ਅਮਰੀਕਾ ਲਈ ਭਵਿੱਖ ਅਤੇ 18 ਜੁਲਾਈ, 2020 - ਨੰਬਰ ਛੇ

ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਰੌਂਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਲਿਆਹ ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਤਸੱਲੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਧੁਨੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਕੰਬਣ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਨ।

ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਮੁੜ ਰਚੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣਦੇ ਹਨ।

ਸਾਰੇ ਨਬੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦਾ ਇਹ ਅੰਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਦੁਵਿਧਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਦੋ ਨਬੀਆਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜੋ ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਹੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸਭ ਤੋਂ ਆਸਾਨ ਝੂਠੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦਾ ਗਿਆਰ੍ਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ ਜੋ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲਾਗੂ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਧਾਰਣਾ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹੋ ਕਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦਾ ਗਿਆਰ੍ਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਤੱਥ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵੇਲੇ ਦੀ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਪੁਕਾਰ ਨਾਲ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਫੌਜ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਹ ਮਰੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਪੁਨਰੁੱਥਿਤ ਹੋਈ ਹੈ।

ਮਸੀਹ ਇੱਕ ਬੱਦਲ ਸਮੇਤ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਸਮੇਤ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੱਦਲ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਏਲੀਆ ਇੱਕ ਐਸੇ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ ਜੋ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦਾ ਹੈ। ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਏਲੀਆ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।

ਯਸਾਯਾਹ ਇਸ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਅਨੇਕ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਓਸੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਦਾ ਯਿਸੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਲਈ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਭਵਿੱਖਵਕਤਾ ਏਲੀਆਹ ਅਤੇ ਏਲੀਸ਼ਾ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਉਦਾਹਰਨ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਕਿ ਇਕ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀ-ਸੰਦੇਸ਼ ਆਪਣੇ ਹੀ ਦੇਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ; ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਨਾਸਰਤ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਲੋਕ ਤੁਰੰਤ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਉਠੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।

ਪ੍ਰਭੂ ਉਹਨਾਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ “ਤਿਆਗੇ ਹੋਏ” ਸਨ ਪਰ ਫਿਰ “ਅਜਿਹਾ ਸ਼ਹਿਰ” ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ “ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ,” “ਇੱਕ ਸਦੀਵੀ ਨੇਮ” ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ “ਉਜਾੜੇ ਹੋਏ” ਸਨ, ਅਤੇ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਪਏ ਸਨ। ਯਸਾਯਾਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ “ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਯਾਜਕ,” ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ “ਸੇਵਕ,” “ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ,” ਅਤੇ ਸਿਓਨ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਉੱਤੇ “ਪਹਿਰੇਦਾਰ” ਵਜੋਂ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਰਦਾ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਫਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ “ਜਿਵੇਂ ਦੂਲਾ ਦੂਲਹਨ ਉੱਤੇ ਆਨੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ” ਤਿਵੇਂ ਆਨੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਦ ਦੂਲਹਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਫਿਲਾਦੇਲਫੀਆ ਲਈ ਦਿੱਤੇ ਵਾਅਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ “ਨਵਾਂ ਨਾਮ” ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ “ਹੇਫ਼ਜ਼ੀਬਾਹ” ਅਤੇ “ਬੇਊਲਾਹ” ਵਜੋਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇਫ਼ਜ਼ੀਬਾਹ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੇਊਲਾਹ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ, ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਇਲਿਆਹ ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਕੰਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਸੀਹ ਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਦੇ “ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਚਾਰ” ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ “ਜਗਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ” ਮਸੀਹ ਦੇ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਲਈ ਰਾਹ ਤਿਆਰ ਕਰਨ। ਉਹ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਡੇਲਣ ਵਿੱਚ ਸੰਤੋਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੁਆਰਾ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਤਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ “ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਿਆ” ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ “ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਅਵਾਜ਼” “ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ” ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਇੱਥੇ ਉੱਪਰ ਆਓ।” ਤਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ “ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਮੁਕਟ” ਅਤੇ “ਰਾਜਸੀ ਤਾਜ” ਵਾਂਗ ਹੋਣਗੇ। ਜ਼ਕਰਯਾਹ ਇਸੇ ਮੁਕਟ ਨੂੰ ਇੱਕ ਝੰਡੇ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਨਾਲ ਇਸ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

