ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਨੰਬਰ ਤੇਈਂ

ਭੈਣ ਵਾਈਟ ਨੇ ਦਰਸਾਇਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਢਾਹ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਧਿਆਇ ਅਠਾਰਾਂ, ਆਇਤਾਂ ਇੱਕ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਤੱਕ, ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ।

11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਦੇ “ਰਾਜਿਆਂ” ਨੇ ਰੋਮੀ ਕਲੀਸਿਆ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਿਭਚਾਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਹੈਰੀ ਐਸ. ਟਰੂਮੈਨ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ, 1951 ਵਿੱਚ, ਵੈਟੀਕਨ ਲਈ ਇੱਕ ਰਾਜਦੂਤ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸੰਬੰਧ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਉਸ ਦਾ ਯਤਨ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਕਾਂਗਰਸ ਵੱਲੋਂ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਦਹਾਕਿਆਂ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਰੋਨਾਲਡ ਰੀਗਨ ਨੇ, 1984 ਵਿੱਚ, ਵੈਟੀਕਨ ਲਈ ਇੱਕ ਰਾਜਦੂਤ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। 2001 ਤੱਕ ਸਭ ਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਨੇ ਸੂਰ ਦੀ ਵੇਸ਼ਵਾ ਨਾਲ ਕੂਟਨੀਤਿਕ ਸੰਬੰਧ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ ਵੈਟੀਕਨ ਨਾਲ ਵਿਭਚਾਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।

11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਤੱਕ, ਸਾਰੀਆਂ “ਕੌਮਾਂ” ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਭਚਾਰ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਲਈ ਸੀ। ਬਾਬਲ ਦੀ ਮਦਿਰਾ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੂਠੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ ਪਾਪਸੀ ਵੱਲੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਮਦਿਰਾ ਦੀ ਇਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਿਸਮ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਵਿਭਚਾਰ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਮਦਿਰਾ ਹੈ। ਪਾਪਸੀ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅਤਿਆਚਾਰ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਅਸਹਿਮਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਇਸ ਅਤਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਅੰਜਾਮ ਦੇਣ ਲਈ ਰਾਜ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਗੰਦਾ ਕੰਮ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਵਰਤਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਮਦਿਰਾ ਉਸ ਦੀ ਭੁੱਲ ਦੀ ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬੋਤਲ ਹੈ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵਰਤਣ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਕੁਰਾਹੇ ਮੱਤ ਵਾਲਾ ਠਹਿਰਾਉਂਦੀ ਹੈ।

11 ਅਗਸਤ, 1840 ਤੋਂ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਤੱਕ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਮਿਲਰਾਈਟ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੰਧਕਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਰੋਮ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਤਦ ਨਵੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਉੱਤੇ ਸੱਚਾ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਬਣ ਗਿਆ। ਪਤਰਸ ਉਹਨਾਂ ਨਵੀਂ ਚੁਣੀਆਂ ਗਈਆਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀਆਂ, ਇੱਕ ਕੌਮ ਵਜੋਂ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।

11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਤੱਕ, ਸੇਵੰਥ-ਡੇ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸਿਆ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਰਚਨਾ ਦਾ ਉਪਯੋਗ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਕੂੜਮਤੀ ਠਹਿਰਾਉਂਦੀ ਸੀ। 2001 ਤੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਾਬਿਲੋਨ ਦੀ ਉਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਦਿਰਾ ਨੂੰ ਪੀ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਰਾਜ-ਸੱਤਾ ਦੇ ਉਪਯੋਗ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਕੂੜਮਤੀ ਸਮਝਦੇ ਸਨ।

