ... ନିରନ୍ତର ଭାବେ ମିଥ୍ୟାକୁ ଆଗକୁ ଠେଲି ଆଣୁଛି—ସତ୍ୟରୁ ଦୂରେ ନେଇଯିବା ପାଇଁ। ଶୟତାନଙ୍କର ସର୍ବାନ୍ତିମ ଛଳନା ଏହି ହେବ ଯେ, ସେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମାର ସାକ୍ଷ୍ୟକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅକାର୍ଯ୍ୟକର କରିଦେବ। ‘ଯେଉଁଠାରେ ଦର୍ଶନ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ଲୋକମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି’ (ହିତୋପଦେଶ 29:18)। ଶୟତାନ ଚାତୁର୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ, ବିଭିନ୍ନ ପଦ୍ଧତିରେ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ମାଧ୍ୟମ ଦ୍ୱାରା, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଅବଶିଷ୍ଟ ଜନଙ୍କର ସତ୍ୟ ସାକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରତି ଥିବା ବିଶ୍ୱାସକୁ ଅସ୍ଥିର କରିବା ପାଇଁ କାମ କରିବ।”

“ସାକ୍ଷ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏମିତି ଏକ ଘୃଣା ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରାଯିବ ଯାହା ଶୟତାନୀୟ ହେବ। ଶୟତାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ହେବ ମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କର ସେଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରତି ବିଶ୍ୱାସକୁ ଅସ୍ଥିର କରିଦେବା, ଏହି କାରଣରେ: ଯଦି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମାଙ୍କର ସଚେତନବାଣୀ, ଭର୍ତ୍ସନା ଓ ପରାମର୍ଶକୁ ମାନ୍ୟ କରାଯାଏ, ତେବେ ଶୟତାନ ନିଜ ଭ୍ରମଗୁଡ଼ିକୁ ଆଣିବା ଏବଂ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କୁ ନିଜ ମୋହରେ ବାନ୍ଧି ରଖିବା ପାଇଁ ଏତେ ସ୍ପଷ୍ଟ ପଥ ପାଇପାରିବ ନାହିଁ।” Selected Messages, book 1, 48.

“ଏକ କଥା ନିଶ୍ଚିତ: ସେହି ସପ୍ତମ-ଦିନୀୟ ଆଡ୍ଭେଣ୍ଟିଷ୍ଟମାନେ, ଯେମାନେ ଶୟତାନଙ୍କର ପତାକା ତଳେ ନିଜମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରଥମେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମାର ସାକ୍ଷ୍ୟସମୂହରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ସତର୍କବାଣୀ ଓ ତାଡନାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ନିଜମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ପରିତ୍ୟାଗ କରିବେ।”

“ଅଧିକ ପବିତ୍ରୀକରଣ ଏବଂ ଅଧିକ ପବିତ୍ର ସେବା ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଉଛି, ଏବଂ ସେହି ଆହ୍ୱାନ ଅବିରତ ଭାବରେ କରାଯାଇ ଚାଲିବ। ବର୍ତ୍ତମାନ ଯେଉଁମାନେ ଶୈତାନଙ୍କର ପରାମର୍ଶକୁ କଣ୍ଠଦାନ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି କେହି ସଚେତନ ହେବେ। ଦାୟିତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱାସର ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପଦବୀରେ ଅବସ୍ଥିତ କିଛି ଲୋକ ଅଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ଏହି ସମୟ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସତ୍ୟକୁ ବୁଝୁନାହାନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି ସନ୍ଦେଶ ଦେବାକୁ ହେବ। ସେମାନେ ଯଦି ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ତେବେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ସେମାନଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ସହକର୍ମୀରୂପେ ଗଢ଼ି ତୋଳିବେ। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଯଦି ଏହି ସନ୍ଦେଶକୁ ଶୁଣିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାରର ଅଧିପତିଙ୍କ କଳା ପତାକା ତଳେ ନିଜମାନଙ୍କର ସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କରିବେ।”

