passage unavailable
This passage is not yet available in .
passage unavailable
This passage is not yet available in .
passage unavailable
This passage is not yet available in .
passage unavailable
This passage is not yet available in .
passage unavailable
This passage is not yet available in .
passage unavailable
This passage is not yet available in .
passage unavailable
This passage is not yet available in .
passage unavailable
This passage is not yet available in .
passage unavailable
This passage is not yet available in .
passage unavailable
This passage is not yet available in .
ਮਿਲਰਾਈਟ ਕੈਲੰਡਰ ਅਤੇ ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ
ਸਾਡੀ ਪਿਛਲੀ ਪ੍ਰਸਤੁਤੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉੱਠਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜੇ 22 ਮਾਰਚ 1844 ਪਹਿਲੇ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਦਿਨ ਹੈ, ਤਾਂ 22 ਅਕਤੂਬਰ 1844 ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਦਿਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮਾਰਚ 1844 ਵਿੱਚ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੇ ਜਿਸ ਨੂੰ 1843 ਦਾ ਅੰਤ ਸਮਝਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਭੁੱਲ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਬਾਈਬਲੀ ਗਿਣਤੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪਰਖਿਆ। ਇਹ ਗੱਲ ਗੇਰਹਾਰਡ ਡਾਮਸਟੀਗਟ ਦੀ ਪੁਸਤਕ, Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission, ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸਫ਼ੇ 89 ਅਤੇ 92 ਉੱਤੇ, ਸਮਝਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ 1843 ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਦੇ ਦੋ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਮੁੜ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕੀਤਾ: 1843 ਤੋਂ 1844 ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਦਿਨ ਜੋ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਸਮਾਪਤੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰ ਸਕਣ।
ਮੈਂ ਅਕਸਰ ਇਸ ਗੱਲ ’ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ 22 ਮਾਰਚ ਤੋਂ 22 ਅਕਤੂਬਰ ਤੱਕ ਸੱਤ ਮਹੀਨੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਲਹਿਰ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਦਿਲਚਸਪ ਹੈ ਕਿ ਮਿਲਰਾਈਟ ਮੰਨਦੇ ਸਨ ਕਿ 22 ਮਾਰਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਲਈ ਇੱਕ ਲਾਭਕਾਰੀ ਸੰਕੇਤ ਹੈ—ਸੱਤ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਤੁਸੀਂ 22 ਅਕਤੂਬਰ ’ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਤੱਥਾਤਮਕ ਹੈ।
ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਦੇਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ-ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀਆਂ ਪੂਰਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਸਗੋਂ ਮਿੱਲਰਾਈਟਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਗਲਤ ਸਮਝ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਸ ਗਲਤ ਸਮਝ ਨੇ ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ; ਕੋਈ ਐਸੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਇਹ ਦੱਸਦੀ ਹੋਵੇ ਕਿ ਦੇਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਕਿਸੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਬਿੰਦੂ ‘ਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਿ 1843, 22 ਮਾਰਚ 1844 ਨੂੰ ਬੀਤ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ।
ਤੁਹਾਡੇ ਨੋਟਾਂ ਵਿੱਚ, Damsteegt ਦੇ ਤੀਜੇ ਪੈਰਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੈ: “ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਕਰਾਇਟ ਗਿਣਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ 17 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1844 ਦੀ ਨਵੀਂ ਚੰਦ ਰਾਤ ਨੂੰ ਯਹੂਦੀ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਮੁੱਖ Millerite ਪੱਤਰਿਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਤਥਾਪਿ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਬਹੁਗਿਣਤੀ 21 ਮਾਰਚ, 1844 ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਦੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਜੋਂ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। Millerite ਆੰਦੋਲਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ 21 ਮਾਰਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣੀ-ਪਹਿਚਾਣੀ ਤਾਰੀਖ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਿਨ Adventism ਦੀ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਸੰਪੂਰਨ ਉਲਟ-ਫੇਰ ਦੀ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਆਪਕ ਉਮੀਦ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।”
ਅਸੀਂ ਕੱਲ੍ਹ ਪੜ੍ਹਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮਿਲਰ ਉਸ ਤਾਰੀਖ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੀ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਉਸ ਤਾਰੀਖ ਵੱਲ ਦੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਵੀ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ ਕਿ ਮਿਲਰਾਈਟ ਝੂਠੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਮਿਆਰੀ ਸਮਝ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮੇਂ ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੀ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਜਾਂਚ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਤੱਕ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਹ ਉਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਲਈ ਇੱਕ ਸੰਦਰਭ-ਬਿੰਦੂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕੱਲ੍ਹ ਉੱਠਿਆ ਸੀ।
ਠਹਿਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਐਲਨ ਵ੍ਹਾਈਟ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਦਰਸ਼ਨ
ਅੱਜ, ਮੈਂ ਠਹਿਰਾਉ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਸਮਾਂ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਐਲਨ ਵ੍ਹਾਈਟ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਰਸਤੇ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਜੋਤ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਜੋਤ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਇਹ ਦਰਸਾਉਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਸਾਰਾ ਇਤਿਹਾਸ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।
ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ ’ਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ, ਜੋ ਮਾਰਗ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪਾਂਦੀ ਹੈ, 1840 ਤੋਂ 1844 ਤੱਕ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਗਤੀਵਿਧੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਆਪ 12 ਅਗਸਤ ਤੋਂ 17 ਅਗਸਤ ਤੱਕ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਐਕਸੀਟਰ ਕੈਂਪ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲਗਭਗ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ—ਸਤੰਬਰ ਅਤੇ ਅਕਤੂਬਰ, ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਅਤੇ ਪੰਜ ਦਿਨ—ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾਇਆ। 22 ਅਕਤੂਬਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਦੋ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ। ਤਥਾਪਿ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਅਰਸੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਕਦਮਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਸਮਝੋ ਜੋ ਇਸ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਮੇਰੇ ਲਈ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ, ਹੋਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ’ਤੇ, ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ, ਜੋ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣਾ
ਇੱਥੇ 1840 ਤੋਂ 1844 ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਕਈ ਅਜਿਹੇ ਅਨੁਚੇਦ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ ਕਿ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਸਥਿਤ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਥਿਤ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਮੇਂ ਦੇ ਇੱਕ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਬਿੰਦੂ ‘ਤੇ ਆ ਕੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਮਰਥ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਹਿਲਾ ਦੂਤ 1798 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਮੋਹਰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸਹਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਾਲ-ਦਿਨ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕਯ 10 ਦਾ ਦੂਤ ਹੇਠਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸਹਿਤ ਹੋਣ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।
ਦੂਤ ਦੂਜਾ 1842 ਦੇ ਜੂਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਕੱਲ੍ਹ ਪੜ੍ਹਿਆ ਸੀ ਕਿ 1842 ਦੇ ਜੂਨ ਵਿੱਚ, ਮਿਸਟਰ ਮਿਲਰ ਨੇ ਕੈਸਕੋ ਸਟ੍ਰੀਟ ਚਰਚ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਸਤੁਤੀਆਂ ਦਾ ਦੂਜਾ ਕ੍ਰਮ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਅਪਵਾਦਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਕਰ ਲਏ। ਇਸ ਲਈ, 1842 ਦੇ ਜੂਨ ਵਿੱਚ, ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਕਲੀਸਿਆ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਾਬਲ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਬੁਲਾਹਟ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਹੈ।
ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਾਂ ਨੇ ਜੂਨ 1842 ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਕਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਸਨ, ਤਥਾਪਿ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਦਾ ਸੱਦਾ—ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਅੰਤਰਵਸਤੂ—ਅਸਲ ਵਿੱਚ 1844 ਦੀ ਗਰਮੀ ਤੱਕ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਜੂਨ 1842 ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਐਕਜ਼ੇਟਰ ਕੈਂਪ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ 12–17 ਅਗਸਤ, 1844 ਦੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਸਮਰੱਥ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੀਜਾ ਦੂਤ 22 ਅਕਤੂਬਰ 1844 ਨੂੰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਿਨ ਅਤਿ-ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦਾ ਮਾਰਗ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਸੀਹ ਹੁਣ ਅਤਿ-ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂਯਾਜਕ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਵਾਚਾ ਦਾ ਸੰਦੂਕ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਸੰਦੂਕ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹੁਕਮ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਨੂੰ ਅਤਿ-ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਹੁਕਮਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸਭਤ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੋਰ ਸਭਨਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਭਤ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਭਤ ਜਾਂ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਰੀਖਿਆ ਹੋਵੇਗੀ। 22 ਅਕਤੂਬਰ 1844 ਨੂੰ, ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਵਿਸ਼ਯ-ਵਸਤੂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਤਿੰਨਾਂ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ 1798 ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕ ਵਜੋਂ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ 1818 ਤੱਕ—ਅਰਥਾਤ ਵੀਹ ਸਾਲ ਬਾਅਦ—ਮਿਲਰ ਨੇ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਸੰਦੇਸ਼ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਣ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ 1842 ਦੇ ਜੂਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ 1842 ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਿਲਰਾਈਟ ਨੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਬਾਬਲ ਕਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਅਜੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। 1844 ਦੀਆਂ ਗਰਮੀਆਂ ਤੱਕ ਹੀ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਲਈ ਬੁਲਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਸੰਦੇਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਹ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਸਮਰਥ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
22 ਅਕਤੂਬਰ 1844 ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਹਾਈਰਮ ਐਡਸਨ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਮਹਾਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਦੀ ਸੇਵਾਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਬਦਲਾਅ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਜੋਤਿ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ। ਪਰ 23 ਅਕਤੂਬਰ 1844 ਨੂੰ ਹਾਈਰਮ ਐਡਸਨ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਛਾਪ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਲੇਖ ਲਿਖਣ ਜਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਉਸ ਸਮੇਂ-ਅਵਧੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਝੇ।
ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦੇ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਜਿਵੇਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਤਦ ਸਮਰੱਥ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕ 18 ਦਾ ਚੌਥਾ ਦੂਤ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਇਸ ਨੂੰ ਲਾਈਵਸਟ੍ਰੀਮਿੰਗ ‘ਤੇ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਨ ਜਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਡੀਵੀਡੀਜ਼ ‘ਤੇ ਦੇਖਣਗੇ, ਉਹ 11 ਸਤੰਬਰ 2001 ਨੂੰ ਚੌਥੇ ਦੂਤ ਦੇ ਤੀਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬਾਰੇ ਤਰਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਤਰਕ ਪੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਇਸ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ: ਚੌਥਾ ਦੂਤ ਟਵਿਨ ਟਾਵਰਜ਼ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਨਾਲ ਜੁੜਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਹੀ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਮਰੱਥ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਿੰਨਾਂ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹਨ: ਉਹ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸਮਰੱਥ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੋ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਦੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁੱਧੀਆਂ
ਜੂਨ 1842 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਬੰਦ ਹੁੰਦਾ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ—ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ—ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਫਿਰ ਬੰਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤਿ-ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ, ਦਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵਾਲਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਦੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ ਕਰਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੰਦਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸ਼ੁੱਧੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੰਦਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸ਼ੁੱਧੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਮਿਲਰਾਈਟ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਮੰਦਰ-ਸ਼ੁੱਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜੂਨ 1842 ਵਿੱਚ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਮੰਦਰ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ, ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ—ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਮੰਦਰ-ਸ਼ੁੱਧੀ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੀ ਮੰਦਰ-ਸ਼ੁੱਧੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਸੀਂ ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਇਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ 22 ਮਾਰਚ, 1844 ਨੂੰ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੋ ਮੰਦਰ-ਸ਼ੁੱਧੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹੀ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ।
ਇਹ ਗਿਦਔਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਹੈ। ਗਿਦਔਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦੋ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਦੋ ਮੰਦਰ-ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਣਾਂ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।
ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰਾਉ ਦਾ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ
ਆਓ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਅਧਿਐਨ *Spiritual Gifts*, volume 1, pages 195–196 ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਉਧਰਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੀਏ। ਅਸੀਂ ਠਹਿਰਾਉ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਇਸ ਲਈ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ ਕਿ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਈ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸੰਬੰਧ ਸਮਝ ਸਕੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਈ ਦੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ; ਜੇ ਅਸੀਂ ਐਸਾ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਹੇਠਾਂਲੇ ਦੁਸ਼ਟ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਾਂ।
ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਆਏ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੂਤ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਦੂਤ ਭੇਜੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਜੋ ਮਾਨੋ ਹਰ ਥਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ, “ਹੇ ਮੇਰੇ ਲੋਕੋ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀ ਨਾ ਹੋਵੋ, ਅਤੇ ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਿਪਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਅਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬੁਰਿਆਈਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਹੈ।” ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਤੀਜੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੋੜ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦਾ ਸੀ,—ਹੁਣ, ਉਸ ਨੇ ਹੁਣੇ ਹੀ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 18:4 ਦਾ ਉਧਰਣ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਮੇਰੇ ਲੋਕੋ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਓ, . . . ।” ਅਤੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਤੀਜੇ [ਦੂਤ ਦੇ] ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੋੜ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ 1844 ਵਿੱਚ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈ ਸੀ।”
ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਜੂਨ 1842 ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਅਗਸਤ 1844 ਵਿੱਚ ਇਸ ਨਾਲ ਜੁੜਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਇਹ ਉਡੇਲਿਆ ਜਾਣਾ—ਬਾਬਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਦੀ ਪੁਕਾਰ—ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਉਪਯੋਗ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਚੌਥੇ ਦੂਤ ਨਾਲ ਜੁੜਦਾ ਹੈ। ਚੌਥਾ ਦੂਤ ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 18 ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੂਤ ਉਤਰਦਾ ਹੈ।
“ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਤੀਜੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਧੇ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੁੜ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ 1844 ਵਿੱਚ ਅੱਧੀ-ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈ ਸੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਧੀਰਜਵਾਨ, ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਸੰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਠਹਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ,”—ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਠਹਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ? ਧੀਰਜਵਾਨ—ਕੀ? ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ। ਧੀਰਜਵਾਨ, ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਸੰਤ। ਠੀਕ ਹੈ? ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਸੰਤ; ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ 1335 ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ।” ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦਾ ਉਡੇਲਿਆ ਜਾਣਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਸੰਤ ਹਨ।”
“ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਧੀਰਜਵਾਨ, ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਖ਼ਰੀ ਗੰਭੀਰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ, ਬਾਬਲ ਦੇ ਪਤਨ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ; ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਣ।” —ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਦਿਨਾਂ ਅਤੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਪਰ ਸਾਡੇ ਦਿਨਾਂ ਅਤੇ ਯੁੱਗ ਦੇ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪੂਰਵ-ਚਿੱਤਰ ਮਿੱਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵੱਲ ਅਸੀਂ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ।
“ਜੋਤ ਜੋ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਡਾਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸੁਨੇਹੇ ਨਾ ਸੁਣੇ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਬੁਲਾਹਟ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇ ਕੇ ਡਿੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਏ।” — ਇਹ ਹੈ “ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਓ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਲੋਕੋ!” ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਲਾਗੂ ਹੋਵੇਗਾ, ਬਾਬਲ ਦੀਆਂ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣਗੇ। ਉਹ ਡਿੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਹਨ, ਬਾਬਲ ਦੀਆਂ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ।
“ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਚਮਕੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਜਾਂ ਮੌਤ ਚੁਣਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।” — ਹੁਣ ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੇਹੇ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਅੱਜ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਉਸ ਵੇਲੇ ਜੀਊਂਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ ਜਦੋਂ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਉਸ ਅਸਵੀਕਾਰਤਾ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਨਹੀਂ ਠਹਿਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਜੋ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਇਹ ਅਧਿਐਨ ਕਰੋ ਕਿ ਮਸੀਹ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਯੋਗ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਬਿੰਦੂ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ, ਤਕਨੀਕੀ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ, ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦਾ ਨਾਸ AD34 ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।
ਦਾਨੀਏਲ 8 ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ 9 ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ 2300 ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਯਹੂਦੀਆਂ ਲਈ ਪਰਖ ਦੇ 490 ਵਰ੍ਹੇ ਵੱਖ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਉਹ 490 ਵਰ੍ਹੇ ਈਸਵੀ ਸੰਨ 34 ਵਿੱਚ ਸਤੀਫ਼ਨ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਮਾਰ ਕੇ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੋਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਨਾਸ ਈਸਵੀ ਸੰਨ 70 ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। *The Great Controversy* ਵਿੱਚ, ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਬਾਰੇ ਇਹੀ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਈਸਵੀ ਸੰਨ 34 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੱਚੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਸੀਹ ਅਤੇ ਚੇਲਿਆਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਾਂ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣਾ ਹੋ ਸਕੇ। ਉਹ, ਜਿਵੇਂ ਮਸੀਹ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤਕ ਰੂਪ-ਰੇਖਾ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਉਸੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪੂਰਵਛਾਇਆ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਉਹ ਬੋਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਲਾਗੂ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਡਿੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇਗਾ, ਤਦ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਉਹ ਬੱਚੇ ਜੋ ਹੁਣ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਇਨਕਾਰ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਨਹੀਂ ਠਹਿਰਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਜਾਂ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੇ ਉੱਨੀਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦੀ ਉਮਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਚਾਨਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਜਾਂ ਮੌਤ ਚੁਣਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਕਈਆਂ ਨੇ ਜੀਵਨ ਚੁਣਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਥਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲਿਆ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਆਗਿਆਵਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਤੀਸਰੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸੀ; ਸਭ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਰਖਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਜਣੇ ਧਾਰਮਿਕ ਜਥਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬੁਲਾ ਕੇ ਬਾਹਰ ਕੱਢੇ ਜਾਣੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਪ੍ਰਬਲ ਸ਼ਕਤੀ ਇਮਾਨਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਸੰਬੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੈ ਅਤੇ ਰੋਕ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਹਿੰਮਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਮਰਥਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਣ ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਖ਼ਰੀ ਬੁਲਾਹਟ ਗਰੀਬ ਗੁਲਾਮਾਂ ਤੱਕ ਵੀ ਪਹੁੰਚਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਮਰ ਅਭਿਵਿਆਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਆਨੰਦਮਈ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਉੱਤੇ ਅਤਿਅਧਿਕ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਉਡੇਲ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਭੈ ਅਤੇ ਅਚੰਭਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਬਲਵਾਨ ਅਚਰਜ-ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰੋਗੀ ਚੰਗੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਅਤੇ ਅਦਭੁੱਤ ਕਰਾਮਾਤਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਪਵਿੱਤਰ ਜਣ, ਨਤੀਜਿਆਂ ਤੋਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਤਰਾਤਮਾ ਦੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਸਭ ਆਗਿਆਵਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਹ ਤੀਸਰਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਤੀਸਰਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸਮਰੱਥਾ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਅੱਧੀ-ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਹੋਵੇਗੀ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਪੈਰਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੰਡੇ ਲਾਅ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਈ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕ 18 ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੂਤ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਨਾਲ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੁੜਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਈ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੰਡੇ ਲਾਅ ਸੰਕਟ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਥਾਪਿ ਉਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੰਦਰਭ-ਬਿੰਦੂ ਵਜੋਂ ਵਰਤ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਮਾਂਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਹਨ।
ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਉੱਚਾਈ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੰਪੰਨ, ਆਪਣੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਤੇਜ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਰਪਣ ਦੀ ਚਮਕ ਲਏ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਆਏ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਧਾਰਮਿਕ ਮੰਡਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਖਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਇਸ ਬੁਲਾਹਟ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਜਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਤ ਵਿਨਾਸ਼ ਵਾਲੀਆਂ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਦੋਮ ਵਿੱਚੋਂ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬੁਲਾਹਟ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਤਾਂ ਲੂਤ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਸਦੋਮ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦਾਨੀਏਲ 11 ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਆਯਤ 41 ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਹਿਮਾਮਈ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ “ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਬਚ ਨਿਕਲਣਗੇ, ਅਰਥਾਤ ਏਦੋਮ, ਮੋਆਬ, ਅਤੇ ਅੰਮੋਨ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਮੁੱਖ ਲੋਕ।” ਮੋਆਬ ਅਤੇ ਅੰਮੋਨ ਲੂਤ ਦੀਆਂ ਦੋ ਧੀਆਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਹਨ। ਲੂਤ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸੰਕਟ ਵੇਲੇ ਪਾਪਾਈ ਸੱਤਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਬਚ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ।
ਭੈਣ ਵਾਈਟ ਇਸ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਡਿੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਲੋਟ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਟ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਦੂਮ ਵਿੱਚੋਂ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ ਉਸ ਉੱਤਮ ਮਹਿਮਾ ਦੁਆਰਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਧਨਾਢ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਨਾਲ ਉਤਰੀ, ਯੋਗ ਬਣਾਏ ਗਏ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪਰਖ ਦੀ ਘੜੀ ਨੂੰ ਸਹਿ ਸਕਣ। ਹਰ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜੋ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, "ਇੱਥੇ ਸੰਤਾਂ ਦਾ ਧੀਰਜ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਆਗਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।"
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਬੁਲਾਹਟ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਬੁਲਾਹਟ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਲਈ ਮਿਲਰਾਈਟ ਸਮੇਂ ਦੀ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਵਰਤਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਦੀ ਇਕ ਬੁਲਾਹਟ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸੰਕਟ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਹੈ।
ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਇਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਲਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਈਬਲੀ ਹਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਰਤਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਦੋਮ ਅਤੇ ਗਮੋਰਾਹ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਤਪੱਤੀ 19:1-11 ਤੋਂ ਪੜ੍ਹਾਂਗੇ, ਜੋ ਲੂਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਇੱਕ ਭਾਗ ਹੈ।
“ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਦੋ ਦੂਤ ਸਦੂਮ ਵਿੱਚ ਆਏ; ਅਤੇ ਲੂਤ ਸਦੂਮ ਦੇ ਫਾਟਕ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਅਤੇ ਲੂਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਲਈ ਉੱਠ ਕੇ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੁੰਹ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਨਿਵਾ ਕੇ ਦੰਡਵਤ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਵੇਖੋ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂਓ, ਬੇਨਤੀ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਇਸ ਦਾਸ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਮੁੜ ਆਓ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਠਹਿਰੋ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਧੋਵੋ, ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ ਤੜਕੇ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਚਲੇ ਜਾਓ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਨਹੀਂ; ਪਰ ਅਸੀਂ ਰਾਤ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਾਂਗੇ। ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਨਾਇਆ; ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਮੁੜ ਆਏ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਭੋਜ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਬੇਖਮੀਰੀ ਰੋਟੀ ਪਕਾਈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲੇਟਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਮਰਦ, ਅਰਥਾਤ ਸਦੂਮ ਦੇ ਮਰਦ, ਘਰ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਬੁੱਢੇ ਤੇ ਜਵਾਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਲੋਕ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੂਤ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਿੱਥੇ ਹਨ ਜੋ ਇਸ ਰਾਤ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਨ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਬਾਹਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣੀਏ। ਤਦ ਲੂਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਬੇਨਤੀ ਹੈ, ਭਰਾਵੋ, ਐਸੀ ਬੁਰਾਈ ਨਾ ਕਰੋ। ਵੇਖੋ ਜੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਦੋ ਧੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ; ਬੇਨਤੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਬਾਹਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਰੋ; ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਾ ਕਰੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਮੇਰੀ ਛੱਤ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਆਏ ਹਨ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਜਾ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਇਕਲਾ ਮਨੁੱਖ ਪਰਦੇਸੀ ਵਾਂਗ ਰਹਿਣ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਇਹ ਨਿਆਈ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਬੁਰਾ ਵਰਤਾਵ ਕਰਾਂਗੇ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ, ਅਰਥਾਤ ਲੂਤ ਉੱਤੇ, ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਪਾਇਆ, ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਤੋੜਣ ਲਈ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਬਾਹਰ ਕਰ ਕੇ ਲੂਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ, ਛੋਟੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੱਕ, ਅੰਨ੍ਹੇਪਣ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਥੱਕ ਹਾਰੇ।”
ਕ੍ਰਮਿਕ ਪਰਖ ਅਤੇ ਦੇਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ
ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਮਿੱਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਕ ਕ੍ਰਮਿਕ ਪਰਖ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੀ ਇਕ ਕ੍ਰਮਿਕ ਪਰਖ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। Early Writings, ਸਫ਼ਾ 259 ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯੂਹੰਨਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਯਿਸੂ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ; ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਉੱਪਰਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੀ ਸੇਵਾ-ਕਰਮ ਤੋਂ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੇ।" ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ; ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਤੋਂ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੇ।"
Early Writings, 259 ਦੇ ਉਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਯਹੂਦੀ ਪੂਰਨ ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਅੰਧਪਣ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਮਿੱਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਲੂਤ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ। ਦੋ ਦੂਤ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ (ਜੂਨ 1842), ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੂਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਤ ਲਈ ਠਹਿਰਾਉਂਦਾ ਹੈ (ਉਡੀਕ ਦਾ ਸਮਾਂ)। ਇੱਕ ਨਿਆਉ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ (22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844)।
ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਸਮੇਟਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਬਾਈਬਲੀ ਇਤਿਹਾਸ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੂਸਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ, ਅਤੇ ਉਡੀਕ ਦਾ ਸਮਾਂ
ਅਗਲਾ ਇਤਿਹਾਸ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੂਸਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਅਤੇ ਵਿਵਸਥਾ ਬਾਰੇ ਹੁਕਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
Patriarchs and Prophets, ਸਫ਼ੇ 313–314 ਤੋਂ: "ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਜੋ ਕਿ ਸੱਬਤ ਸੀ, ਮੂਸਾ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਉੱਪਰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਘਣਾ ਬੱਦਲ ਸਾਰੇ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਭਸਮ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ‘ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਬੱਦਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋ ਕੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚਾਲੀ ਦਿਨ ਅਤੇ ਚਾਲੀ ਰਾਤਾਂ ਰਿਹਾ।’ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚਾਲੀ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਠਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰੀ ਦੇ ਉਹ ਛੇ ਦਿਨ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਸਨ।"
ਇਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦੌਰਾਨ, ਮੂਸਾ ਨੇ ਮੰਦਰ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਸੰਬੰਧੀ ਹੁਕਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ 46 ਦਿਨ ਬਿਤਾਏ, ਜੋ 1798 ਤੋਂ 1844 ਤੱਕ ਦੇ ਉਹਨਾਂ 46 ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਸਮਾਨਤਰ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਿਲਰਾਈਟ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ 2:20 ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਹੇਰੋਦੇਸ ਦੁਆਰਾ ਮੰਦਰ ਦੀ ਮੁੜ-ਉਸਾਰੀ ਦੇ 46 ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਮੰਦਰ ਦੇ 46 ਕ੍ਰੋਮੋਸੋਮਾਂ ਦੇ ਵੀ ਸਮਾਨਤਰ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਛੇ ਦਿਨਾਂ ਦੌਰਾਨ, ਯਹੋਸ਼ੂ ਮੂਸਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਮੰਨ ਖਾਧਾ ਅਤੇ ਉਸ ਚਸ਼ਮੇ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ ਜੋ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਦਾ ਸੀ। ਯਹੋਸ਼ੂ ਮੂਸਾ ਦੇ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੂਸਾ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਬਾਹਰ ਹੀ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਖਾਂਦਾ-ਪੀੰਦਾਂ ਰਿਹਾ, ਜਦਕਿ ਮੂਸਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਚਾਲੀ ਦਿਨਾਂ ਦੌਰਾਨ ਉਪਵਾਸ ਰੱਖਿਆ।
ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਦੌਰਾਨ ਮੂਸਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗੀ। “‘ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਬਣਾਉਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਾਂ’” (Exodus 25:8), ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੀ।
ਇੱਥੇ ਹੀ ਅਸੀਂ ਸੰਖਿਆ 46 ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਨਿਰਮਾਣ-ਕਿਰਿਆ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਪਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਅਸੀਂ ਕੂਚ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਤੋਂ ਪੜ੍ਹਾਂਗੇ ਅਤੇ ਇਸ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਠਹਿਰਾਉ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਨੋਟ ਕਰਾਂਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਠਹਿਰਾਉ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪੂਰਵ-ਛਾਇਆ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਠਹਿਰਾਉ ਦਾ ਸਮਾਂ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਮਾਹੌਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰਿਤ ਹੋਣ ਅਤੇ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਠਹਿਰਾਉ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀਆਂ ਉਹ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਮੌਜੂਦ ਨਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਵੇਲੇ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਠਹਿਰਾਉ ਦਾ ਸਮਾਂ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।
ਕੂਚ 24:1, 6-8 (KJV): “ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੂਸਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ, ਅਤੇ ਹਾਰੂਨ, ਨਾਦਾਬ, ਅਤੇ ਅਬੀਹੂ, ਅਤੇ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਸੱਤਰ ਬਜ਼ੁਰਗ, ਯਹੋਵਾਹ ਕੋਲ ਉੱਪਰ ਆਓ; ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ। . . . 6ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਨੇ ਲਹੂ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ ਟੋਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਲਹੂ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਉਸ ਨੇ ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕਿਆ। 7ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਨੇਮ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਲਈ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਣਦੇ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸੁਣਾਈ; ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ ਅਸੀਂ ਉਹ ਕਰਾਂਗੇ, ਅਤੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਰਹਾਂਗੇ। 8ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਨੇ ਲਹੂ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਛਿੜਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਵੇਖੋ, ਇਹ ਨੇਮ ਦਾ ਲਹੂ ਹੈ, ਜੋ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਬਚਨਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੈ।”
ਇਹ 46-ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਇਹ ਠਹਿਰ ਕੇ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਉਹ ਵੇਲਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਇੱਕ ਲੋਕ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ? ਹਾਂ।
ਕੀ ਉਸ ਨੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪੈਂਤੀਕੁਸਤ ਦੇ ਦਿਨ ਇਸਾਈ ਕਲੀਸਿਆ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ? ਹਾਂ।
ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਠਹਿਰਾਉ ਦਾ ਸਮਾਂ ਉਹਨਾਂ ਮੀਲ-ਪੱਥਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਜੋ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਸੇ ਲੋਕ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕੂਚ 24:12-18 (KJV): "12ਅਤੇ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਮੂਸਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ; ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਤਖ਼ਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਬਿਵਸਥਾ, ਅਤੇ ਹੁਕਮ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਵੇਂ। 13ਤਦ ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸੇਵਕ ਯਹੋਸ਼ੂਆ ਉੱਠੇ; ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। 14ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਹੀ ਠਹਿਰੇ ਰਹੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਈਏ; ਅਤੇ ਵੇਖੋ, ਹਾਰੂਨ ਅਤੇ ਹੂਰ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹਨ; ਜੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਕੋਈ ਮਾਮਲਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਵੇ। 15ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਬੱਦਲ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। 16ਅਤੇ ਯਹੋਵਾਹ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੀਨਾਈ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਠਹਿਰੀ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਬੱਦਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੇ ਦਿਨ ਢੱਕਿਆ ਰੱਖਿਆ; ਅਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਉਸ ਨੇ ਬੱਦਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਮੂਸਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। 17ਅਤੇ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਯਹੋਵਾਹ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਸੀ। 18ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਬੱਦਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚਾਲੀ ਦਿਨ ਅਤੇ ਚਾਲੀ ਰਾਤਾਂ ਰਿਹਾ।"
ਮੂਸਾ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਠਹਿਰਾਉ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਦੋ ਤਖ਼ਤੀਆਂ ਨੇਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਬਾਰੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ।
1798 ਤੋਂ 1844 ਤੱਕ, ਉਹਨਾਂ 46 ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਮਿਲਰਾਈਟ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਧੁਨਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਸਕੇ।
ਜਿਸ ਅਵਧੀ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਹੁਣੇ ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਸੱਤਰ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੇ ਠਹਿਰਾਉ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਈਬਲੀ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪੈਂਤੀਕੁਸਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਪਸਾਹ ਤੋਂ ਪੰਜਾਹ ਦਿਨ ਬਾਅਦ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਸਰਾਏਲ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਪੈਂਤੀਕੁਸਤ ਨੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਯਾਦਗਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਨਾਉਣ। ਨਵੇਂ ਨਿਯਮ ਵਿੱਚ ਪੈਂਤੀਕੁਸਤ ਪ੍ਰਾਰੰਭਿਕ ਮਸੀਹੀ ਕਲੀਸੀਆ ਦਾ ਇੱਕ ਕੇਂਦਰੀ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਸੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਯਾਦਗਾਰੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪੈਂਤੀਕੁਸਤ ਵਿੱਚ, ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਦੋਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ।
ਨਵੇਂ ਨਿਯਮ ਵਿੱਚ ਪੰਤੇਕੁਸਤ ਅਤੇ ਉਡੀਕ ਦਾ ਸਮਾਂ
ਆਓ ਅਸੀਂ ਐਮਾਊਸ ਦੇ ਰਾਹ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ, ਲੂਕਾ 24:44-52 ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ, ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਵੱਲ ਨਿਗਾਹ ਕਰੀਏ।
ਲੂਕਾ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਯਿਸੂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰ ਰਹੇ ਦੋ ਚੇਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਠਹਿਰਣ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬਾਈਬਲ ਉੱਥੇ ‘ਠਹਿਰਨਾ’ ਸ਼ਬਦ ਵਰਤਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਠਹਿਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਇਸੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਖਰਾ ਠਹਿਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
44 ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ [ਯਿਸੂ ਨੇ] ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਉਹ ਬਚਨ ਹਨ ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦਿਆਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹੇ ਸਨ, ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੋਣਾ ਅਵਸ਼ਕ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮੂਸਾ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਜ਼ਬੂਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। 45 ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਣ। 46 ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਸੀਹ ਲਈ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣਾ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਮੁਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੀ ਉੱਠਣਾ ਅਵਸ਼ਕ ਸੀ; 47 ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਤੌਬਾ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਮਾਫ਼ੀ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਕਰਕੇ। 48 ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਗਵਾਹ ਹੋ। 49 ਅਤੇ ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰੇ ਰਹੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉੱਚਾਈ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਨਾ ਹੋ ਜਾਓ।
ਉਡੀਕ ਦਾ ਸਮਾਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਠਹਿਰੇ ਰਹਿਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੁਆਰਾ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਲਈ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਠਹਿਰਨਾ ਅਰਥਾਤ ਉਡੀਕ ਕਰਨਾ ਹੈ। “ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ।” ਕਿਸ ਲਈ? ਸਮਰਥਾ ਲਈ।
ਤੁਸੀਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੀ ਸਾਮਰਥਕਤਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜਦ ਤਕ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਠਹਿਰਾਉ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਕਥਾ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਜੋਤਿ ਲਗਾਤਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਰਹੇ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰਾ ਇਤਿਹਾਸ ਸਮਝਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਨਾ ਦੇਖ ਸਕੋ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿੱਥੇ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਕੱਲ੍ਹ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤਿੰਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ
ਤਿੰਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਨੇ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਭ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਠਹਿਰਾਓ ਦਾ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਆਈ। ਇਹੋ ਹੀ ਉਹ ਤਿੰਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਰੰਭ-ਬਿੰਦੂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ: 1335, 2520, ਅਤੇ 2300 ਦਿਨ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਮਝਦੇ ਹੋ ਕਿ ਠਹਿਰਾਉ ਦਾ ਸਮਾਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅੰਗ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਪੁੱਛਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ ਕਿ ਉਸ ਠਹਿਰਾਉ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਸਨ: 1335, 2520, ਅਤੇ 2300।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ 2520 ਅਤੇ 1335 ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਮੌਜੂਦ ਦੁਸਟ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹੋ।
ਇਹੀ ਉਹ ਦਿਸ਼ਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਉਹ ਠਹਿਰਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾਈ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਸੀ।
“ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰੇ ਰਹੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱਪਰੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਰਿਧਾਨ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।” 50ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਥਨੀਆ ਤੱਕ ਬਾਹਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਉਠਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। 51ਅਤੇ ਇਹ ਹੋਇਆ ਕਿ ਜਦ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਉਠਾ ਲਿਆ ਗਿਆ। 52ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਅਨੰਦ ਨਾਲ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਮੁੜ ਗਏ; . . .” ਲੂਕਾ 24:44-52 (KJV)।