ਉਹ “ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਝੁੰਡ” ਹੋਣਗੇ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਇੱਕ ਦੂਜਾ ਝੁੰਡ ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਜੇ ਵੀ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਵੀ ਬੁਲਾਏਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਮ “ਪੁਰਾਣੇ” ਉਜੜੇ ਹੋਏ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਬਹੁਤੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੀਆਂ “ਉਜਾੜੀਆਂ” ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਣਾਉਣਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਉਹੀ ਹੋਣਗੇ ਜੋ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਗੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਅਤੇ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੀ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਮਿਲਰਾਈਟ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸੱਚਾਈਆਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਮੁੜਣਗੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਵਿੱਚ ਲਾਉਦੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਅੱਗੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਗੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ “ਪੁਰਾਣੀਆਂ” ਸੱਚਾਈਆਂ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਸੱਬਥ, ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹ ਨਵੀਂ ਇਤਿਹਾਸਕ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਬਹੁਤੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਦਾ ਉਪਯੋਗ ਕਰਨਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਣਗੇ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਕਰੇਗਾ, ਤਦੋਂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਰਦਾਹਾਲ ਦੇਹਾਂ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ ਅਤੇ ਚੌਕੀਦਾਰਾਂ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਵਾਲੀ ਤੂਰ੍ਹੀ ਨੂੰ ਸੁਣੇਗਾ।

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਗਿਆਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਰਦਾ ਦੇਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਨੰਦ ਮਨਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ “ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਡਰ ਆ ਪਿਆ।”

ਸਾਰੇ ਨਬੀ ਦੀਆਂ ਗਵਾਹੀਆਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਸੀਰੀ ਦਾਨੀਏਲ 11:40–45 ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਹਨ, ਤੁਰਹੀ ਫੂਕਣਗੇ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸੁਣੇਗਾ ਅਤੇ ਡਰੇਗਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਦੋ ਨਬੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾਕਾਰ ਦੁਆਰਾ “ਅਭਿਸ਼ੇਕਿਤ” ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ “ਸੁਖਦਾਈ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਣਾਉਣ ਲਈ,” ਜੋ ਕਿ “ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ” ਹਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ 11 ਪਦ 44 ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ “ਘਬਰਾਉਂਦੀਆਂ” ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸੰਕਟ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੇ ਆਰੰਭ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀ ਬਾਬਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣਗੇ ਅਤੇ ਆ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਯਾਜਕਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਣਗੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ “ਯਿੱਸੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ” ਵਜੋਂ ਵੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਬਾਈਬਲੀ ਪੱਧਤੀ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਉਹ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਤੱਕ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਉਪਯੋਗ ਕਰਨਗੇ।

ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਨੇ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਤੀਸਰੇ ਹਾਏ ਦੇ ਆਗਮਨ ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਪਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ “ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਤਿਆਗੇ ਹੋਏ” ਅਤੇ “ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ” ਵਜੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਨੂੰ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਇਸ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਨ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਹੋਰ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਇਕੱਠ ਰਾਜਾਂ-ਏ-ਮੁਤਹਿਦਾ ਵਿੱਚ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਠਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੂਜੀ ਹੈ।

ਪਹਿਲਾ ਇਕੱਠ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਇਸਲਾਮ ਨੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਹਾਰ ਕੀਤਾ। ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਝੰਡੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਜੋਂ ਉਹ ਯੱਸੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਇਕੱਠ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਉੱਤੇ ਇਕ ਇਸਲਾਮੀ ਪ੍ਰਹਾਰ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਉੱਤੇ ਇਕ ਇਸਲਾਮੀ ਪ੍ਰਹਾਰ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਇਕੱਠ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਯੱਸੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਲਈ ਝੰਡੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਜੋਂ ਖੜੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ “ਵਿਸ਼ਰਾਮ” ਮਹਿਮਾਮਈ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਝੰਡੇ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ-ਦਿਨ ਦੇ ਬਾਈਬਲਕ ਪੁਰਾਣੇ ਮਾਰਗ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸੰਕਟ ਵੇਲੇ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਲਈ ਉਸ ਝੰਡੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੇ ਉੱਥਾਏ ਜਾਣ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰੇਗਾ।

“ਝੰਡਾ” ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿੱਤਰਣ ਮਲਾਕੀ ਅਧਿਆਇ ਤਿੰਨ ਵਿੱਚ, ਮਸੀਹ ਵੱਲੋਂ ਮੰਦਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸ਼ੁੱਧੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਮਿਲਰਾਈਟ ਅੰਦੋਲਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਦੱਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਇਹ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅੱਖਰਸ਼ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਸ਼ਾਇਆ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਮੇਜ਼ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਉਲੇਖ ਇੱਕ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਉਹ ਜਾਲੀ ਮੇਜ਼ ਹੈ ਜੋ 1863 ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਹਬੱਕੂਕ ਅਧਿਆਇ ਦੋ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਦੋ ਮੇਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਲੈ ਸਕੇ।

1863 ਵਿੱਚ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਨੇ ਹਬੱਕੂਕ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤਖ਼ਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਯਿਸੂ ਅੰਤ ਨੂੰ ਆਰੰਭ ਦੇ ਨਾਲ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਅਨੁਚੇਦ ਵਿੱਚ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਆਰੰਭਕ ਦੌਰ ਦੇ ਬਾਗ਼ੀ, ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਅੰਤਕਾਲ ਦੇ ਬਾਗ਼ੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੋਹਾਂ ਹੀ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬਗਾਵਤ ਹਰ ਇਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ “ਦਰਸ਼ਟਿਆਂ” ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਨਾ ਦੇਖੋ; ਅਤੇ ਨਬੀਆਂ ਨੂੰ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਹੀ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨਾ ਕਰੋ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲੋ, ਧੋਖੇ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਕਰੋ।”

ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਵੀ ਨਿਰਣੈ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਹ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਰਾਹ ਵਿੱਚੋਂ ਹਟ ਜਾਓ, ਪੰਥ ਤੋਂ ਇਕ ਪਾਸੇ ਹੋ ਜਾਓ, ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਅੱਗੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਓ।” ਧਰਮੀ ਦਾ ਪੰਥ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਅਧਿਆਇ ਛੇ ਦੀਆਂ ਆਯਤਾਂ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਤਾਰ੍ਹਾਂ ਦੇ “ਪੁਰਾਤਨ ਰਾਹ” ਹਨ। ਬਾਗੀ ਇਹ ਨਿਰਣੈ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨਾ ਤਾਂ ਮੂਲਭੂਤ ਸੱਚਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਚੱਲਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਤੁਰਹੀ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨੂੰ ਸੁਣਨਾ ਹੈ ਜੋ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੇ ਗਏ ਪਹਿਰੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਫੂਕੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਿਲਰਾਈਟ ਅੰਦੋਲਨ ਅਤੇ Future for America ਦੇ ਅੰਦੋਲਨ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਬਾਗੀਆਂ ਦਾ ਪੁਰਾਣੇ ਮਾਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ “ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦੇਣਾ” ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਰੰਭ ਦੁਆਰਾ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਸਾਯਾਹ ਅਧਿਆਇ ਤੀਹ ਮੂਰਖ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ ਤੇਲ ਦੀ ਘਾਟ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਅੱਗ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨ ਦੀ ਅਸਮਰਥਾ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਯਸਾਯਾਹ ਲਿਖਦਾ ਹੈ, “ਜਿਸ ਦਾ ਟੁੱਟਣਾ ਅਚਾਨਕ, ਇਕ ਛਿਨ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਕੁੰਭਾਰ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਵਾਂਗ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਉਹ ਰਹਿਮ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ; ਇੰਨਾ ਕਿ ਇਸ ਦੇ ਫੁੱਟੇ ਹੋਏ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੰਗੀਠੀ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਲੈਣ ਲਈ, ਜਾਂ ਖੱਡ ਵਿਚੋਂ ਪਾਣੀ ਕੱਢਣ ਲਈ, ਇੱਕ ਠੀਕਰਾ ਵੀ ਨਾ ਮਿਲੇ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਿਆਂ “ਅਚਾਨਕ” ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਫਿਰ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਤੇਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਯਸਾਯਾਹ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਦਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਦੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਅਭਿਵਿਆਕਤੀ ਹਨ। ਤੇਲ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਚਰਿੱਤਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨੂੰ ਵੀ। ਜਦੋਂ ਦਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦਾ ਨਿਆਂ “ਅਚਾਨਕ, ਇਕ ਛਿਨ ਵਿੱਚ” ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਤਦੋਂ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਇਕੋ ਹੀ ਸੁਰੱਖਿਆ “ਵਾਪਸ ਮੁੜਨ” ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਉਹ ਵਾਅਦਾ ਹੈ ਜੋ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਜੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਆਉਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਆਵੇਗਾ; ਪਰ ਬਾਗੀ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੋਤ ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਬੁੱਝ ਗਈ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਜੋਤ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਦਾ ਰਾਹ ਮਸੀਹ ਦੀ ਮਹਿਮਾਮਈ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਦੁਆਰਾ ਸਾਰੀ ਅਨੰਤਕਾਲ ਤੱਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਸੀਹ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਦੀ ਜੋਤ ਵੀ ਉਹੀ ਜੋਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਸੀਹ ਰਾਹ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਨਾਲ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਤਦ ਵੀ ਮੌਜੂਦਾ ਸੱਚਾਈ ਸੀ ਅਤੇ ਹੁਣ ਵੀ ਮੌਜੂਦਾ ਸੱਚਾਈ ਹੈ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਇੱਛਾ ਕੇਵਲ ਮਸੀਹ ਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਧੀ-ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਅਸਵੀਕਾਰ ਹੈ। ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਅੱਧੀ-ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਸਫਲ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਸੋਧ ਸੀ।

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਗੀਆਂ ਨੇ “ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਰਾਹਾਂ” ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਇੱਕ ਜਾਲਸਾਜ਼ “ਮੇਜ਼” ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਿਲਰਾਈਟ ਆੰਦੋਲਨ ਵਿੱਚ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕਰਾਈ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ “ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ” “ਇੱਕ ਦੀ ਝਿੜਕੀ ਤੋਂ” ਭੱਜ ਗਏ, ਅਤੇ ਆੰਦੋਲਨ ਅਚਾਨਕ ਪੰਜਾਹ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਘਟ ਕੇ ਪੰਜਾਹ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਹ “ਝਿੜਕੀ” ਦੇ ਕਾਰਨ ਭੱਜੇ, ਜੋ “ਪੰਜ” ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਕੁਆਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਤੇਲ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਉਹ ਜਾਣ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਤੇਲ ਆਪ ਖਰੀਦਣ। ਮੂਰਖਾਂ ਦਾ ਬੁੱਧੀਮਾਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਣਾ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੂੰ “ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਟਿੱਬੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਂਗ” ਛੱਡ ਗਿਆ। 22 ਅਕਤੂਬਰ 1844 ਨੂੰ ਮੂਰਖ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਨੇ 1863 ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ 22 ਅਕਤੂਬਰ 1844 ਉਹ ਉੱਨੀ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ ਜੋ ਲੈਵੀਅਨ 26 ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਉੱਤੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੋਰ ਵੀ ਕਹਿਣ ਲਈ ਹੈ, ਪਰ 1844 ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਨੇ 1863 ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਬਿੰਦੂ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਜਾਲਸਾਜ਼ ਮੇਜ਼ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।

ਜੋ ਭੈ ਮੂਰਖ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਹ ਭੈ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਦੋਂ ਬੁੱਧਿਮਾਨ ਕੁਆਰੀਆਂ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ 18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੋ ਅਗਲੀ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਣਾ, ਜੋ Sunday law ਦੇ ਸਮੇਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਭੂਚਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਫ਼ਰਾਂਸੀਸੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਾਂਸ ਦੀ ਕੌਮ—ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕੌਮ ਜੋ ਸਦੂਮ ਅਤੇ ਮਿਸਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਦੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਿੰਗਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ—ਉਲਟਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਫ਼ਰਾਂਸ ਦੇ ਉਹ ਦੋ ਸਿੰਗ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਦੋ ਸਿੰਗਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਹਨ।

ਫਰਾਂਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹਨਾਂ ਦਸ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਸੱਤ ਵਿੱਚ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਰਾਜ ਦਾ (ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ) ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਦਾਨੀਏਲ ਸੱਤ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਦਸ ਸਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ 538 ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਪਦ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਫਰਾਂਸ ਉਹ ਮੁੱਖ ਰਾਜ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਪਾਈ ਪਦ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਦਾਨੀਏਲ ਸੱਤ ਦੀਆਂ ਦਸ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਫਰਾਂਸ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਤੇਰਾਂ ਦੇ ਦੋ-ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜੰਤੂ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਹੈ। ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਪਦ ਲਈ ਉਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਫਰਾਂਸ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਉਹਨਾਂ ਦਸ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਭੂਚਾਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਦਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਾਂਗੇ।

ਇਸ ਲੇਖ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਐਸਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੰਤੋਖਦਾਤਾ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜੋ ਨਾ ਕੇਵਲ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਸੰਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਭੇਜਦਾ ਹੈ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਦਾ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਜੋ ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਇਲਿਆਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਵਾਅਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਯਸਾਯਾਹ ਨੇ ਵੀ ਉਹੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਯਹੋਵਾਹ, ਇਸਰਾਏਲ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਇਹ ਆਖਦਾ ਹੈ; ਮੁੜ ਆਉਣ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਉਧਾਰ ਪਾਓਗੇ।” ਯਸਾਯਾਹ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਜੋੜਿਆ ਕਿ ਇਹ “ਮੁੜ ਆਉਣਾ” ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਦੇ ਠਹਿਰਾਉ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, “ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਉਡੀਕ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾਲ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨਿਆਂ ਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈ: ਧੰਨ ਹਨ ਉਹ ਸਭ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ।”

ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ “ਮੂੰਹ” ਹੋਣ ਦਾ ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵਾਸਤੇ ਬੋਲਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ “ਅਜਗਰ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦਾ ਹੈ।” ਉਹ ਬਚਨ ਜੋ ਤਦ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਚਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਪਾਪਾਈ ਦਰਿੰਦੇ ਦੀ ਮੋਹਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚੇਤਾਵਨੀ ਹੋਣਗੇ। ਉਸ ਮਹਿਮਾਮਈ ਅੰਦੋਲਨ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਹੋਣ ਲਈ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਆਵਾਂ।