ପାନିଅମ୍ — ସଂଖ୍ୟା ତେରହ

ଏହେତୁ, ହେ ସିଓନର ସନ୍ତାନମାନେ, ଆନନ୍ଦ କର ଏବଂ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ପରମେଶ୍ୱର ସଦାପ୍ରଭୁଙ୍କରେ ଉଲ୍ଲାସ କର; କାରଣ ସେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ମାପମତେ ପୂର୍ବବର୍ଷା ଦେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବର୍ଷାକୁ ଅବତରଣ କରିବେ, ଅର୍ଥାତ୍ ପୂର୍ବବର୍ଷା ଓ ପରବର୍ଷାକୁ ପ୍ରଥମ ମାସରେ। ଏବଂ ଖଳାମାନେ ଗହମରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ, ଓ ଦ୍ରାକ୍ଷାରସ ଏବଂ ତେଲରେ ରସକୁଣ୍ଡମାନେ ଉପଚି ପଡ଼ିବ। ଏବଂ ପଙ୍ଗପାଳ, କୀଟ, ଶୂକକୀଟ ଓ ଗାଛଭୋଗା କୀଟ ଯାହା ଖାଇଦେଇଛି, ସେହି ବର୍ଷଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ପୁନଃସ୍ଥାପିତ କରିଦେବି—ସେମାନେ ମୋର ସେହି ମହାନ ସେନା, ଯାହାକୁ ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପଠାଇଥିଲି। ଯୋଏଲ 2:23–25.

ଏହିହେତୁ ତୁମେ ପଶ୍ଚାତ୍ତାପ କର ଏବଂ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହୁଅ, ଯେପରି ତୁମମାନଙ୍କର ପାପସମୂହ ମିଟାଇ ଦିଆଯାଉ, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସନ୍ନିଧାନରୁ ସତେଜତାର ସମୟଗୁଡ଼ିକ ଆସିବ; ଏବଂ ସେ ଯିଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କୁ ପଠାଇବେ, ଯିଏ ପୂର୍ବରୁ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଚାରିତ ହୋଇଥିଲେ। ସମସ୍ତ ବିଷୟର ପୁନଃସ୍ଥାପନର ସମୟ ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରି ରଖିବା ଆବଶ୍ୟକ; ସେହି ସମସ୍ତ ବିଷୟ ବିଷୟରେ ଈଶ୍ୱର ଜଗତର ଆରମ୍ଭରୁ ନିଜ ପବିତ୍ର ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାମାନଙ୍କ ମୁଖଦ୍ୱାରା କହିଆସିଛନ୍ତି। କାରଣ ମୋଶା ପ୍ରକୃତରେ ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କୁ କହିଥିଲେ, ‘ପ୍ରଭୁ ତୁମମାନଙ୍କର ଈଶ୍ୱର ତୁମମାନଙ୍କ ଭାଇମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମୋର ସଦୃଶ ଜଣେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାଙ୍କୁ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ଥାପନ କରିବେ; ସେ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଯାହା କିଛି କହିବେ, ସମସ୍ତ ବିଷୟରେ ତୁମେ ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣିବ।’ ଏବଂ ଏହା ଘଟିବ ଯେ, ଯେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାଣ ସେହି ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣିବ ନାହିଁ, ସେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ନଷ୍ଟ କରାଯିବ। ହଁ, ଶମୁଏଲଙ୍କ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ପରେ ଯେତେଜଣ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବକ୍ତା କହିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦିନମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ପୂର୍ବଭାବେ କହିଥିଲେ। ପ୍ରେରିତ 3:19–24.