ਬੇਥਾਨੀਆ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦਾ ਇੱਕ ਉਪਨਗਰ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਲਗਭਗ ਡੇਢ ਮੀਲ ਬਾਹਰ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਯਿਸੂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਦੂਰੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੋਕ ਹਰ ਥਾਂ ਪੈਦਲ ਹੀ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਬੈਥਨੀ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ‘ਗਰੀਬਾਂ ਦਾ ਘਰ।’
ਯਿਸੂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਿਯ ਟਿਕਾਣਾ ਬੇਤਨੀਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਲਾਜ਼ਰਸ, ਮਰਿਯਮ ਅਤੇ ਮਾਰਥਾ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਇਹ ਗੱਲ ਧਿਆਨਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਵਿਜੈਮਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਦੀ ਹੈ।
ਯਿਸੂ ਦੇ ਜਿੱਤਮਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਲਈ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਬੇਥਨੀਆ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰਿਆ ਰਿਹਾ, ਜੋ ਗਰੀਬਾਂ ਦਾ ਘਰ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਠਹਿਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜਿੱਤਮਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਇੱਕ ਠਹਿਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਮਾਂਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਹਨ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਵੀ ਲੂਕਾ 24:44-52 ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਾਂ ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਅਤੇ ਠਹਿਰੇ ਰਹਿਣ ਬਾਰੇ ਹੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ।
Early Writings, ਸਫ਼ਾ 247 ਵਿੱਚ, ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਤੋਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹੀ ਸਬੂਤ ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 1843 ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 1844 ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਨ ਲਈ ਲੈ ਗਿਆ।”
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।
“ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ” ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵਿਲੰਬ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਸਬੂਤ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਗਮਨ ਲਈ 1843 ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ 1844 ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੀ ਕੀਤਾ ਸੀ? ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਚੇਲਿਆਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸਮਾਂਤਰ ਇੱਕ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ।
ਯਾਕੂਬ ਦਾ ਠਹਿਰਾਓ ਦਾ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਵਾਅਦਾੀ ਅਹਿਦ
ਯਾਕੂਬ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਠਹਿਰਾਅ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ। ਇਹ ਠਹਿਰਾਅ ਦਾ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੰਬੰਧੀ ਸੱਚਾਈਆਂ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੇਵਲ ਕੁਝ ਨੂੰ ਹੀ ਛੂਹਾਂਗੇ।
ਉਤਪੱਤੀ 28, ਆਇਤ 10 ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਕਰਦਿਆਂ, ਇਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯਾਕੂਬ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਪੂਰਵ-ਛਾਇਆ ਹੈ। ਯਾਕੂਬ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ 144,000 ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਾਕੂਬ ਦੇ ਚਾਰ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ, ਰਾਹੇਲ ਅਤੇ ਲੇਆਹ, ਅਤੇ ਦੋ ਉਪਪਤਨੀਆਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨੀ ਪਈ: ਲੇਆਹ ਲਈ 2520 ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਹੇਲ ਲਈ 2520 ਦਿਨ। ਯਾਕੂਬ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ 2520 ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਉੱਤਰੀ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਾਕੂਬ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ 144,000 ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਕਥਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਚਾਨਣ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਤਪੱਤੀ 28:10-15 (KJV): "10ਅਤੇ ਯਾਕੂਬ ਬੀਅਰਸ਼ੇਬਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਹਾਰਾਨ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। 11ਅਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਟਿਕਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਲਏ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਵਾਸਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਕੇ ਸੁੱਤ ਗਿਆ। 12ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਵੇਖੋ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਸੀੜ੍ਹੀ ਖੜੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਵੇਖੋ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਦੂਤ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਅਤੇ ਉਤਰਦੇ ਸਨ। 13ਅਤੇ ਵੇਖੋ, ਯਹੋਵਾਹ ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਖੜਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਯਹੋਵਾਹ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਅਬਰਾਹਾਮ ਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ, ਅਤੇ ਇਸਹਾਕ ਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ; ਜਿਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੂੰ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ। 14ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਫੈਲ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੁਟੰਬ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦੀ ਹੋਣਗੇ। 15ਅਤੇ ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਜਾਵੇਂਗਾ ਉੱਥੇ ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਇਸ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆਵਾਂਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਉਹ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰ ਲਵਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ।"
ਪ੍ਰਭੂ ਯਾਕੂਬ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਇਸਰਾਏਲ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਦੇਰ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਯਾਕੂਬ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਦੇਰ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਆਧੁਨਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਦੇਰ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੈਂਤੀਕੁਸਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮਸੀਹੀ ਕਲੀਸਿਆ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਦੇਰ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਵੱਲ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਉਹ ਸੀੜ੍ਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਦੂਤ ਚੜ੍ਹਦੇ ਅਤੇ ਉਤਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਚਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।
ਉਤਪੱਤੀ 28:16-17 (KJV): “16ਤਦ ਯਾਕੂਬ ਆਪਣੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚੋਂ ਜਾਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਯਹੋਵਾਹ ਇਸ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਸੀ। 17ਅਤੇ ਉਹ ਭੈਭੀਤ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਥਾਂ ਕਿੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਹੈ! ਇਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਫਾਟਕ ਹੈ।”
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਵੇਲੇ, ਮਿਲਰਾਈਟ ਕੁਆਰੀਆਂ ਜਾਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਘਰ ਬਣ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵਾਅਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਧੁਨਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਉਤਪੱਤੀ 28:18-19 (KJV): “18 ਅਤੇ ਯਾਕੂਬ ਸਵੇਰੇ ਤੜਕੇ ਉੱਠਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਪੱਥਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰਹਾਣੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਲੈ ਕੇ ਥੰਮ੍ਹ ਵਾਂਗ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਤੇਲ ਡੋਲ੍ਹਿਆ। 19 ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਬੇਥੇਲ ਰੱਖਿਆ; ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨਾਮ ਲੂਜ਼ ਸੀ।”
“ਲੂਜ਼” ਬਦਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 1798 ਵਿੱਚ ਮਿਲਰਾਈਟ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ “ਲੂਜ਼” ਤੋਂ “ਬੇਥੇਲ” ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਤਪੱਤੀ 28:20-22 (KJV): "20ਅਤੇ ਯਾਕੂਬ ਨੇ ਇੱਕ ਮੰਨਤ ਮੰਨੀ, ਇਹ ਆਖਦਿਆਂ, ਜੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਰੋਟੀ ਅਤੇ ਪਹਿਨਣ ਲਈ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇਵੇ, 21ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂ; ਤਦ ਯਹੋਵਾਹ ਮੇਰਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੋਵੇਗਾ: 22ਅਤੇ ਇਹ ਪੱਥਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਥੰਮ੍ਹ ਵਜੋਂ ਖੜਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਘਰ ਹੋਵੇਗਾ: ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਉਸ ਸਭ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਦਿਆਂਗਾ।"
ਯਾਕੂਬ ਦੀ ਮਨਤ ਅਹਿਦ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਹ ਵਿੱਚ—ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਪਗਡੰਡੀਆਂ ਵਿੱਚ—ਕਾਇਮ ਰੱਖੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਰੋਟੀ ਦੇਵੇ। ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੋਟੀ ਖਾਣੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਮੂਰਖਤਾ ਵੱਲ ਮੁੜਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਜੇ ਅਸੀਂ ਉਹ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦੇ ਰਹੀਏ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸਾਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾਕਾਰ ਸੰਬੰਧ ਕਾਇਮ ਰੱਖੇਗਾ। ਯਾਕੂਬ ਦੀ ਮਨਤ ਵਿੱਚ ਰੋਟੀ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ 1843 ਦੀ ਚਾਰਟ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਯੁੱਗਾਂ ਦੀ ਚੱਟਾਨ—ਪੁਰਾਤਨ ਮਾਰਗਾਂ ਅਤੇ ਰੋਟੀ—ਆਖਦੀ ਹੈ।
ਫੰਡਾਮੈਂਟਲਜ਼ ਆਫ ਕਰਿਸਚਨ ਐਜੂਕੇਸ਼ਨ, ਸਫ਼ਾ 270: “ਉਹ ਸੀੜ੍ਹੀ ਜੋ ਯਾਕੂਬ ਨੇ ਰਾਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਧਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਪਰਲਾ ਪੈੜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਸੀ; ਆਪ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਉੱਪਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹਰ ਪੈੜੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਇਸ ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਸੀੜ੍ਹੀ ਉੱਤੇ ਦੂਤ ਚੜ੍ਹ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਤਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਸਵਰਗੀ ਥਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨਿਰੰਤਰ ਸੰਪਰਕ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦਿਆਂ ਸਵਰਗੀ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਸੇਵਕਾਈ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੀੜ੍ਹੀ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਸਨੀਕਾਂ ਨਾਲ ਸਿੱਧੇ ਅਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੰਚਾਰ-ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੀੜ੍ਹੀ ਯਾਕੂਬ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਛੁਡਾਉਣਹਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਸਬੂਤ ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਿਸ਼ਨਰੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਵਰਗੀ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਕਰਤੱਬ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਵੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਫੈਲਾਵੇ।”
ਜਦੋਂ ਉਹ ਠਹਿਰਾਉ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੀੜ੍ਹੀ ਉੱਤੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਭੇਜ ਕੇ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸੀੜ੍ਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹੋ—ਸੰਚਾਰ ਦਾ ਉਹ ਮਾਧਿਅਮ। ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਮਾਧਿਅਮ ਹੋਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਰਿਵਿਊ ਐਂਡ ਹੇਰਲਡ, 11 ਨਵੰਬਰ, 1890: “ਸੀੜ੍ਹੀ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ; ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਚਾਰ ਦਾ ਮਾਧਿਅਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਤ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਮਨੁੱਖ ਜਾਤੀ ਨਾਲ ਨਿਰੰਤਰ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਨਥਾਨਾਏਲ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਦੇ ਬਚਨ ਸੀੜ੍ਹੀ ਦੀ ਉਸ ਉਪਮਾ ਨਾਲ ਸੁਰ ਮਿਲਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ, ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਇਥੋਂ ਬਾਅਦ ਤੁਸੀਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਅਤੇ ਉਤਰਦੇ ਵੇਖੋਗੇ।’ ਇੱਥੇ ਉਧਾਰਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਰਹੱਸਮਈ ਸੀੜ੍ਹੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਚਾਰ ਨੂੰ ਸੰਭਵ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।”