ਐਫਰਾਈਮ ਯਰੋਬਆਮ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਅਤੇ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਸਾਯਾਹ ਅਠਾਈਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦੀ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸੀਆ ਨੂੰ ਐਫਰਾਈਮ ਦੇ ਮੱਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਜੋਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਤੀਜਾ ਹਾਏ 11 ਸਤੰਬਰ 2001 ਨੂੰ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਉਹ “ਮੁਕਟ” ਉੱਤੇ ਆਇਆ, ਜੋ “ਅਫਰਾਇਮ ਦੇ ਮੱਤਵਾਲਿਆਂ” ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੇ ਇੰਧਨ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਜਹਾਜ਼ ਨਾਲ ਮੇਰਿਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਮੁੱਖ ਦਫ਼ਤਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਇਸ ਨੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਪਛਾਣਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ ਸਨ ਕਿ ਤੀਜੇ ਹਾਏ ਦੇ ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਆਗਮਨ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ। ਉਸੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਕੰਮ ਦੀ ਅਸਲ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਮੁਕਟ ਵਜੋਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪਹਿਚਾਣੇ ਜਾਂਦੇ, ਜੋ ਅਗਵਾਈ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ “ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਮੁਕਟ” ਵਜੋਂ ਵੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਹਬੱਕੂਕ ਅਧਿਆਇ ਦੋ ਦੀ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਹੁਣ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। 11 ਸਤੰਬਰ 2001 ਨੂੰ, ਹਬੱਕੂਕ ਦੇ ਪਹਿਰੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਫਾਟਕ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨ ਸੰਭਾਲ ਲਏ।

ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਫਾਟਕ ਉਹ ਥਾਂ ਸਨ ਜਿੱਥੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਪਸੀ ਕਿਰਿਆਵਲੀ ਸੰਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਫਾਟਕਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਯਸਾਯਾਹ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਉਸ “ਵਿਵਾਦ” ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪੂਰਬੀ ਪਵਨ ਦੇ ਦਿਨ (ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਦਿਨ) ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਬੱਕੂਕ ਦੇ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਨੂੰ ਦੋ ਮੁਕਟਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਫ਼ਰਾਈਮ ਦੇ ਮਦਭਰੇ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਕੁਰਾਹੇ ਮੰਨਦੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਤਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰਾਜ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਲਈ ਸੀ, ਸੈਨਿਆਂ ਦੇ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਮੁਕਟ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਗਏ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਸੈਨਿਆਂ ਦੇ ਯਹੋਵਾਹ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਦੇ ਅਗੂਏ ਵਜੋਂ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਾਟਕ ਉੱਤੇ ਦੀ ਲੜਾਈ ਉਹ ਯੁੱਧ ਹੈ ਜੋ ਸੱਚੇ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਬਾਰੇ ਵਿਵਾਦ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਫਰਾਈਮ ਦੇ ਮੱਤੇ ਹੋਇਆਂ ਵਜੋਂ ਕੇਵਲ ਜਨਰਲ ਕਾਨਫਰੰਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਸਗੋਂ ਯਾਜਕ ਵੀ (ਪਾਸਟੋਰਲ ਸੇਵਕਾਈ), ਅਤੇ ਨਬੀ ਵੀ (ਧਰਮ-ਵਿਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ) ਮਦਿਰਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਰਾਹ ਤੋਂ ਭਟਕ ਗਏ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਯਸਾਯਾਹ ਆਪਣੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀਆਂ ਆਰੰਭਿਕ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਲੀਸਿਆ ਹੈ।

ਪਾਪੀ ਕੌਮ ਰੋਗੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੰਘ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਐਸਾ ਉਪਚਾਰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬਦਲ ਸਕੇ। ਯਸਾਯਾਹ ਇਹ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਤਵਾਲੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਭਟਕ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਉਸ ਰਾਹ ਦੀ ਪਛਾਣ “ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਡੱਗਾਂ” ਵਜੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਵਰ੍ਹਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਇਹ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਡੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦੇ ਹਾਂ—ਜੋ ਉਹ “ਰਾਹ” ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਮਤਵਾਲੇ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਤਦ ਅਸੀਂ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਪਾਂਦੇ ਹਾਂ।

11 ਸਤੰਬਰ 2001 ਨੂੰ ਇਫ਼ਰਾਈਮ ਦੇ ਮੱਤੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਰਾਹ ਤੋਂ ਭਟਕ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ 1863 ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ “ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਰਾਹਾਂ” ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਉਹ “ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ।” ਇਹਨਾਂ ਹੀ “ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਰਾਹਾਂ” ਵਿੱਚ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੀ ਵਿਸ਼ਰਾਮਤਾ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ਗੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਵਰਖਾ ਓਸੇ ਸਮੇਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ “ਹਾਏ” ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਤੀਜਾ “ਹਾਏ” ਇਫ਼ਰਾਈਮ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਮੁਕੁਟ ਲਈ ਅਪਹਿਚਾਣਯੋਗ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਉਹ ਅਧਾਰਭੂਤ ਸੱਚਾਈਆਂ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ ਜੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਖੜੇ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਹਬੱਕੂਕ ਦੇ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫਾਟਕਾਂ ਉੱਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇਫ਼ਰਾਈਮ ਦੇ ਮੱਤੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰਹੀ ਦੀ ਧੁਨ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 11 ਸਤੰਬਰ 2001 ਨੂੰ ਆਇਆ ਤੀਜਾ “ਹਾਏ” ਸੱਤਵੀਂ ਤੁਰਹੀ ਸੀ।

ਯਸਾਯਾਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ “ਉਹ ਮਦਿਰਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਰਾਹ ਤੋਂ ਭਟਕ ਗਏ ਹਨ; ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਭੁੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਠੋਕਰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਮੇਜ਼ਾਂ ਉਲਟੀ ਅਤੇ ਗੰਦਗੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਕਿ ਕੋਈ ਥਾਂ ਸੁੱਥਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।” ਜਾਲੀ ਮੇਜ਼, ਜੋ 1863 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਿਆਖਿਆਤਮਕ ਹੱਥ-ਪੱਤਰ ਦੀ ਲੋੜ ਪਈ, ਹਬੱਕੂਕ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਵਿੱਤਰ ਮੇਜ਼ਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਕਲ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਉਹ ਜਾਲੀ “ਮੇਜ਼ਾਂ” ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਤਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵਰਤਿਆ ਹੈ, ਉਲਟੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਭੁੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਬੱਕੂਕ ਅਤੇ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੇ ਪਹਿਰੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਵਿਧੀ-ਵਿਧਾਨ ਦੇ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਉਹ “ਦਰਸ਼ਨ” ਨੂੰ “ਮੇਜ਼ਾਂ” ਉੱਤੇ ਲਿਖਣ, ਪਰ ਮਤਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀ ਮੇਜ਼ਾਂ ਇੱਕ ਭ੍ਰਾਂਤ ਦਰਸ਼ਨ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਅਫਰਾਈਮ ਦੇ ਮਦਭਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਪਰ “ਵਿਵਾਦ,” ਅਰਥਾਤ ਫਾਟਕ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਦਾ ਸੰਦਰਭ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਵਸਥਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਚਲਵਲ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਵਿਧੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਧਿਆਇ ਅਠਾਈ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਠ ਪਦਾਂ ਵਿੱਚ ਯਸਾਯਾਹ ਦੁਆਰਾ ਪਿਛੋਕੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਫਿਰ ਉਸ ਵਿਧੀ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਮਦਭਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ “ਠੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਜੋ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ” “ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ” ਵਜੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।