କାରଣ ବିଚାର ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଗୃହରୁ ଆରମ୍ଭ ହେବାର ସମୟ ଆସିଯାଇଛି; ଏବଂ ଯଦି ସେହିଟା ପ୍ରଥମେ ଆମଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ତେବେ ଯେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସୁସମାଚାରକୁ ଆଜ୍ଞାପାଳନ କରୁନାହାନ୍ତି ସେମାନଙ୍କର ଶେଷ କଣ ହେବ? ଏବଂ ଯଦି ଧର୍ମୀ କଷ୍ଟକରରେ ଉଦ୍ଧାର ପାଉଛି, ତେବେ ଅଧାର୍ମିକ ଓ ପାପୀ କେଉଁଠାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେବେ? ଅତଏବ ଯେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସତ୍କର୍ମ କରିବାରେ ନିଜ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କୁ ଜଣେ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ନିକଟରେ ସମର୍ପଣ କରନ୍ତୁ। ୧ ପିତର ୪:୧୭–୧୯।

କାରଣ ପ୍ରଭୁ ସ୍ୱୟଂ ଆଜ୍ଞାଧ୍ୱନି ସହିତ, ମହାଦୂତଙ୍କର କଣ୍ଠସ୍ୱର ସହିତ, ଏବଂ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ତୁରୀଧ୍ୱନି ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଅବତରଣ କରିବେ; ଏବଂ ଖ୍ରୀଷ୍ଟରେ ଯେମାନେ ମୃତ, ସେମାନେ ପ୍ରଥମେ ଉଠିବେ। ୧ ଥେସଲନୀକୀୟ ୪:୧୯।

ତଥାପି ମୁଖ୍ୟଦୂତ ମିଖାଏଲ, ଯେତେବେଳେ ଶୟତାନଙ୍କ ସହିତ ବିବାଦ କରି ମୋଶାଙ୍କ ଶରୀର ବିଷୟରେ ତର୍କ କରୁଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ନିନ୍ଦାପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଭିଯୋଗ ଆଣିବାକୁ ସାହସ କଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ କହିଲେ, ପ୍ରଭୁ ତୁମକୁ ତିରସ୍କାର କରୁନ୍ତୁ। ଯିହୂଦା 1:9.

“ପରମେଶ୍ୱର ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କରିବେ; ଯଦି ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ବିଫଳ ହୁଏ, ତେବେ ଭ୍ରାନ୍ତ ଶିକ୍ଷାମତଗୁଡ଼ିକ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିବ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଣିବ, ଭୁସିକୁ ଗହୁଁଠାରୁ ପୃଥକ କରିଦେବ। ପ୍ରଭୁ ଯେମାନେ ତାଙ୍କର ବାକ୍ୟକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ନିଦ୍ରାରୁ ଜାଗିଉଠିବାକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛନ୍ତି। ଅମୂଲ୍ୟ ଆଲୋକ ଆସିଛି, ଯାହା ଏହି ସମୟ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ଏହା ବାଇବେଲର ସତ୍ୟ, ଯାହା ଆମ ଉପରେ ସିଧାସଳଖ ଆସୁଥିବା ବିପଦମାନଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଛି। ଏହି ଆଲୋକ ଆମକୁ ଶାସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କର ପରିଶ୍ରମୀ ଅଧ୍ୟୟନକୁ ଏବଂ ଆମେ ଧାରଣ କରୁଥିବା ସ୍ଥିତିମାନଙ୍କର ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ପରୀକ୍ଷାକୁ ନେଇଯିବା ଉଚିତ।”

“ପେତ୍ର ନିଜ ଭାଇମାନଙ୍କୁ ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦିଅନ୍ତି—‘ତୁମ୍ଭେ କୃପାରେ ଏବଂ ଆମ ପ୍ରଭୁ ଓ ତାରକ ଯୀଶୁ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଜ୍ଞାନରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଅ।’ ଯେତେବେଳେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲୋକମାନେ କୃପାରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ବାକ୍ୟ ସମ୍ପର୍କରେ ନିରନ୍ତର ଭାବରେ ଅଧିକ ସ୍ପଷ୍ଟ ବୁଝାମଣା ଲାଭ କରିବେ। ସେମାନେ ତାହାର ପବିତ୍ର ସତ୍ୟମାନଙ୍କରେ ନୂତନ ଆଲୋକ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଭବ କରିବେ। ସମସ୍ତ ଯୁଗରେ କଳିସିଆର ଇତିହାସରେ ଏହା ସତ୍ୟ ଥିଲା, ଏବଂ ଏପରିଭାବରେ ଏହା ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଥିବ। କିନ୍ତୁ ଯେପରି ସତ୍ୟ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଜୀବନ ଅବନତି ପାଏ, ସେପରି ସତ୍ୟର ଜ୍ଞାନରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ବନ୍ଦ କରିବାକୁ ସଦା ପ୍ରବୃତ୍ତି ଦେଖାଯାଇଛି। ଲୋକମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟରୁ ପୂର୍ବରୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ଆଲୋକରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ରହନ୍ତି ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ରର ଆହୁରି ଅନୁସନ୍ଧାନକୁ ନିରୁତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ରକ୍ଷଣଶୀଳ ହୋଇଯାନ୍ତି ଏବଂ ଚର୍ଚ୍ଚାକୁ ଏଡ଼ାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।”

“ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ବିବାଦ କିମ୍ବା ଆନ୍ଦୋଳନ ନଥିବା ତଥ୍ୟକୁ ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଶିକ୍ଷାକୁ ଦୃଢ଼ଭାବରେ ଧାରଣ କରିଆସୁଛନ୍ତି ବୋଲି ନିର୍ଣ୍ଣାୟକ ପ୍ରମାଣ ଭାବେ ଗଣ୍ୟ କରାଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହାର ଭୟ କରିବାର କାରଣ ଅଛି ଯେ, ସେମାନେ ସତ୍ୟ ଓ ଭ୍ରାନ୍ତି ମଧ୍ୟରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭେଦ କରୁନଥାଇପାରନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅନୁସନ୍ଧାନ ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ନୂତନ ପ୍ରଶ୍ନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ, ଯେତେବେଳେ ଏପରି କୌଣସି ମତଭେଦ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ ନାହିଁ ଯାହା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱୟଂ ବାଇବେଲ ଅନ୍ୱେଷଣ କରି ନିଜେ ନିଶ୍ଚିତ ହେବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରେ ଯେ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ସତ୍ୟ ଅଛି, ସେତେବେଳେ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଯେପରି ଥିଲା, ସେପରି ବର୍ତ୍ତମାନ ମଧ୍ୟ ଅନେକେ ପାରମ୍ପରିକତାକୁ ଧରିରଖିବେ ଏବଂ ସେମାନେ କାହାର ଉପାସନା କରୁଛନ୍ତି ତାହା ନ ଜାଣି ଉପାସନା କରିବେ।”

ମୋତେ ଦର୍ଶାଯାଇଛି ଯେ ବର୍ତ୍ତମାନ ସତ୍ୟର ଜ୍ଞାନ ଥିବା ବୋଲି ଯେମାନେ ଦାବି କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନେକେ ନିଜେମାନେ କଣ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ତାହା ଜାଣୁନାହାନ୍ତି। ସେମାନେ ନିଜ ବିଶ୍ୱାସର ପ୍ରମାଣଗୁଡ଼ିକୁ ବୁଝୁନାହାନ୍ତି। ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟ ପାଇଁ ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି, ତାହା ପ୍ରତି ସେମାନଙ୍କର କୌଣସି ଯଥାର୍ଥ ମୂଲ୍ୟବୋଧ ନାହିଁ। ପରୀକ୍ଷାର ସମୟ ଆସିଲେ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଚାର କରୁଥିବା କେତେକ ଲୋକ ନିଜେମାନେ ଧାରଣ କରିଥିବା ମତସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବାବେଳେ ଦେଖିବେ ଯେ ଅନେକ ବିଷୟ ଅଛି, ଯାହା ପାଇଁ ସେମାନେ କୌଣସି ସନ୍ତୋଷଜନକ କାରଣ ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଏପରି ପରୀକ୍ଷା ହେବା ପୂର୍ବରୁ ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ମହାନ ଅଜ୍ଞତାକୁ ଜାଣୁନଥିଲେ। ଏବଂ କଳିସିଆରେ ମଧ୍ୟ ଅନେକେ ଅଛନ୍ତି, ଯେମାନେ ଏହାକୁ ସ୍ୱାଭାବିକ ଧାରଣା କରନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ କଣ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ତାହା ବୁଝନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ବିବାଦ ଉଦ୍ଭବ ନହେଉଅ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ନିଜ ଦୁର୍ବଳତାକୁ ଜାଣୁନାହାନ୍ତି। ସମାନ ବିଶ୍ୱାସର ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ପୃଥକ କରାଯାଇ ଏବଂ ନିଜ ବିଶ୍ୱାସକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବା ପାଇଁ ଏକାକୀ ଓ ନିର୍ଜନଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ, ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେବେ ଯେ, ଯାହାକୁ ସେମାନେ ସତ୍ୟ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ସେସବୁ ବିଷୟରେ ସେମାନଙ୍କର ଧାରଣା କେତେ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଅଟେ। ନିଶ୍ଚିତ ଯେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଜୀବନ୍ତ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ ଦୂର ହେବା ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନର ସ୍ଥାନରେ ମାନବୀୟ ଜ୍ଞାନକୁ ବସାଇ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଦିଗକୁ ଫେରିଯିବା ଘଟିଛି।

“ପରମେଶ୍ୱର ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କରିବେ; ଯଦି ଅନ୍ୟ ଉପାୟଗୁଡ଼ିକ ବିଫଳ ହୁଏ, ତେବେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଧର୍ମତା ପ୍ରବେଶ କରିବ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଣିବ, ଗହୁଁଠାରୁ ଭୁସିକୁ ପୃଥକ୍ କରିଦେବ। ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଦ୍ରାରୁ ଜାଗିଉଠିବାକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ସମୟ ପାଇଁ ଉଚିତ ଅମୂଲ୍ୟ ଆଲୋକ ଆସିଛି। ଏହା ବାଇବେଲୀୟ ସତ୍ୟ, ଯାହା ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ସତ୍ତ୍ୱରେ ଉପସ୍ଥିତ ବିପଦଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ। ଏହି ଆଲୋକ ଆମକୁ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକର ଅଧ୍ୟବସାୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ଆମେ ଧାରଣ କରୁଥିବା ମତସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକର ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ପରୀକ୍ଷାରେ ପ୍ରେରିତ କରିବା ଉଚିତ। ପରମେଶ୍ୱର ଚାହୁଁଛନ୍ତି ଯେ, ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ଉପବାସ ସହିତ ସତ୍ୟର ସମସ୍ତ ପାର୍ଶ୍ୱ ଓ ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ଓ ଅଦମ୍ୟ ଧୃଢତାର ସହିତ ଖୋଜାଯାଉ। ବିଶ୍ୱାସୀମାନେ ସତ୍ୟ କ’ଣ ତାହା ବିଷୟରେ କଳ୍ପନା ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଧାରଣାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଶ୍ରାମ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସେମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଉପରେ ଦୃଢ଼ରୂପେ ଭିତ୍ତିସ୍ଥ ହେବା ଉଚିତ, ଯେପରି, ପରୀକ୍ଷାର ସମୟ ଆସିଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ବିଶ୍ୱାସର ଉତ୍ତର ଦେବା ପାଇଁ ପରିଷଦମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆଣାଯିବେ, ସେମାନେ ନମ୍ରତା ଓ ଭୟଭକ୍ତି ସହିତ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଆଶାର କାରଣ ପ୍ରଦାନ କରିପାରିବେ।”

“ଆନ୍ଦୋଳିତ କର, ଆନ୍ଦୋଳିତ କର, ଆନ୍ଦୋଳିତ କର। ଯେ ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ଆମେ ଜଗତର ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଛୁ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଆମ ପାଇଁ ଜୀବନ୍ତ ବାସ୍ତବତା ହେବା ଉଚିତ। ଯେ ସିଦ୍ଧାନ୍ତଗୁଡ଼ିକୁ ଆମେ ବିଶ୍ୱାସର ମୌଳିକ ଅନୁଚ୍ଛେଦ ବୋଲି ମନେ କରୁଛୁ, ସେଗୁଡ଼ିକର ପକ୍ଷସମର୍ଥନ କରିବାବେଳେ ଆମେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ଯୁକ୍ତି ପ୍ରୟୋଗ କରିବାକୁ ନ ଦେବା ଉଚିତ, ଯାହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ସୁଦୃଢ଼ ନୁହେଁ। ଏପରି ଯୁକ୍ତି ବିରୋଧୀଙ୍କୁ ନିରୁତ୍ତର କରିବାରେ ସମର୍ଥ ହୋଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ସେଗୁଡ଼ିକ ସତ୍ୟକୁ ସମ୍ମାନିତ କରେ ନାହିଁ। ଆମେ ସୁଦୃଢ଼ ଯୁକ୍ତି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଉଚିତ, ଯାହା କେବଳ ଆମର ପ୍ରତିପକ୍ଷମାନଙ୍କୁ ନିରୁତ୍ତର କରିବ ନୁହେଁ, ବରଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିକଟ ଏବଂ ସୂକ୍ଷ୍ମତମ ପରୀକ୍ଷାକୁ ମଧ୍ୟ ସହିପାରିବ। ଯେମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ବାଦବିବାଦକାରୀ ଭାବେ ଶିକ୍ଷିତ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ସହ ଏକ ବଡ଼ ବିପଦ ରହେ ଯେ, ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟକୁ ନ୍ୟାୟସଂଗତ ଭାବରେ ପରିଚାଳନା କରିବେ ନାହିଁ। ଜଣେ ବିରୋଧୀଙ୍କ ସହ ସାକ୍ଷାତ କରିବାବେଳେ, ଆମର ଆନ୍ତରିକ ଏବଂ ଗୁରୁତର ପ୍ରୟାସ ଏହା ହେବା ଉଚିତ ଯେ, ବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ଏପରି ଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା, ଯାହା ତାଙ୍କ ମନରେ ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ଜାଗ୍ରତ କରିବ, କେବଳ ବିଶ୍ୱାସୀଙ୍କୁ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ନୁହେଁ।”

“ମଣିଷର ବୌଦ୍ଧିକ ଉନ୍ନତି ଯେତେ ହେଉନାହିଁ, ସେ କେବେମଧ୍ୟ ଏହା ଚିନ୍ତା ନ କରୁନ୍ତୁ ଯେ ଅଧିକ ଆଲୋକ ପାଇବା ପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ନିରନ୍ତର ଅନୁସନ୍ଧାନର କୌଣସି ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ଏକ ଜନସମୁଦାୟ ଭାବେ ଆମେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଭବିଷ୍ୟଦ୍ବାଣୀର ଶିଷ୍ୟ ହେବାକୁ ଆହ୍ୱାନିତ ହୋଇଛୁ। ଆମେ ଗଭୀର ଆଗ୍ରହ ସହିତ ସତର୍କ ରହିବାକୁ ହେବ, ଯେଣିକି ଈଶ୍ୱର ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବେଥିବା ଆଲୋକର ଯେକୌଣସି କିରଣକୁ ଆମେ ବିବେଚନା କରିପାରିବୁ। ଆମେ ସତ୍ୟର ପ୍ରଥମ ଦ୍ୟୁତିଗୁଡ଼ିକୁ ଧରିନେବାକୁ ହେବ; ଏବଂ ପ୍ରାର୍ଥନାପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଧ୍ୟୟନ ମାଧ୍ୟମରେ ଅଧିକ ସ୍ପଷ୍ଟ ଆଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇପାରେ, ଯାହାକି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥାପିତ କରାଯାଇପାରେ।”

“ଯେତେବେଳେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଜନମାନେ ସୁବିଧାଭୋଗରେ ରହି ନିଜମାନଙ୍କର ବର୍ତ୍ତମାନ ଆଲୋକପ୍ରାପ୍ତିରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଥାନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ଆମେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇପାରିବୁ ଯେ ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି କୃପାଦୃଷ୍ଟି କରିବେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଏହା ଯେ, ସେମାନେ ସଦା ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥାଇ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଥିବା ଅଧିକ ଏବଂ ନିତ୍ୟବର୍ଦ୍ଧମାନ ଆଲୋକକୁ গ্ৰହଣ କରନ୍ତୁ। ମଣ୍ଡଳୀର ବର୍ତ୍ତମାନ ସ୍ଥିତିଭାବ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତାର କାରଣ ନୁହେଁ। ଏକ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ପ୍ରବେଶ କରିଛି, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ଏପରି ଅନୁଭବ କରାଇଛି ଯେ, ଅଧିକ ସତ୍ୟ ଏବଂ ଅଧିକତର ଆଲୋକର କୌଣସି ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ଆମେ ଏମିତି ଏକ ସମୟରେ ବାସ କରୁଛୁ, ଯେତେବେଳେ ସାତାନ ଆମର ଡାହାଣପଟେ ଓ ବାମପଟେ, ଆଗରେ ଓ ପଛରେ କାର୍ଯ୍ୟଶୀଳ ଅଛି; ତଥାପି ଆମେ ଜନସମୂହ ଭାବେ ନିଦ୍ରାସ୍ଥ ଅଛୁ। ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଯେ, ତାଙ୍କ ଜନମାନଙ୍କୁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଉଦ୍ବୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ସ୍ୱର ଶୁଣାଯାଉ।”

“ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆସୁଥିବା ଆଲୋକର କିରଣଗୁଡ଼ିକୁ গ্ৰହଣ କରିବା ପାଇଁ ଆତ୍ମାକୁ ଉନ୍ମୁକ୍ତ କରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ, କିଛି ଲୋକ ବିପରୀତ ଦିଗରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି। ପ୍ରେସ୍‌ ମାଧ୍ୟମରେ ହେଉ କିମ୍ବା ମଞ୍ଚରୁ, ବାଇବେଲର ପ୍ରେରଣା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଏମିତି ମତାବଳମ୍ବନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଛି, ଯାହାଙ୍କୁ ନ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କର ଅନୁମୋଦନ ଅଛି, ନ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟର ସମର୍ଥନ। ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଯେ, ଏତେ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ବିଷୟରେ କୌଣସି ମଣିଷ କିମ୍ବା ମଣିଷମଣ୍ଡଳୀ, ତାଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିବା ପାଇଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ‘ପ୍ରଭୁ ଏପରି କହୁଛନ୍ତି’ ବିନା, କୌଣସି ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ଅଗ୍ରସର କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟମ କରିବା ଉଚିତ୍‌ ନୁହେଁ। ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ମଣିଷମାନେ—ମାନବୀୟ ଦୁର୍ବଳତାରେ ପରିବେଷ୍ଟିତ, ପାରିପାର୍ଶ୍ୱିକ ପ୍ରଭାବଦ୍ୱାରା ଅଧିକ କିମ୍ବା କମ ମାତ୍ରାରେ ପ୍ରଭାବିତ, ଏବଂ ଏପରି ବଂଶଗତ ଓ ଅର୍ଜିତ ପ୍ରବୃତ୍ତି ସହିତ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗମନସ୍କ କରିବାରୁ ବହୁ ଦୂରେ ଅଛି—ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ବାକ୍ୟକୁ ଅଭିଯୁକ୍ତର ଆସନରେ ଦାଣ୍ଡାଇବାକୁ, ଏବଂ କେଉଁଟି ଦିବ୍ୟ ଓ କେଉଁଟି ମାନବୀୟ ତାହାର ବିଚାର କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପରାମର୍ଶ ବିନା କାମ କରୁଛନ୍ତି। ପ୍ରଭୁ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସମୃଦ୍ଧ କରିବେ ନାହିଁ। ଏହାର ପରିଣାମ ଭୟାବହ ହେବ, ଉଭୟ—ଯିଏ ଏଥିରେ ଲିପ୍ତ, ତାଙ୍କ ଉପରେ, ଏବଂ ଯେମାନେ ଏହାକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ବୋଲି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ମଧ୍ୟ। ପ୍ରେରଣାର ସ୍ୱରୂପ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ସିଦ୍ଧାନ୍ତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ମନରେ ସନ୍ଦେହବାଦ ଜାଗୃତ କରାଯାଇଛି। ସୀମିତ ସତ୍ତ୍ୱମାନେ, ତାଙ୍କର ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅଦୂରଦର୍ଶୀ ଦୃଷ୍ଟିଭଙ୍ଗୀ ସହିତ, ନିଜମାନଙ୍କୁ ଶାସ୍ତ୍ରବାକ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସମାଲୋଚନା କରିବାରେ ସମର୍ଥ ବୋଲି ମନେ କରନ୍ତି, ଏବଂ କହନ୍ତି: ‘ଏହି ଅନୁଚ୍ଛେଦ ଆବଶ୍ୟକ, କିନ୍ତୁ ସେହି ଅନୁଚ୍ଛେଦ ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ, ଏବଂ ତାହା ପ୍ରେରିତ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।’”

“ପୁରାତନ ନିୟମର ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଏପରି କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇନଥିଲେ; ସେଗୁଡ଼ିକ ହିଁ ତାଙ୍କ ସମୟର ଲୋକମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ଥିବା ବାଇବେଲର ଏକମାତ୍ର ଅଂଶ ଥିଲା। ତାଙ୍କ ଶିକ୍ଷାମାନଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିଲା ସେମାନଙ୍କର ମନକୁ ପୁରାତନ ନିୟମ ଦିଗରେ ପରିଚାଳିତ କରିବା ଏବଂ ସେଠାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା ମହାନ ବିଷୟବସ୍ତୁମାନଙ୍କୁ ଅଧିକ ସ୍ପଷ୍ଟ ଆଲୋକରେ ଆଣିବା। ଯୁଗଯୁଗ ଧରି ଇସ୍ରାଏଲର ଲୋକମାନେ ନିଜମାନଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱରଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ଯେ ମୂଲ୍ୟବାନ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଅର୍ପଣ କରିଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସେମାନେ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ହରାଇଥିଲେ। ଏହି ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପ ଓ ଆଚାର-ଅନୁଷ୍ଠାନଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଯାହା ସେମାନଙ୍କର ସତ୍ୟ ତାତ୍ପର୍ୟକୁ ଗୋପନ କରୁଥିଲା। ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ଆସିଥିଲେ ସେହି ଅବର୍ଜନାକୁ ଅପସାରଣ କରିବା ପାଇଁ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କର ଦୀପ୍ତିକୁ ଆଛାଦିତ କରିଦେଇଥିଲା। ସେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନମାନଙ୍କ ପରି ଏକ ନୂତନ ଆବରଣରେ ସ୍ଥାପନ କଲେ। ସେ ଦେଖାଇଦେଲେ ଯେ, ପୁରୁଣା ଓ ପରିଚିତ ସତ୍ୟମାନଙ୍କର ପୁନରୁକ୍ତିକୁ ତୁଚ୍ଛ ମନେ କରିବା ତ ଦୂରର କଥା, ସେ ଆସିଥିଲେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସେମାନଙ୍କର ସତ୍ୟ ଶକ୍ତି ଓ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶ କରିବା ପାଇଁ; ଯାହାର ମହିମା ତାଙ୍କ ସମୟର ଲୋକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କେବେ ବି ଅନୁଭୂତ ହୋଇନଥିଲା। ସ୍ୱୟଂ ଏହି ପ୍ରକାଶିତ ସତ୍ୟମାନଙ୍କର କର୍ତ୍ତା ହେବାରୁ, ସେ ଲୋକମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ସେମାନଙ୍କର ସତ୍ୟ ଅର୍ଥ ଉନ୍ମୋଚନ କରିପାରୁଥିଲେ, ନେତାମାନେ ନିଜମାନଙ୍କର ଅପବିତ୍ର ଅବସ୍ଥା, ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକତାର ଅଭାବ ଓ ଈଶ୍ୱରପ୍ରେମହୀନତାକୁ ମନେରଖି ଯେ ଭ୍ରାନ୍ତ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ଓ ମିଥ୍ୟା ମତବାଦଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ସେସବୁଠାରୁ ସେମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରି। ସେ ସେହି ସବୁକୁ ଅଲଗା କରିଦେଲେ, ଯାହା ଏହି ସତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଜୀବନ ଓ ପ୍ରାଣବନ୍ତ ଶକ୍ତିରୁ ବଞ୍ଚିତ କରିଦେଇଥିଲା, ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଆଦିକାଳୀନ ତାଜାପନ ଓ ଶକ୍ତିସହିତ ପୁନରାୟ ଜଗତକୁ ଫେରାଇଦେଲେ।”

“ଯଦି ଆମ ପାଖରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଆତ୍ମା ଅଛି ଏବଂ ଆମେ ତାଙ୍କ ସହିତ ସହକର୍ମୀ ଶ୍ରମିକ, ତେବେ ସେ ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇ ନେବା ଆମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ବାଇବେଲର ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ପୁନର୍ବାର ପ୍ରଥା, ପାରମ୍ପରିକତା ଏବଂ ଭ୍ରାନ୍ତ ଶିକ୍ଷାଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହୋଇପଡ଼ିଛି। ଲୋକପ୍ରିୟ ଧର୍ମତତ୍ତ୍ୱର ଭୁଲ ଶିକ୍ଷାମାନେ ସହସ୍ର ସହସ୍ର ଲୋକଙ୍କୁ ସନ୍ଦେହବାଦୀ ଏବଂ ଅବିଶ୍ୱାସୀ କରିଦେଇଛି। ଅନେକ ତ୍ରୁଟି ଏବଂ ଅସଙ୍ଗତି ଅଛି, ଯାହାକୁ ବହୁ ଲୋକ ବାଇବେଲର ଶିକ୍ଷା ବୋଲି ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରକୃତରେ ଶାସ୍ତ୍ରର ଭ୍ରାନ୍ତ ବ୍ୟାଖ୍ୟା, ଯାହା ପୋପୀୟ ଅନ୍ଧକାରର ଯୁଗଗୁଡ଼ିକରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଥିଲା। ଅସଂଖ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ପରମେଶ୍ୱର ବିଷୟରେ ଏକ ଭ୍ରାନ୍ତ ଧାରଣା ପୋଷଣ କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରାଯାଇଛି; ଯେପରି ଯିହୁଦୀମାନେ, ନିଜ ସମୟର ଭୁଲ ଏବଂ ପାରମ୍ପରିକତାଦ୍ୱାରା ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ବିଷୟରେ ଏକ ଭୁଲ ଧାରଣା ରଖିଥିଲେ। ‘ଯଦି ସେମାନେ ଏହା ଜାଣିଥାନ୍ତେ, ତେବେ ସେମାନେ ମହିମାର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କ୍ରୁଶରେ ଦେଇନଥାନ୍ତେ।’ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସତ୍ୟ ସ୍ୱଭାବକୁ ଜଗତର ନିକଟରେ ପ୍ରକାଶ କରିବା ଆମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ବାଇବେଲର ସମାଳୋଚନା କରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ, ଆସନ୍ତୁ ଆମେ ଉପଦେଶ ଏବଂ ଆଦର୍ଶ ଦ୍ୱାରା ଜଗତର ସମ୍ମୁଖରେ ତାହାର ପବିତ୍ର, ଜୀବନଦାୟକ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା, ଯେପରି ଆମେ ‘ଯିଏ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ଧକାରରୁ ତାଙ୍କର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଆଲୋକକୁ ଡାକିଛନ୍ତି, ସେହି ତାଙ୍କର ଗୁଣକୀର୍ତ୍ତନ ପ୍ରକାଶ କରିପାରିବା।’”

“ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ଦୁଷ୍ଟତାମାନେ ଅଗୋଚରରେ ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ଓ ମଣ୍ଡଳୀମାନଙ୍କୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଭୟରୁ ଦୂରେ ନେଇଯାଇଛି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ସେହି ଶକ୍ତିରୁ ବଞ୍ଚିତ କରିଦେଇଛି, ଯାହା ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି।”

“ମୋର ଭାଇମାନେ, ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ବାକ୍ୟ ଯେପରି ଅଛି ସେହିପରି ଅଟଳ ରହୁ। ମାନବୀୟ ଜ୍ଞାନ କେବେଭି ଶାସ୍ତ୍ରର ଗୋଟିଏ ମାତ୍ର ଉକ୍ତିର ଶକ୍ତିକୁ କମାଇବାକୁ ଧୃଷ୍ଟତା କରୁନି। ପ୍ରକାଶିତ ବାକ୍ୟରେ ଥିବା ସେହି ଗମ୍ଭୀର ନିନ୍ଦାବାଣୀ ଆମକୁ ଏପରି ମନୋଭାବ ଗ୍ରହଣ କରିବାରୁ ସତର୍କ କରିବା ଉଚିତ। ମୋର ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନାମରେ ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଉଛି: ‘ତୋର ପାଦରୁ ତୋର ଜୁତା ଖୋଲିଦେ, କାରଣ ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ତୁ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ସେ ପବିତ୍ର ଭୂମି।’” Testimonies, volume 5, 707–711.