ਯਾਕੂਬ ਦੇਰੀ ਦੇ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਉਹ ਠਹਿਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੀੜ੍ਹੀ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਕਿ ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਦੀ ਸਮਝ ਖੋਲ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੂਜ਼ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਥੇਲ—ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਘਰ—ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮਸੀਹ, ਜੋ ਸੀੜ੍ਹੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਅਤੇ ਉਤਰਦੇ ਦੂਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੰਚਾਰ ਦਾ ਮਾਧਿਅਮ ਹੈ, ਜ਼ਖਰਿਆਹ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਇਸ ਬਾਰੇ Review and Herald, July 20, 1897 ਵਿੱਚ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਰਤਦੀ ਹੈ।
“ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੇ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਜਣਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਵਾਲੇ ਕਰੂਬ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਨੂੰ ਘੇਰਨ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਾਂ ਦੁਆਰਾ,”—“ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵ” ਕੀ ਹਨ? ਦੂਤ। “ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਨੂੰ ਘੇਰਨ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਨਿਰੰਤਰ ਸੰਚਾਰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।” ਇਹੀ ਉਹ ਸੀੜ੍ਹੀ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਇਹ ਕਿ ਇੱਥੇ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਸੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਵਰਤਣ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਹੀ।”
“ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਤੇਲ ਉਸ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਦੀਵਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਰੰਤਰ ਭਰਪੂਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਝਿਲਮਿਲਾ ਕੇ ਬੁੱਝ ਨਾ ਜਾਣ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਉਡੇਲਿਆ ਨਾ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਬੁਰਾਈ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਅਧਿਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ।”
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਸੁਨਹਿਰੀ ਤੇਲ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਡੇਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੱਦਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, “ਵੇਖੋ, ਦੂਲਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੋ,” ਤਦੋਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਕੁਆਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪਾਉਣਗੇ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਤੇਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਮੂਸਾ ਵਾਂਗ ਬੇਨਤੀ ਕਰੀਏ, “ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਖਾ,” ਤਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਪਿਆਰ ਸਾਡੇ ਹਿਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਡੇਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਸੁਨਹਿਰੀ ਨਲੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਸੁਨਹਿਰੀ ਤੇਲ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। “ਨਾ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਨਾ ਸਮਰੱਥਾ ਨਾਲ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਆਤਮਾ ਨਾਲ, ਸੈਨਾਵਾਂ ਦਾ ਯਹੋਵਾਹ ਆਖਦਾ ਹੈ।” ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਚਮਕੀਲੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬੱਚੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।” Review and Herald, July 20, 1897.
ਯਾਕੂਬ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਦੇਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਸੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਚਾਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਜ਼ਕਰਿਆਹ ਸਾਨੂੰ ਦੋ ਸੁਨਹਿਰੀ ਨਲੀਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਦੋ ਮੁੱਖ ਡੰਡੇ ਜਾਂ ਪਾਸੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜ਼ਕਰਿਆਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਸੁਨਹਿਰੀ ਨਲੀਆਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨੇ ਹਨ ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੀ ਸੀੜ੍ਹੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਹੈ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਇਹ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਸੀੜ੍ਹੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਸੰਚਾਰ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਹਿੱਸਾ।
ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਇਸ ਨੂੰ ਦਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਨਾਲ ਜੋੜਦੀ ਹੈ।
ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੱਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਯਾਕੂਬ ਦਾ ਠਹਿਰਾਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮੱਤੀ 25 ਅਤੇ ਹਬੱਕੂਕ 2 ਦੇ ਠਹਿਰਾਉਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹੀ ਹੈ: "ਭਾਵੇਂ ਦਰਸ਼ਨ ਠਹਿਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ।"
ਯਾਕੂਬ ਅਤੇ ਜ਼ਖਰਿਆਹ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਠਹਿਰਾਅ ਦੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਹੈ।
ਠਹਿਰੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਅਨੁਯਾਇਆਂ ਦੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਬਾਰੇ ਸਮਝ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੂਰਖ ਕੁਆਰੀ ਹੋ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਇਤਿਹਾਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੋ, ਜਦੋਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਮੂਰਖ ਕੁਆਰੀ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਸਭ ਤੋਂ ਦੁਖਦਾਈ ਸ਼ਬਦ ਜੋ ਕਦੇ ਸੁਣੇ ਗਏ ਸਨ, ‘ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।’”
ਤੁਸੀਂ ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਦੇਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਡੇਲਣ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਵੇਲੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਬਚਨ ਲਈ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਤੇਲ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮੂਰਖ ਕੁਆਰੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਠਹਿਰਾਉ ਦਾ ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਦਾ ਮੁਕਟਧਾਰੀ ਚਮਤਕਾਰ
ਇੱਕ ਠਹਿਰਾਉ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਿਖਰਮਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ—ਲਾਜ਼ਰ ਨੂੰ ਜੀ ਉਠਾਇਆ।
ਯਿਸੂ ਨੇ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, “ਲਾਜ਼ਰ ਬੀਮਾਰ ਹੈ। ਆਓ, ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰੋ।” ਪਰ ਯਿਸੂ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਚੇਲੇ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਠੋਕਰ ਖਾ ਗਏ। ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਾਂ ਮਸੀਹਾ ਵਜੋਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਮਾਣ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਉਹ ਠਹਿਰਿਆ ਰਿਹਾ।
ਦ ਡਿਜ਼ਾਇਰ ਆਫ ਏਜਿਜ਼, ਪੰਨਾ 529: “ਲਾਜ਼ਰੁਸ ਕੋਲ ਆਉਣ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਕਰਨ ਦੁਆਰਾ, ਮਸੀਹ ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦਇਆ ਦਾ ਇੱਕ ਉਦੇਸ਼ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਠਹਿਰਿਆ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਲਾਜ਼ਰੁਸ ਨੂੰ ਮੁਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਠੀਲੇ, ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਹੋਰ ਇੱਕ ਸਬੂਤ ਦੇ ਸਕੇ ਕਿ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ‘ਪੁਨਰੁਥਾਨ ਅਤੇ ਜੀਵਨ’ ਸੀ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ—ਇਜ਼ਰਾਏਲ ਦੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਗਰੀਬ, ਭਟਕਦੀ ਹੋਈਆਂ ਭੇੜਾਂ ਨੂੰ—ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੀ ਆਸ ਛੱਡ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਨੁਤਾਪ-ਰਹਿਤਤਾ ਕਾਰਨ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਹੋਰ ਇੱਕ ਸਬੂਤ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਕਿ ਉਹੀ ਪੁਨਰਸਥਾਪਕ ਹੈ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਜੋ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਸਬੂਤ ਹੋਣਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਯਾਜਕ ਗਲਤ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਲਾ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਬੈਥਨੀ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਦੇਰੀ ਦਾ ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਸੀ।”
ਉਹ ਇਸ ਲਈ ਠਹਿਰਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮਾਣ ਦੇ ਸਕੇ ਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਮੁਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੈ।
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਚਰਜ—ਲਾਜ਼ਰਸ ਨੂੰ ਜੀ ਉਠਾਉਣਾ—ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਜ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦਿਵਯਤਾ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਉੱਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮੋਹਰ ਸੀ।
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਬੁੱਧਵਾਨ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਹੈ। ਮਿਲਰਾਈਟ ਮੋਹਰਬੰਦ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ 144,000 ਦੀ ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਦਾ ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਲਾਜ਼ਰ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਸੀਹ ਕਿਸੇ ਅਜੇਹੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਪਰਾਧਾਂ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਲਾਜ਼ਰ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ, ਮਸੀਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਵਜੋਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਸਭ ਸੌ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਲਾਜ਼ਰੁਸ ਨੂੰ ਜੀ ਉਠਾਏਗਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਮੋਹਰ ਲਗਾਏਗਾ। ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਮਸਤਕ-ਭੂਸ਼ਣ ਚਮਤਕਾਰ ਹੈ।
ਸਾਡੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਹ 144,000 ਉੱਤੇ ਮੋਹਰ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜ਼ਖਰਿਆਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਝੰਡਾ ਮੁਕਟ ਵਿੱਚ ਜੜੇ ਰਤਨਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਮੋਰਧਨਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਰਮ ਹੈ।
ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਉਡੇਲਿਆਂ ਜਾਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਨਾਲ, ਦੇਰ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੀੜ੍ਹੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਦੂਤ ਚੜ੍ਹਦੇ ਅਤੇ ਉਤਰਦੇ ਹਨ, ਓਹੀ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮੋਹਰ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸੰਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਜੈਮਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਅਤੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਵਿਜੈਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਵੱਲ ਨਜ਼ਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਧਿਆਨ ਕਰੋ ਕਿ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਨੇ *Spirit of Prophecy*, ਖੰਡ 4, ਸਫ਼ਾ 250 ਵਿੱਚ ਵਿਜੈਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੀ ਕਿਸ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
“ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਇੰਨੀ ਦਲੀਲ ਰਾਹੀਂ ਨਹੀਂ ਫੈਲੀ, ਭਾਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਪ੍ਰਮਾਣ ਸਪੱਸ਼ਟ ਅਤੇ ਨਿਰਣਾਇਕ ਸੀ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਰਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਸੀ ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਝੰਝੋੜ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰਸ਼ਨ। ਮਸੀਹ ਦੇ ਯਰੂਸ਼ਲੇਮ ਵਿੱਚ ਜੇਤੂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੇ ਮੌਕੇ ‘ਤੇ, ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਹਰ ਭਾਗ ਤੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਜੈਤੂਨ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਉਮੜ ਪਏ; ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਉਸ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ ਜੋ ਯਿਸੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਘੜੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਪੁਕਾਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਉੱਚਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ, ‘ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ!’ [ਮੱਤੀ 21:9.] ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਵੀ, ਜੋ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਮੜ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਸਨ—ਕੁਝ ਜਿਗਿਆਸਾ ਵਸ਼, ਕੁਝ ਕੇਵਲ ਠੱਠਾ ਉਡਾਉਣ ਲਈ—ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਸਨ, ‘ਵੇਖੋ, ਦੁਲ੍ਹਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ!’”
ਵਿਜਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।
ਆਓ ਅਸੀਂ ਪੜ੍ਹੀਏ ਕਿ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਨੇ The Youth Instructor, February 21, 1901 ਵਿੱਚ ਜੈਕਾਰ-ਭਰੀ ਪ੍ਰਵੇਸ਼-ਯਾਤਰਾ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਨੋਹਰ ਮੌਸਮ ਸੀ। ਜ਼ੈਤੂਨ ਦਾ ਪਹਾੜ ਹਰਿਆਲੀ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਗ਼-ਬਗੀਚੇ ਵਿਭਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਗੰਭੀਰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਿਉਹਾਰ ਲਈ ਆਏ ਸਨ।”—ਕਿਉਂ? ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲਾਜ਼ਰਸ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।
“ਮੁਕਤਿਦਾਤਾ ਦਾ ਸ਼ਿਰੋਮਣੀ ਚਮਤਕਾਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਲਾਜ਼ਰ ਨੂੰ ਮੁਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੀਉਂਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਅਦਭੁੱਤ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ-ਭਰੀ ਭੀੜ ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਖਿੱਚੀ ਆਈ ਜਿੱਥੇ ਯਿਸੂ ਠਹਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਜੈ-ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਬੈਥਨੀਆ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਹ ਠਹਿਰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਅੱਧਾ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਯਿਸੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੇਥਫਾਗੇ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: “ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਜਾਓ, ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਗਧੀ ਬੱਝੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਪਾਓਗੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹੋ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਓ। ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਆਖੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹਿਓ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ; ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦੇਵੇਗਾ।”
ਆਪਣੀ ਸੇਵਕਾਈ ਦੌਰਾਨ ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸੀ ਕਿ ਮਸੀਹ ਨੇ ਸਵਾਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਸਹਿਮਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦਾਊਦ ਦੇ ਸਿੰਹਾਸਨ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਨੰਦ ਨਾਲ ਉਸ ਆਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੱਚੇ ਗਧੇ ਨੂੰ ਲੱਭਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਕੋਲ ਲੈ ਆਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ।
ਜਦੋਂ ਯਿਸੂ ਉਸ ਪਸ਼ੂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਤਾਂ ਹਵਾ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੇ ਨਾਅਰਿਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉੱਠੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਸੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਕੋਈ ਬਾਹਰੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਾਰਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ-ਵੇਸ਼ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸੈਨਿਕ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ ਉਹ ਇੱਕ ਐਸੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ ਜੋ ਉਤਸੁਕ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਉਤੇਜਿਤ ਸੀ।
ਉਸ ਨੇ ਹੁਣ ਹੀ ਮੁਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀ ਉਠਾਇਆ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇਸਰਾਏਲ ਦਾ ਉੱਧਾਰਕ ਬਣਨ ਲਈ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਲੋਕ ਕੌਣ ਸਨ?
ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਭੁਲਾਵਾ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਘੜੀ ਆ ਪਹੁੰਚੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਕਲਪਨਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰੋਮੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਹੋਈ ਹੋਈ ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਤੋਂ ਖਦੇੜੀ ਗਈ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਯਹੂਦੀ ਕੌਮ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਜ਼ਾਲਿਮ ਦੇ ਜੂਏ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਈ ਹੋਈ। ਹੋਠਾਂ ਤੋਂ ਹੋਠਾਂ ਤੱਕ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, “ਕੀ ਉਹ ਇਸੇ ਸਮੇਂ ਇਸਰਾਏਲ ਨੂੰ ਫਿਰ ਰਾਜ ਵਾਪਸ ਦੇਵੇਗਾ?” ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤੇ ਨਬੀ ਦੇ ਇਸ ਬਚਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ: “ਹੇ ਸਿਓਨ ਦੀ ਧੀਏ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਨੰਦ ਕਰ; ਹੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀ ਧੀਏ, ਜੈਕਾਰਾ ਮਾਰ: ਵੇਖ, ਤੇਰਾ ਰਾਜਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ: ਉਹ ਧਰਮੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵਾਲਾ; ਨਿਮਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਧੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ।” ਹਰ ਕੋਈ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਉਸ ਪੁਰਾਤਨ ਬਚਨ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜੈਕਾਰਾ ਗੂੰਜ ਉਠਦਾ ਹੈ, “ਦਾਊਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ਾਨਾ:” — ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਈ — “ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਸਰਬੋੱਚ ਵਿੱਚ ਹੋਸ਼ਾਨਾ।”
ਉਸ ਜਲੂਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਾਤਮ ਜਾਂ ਵਿਲਾਪ ਸੁਣਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਹੜੇ ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਨ੍ਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਚੰਗੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਾਹ ਕੌਣ ਦਿਖਾਂਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਲਾਓਦੀਕਿਆਈ ਸਨ।
ਉਹ ਯਿਸੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜਿਵਾਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਸਵਾਰ ਸੀ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬਹਿਰੇ ਅਤੇ ਗੂੰਗੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਚੰਗੇ ਹੋ ਕੇ, ਅਨੰਦਮਈ ਹੋਸੰਨਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਪ੍ਰਬਲ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਕ ਹੋਏ। ਲੰਗੜੇ, ਜੋ ਹੁਣ ਤੁਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਖਜੂਰ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੋੜਦੇ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਵਿਛਾਉਂਦੇ ਗਏ।
ਕੁਸ਼ਠ-ਰੋਗੀ, ਜੋ ਕਦੇ ਸਮਾਜ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਮੁਕਤਿਦਾਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਮੁਕਤਿਦਾਤਾ ਦੇ ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਛਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪੁਕਾਰਿਆ, ‘ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਭਲਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਦਇਆ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।’
ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਉਹ ਦੈਤ-ਗ੍ਰਸਤ ਮਨੁੱਖ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਸਹੀ ਹੋਸ਼-ਹਵਾਸ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਗਵਾਹੀ ਜੋੜਦਾ ਹੋਇਆ: 'ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਆਨੰਦਿਤ ਹਾਂ।'
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮੁਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਵਿਧਵਾ ਅਤੇ ਅਨਾਥ ਉਸ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਿੱਕੇ ਬੱਚੇ, ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਕੀਤੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਬਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਧਾਰਕਰਤਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਖਜੂਰ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵਿਛਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਇਸ ਲਈ, ਯਿਸੂ ਗਰੀਬਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਠਹਿਰੇ ਰਹਿਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਿਉਂ? ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਡੇਲਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੱਧਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੱਕ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਯਿਸੂ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ? ਹਾਂ।
ਇਹ ਵਿਜਯੀ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਉਠਾਉਣਗੇ।
ਇਹ ਲੋਕ ਕੌਣ ਹਨ? ਇਹ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਰੂਪਾਂਤਰਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ।
ਮਸੀਹ ਦੀ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼—ਸਾਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹੇਪਣ ਤੋਂ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਮਰੇ ਹੋਇਆਂ ਤੋਂ ਜੀਊਂਦੇ, ਕੋੜ੍ਹੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ—ਵਿਜੈਮਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੇ ਪੁਕਾਰ ਦੀ ਪੂਰਵਛਾਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਕੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ?