“ਵਿਵਾਦ” ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ: “ਉਹ ਕਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਸਿਖਾਵੇਗਾ? ਅਤੇ ਕਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸਮਝਾਵੇਗਾ?” “ਕਿਸ ਨੂੰ” ਸੰਭਾਵਿਤ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵੱਲ ਸੰਬੋਧਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਮੋਹਰ ਖੁਲ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦੀ ਵਧੀਕ ਸਮਝ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। “ਉਪਦੇਸ਼” ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ, ਸਿਧਾਂਤਾਂ, ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਜਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਉਹ ਸਮੂਹ ਜੋ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਦੇ ਕਿਸੇ ਸੰਗਠਿਤ ਭੰਡਾਰ ਨੂੰ ਰਚਦਾ ਹੈ। ਬਾਈਬਲਕ “ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ” ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਗਿਆਨ ਦੇ ਇਸ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਰਚਣ ਵਾਸਤੇ ਬਾਈਬਲਕ ਪੱਧਤੀ ਅਨਿਵਾਰ ਹੈ।

ਇਸ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਪਹਿਚਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ: “ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ ਹੁਕਮ, ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ ਹੁਕਮ; ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ, ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ; ਇੱਥੇ ਥੋੜ੍ਹਾ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਥੋੜ੍ਹਾ।” ਉਹ ਵਿਧੀ ਜਿਸ ਨੇ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਤੀਜੇ “ਹਾਏ” ਦੇ ਆਗਮਨ ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣਿਆ, ਇਸ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ ਨਿਰਮਿਤ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲੇ “ਹਾਏ” ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੇਖਾ ਨੂੰ ਦੂਜੇ “ਹਾਏ” ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੇਖਾ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਤੀਜੇ “ਹਾਏ” ਦੀ ਰੇਖਾ ਲਈ ਦੋ ਗਵਾਹ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹੀ ਵਿਧੀ ਉਸ “ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ” ਦੀ ਪਰਖ ਹੈ ਜੋ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ “ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਬਚਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ ਹੁਕਮ, ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ ਹੁਕਮ; ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ, ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ; ਇੱਥੇ ਥੋੜ੍ਹਾ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੀ; ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਡਿੱਗਣ, ਅਤੇ ਟੁੱਟ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਫੰਦੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਫੜੇ ਜਾਣ।”

ਯਿਰੂਸ਼ਲਮ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਠੱਠਾ ਉਡਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਠੋਕਰਾਂ ਪੰਜ ਮੂਰਖ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ। ਇਹ ਵਿਧੀ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਇੱਕ ਪਰਖ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਫ਼ਰਾਈਮ ਦੇ ਮੱਤਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕੀਤਾ, ਪਹਿਰੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਤੁਰਹੀ ਵਾਲੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਾਲਸਾਜ਼ ਮੇਜ਼ਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਾਚਾ ਬੰਨ੍ਹੀ; ਠੀਕ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਫਾਟਕ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸੈਨਾਂ ਦੇ ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਮੁਕਟ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਕ ਵਾਚਾ ਬੰਨ੍ਹ ਰਹੇ ਸਨ।

11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ, ਪਿਛਲਾ ਮੀਂਹ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ਗੀ ਹੈ, ਵਰ੍ਹਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਇਸ ਨੇ ਇਫ਼ਰਾਇਮ ਦੇ ਮੱਤੇਆਂ ਦੀ ਪੱਧਤੀ ਅਤੇ ਇਲਿਆਹ ਦੇ ਦੂਤ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਪੱਧਤੀ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। “ਬਹੁਤੇ” ਮੱਤੇਆਂ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਜਾਣਗੇ, ਪਰ ਜੋ ਥੋੜ੍ਹੇ ਚੁਣੇ ਜਾਣਗੇ, ਉਹ ਉਹੀ ਹਨ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਯਸਾਯਾਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਅਠਾਈਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਬਹੁਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਹਨ ਜੋ ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ। ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਡਿੱਗਣਾ ਮੋਹਰ ਲਗਾਏ ਜਾਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਲੋਕ ਦੀ “ਰਾਹ” ਵਿੱਚ ਨਾ ਤੁਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਹੀ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਰਹਾਂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਤੁਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਜੋ ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਸੰਘਬੰਧ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬਾਬਲ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਦਿਰਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਕਲੀਸਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੇ ਇਕੱਠ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਰਾਹੇ ਜਾਂ ਧਰਮਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਠਹਿਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੋਕਰ ਖਾਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਠੋਕਰ ਦਾ ਪੱਥਰ ਹੈ, ਜੋ 1863 ਵਿੱਚ ਆਧਾਰਭੂਤ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ—ਲੈਵੀਅਕਾਂਡ ਛੱਬੀ ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ,” ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 1863 ਵਿੱਚ “ਨਿਰਮਾਤਿਆਂ” ਨੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਅਸਵੀਕਾਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਨੂੰ ਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਕਾਰਣ ਲਈ ਧਰਮਤਿਆਗੀ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਪੱਧਤੀ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ।

ਅਠਾਈਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਪੱਥਰ ਦਾ ਅਸਵੀਕਾਰ ਹੋਣਾ ਉੱਫਣਦੇ ਕੋੜੇ ਦੇ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਛਾਪ ਦਾ ਬਾਈਬਲੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਵਾਚਾ, ਜੋ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸੀਆ ਨੇ “ਮੌਤ” ਅਤੇ “ਪਾਤਾਲ” ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਮਿਟਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਫਰਾਇਮ ਦੇ ਮਦਹੋਸ਼ਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਵਾਚਾ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਣ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ “ਝੂਠ ਦੀ ਪਨਾਹ” ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। “ਝੂਠ ਦੀ ਪਨਾਹ” ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰੀਤ ਪੌਲੁਸ ਉਸ ਝੂਠ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਭਾਰੀ ਭਰਮ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਭਾਰੀ ਭਰਮ ਜੋ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਠੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਉਡੇਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਘ੍ਰਿਣਾ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਜੋਂ ਹੈ।

“ਝੂਠ ਦੀ ਸ਼ਰਨ,” ਜਿਸ ਨੇ “ਤਾਕਤਵਰ ਭਰਮ” ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰੇਰੀਤ ਪੌਲੁਸ ਉਸ ਵਰਗ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਰਗ ਦੀ ਵੀ ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਹਬੱਕੂਕ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਉਲੇਖਿਤ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਨੱਤੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਯਸਾਯਾਹ “ਅਰੀਏਲ” ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾ ਕੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨਾਮ ਹੈ।

“ਆਰੀਏਲ” (ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਸ਼ਹਿਰ) ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਦੁਗੁਣੇ ਉਲੇਖ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ “ਹਾਇ” ਰਾਹੀਂ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। “ਸਾਲੋਂ ਸਾਲ” ਬਲਿਦਾਨਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਉਸ ਕ੍ਰਮਵੱਧ ਬਗਾਵਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ 1863 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ। ਹੇਠ ਲਿਖੀਆਂ ਆਯਤਾਂ ਉਸ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਰੇਖਾਂਕਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸੰਕਟ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸਿਆ ਉੱਤੇ ਆਵੇਗਾ। ਨੌਂਵੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ “ਅਚਰਜ” ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪੱਧਤੀ-ਵਿਗਿਆਨ ਸੰਬੰਧੀ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਨੂੰ ਉਭਾਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੀ ਬਾਗ਼ੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਇੱਕ ਤੱਤ ਵਜੋਂ ਵੀ ਦਰਸਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਆਯਤ ਵਿੱਚ “ਆਰੀਏਲ” ਦੇ ਦੁਗੁਣੇ ਉਲੇਖ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਨਾਲ ਵੀ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ।

ਸਤਾਈਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਕੀਤੀ ਗਈ “ਬਹਿਸ” ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਝੂਠੀ ਵਿਧੀ ਦੇ ਤਰਕ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉਪਹਾਸੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਮਦਹੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਐਸੀ ਅੰਧਤਾ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਨੂੰ ਉਸ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦੀ ਹੈ ਜੋ ਮੁਹਰਬੰਦ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਇੱਕੋ ਹੀ ਪੁਸਤਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਉਹ ਭਾਗ ਜੋ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ “ਸੱਤ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਠਵੇਂ” ਦੀ ਗੂੜ੍ਹ ਭੇਤ-ਪਹੇਲੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ “ਭੇਤ” ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸਮਝਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਸੱਤ ਗੱਜਣਾਂ ਦਾ “ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਇਤਿਹਾਸ” ਹੈ। ਇਹ ਤੀਸਰੇ “ਹਾਇ” ਦੇ ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ, ਅਤੇ “ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ” ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ।

ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਇੱਕੋ ਪੁਸਤਕ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਨਹੈਡ੍ਰਿਨ ਦੁਆਰਾ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜੋ ਅਗਵਾਈ ਦੀ ਉਸ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਸਲੀਬਕਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਨਹੈਡ੍ਰਿਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਇਹ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਉਹ ਠੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਹਨ ਜੋ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪੁਸਤਕ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਮੁਹਰਬੰਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਹੈ ਇਸ ਬਾਰੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਾਣਯੋਗ, ਸਿੱਖਿਆਪ੍ਰਾਪਤ ਅਤੇ ਵਿਦਵਤਾਪੂਰਣ ਜਵਾਬ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੁਹਰਬੰਦ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਝੁੰਡ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਅਗੂਆਂ ਵਜੋਂ ਵੱਖਰੇ ਠਹਿਰਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਉਹੀ ਪੁਸਤਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਤਦ ਹੀ ਸਮਝਣਗੇ ਜੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਠੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸਨਹੈਡ੍ਰਿਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਹੈ।

ਉਹ ਕਾਰਜ-ਵਿਧੀ ਜੋ ਵਿਲਿਅਮ ਮਿਲਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ Future for America ਨੂੰ, ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ ਜੋ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਮੌਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਪਰਖ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਹੀ ਕਾਰਜ-ਵਿਧੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ “ਇੱਕ ਮੋਹਰਬੰਦ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਰਗਾ” ਹੈ। ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਉਤਪੰਨ ਅਨੁਭਵ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਉਹ ਕਾਰਜ-ਵਿਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਲਾਈਨ ਉੱਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਲਾਈਨ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚੋਂ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚੋਂ। ਕਾਰਜ-ਵਿਧੀ ਬਾਰੇ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਪਹਿਲਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਮਰੱਥ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭਿਕ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਦੋਵੇਂ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਵਿੱਚ।

ਮਿਲਰਾਈਟ ਅੰਦੋਲਨ ਦੇ ਆਰੰਭਕ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਸਮੇਂ-ਅਵਧੀ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਦੁਹਰਾਇਆ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਫ਼ਿਲਾਦੇਲਫ਼ੀਆਈ ਮਿਲਰਾਈਟ ਅੰਦੋਲਨ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਮਿਲਰਾਈਟ ਅੰਦੋਲਨ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਅੰਦੋਲਨ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਫਿਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਅੰਦੋਲਨ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੁੜ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਅੰਦੋਲਨ ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਫ਼ਿਲਾਦੇਲਫ਼ੀਆਈ ਅੰਦੋਲਨ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੀ ਆਰੰਭਕ ਪਰਖ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਪਰਖ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਪਰਖ ਇਲਿਆਹ ਦੂਤ ਦੀ ਕਾਰਜ-ਵਿਧੀ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਯਿਸੂ, ਆਲਫ਼ਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਸਦਾ ਹੀ ਅੰਤ ਨੂੰ ਆਰੰਭ ਦੇ ਨਾਲ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਚਾਰ ਅਤੇ ਪੰਜ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਾਂਗੇ, ਤਦ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਲਾਈਨ ਉੱਤੇ ਲਾਈਨ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਇਸ ਵਿਧੀ ਦਾ ਹੀ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਾਂਗੇ।