ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਇੱਕ ਸੌ ਇਕਵੰਜਾ

ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੇਹ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਓਗੇ, ਤਾਂ ਮਰੋਗੇ; ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਤਮਾ ਦੁਆਰਾ ਦੇਹ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋਗੇ, ਤਾਂ ਜੀਊਗੇ। ਰੋਮੀਆਂ 8:13.

ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਮਾਸ ਵਿੱਚੋਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਰਹੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਮਾਸ ਹੋਣਗੇ। ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਭੇਦ ਹੈ; ਪਰ ਮੈਂ ਮਸੀਹ ਅਤੇ ਕਲੀਸੀਆ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ। ਅਫ਼ਸੀਆਂ 5:30–32.

“ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਬੇਲੋੜੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨ ਯਿਸੂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਹੀ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਛੋਟੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਕਰਕੇ ਦੇਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਉੱਤੇ ਬੇਲੋੜੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਕੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਦੇ ਦੋਸ਼ੀ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਹਾਂ, ਉਸ ਸਭ ਲਈ ਅਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਹਾਂ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਬਖ਼ਸ਼ੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੱਦ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਉਹ ਆਪ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਕਸਤ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਮਿਹਨਤ ਕਰੀਏ।”

“ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਤੋਂ ਡੋਲਣ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮਸੀਹ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਵੈ-ਸੰਯਮ ਦੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਹਾਸਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤਰਕ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਹੇਠ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਕਲਪਨਾ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਲਗਾਮ ਦੌੜਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਰਜ਼ੀ ਚਲਾਏ। ਜੇ ਵਿਚਾਰ ਗਲਤ ਹਨ, ਤਾਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵੀ ਗਲਤ ਹੋਣਗੀਆਂ; ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਨੈਤਿਕ ਚਰਿੱਤਰ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਿਰਣੈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਮਸੀਹੀਆਂ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਦ ਅਸੀਂ ਬੁਰੀਆਂ ਦੂਤ-ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਛਾਪਾਂ ਅੱਗੇ ਝੁਕ ਪਈਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ, ਸੰਦੇਹ ਅਤੇ ਕੁੜਕੁੜਾਹਟ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਵਗਣ ਦਈਏ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਦੁਖੀ ਹੋਵਾਂਗੇ, ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਜੀਵਨ ਅਸਫਲ ਸਾਬਤ ਹੋਵੇਗਾ।” Review and Herald, April 21, 1885.

“ਬਹੁਤੇ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਹਨ, ‘ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅੱਗੇ ਕਿਵੇਂ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਾਂ?’ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਨੈਤਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ, ਸੰਦੇਹ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪਮਈ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਅਦੇ ਅਤੇ ਨਿਰਣੇ ਰੇਤ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ, ਆਪਣੇ ਉਤਸ਼ਾਹਾਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਨੇਹ-ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੇ। ਆਪਣੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਵਾਅਦਿਆਂ ਅਤੇ ਭੰਗ ਕੀਤੀਆਂ ਪ੍ਰਤਿਜ਼ਨਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਸੱਚੇਪਣ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ। ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਫੈਸਲੇ ਕਰਨ ਦੀ, ਜਾਂ ਚੋਣ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ। ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਹੀ ਉਪਯੋਗ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੋਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਇਸਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਨਾ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਹਿਰਦਾ ਨਹੀਂ ਬਦਲ ਸਕਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਇਸ ਦੀਆਂ ਸਨੇਹ-ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ; ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ; ਤਦ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਆਪਣੀ ਭਲੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਾਹਣਾ ਅਤੇ ਕਰਨਾ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਰਾ ਸੁਭਾਵ ਮਸੀਹ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸਨੇਹ-ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਾਰ ਉਸ ਨਾਲ ਸਮਰਸ ਹੋਣਗੇ।”

“ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਇੱਛਾਵਾਂ ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉੱਥੋਂ ਤੱਕ ਠੀਕ ਹਨ; ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਭਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਮਸੀਹੀ ਹੋਣ ਦੀ ਆਸ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅੱਗੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨ ਦੇ ਬਿੰਦੂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਉਹ ਹੁਣ ਮਸੀਹੀ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੇ।”

“ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਹੀ ਪ੍ਰਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸਮਰਪਣ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਜੋ ਸਭ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱਪਰੋਂ ਉਹ ਬਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਡੋਲ ਬਣਾਈ ਰੱਖੇਗਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅੱਗੇ ਨਿਰੰਤਰ ਸਮਰਪਣ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਤੁਸੀਂ ਨਵੇਂ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਜੀਊਣ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਏ ਜਾਵੋਗੇ, ਅਰਥਾਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ।” Steps to Christ, 47, 48.

“ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਆਤਮਾ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਮਨੁੱਖੀ ਕਰਮਕਾਰੀ ਉਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਮਸੀਹ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਦੇ ਫੰਦਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਸੀਹ ਨਾਲ ਇਕਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਮਸੀਹ ਦੀਆਂ ਕਿਰਪਾਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲ ਜਿੱਤਣ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ, ਕਾਰਗਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੁਕਤਿਦਾਤਾ ਨਾਲ ਸਹਿਕਾਰਤਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਉਹ ਸਾਧਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕਾਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਦ ਜਦੋਂ ਸ਼ੈਤਾਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਸੀਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਬਲਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਬਲਵਾਨ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।” Review and Herald, December 12, 1899.

ਦੇਖੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਭੇਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਸਭ ਨਹੀਂ ਸੁੱਤਾਂਗੇ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਸਭ ਬਦਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਅੱਖ ਝਪਕਦੇ ਹੀ, ਆਖ਼ਰੀ ਤੁਰਹੀ ਉੱਤੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਰਹੀ ਵੱਜੇਗੀ, ਅਤੇ ਮੁਰਦੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ ਕੇ ਜੀ ਉਠਾਏ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਬਦਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਸਵੰਤ ਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸ਼ਤਾ ਧਾਰਣ ਕਰਨੀ ਹੀ ਪਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਮਰਨਹਾਰ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਧਾਰਣ ਕਰਨੀ ਹੀ ਪਵੇਗੀ। ਸੋ ਜਦੋਂ ਇਹ ਨਾਸਵੰਤ ਅਵਿਨਾਸ਼ਤਾ ਧਾਰਣ ਕਰ ਲਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਮਰਨਹਾਰ ਅਮਰਤਾ ਧਾਰਣ ਕਰ ਲਵੇਗਾ, ਤਦ ਉਹ ਬਚਨ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, “ਮੌਤ ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ ਨਿਗਲ ਲਈ ਗਈ ਹੈ।” ਹੇ ਮੌਤ, ਤੇਰਾ ਡੰਗ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਹੇ ਕਬਰ, ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਮੌਤ ਦਾ ਡੰਗ ਪਾਪ ਹੈ; ਅਤੇ ਪਾਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਿਵਸਥਾ ਹੈ। 1 Corinthians 15:51–56.

ਅਤੇ ਹਰ ਉਹ ਆਤਮਾ ਜੋ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਕਿ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਹ ਅੰਤਿਮਸੀਹ ਦੀ ਉਹੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਉਣੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਹੁਣ ਵੀ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। 1 ਯੂਹੰਨਾ 4:3.

ਕਿਉਂਕਿ ਬਹੁਤੇ ਭਰਮਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਆਏ ਹਨ, ਜੋ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਕਿ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ। ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖ ਭਰਮਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਮਸੀਹ-ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ। 2 ਯੂਹੰਨਾ 1:7।

“ਮਸੀਹ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਿੰਹਾਸਨ ਉੱਤੇ ਆਰੋਹਣ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਜੇਤੂ ਵਜੋਂ ਉਹ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਵਰਗੀ ਦਰਬਾਰਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਹੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ‘ਮੈਂ ਉਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਰਨ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।’ ਯੂਹੰਨਾ 17:4। ਆਪਣੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਚੇਲੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁਨਰੁੱਥਿਤ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਮਈ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨਾਲ ਭਲੀ-ਭਾਂਤਿ ਪਰਿਚਿਤ ਹੋ ਜਾਣ। ਹੁਣ ਉਹ ਵਿਦਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਤੱਥ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਮੁਕਤਿਦਾਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਕਬਰ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਰਗੀ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਹਿਮਾਮਈ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਸਕਦੇ ਸਨ।” The Desire of Ages, 829.

“ਬੇਤਲਹੇਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਅਖੁੱਟ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ‘ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਧਨ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ’ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਰੋਮੀਆਂ 11:33. ਅਸੀਂ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਅਚੰਭਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉੱਧਾਰਤਾ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਨੂੰ ਚਰਣੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਥਾਨ ਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ ਬਦਲਣ ਲਈ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਕੀਤੀ। ਮਨੁੱਖੀ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਨਿਰਭਰਤਾ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਠੋਕਰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਕੇਵਲ ਆਰੰਭ ਹੀ ਸੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਉ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨਾ ਲਗਭਗ ਅਨੰਤ ਅਪਮਾਨ ਹੁੰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੀ ਜਦੋਂ ਆਦਮ ਅਦਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ਤਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ। ਪਰ ਯਿਸੂ ਨੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਜਾਤਿ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਆਦਮ ਦੇ ਹਰ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਵਿਰਾਸਤ ਦੇ ਮਹਾਨ ਨਿਯਮ ਦੇ ਕਾਰਜ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਨਤੀਜੇ ਕੀ ਸਨ, ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਵਿਰਾਸਤ ਨਾਲ ਆਇਆ ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪਰਖਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਦਾ ਉਦਾਹਰਨ ਦੇਵੇ।” The Desire of Ages, 48.

ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਮਸੀਹ ਅਤੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਸ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਿੱਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੰਬੰਧ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਸ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਹਰ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਖੇਤਰ ਅੰਦਰ ਇਹ ਵਿਵਾਦ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਦੋਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਬੁਰਾਈ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਬਿਨਾ ਇਸ ਦੇ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਾਲਸਾਵਾਂ ਦਾ ਮਸੀਹ ਨੇ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ, ਉਹੀ ਉਹ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਟਾਕਰਾ ਕਰਨਾ ਸਾਨੂੰ ਇੰਨਾ ਕਠਿਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਉਤਨੀ ਹੀ ਵਧੀਕ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਲਾਦੀਆਂ ਗਈਆਂ ਜਿੰਨਾ ਉਸ ਦਾ ਚਰਿੱਤਰ ਸਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਭਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲਏ ਹੋਏ, ਮਸੀਹ ਨੇ ਭੁੱਖ-ਲਾਲਸਾ ਦੀ ਪਰਖ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ-ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪਰਖ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਉਸ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ-ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪਰਖ ਵਿੱਚ ਜੋ ਧਿੱਗੇਪਣ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਡਿੱਗ ਰਹਿ ਕੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਇਹੋ ਉਹ ਪਰਖਾਂ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਦਮ ਅਤੇ ਹਵਵਾ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਇੰਨੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

“ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੇ ਆਦਮ ਦੇ ਪਾਪ ਵੱਲ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਅਨਿਆਈ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਪਾਲਣ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਸਾਡੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਦਮ ਦੀ ਅਸਫਲਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਆਦਮ ਪ੍ਰਲੋਭਕ ਦੇ ਆਕਰਮਣ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਪਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਸੰਪੂਰਨ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਮਨ ਅਤੇ ਦੇਹ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਾਜ਼ਗੀ ਅਤੇ ਸਮਰਥਾ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ। ਉਹ ਅਦਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸਵਰਗੀ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਯਿਸੂ ਸ਼ੈਤਾਨ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ ਜਾਤੀ ਸਰੀਰਕ ਬਲ, ਮਾਨਸਿਕ ਸਮਰਥਾ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕ ਮੁੱਲ ਵਿੱਚ ਘਟਦੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ; ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਪਤਿਤ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀਆਂ ਦੁਰਬਲਤਾਵਾਂ ਧਾਰਣ ਕੀਤੀਆਂ। ਕੇਵਲ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੀ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।”

“ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਸੀਹ ਲਈ ਪਰਖ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਪਰਾਜਿਤ ਹੋਣਾ ਅਸੰਭਵ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਦਮ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਉਹ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ ਜੋ ਆਦਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਿਹਾ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਕਠਿਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਾ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਸਾਡੇ ਉੱਧਾਰਕ ਨੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਧਾਰਣ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸੁਭਾਉ ਧਾਰਣ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਰਖ ਅੱਗੇ ਝੁਕ ਜਾਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਵੀ ਸੀ। ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਕੋਈ ਭਾਰ ਨਹੀਂ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਸਹਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ।

“ਮਸੀਹ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਅਦਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੋੜੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਭੁੱਖ-ਰੁਚੀ ਪਹਿਲੀ ਮਹਾਨ ਪਰਖ ਦਾ ਆਧਾਰ ਸੀ। ਠੀਕ ਉੱਥੇ ਹੀ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ ਸੀ, ਸਾਡੇ ਉੱਧਾਰ ਦਾ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖ-ਰੁਚੀ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਕਰਕੇ ਆਦਮ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਭੁੱਖ-ਰੁਚੀ ਦੇ ਇਨਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨੀ ਸੀ। ‘ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਚਾਲੀ ਦਿਨ ਅਤੇ ਚਾਲੀ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਪਰਖਣ ਵਾਲਾ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਹੁਕਮ ਕਰ ਕਿ ਇਹ ਪੱਥਰ ਰੋਟੀਆਂ ਬਣ ਜਾਣ। ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਕੇਵਲ ਰੋਟੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੀਊਂਦਾ, ਪਰ ਹਰ ਇੱਕ ਬਚਨ ਨਾਲ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ।’

“ਆਦਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਸਵੈ-ਭੋਗ ਨੇ ਭੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਿਯੰਤਰਣ ਲਗਭਗ ਅਸੀਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਮਨੁੱਖ ਪਤਿਤ ਅਤੇ ਰੋਗਾਕ੍ਰਾਂਤ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨੀ ਅਸੰਭਵ ਸੀ। ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ, ਮਸੀਹ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਕਠਿਨ ਪਰਖ ਸਹਾਰ ਕੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਸਵੈ-ਸੰਯਮ ਵਰਤਿਆ ਜੋ ਭੁੱਖ ਜਾਂ ਮੌਤ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਅਧਿਕ ਬਲਵਾਨ ਸੀ। ਅਤੇ ਇਸ ਪਹਿਲੀ ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੋਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਸਭ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।” The Desire of Ages, 117.