ਮਸੀਹ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ? ਇੱਕ ਗਧੇ ਉੱਤੇ। ਇਹ ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਹੈ ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੀ ਧਰਮੀਤਾ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਢੋ ਕੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
1840 ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ-ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ। ਪਹਿਲਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੂਜੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਪਹਿਲਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੂਜੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪਹਿਲੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋਈ ਜਦੋਂ ਇਸਲਾਮ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਪੂਰੀ ਹੋਈ। ਇਸ ਪੁਸ਼ਟੀ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਬਲ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਾਂ ਨੇ ਇਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਪਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਦਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਸੀ।
ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਸਾਡੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪੂਰਵਛਾਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਸੀਹ ਦੀ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼, ੧,੪੪,੦੦੦ ਦੀ ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਉਡੇਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਲਾਓਦੀਕਿਆਂ ਅਤੇ ਕੋੜ੍ਹੀਆਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਗਧੇ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼।
ਮਹਾਨ ਵਿਵਾਦ, ਸਫ਼ਾ 427: “1844 ਦੇ ਗਰਮੀ ਅਤੇ ਪਤਝੜ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਗਈ, ‘ਵੇਖੋ, ਦੁਲ੍ਹਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।’ ਤਦ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਮੂਰਖ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਦੋ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈਆਂ—ਇੱਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਉਹ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਵੱਲ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਲੱਗਨ ਨਾਲ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਦੂਜੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਉਹ ਜੋ ਡਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਅਤੇ ਆਵੇਗ ਨਾਲ ਕਿਰਿਆ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਕੇਵਲ ਇਕ ਸਿਧਾਂਤ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਦੁਲ੍ਹਾ ਆਇਆ, ‘ਜੋ ਤਿਆਰ ਸਨ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ।’ ਇੱਥੇ ਜਿਸ ਦੁਲ੍ਹੇ ਦੇ ਆਉਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਘਟਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਿਆਹ ਮਸੀਹ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। . . .”
ਵਿਜੈਮਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਰਾਜੇ ਦਾ ਆਉਣਾ ਹੈ। 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ, ਉਹ ਰਾਜਪਾਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਵਿਜੈਮਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਹੈ।
ਇਹ ਇਸੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅਵਧੀ ਵਿੱਚ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਦੋ ਵਰਗ ਆਪਣੀ ਨਿਯਤੀ ਵਿੱਚ ਮੋਹਰਬੰਦ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
1844 ਦੀਆਂ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਘੋਸ਼ਣਾ, “ਵੇਖੋ, ਦੂਲਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ,” ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਆਗਮਨ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਆ। ਨਿਯੁਕਤ ਸਮੇਂ ਦੂਲਾ ਆਇਆ, ਪਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਦਿਨਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਕੋਲ, ਵਿਆਹ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ। “ਜੋ ਤਿਆਰ ਸਨ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ; ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ”—ਕੀ?—“ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ।” ਉਹ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਦੇਹਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਸਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਨ। ਮਸੀਹ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈਆਂ ਨੂੰ “ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਮੁੜੇਗਾ।” ਲੂਕਾ 12:36। ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਣਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਦਿ ਗ੍ਰੇਟ ਕਾਂਟਰੋਵਰਸੀ, 427.
ਠਹਿਰਾਉ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬਾਰੇ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਹਵਾਲੇ
ਕੁਝ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰੀਆਂ ਆਯਤਾਂ ਇਸ ਠਹਿਰਾਉ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਾਂਗੇ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਦੇ ਇੱਕ ਬਿਆਨ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ।
ਮੱਤੀ 25:5: "ਜਦੋਂ ਦੂਲ੍ਹੇ ਨੇ ਦੇਰ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਉਂਘਣ ਲੱਗੀਆਂ ਅਤੇ ਸੌ ਗਈਆਂ।"
ਇੱਥੇ ਹੀ, 22 ਮਾਰਚ, 1844, ਵਿਲੰਬ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦਿਆਂ।
22 ਮਾਰਚ, 1844, ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਕੋਈ ਤਾਰੀਖ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਤਾਰੀਖ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਿਲਰਵਾਦੀਆਂ ਨੇ ਗਲਤ ਸਮਝਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੀ ਦੇਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਲਤ ਸਮਝ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ: ‘ਭਾਵੇਂ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਰੀ ਕਰੇ, ਤਦ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੇਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ; ਉਹ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ।’
ਦਾਨੀਏਲ 12:12-13: "ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਪੈਂਤੀ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਤੂੰ ਅੰਤ ਤੱਕ ਆਪਣੀ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਰਹਿ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰੇਂਗਾ ਅਤੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇਂਗਾ।"
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, "ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ 1335 ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਤੂੰ ਅੰਤ ਤੱਕ ਆਪਣੀ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲਦਾ ਰਹੁ: ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵਿਸਰਾਮ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇਗਾ।"
1335 ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਆਸ਼ੀਸ਼ ਕੇਵਲ ਸਮੇਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਚਾਰਟ ਉੱਤੇ 1335 ਦਾ ਅੰਤ 1843 ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਸ਼ੀਸ਼ ਕੇਵਲ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਹ ਆਸ਼ੀਸ਼ ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹੋ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਡੀਕ ਕਰਨੀ ਹੈ। “ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ।”
ਯਸਾਯਾਹ 30:18: "ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਯਹੋਵਾਹ ਠਹਿਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾਲੂ ਹੋਵੇ; ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਯਹੋਵਾਹ ਨਿਆਂ ਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈ; ਧੰਨ ਹਨ ਉਹ ਸਭ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ।"
ਉਡੀਕ ਤਿਆਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਤੱਕ ਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਧੰਨ ਹੋਵੋਗੇ।
ਹਬੱਕੂਕ 2:3: “ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਹਾਲੇ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬੋਲੇਗਾ ਅਤੇ ਝੂਠਾ ਨਾ ਠਹਿਰੇਗਾ; ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਦੇਰੀ ਕਰੇ, ਤਦ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਆਵੇਗਾ, ਇਹ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੇਗਾ।”
ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੀ ਭੁੱਲ-ਸਮਝ ਹੀ ਠਹਿਰਾਓ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੀ। ਦਰਸ਼ਨ ਇੱਕ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੈ—22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844। ਇਹ ਝੂਠਾ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲੇਗਾ, ਪਰ ਭੁੱਲ-ਸਮਝ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਦੇਰੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗੇਗਾ।
ਕੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੀ ਇਸ ਗਲਤਫਹਮੀ ਨੂੰ ਰਚਿਆ ਸੀ? ਹਾਂ। ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਇਹੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ 1843 ਚਾਰਟ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਗਲਤਫਹਮੀ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ। ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਨਿਰਣਾਇਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ 1843 ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ 1843 ਵਿੱਚ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ “if” ਹਟਾਉਣ ਅਤੇ 1843 ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਜੋਂ ਦਰਜ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਹਬੱਕੂਕ 2 ਦੀ ਇੱਕ ਪੂਰਤੀ। 1843 ਨੂੰ ਦ੍ਰਿੜ਼ਤਾਪੂਰਵਕ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇਸ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਨੇ ਦੇਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ।
ਪਾਂਡੁਲਿਪੀ ਜਾਰੀਕਰਨ, ਖੰਡ 21, ਸਫ਼ਾ 437: “ਧੰਨ ਹਨ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਜੋ 1843 ਅਤੇ 1844 ਵਿੱਚ ਵੇਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਤੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੇਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪੂਰੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ; ਸਮਾਪਤੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਜੋ ਫੈਲ ਕੇ ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਪੁਕਾਰ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਤਦ ਦਾਨੀਏਲ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਆਪਣੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਲਈ।”
ਦਾਨੀਏਲ 12:12-13 ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿਓ: "ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਉਡੀਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਪੈਂਤੀ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।"—"ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ 1335 ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ 1843 ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ," ਇਹੀ 12ਵੀਂ ਆਯਤ ਹੈ।
ਆਯਤ 13: "ਪਰ ਤੂੰ ਅੰਤ ਤੱਕ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਲੈ ਚੱਲ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵਿਸਰਾਮ ਕਰੇਂਗਾ, ਅਤੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇਂਗਾ।" ਦਾਨੀਏਲ 12:12-13 (KJV)।
ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਆਇਤਾਂ 12 ਅਤੇ 13 ਨੂੰ ਇਕੱਠਿਆਂ ਜੋੜਦਿਆਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ 1335 ਦੀ ਆਸ਼ੀਸ਼ 1843 ਅਤੇ 1844 ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਸਮੇਂ-ਬਿੰਦੂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਹੈ ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਮਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੀੜ੍ਹੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਅਤੇ ਉਤਰਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਵਾਅਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਅਦੇ ਦੀਆਂ ਦੋ ਤਖ਼ਤੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।