“ମୋତେ ଏହା କହିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି ଯେ, ଏହି ସମୟ ପାଇଁ ମୂଲ୍ୟବାନ ସତ୍ୟ ମାନବମନଙ୍କ ପାଇଁ ଅଧିକ ଅଧିକ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଖୋଲାଯାଉଛି। ବିଶେଷ ଅର୍ଥରେ ପୁରୁଷ ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ମାଂସ ଭକ୍ଷଣ କରିବାକୁ ଏବଂ ତାଙ୍କ ରକ୍ତ ପାନ କରିବାକୁ ଅଛନ୍ତି। ବୁଝିବାରେ ଏକ ବିକାଶ ହେବ, କାରଣ ସତ୍ୟ ନିରନ୍ତର ବିସ୍ତାର ପାଇଁ ସକ୍ଷମ। ସତ୍ୟର ଦିବ୍ୟ ଉଦ୍ଭାବକ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ, ଯେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜାଣିବା ପାଇଁ ଅଗ୍ରସର ହୋଇ ଚାଲନ୍ତି, ଅଧିକ ଘନିଷ୍ଠ ଏବଂ ତାହାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଘନିଷ୍ଠ ସମ୍ମିଳନରେ ପ୍ରବେଶ କରିବେ। ଯେପରି ଦେବଙ୍କ ଜନମାନେ ତାଙ୍କ ବାକ୍ୟକୁ ସ୍ୱର୍ଗର ରୁଟି ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବେ, ସେପରି ସେମାନେ ଜାଣିବେ ଯେ ତାଙ୍କର ପ୍ରକାଶ ପ୍ରଭାତର ନ୍ୟାୟେ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ଯେପରି ଖାଦ୍ୟ ଭକ୍ଷଣ କଲେ ଦେହ ଶାରୀରିକ ଶକ୍ତି ପାଏ, ସେପରି ସେମାନେ ଆତ୍ମିକ ଶକ୍ତି ଗ୍ରହଣ କରିବେ।” Spalding and Magan, 305, 306.

ମିଥ୍ୟା ଭବିଷ୍ୟଦ୍ଦକ୍ତାମାନଙ୍କୁ ସାବଧାନ ରୁହ; ସେମାନେ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ମେଷର ବେଶରେ ଆସନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଭିତରେ ସେମାନେ ହିଂସ୍ର ଓ ଲୋଭୀ ବଘମାନେ। ସେମାନଙ୍କ ଫଳଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିବ। ଲୋକେ କି କାଣ୍ଟାଗଛରୁ ଦ୍ରାକ୍ଷା, କିମ୍ବା ଝାଡ଼ରୁ ଡୁମୁର ସଂଗ୍ରହ କରନ୍ତି? ଏହିପରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭଲ ଗଛ ଭଲ ଫଳ ଦେଇଥାଏ; କିନ୍ତୁ ଖରାପ ଗଛ ଖରାପ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଭଲ ଗଛ ଖରାପ ଫଳ ଦେଇପାରେ ନାହିଁ, ଓ ଖରାପ ଗଛ ଭଲ ଫଳ ଦେଇପାରେ ନାହିଁ। ଯେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗଛ ଭଲ ଫଳ ଦେଉନାହିଁ, ସେହି ଗଛ କାଟି ଅଗ୍ନିରେ ପକାଯାଏ। ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କର ଫଳଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିବ। ଯେ କେହି ମୋତେ, ‘ପ୍ରଭୁ, ପ୍ରଭୁ’ ବୋଲେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରାଜ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିବ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଯେ ମୋର ସ୍ୱର୍ଗସ୍ଥ ପିତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପାଳନ କରେ, ସେହି ପ୍ରବେଶ କରିବ। ସେହି ଦିନରେ ଅନେକେ ମୋତେ କହିବେ, ‘ପ୍ରଭୁ, ପ୍ରଭୁ, ଆମେ କି ତୁମର ନାମରେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀ କରିନଥିଲୁ? ଏବଂ ତୁମର ନାମରେ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମାମାନଙ୍କୁ କି ବାହାର କରିନଥିଲୁ? ଏବଂ ତୁମର ନାମରେ ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିନଥିଲୁ?’ ତେବେ ମୁଁ ସ୍ପଷ୍ଟରୂପେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିବି, ‘ମୁଁ କେବେମଧ୍ୟ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଜାଣିନଥିଲି; ହେ ଅଧର୍ମକାରୀମାନେ, ମୋ ପାଖରୁ ଦୂରେ ଯାଅ।’ ଏହିକାରଣରୁ, ଯେ କେହି ମୋର ଏହି କଥାଗୁଡ଼ିକ ଶୁଣି ସେମାନଙ୍କୁ ପାଳନ କରେ, ମୁଁ ତାହାଙ୍କୁ ସେହି ଜ୍ଞାନୀ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ତୁଳନା କରିବି, ଯିଏ ନିଜ ଘରକୁ ପାଷାଣ ଉପରେ ନିର୍ମାଣ କଲା; ଏବଂ ବର୍ଷା ହେଲା, ବନ୍ୟାଜଳ ଆସିଲା, ପବନ ବହିଲା, ଓ ସେହି ଘର ଉପରେ ଆଘାତ କଲା; ତଥାପି ସେହି ଘର ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିଲା ନାହିଁ, କାରଣ ତାହାର ଭିତ୍ତି ପାଷାଣ ଉପରେ ରହିଥିଲା। ଏବଂ ଯେ କେହି ମୋର ଏହି କଥାଗୁଡ଼ିକ ଶୁଣି ସେମାନଙ୍କୁ ପାଳନ କରେ ନାହିଁ, ସେ ଏକ ମୂର୍ଖ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ସଦୃଶ ହେବ, ଯିଏ ନିଜ ଘରକୁ ବାଲି ଉପରେ ନିର୍ମାଣ କଲା; ଏବଂ ବର୍ଷା ହେଲା, ବନ୍ୟାଜଳ ଆସିଲା, ପବନ ବହିଲା, ଓ ସେହି ଘର ଉପରେ ଆଘାତ କଲା; ଏବଂ ସେହି ଘର ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିଲା; ଏବଂ ତାହାର ପତନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟାନକ ହେଲା। ମାଥିଉ 7:15–27।

“ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏହା ଜାଣିନାହାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏହି ସୁସମ୍ବାଦ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଆନନ୍ଦରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଛି। ଅଧିକ ଗଭୀର ଏବଂ ଅଧିକ ସ୍ନେହମୟ ଆଗ୍ରହ ସହିତ, ଆଲୋକର ଲୋକରୁ ଆସିଥିବା ପବିତ୍ର ସତ୍ତ୍ୱମାନେ ପୃଥିବୀପଟେ ଆକୃଷ୍ଟ ହେଉଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତିଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଉଠିଛି। ବେଥଲେହେମର ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ଦୂତମାନଙ୍କର ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ସମାଗମ ଏକତ୍ର ହୋଇଛି। ସେମାନେ ଜଗତକୁ ଏହି ଆନନ୍ଦବାର୍ତ୍ତା ଘୋଷଣା କରିବା ପାଇଁ ସଙ୍କେତର ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି। ଯଦି ଇସ୍ରାଏଲର ନେତାମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ଅର୍ପିତ ଦାୟିତ୍ୱ ପ୍ରତି ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଥାନ୍ତେ, ତେବେ ସେମାନେ ଯୀଶୁଙ୍କ ଜନ୍ମର ସୁସମ୍ବାଦ ଘୋଷଣା କରିବାର ଆନନ୍ଦରେ ଅଂଶୀ ହୋଇପାରୁଥାନ୍ତେ। କିନ୍ତୁ ଏବେ ସେମାନଙ୍କୁ ପାର୍ଶ୍ୱେ ସରାଇ ଦିଆଯାଇଛି। ”

“ପରମେଶ୍ୱର ଘୋଷଣା କରନ୍ତି, ‘ମୁଁ ତୃଷ୍ଣାର୍ତ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଜଳ ଢାଳିବି, ଏବଂ ଶୁଷ୍କ ଭୂମି ଉପରେ ବନ୍ୟାଧାରା ପ୍ରବାହିତ କରିବି।’ ‘ସରଳହୃଦୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅନ୍ଧକାରରେ ଆଲୋକ ଉଦିତ ହୁଏ।’ ଯିଶାୟ 44:3; ଗୀତସଂହିତା 112:4। ଯେମାନେ ଆଲୋକକୁ ଖୋଜୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯେମାନେ ଆନନ୍ଦ ସହିତ ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସିଂହାସନରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣମାନ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେବ।” The Desire of Ages, 47.

“ଏହି ସଚେତନବାଣୀ ଆସିଛି: 1842, 1843, ଏବଂ 1844 ମସିହାରେ ବାର୍ତ୍ତା ଆସିଥିବା ସମୟରୁ ଯେ ବିଶ୍ୱାସର ଭିତ୍ତି ଉପରେ ଆମେ ନିର୍ମାଣ କରୁଆସୁଛୁ, ସେହି ଭିତ୍ତିକୁ ବିଚଳିତ କରିବା ପାଇଁ କୌଣସି କଥାକୁ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଦିଆଯିବ ନାହିଁ। ମୁଁ ଏହି ବାର୍ତ୍ତାରେ ଥିଲି, ଏବଂ ସେହି ସମୟରୁ ଆଜିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଯେ ଆଲୋକ ପରମେଶ୍ୱର ଆମକୁ ଦେଇଛନ୍ତି, ତାହା ପ୍ରତି ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ ରହି, ମୁଁ ଜଗତର ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଆସିଛି। ଦିନକୁ ଦିନ ଆମେ ଆଗ୍ରହଭରା ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଖୋଜି, ଆଲୋକ ପାଇଁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରୁଥିବାବେଳେ ଯେ ମଞ୍ଚ ଉପରେ ଆମ ପାଦ ରଖାଯାଇଥିଲା, ସେହି ମଞ୍ଚରୁ ଆମ ପାଦ ହଟାଇବାକୁ ଆମର କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ। ତୁମେ କି ଭାବୁଛ କି, ପରମେଶ୍ୱର ମୋତେ ଯେ ଆଲୋକ ଦେଇଛନ୍ତି, ମୁଁ ତାହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବି? ସେହି ଆଲୋକ ଯୁଗଯୁଗାନ୍ତର ଶିଳା ସଦୃଶ ହେବ। ଯେବେଠାରୁ ଏହା ଦିଆଯାଇଛି, ସେବେଠାରୁ ଏହା ମୋତେ ପଥଦର୍ଶନ କରୁଆସିଛି।” Review and Herald, April 14, 1903.

ଏହା ପରେ ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଅବତରଣ କରୁଥିବା ଆଉ ଜଣେ ସ୍ୱର୍ଗଦୂତଙ୍କୁ ଦେଖିଲି; ତାଙ୍କ ପାଖରେ ମହାନ ଅଧିକାର ଥିଲା; ଏବଂ ତାଙ୍କର ମହିମାରେ ପୃଥିବୀ ଆଲୋକିତ ହେଲା। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସ୍ୱରରେ ବଳିଷ୍ଠଭାବେ ଘୋଷଣା କରି କହିଲେ, “ମହାନ ବାବିଲ ପତିତ ହୋଇଛି, ପତିତ ହୋଇଛି; ସେ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମାମାନଙ୍କର ବାସସ୍ଥାନ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଶୁଚି ଆତ୍ମାର ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଶୁଚି ଓ ଘୃଣିତ ପକ୍ଷୀର ପିଞ୍ଜରା ହୋଇପଡ଼ିଛି। କାରଣ ସମସ୍ତ ଜାତି ତାହାର ବ୍ୟଭିଚାରର କ୍ରୋଧମୟ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ପାନ କରିଛନ୍ତି; ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନେ ତାହା ସହ ବ୍ୟଭିଚାର କରିଛନ୍ତି; ଏବଂ ପୃଥିବୀର ବ୍ୟାପାରୀମାନେ ତାହାର ଭୋଗବିଳାସର ପ୍ରଚୁରତା ଦ୍ୱାରା ଧନୀ ହୋଇଉଠିଛନ୍ତି।” ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 18:1–3।

ଏବଂ ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆଉ ଏକ ସ୍ୱର ଶୁଣିଲି, ଯେଉଁଥିରେ କୁହାଯାଉଥିଲା, ହେ ମୋର ଲୋକମାନେ, ତାହାଠାରୁ ବାହାରି ଆସ; ଯେଣିକି ତୁମେ ତାହାର ପାପରେ ଅଂଶୀଦାର ନ ହଅ, ଏବଂ ତାହାର ବିପତ୍ତିଗୁଡ଼ିକରୁ କିଛି ନ ପାଅ। କାରଣ ତାହାର ପାପସମୂହ ସ୍ୱର୍ଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଯାଇଛି, ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱର ତାହାର ଅଧର୍ମଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ମରଣ କରିଛନ୍ତି। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟ 18:4, 5.

“ଏହିପରି, ଜଗତକୁ ସତର୍କ କରିବା ପାଇଁ ଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ସ୍ପଷ୍ଟ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ହେଉଛି, ‘ବାବିଲୋନ ପତିତ ହୋଇଯାଇଛି, ପତିତ ହୋଇଯାଇଛି, ସେହି ମହାନଗର; କାରଣ ସେ ତାହାର ବ୍ୟଭିଚାରର କ୍ରୋଧର ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ସମସ୍ତ ଜାତିଙ୍କୁ ପିଆଇଛି।’ ଏବଂ ତୃତୀୟ ଦୂତଙ୍କର ସନ୍ଦେଶର ଉଚ୍ଚ ଘୋଷରେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଏକ ସ୍ୱର ଶୁଣାଯାଏ, ଯେ କହୁଛି, ‘ହେ ମୋର ଲୋକମାନେ, ତାହାରୁ ବାହାରି ଆସ।’” Review and Herald, December 6, 1892.

“ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଭିଷିକ୍ତମାନେ, ଆବରଣକାରୀ କେରୁବ ଭାବେ ଏକଦା ସାତାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ସିଂହାସନକୁ ପରିବେଷ୍ଟନ କରିଥିବା ପବିତ୍ର ସତ୍ତାମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରଭୁ ପୃଥିବୀର ନିବାସୀମାନଙ୍କ ସହ ନିରନ୍ତର ସମ୍ପର୍କ ରଖୁଛନ୍ତି। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତେଲ ସେହି ଅନୁଗ୍ରହକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଈଶ୍ୱର ବିଶ୍ୱାସୀମାନଙ୍କର ପ୍ରଦୀପଗୁଡ଼ିକୁ ପୁରାପୁରି ଯୋଗାଇ ରଖନ୍ତି, ଯେଣେକି ସେଗୁଡ଼ିକ ଟିମିଟିମି କରି ନିବିଯିବ ନାହିଁ। ଯଦି ଏହି ପବିତ୍ର ତେଲ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମାର ସନ୍ଦେଶମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ଢାଳାଯାଇନଥାନ୍ତା, ତେବେ ଅଶୁଭର ଶକ୍ତିମାନେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖିଥାନ୍ତେ।”

“ଆମେ ଯେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱର ଆମ ପାଖକୁ ପଠାଇଥିବା ବାର୍ତ୍ତାଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁନାହୁଁ, ସେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଅପମାନ ହୁଏ। ଏପରିଭାବେ ଆମେ ସେହି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତେଲକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରୁଛୁ, ଯାହାକି ସେ ଆମ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କ ଭିତରକୁ ଢାଳିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ଯେଣେକି ତାହା ଅନ୍ଧକାରରେ ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚାଇ ଦିଆଯାଉ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ଆହ୍ୱାନ ଆସିବ, ‘ଦେଖ, ବର ଆସୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ କରିବା ପାଇଁ ବାହାରିଆସ,’ ସେତେବେଳେ ଯେମାନେ ପବିତ୍ର ତେଲ ଗ୍ରହଣ କରିନାହାନ୍ତି, ଯେମାନେ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ କୃପାକୁ ସଂରକ୍ଷଣ କରିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ମୂର୍ଖ କୁମାରୀମାନଙ୍କ ପରି ଦେଖିବେ ଯେ ସେମାନେ ନିଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନୁହନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜେ ସେହି ତେଲ ପାଇବାର ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ ଧ୍ୱଂସପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଏ, ଯଦି ଆମେ ମୋଶାଙ୍କ ପରି ବିନୟ କରୁ, ‘ତୁମର ମହିମା ମୋତେ ଦେଖାଅ,’ ତେବେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରେମ ଆମ ହୃଦୟମାନଙ୍କରେ ଢାଳି ଦିଆଯିବ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନଳୀମାନଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ସେହି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତେଲ ଆମ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚାଇ ଦିଆଯିବ। ‘ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ବଳଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ମୋର ଆତ୍ମାଦ୍ୱାରା, ସେନାଧୀଶ ସଦାପ୍ରଭୁ କହୁଛନ୍ତି।’ ଧର୍ମସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ଜଗତରେ ଆଲୋକମାନଙ୍କ ପରି ପ୍ରକାଶିତ ହୁଅନ୍ତି।” Review and Herald, July 20, 1897.

“‘ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଏକ ନୂତନ ହୃଦୟ ଦେବି ଏବଂ ତୁମମାନଙ୍କ ମନ୍ଦିରେ ଏକ ନୂତନ ଆତ୍ମା ସ୍ଥାପନ କରିବି।’ ମୁଁ ମୋର ସମସ୍ତ ହୃଦୟ ସହିତ ଏହା ବିଶ୍ୱାସ କରେ ଯେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମା ଜଗତରୁ ପ୍ରତ୍ୟାହୃତ ହେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯେମାନେ ମହାନ ଆଲୋକ ଓ ସୁଯୋଗ ପାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଗୁଡ଼ିକର ସଦ୍‌ଉପଯୋଗ କରିନଥିଲେ, ସେମାନେ ପ୍ରଥମେ ପରିତ୍ୟକ୍ତ ହେବେ। ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ କରି ଦୂର କରିଦେଇଛନ୍ତି। ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟରେ ହୃଦୟମାନଙ୍କ ଉପରେ, ଏବଂ ମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କ ଓ ଜାତିମାନଙ୍କ ଉପରେ, ଶୟତାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ—ଯେପରି ସେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛି—ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଛାତ୍ରଙ୍କୁ ଚମକିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ଶେଷ ସମୟ ନିକଟରେ ଅଛି। ଆମର ମଣ୍ଡଳୀମାନେ ଉଠି ଦାଣ୍ଡନ୍ତୁ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପରିବର୍ତ୍ତନକାରୀ ଶକ୍ତି ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ସଦସ୍ୟମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଅନୁଭବ କରାଯାଉ; ତାହା ପରେ ଆମେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମାଙ୍କର ଗଭୀର ଚଳନକୁ ଦେଖିବୁ। ପାପକ୍ଷମା ମାତ୍ର ଯୀଶୁଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର ଏକମାତ୍ର ଫଳ ନୁହେଁ। ସେ ଏହି ଅସୀମ ବଳିଦାନ କେବଳ ଏହି ପାଇଁ କରିନଥିଲେ ଯେ ପାପ ଅପସାରିତ ହେଉ, ବରଂ ଏହି ପାଇଁ ମଧ୍ୟ କରିଥିଲେ ଯେ ମାନବ ସ୍ୱଭାବ ପୁନଃସ୍ଥାପିତ ହେଉ, ପୁନର୍ସୁନ୍ଦରିତ ହେଉ, ଏହାର ଧ୍ୱଂସାବଶେଷରୁ ପୁନର୍ନିର୍ମିତ ହେଉ, ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ କରାଯାଉ।” Selected Messages, book 3, 154.

“ଯେ ସତ୍ୟ ଆମର ବୁଝାମଣାକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରିଛି ଏବଂ ଆମ ହୃଦୟକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିଛି, ତାହାକୁ ହାଲୁକାଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଏକ ଭୟଙ୍କର ବିଷୟ। ଯେ ସତର୍କବାଣୀମାନଙ୍କୁ ପରମେଶ୍ୱର କୃପାବଶତଃ ଆମ ପାଖକୁ ପଠାନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଆମେ ଦଣ୍ଡବିହୀନଭାବେ ଅସ୍ୱୀକାର କରିପାରିବୁ ନାହିଁ। ନୋହଙ୍କ ଦିନରେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଜଗତ ପାଇଁ ଏକ ସନ୍ଦେଶ ପଠାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ପରିତ୍ରାଣ ସେହି ସନ୍ଦେଶକୁ ସେମାନେ କିପରି ବ୍ୟବହାର କଲେ, ତାହାଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିଲା। ସେମାନେ ସେହି ସତର୍କବାଣୀକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିବାରୁ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆତ୍ମା ସେହି ପାପୀ ଜାତିଠାରୁ ପଛକୁ ହଟାଯାଇଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ପ୍ରଳୟର ଜଳରେ ନଶ୍ଟ ହେଲେ। ଅବ୍ରାହାମଙ୍କ ସମୟରେ, ଦୋଷୀ ସଦୋମର ବାସିନ୍ଦାମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୃପାର ନିବେଦନ ଶେଷ ହେଲା, ଏବଂ ଲୋଟ, ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ଦୁଇ ଝିଅ ବ୍ୟତୀତ ସମସ୍ତେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପଠାଯାଇଥିବା ଅଗ୍ନିରେ ଭସ୍ମୀଭୂତ ହେଲେ। ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦିନରେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ହେଲା। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁତ୍ର ସେହି ପିଢ଼ୀର ଅବିଶ୍ୱାସୀ ଯିହୂଦୀମାନଙ୍କୁ ଘୋଷଣା କଲେ, ‘ଦେଖ, ତୁମମାନଙ୍କର ଗୃହ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଉଜାଡ଼ ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇଛି।’ ଶେଷ ଦିନମାନଙ୍କ ଦିଗକୁ ଦୃଷ୍ଟିପାତ କରି, ସେହି ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତି ଏହିପରି ଘୋଷଣା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ, ଯେମାନେ ‘ପରିତ୍ରାଣ ପାଇବା ପାଇଁ ସତ୍ୟର ପ୍ରେମକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ,’ ‘ଏହି କାରଣରୁ ପରମେଶ୍ୱର ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରବଳ ଭ୍ରାନ୍ତି ପଠାଇବେ, ଯେପରି ସେମାନେ ମିଥ୍ୟାକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିବେ; ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେ ସମସ୍ତେ ଦଣ୍ଡିତ ହେବେ, ଯେମାନେ ସତ୍ୟକୁ ବିଶ୍ୱାସ କଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଅଧର୍ମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ।’ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ବାକ୍ୟର ଶିକ୍ଷାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବା ସହିତ, ପରମେଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ଆତ୍ମାକୁ ପଛକୁ ହଟାନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ସେହି ଭ୍ରମମାନଙ୍କ ହସ୍ତରେ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି, ଯାହାକୁ ସେମାନେ ଭଲ ପାଆନ୍ତି।” Early Writings, 46.