Księga Daniela - Numer trzynaście

Drugi rozdział Księgi Daniela symbolizuje drugiego anioła z czternastego rozdziału Apokalipsy. Tym samym symbolizuje drugą z trzech prób, ukazanych jako próba żywieniowa, po której następuje próba wzrokowa, a na końcu próba lakmusowa. Wszystkie te trzy próby, będące również proroczymi punktami orientacyjnymi, są obecne w poselstwie pierwszego anioła z czternastego rozdziału Apokalipsy. Podobnie jak w przypadku pierwszego anioła z czternastego rozdziału Apokalipsy, także pierwszy rozdział Księgi Daniela zawiera każdą z tych trzech prób.

Druga próba, czyli poselstwo drugiego anioła, rozpoczyna się na końcu pierwszej próby. Rozdział drugi następuje po rozdziale pierwszym. Zakończenie drugiej próby bezpośrednio zapoczątkowuje trzecią próbę. Okres czasu reprezentowany przez drugą próbę był symbolizowany przez siedemdziesiąt lat niewoli Daniela, które rozpoczęły się wraz z pokonaniem Jehoiakima i zakończyły się na mocy dekretu Cyrusa. Gdy zbliżał się koniec tych siedemdziesięciu lat, Daniel rozpoznał na podstawie Bożego proroczego Słowa, że koniec był bliski.

Daniel reprezentuje lud Boży w dniach ostatecznych, który rozpoznaje symboliczne znaczenie siedemdziesięciu lat niewoli, a to rozpoznanie ma miejsce krótko przed zakończeniem tych symbolicznych siedemdziesięciu lat. Lud Boży prawidłowo zrozumiał siedemdziesięcioletnią niewolę, lecz to, co Daniel reprezentuje, to zrozumienie, że owe siedemdziesiąt lat oznacza proroczy okres od 11 września 2001 roku aż do prawa niedzielnego. Dla Daniela lata te zakończyły się z wydaniem dekretu Cyrusa, który w dniach ostatecznych przedstawia prawo niedzielne w Stanach Zjednoczonych.

Na krótko przed wprowadzeniem ustawy niedzielnej lud Boży zostaje przebudzony, uzyskując prorocze zrozumienie zobrazowane przez symboliczne siedemdziesiąt lat. Te symboliczne lata rozpoczęły się wraz z Jojakimem, który symbolizuje 11 września 2001 roku, kiedy to wraz z nadejściem islamu trzeciego Biada zstąpił potężny anioł z osiemnastego rozdziału Księgi Objawienia i ogłosił upadek Babilonu. Upadek Babilonu symbolizuje poselstwo drugiego anioła, a 11 września 2001 roku rozpoczął się drugi okres próby dla tych, którzy spożyli ukrytą księgę znajdującą się w ręku anioła. Okres ten, zobrazowany przez symboliczne siedemdziesiąt lat, trwa aż do wprowadzenia ustawy niedzielnej.

Gdy zbliża się koniec, lud Boży, ukazany typologicznie w osobie Daniela w pierwszym roku panowania Dariusza, zostaje przebudzony i uświadamia sobie próbę związaną z obrazem bestii. Wcześniej rozumiał już niektóre prawdy związane z próbą obrazu bestii, lecz ta ich część, którą zaczyna rozumieć tuż przed końcem proroczego okresu drugiego anioła, pozostawała ukryta w ciemności. Gdy Daniel studiował prorocze Słowo Boże, a następnie uświadomił sobie znaczenie siedemdziesięciu lat, pobudziło go to do modlitwy, podobnie jak wcześniej został pobudzony do modlitwy, gdy zdał sobie sprawę ze śmiertelnego zagrożenia ze strony Nabuchodonozora w związku z jego snem o posągu. W dziewiątym rozdziale Księgi Daniela, podobnie jak w rozdziale drugim, Daniel podczas modlitwy otrzymał prorocze światło.

„Umiejętność i zrozumienie” udzielone Danielowi, gdy się modlił, współgrają z jego modlitwą w drugim rozdziale.

Linia za linią, dwie modlitwy Daniela są tą samą modlitwą. Obie są wypowiedziane w okresie historii, który symbolicznie przedstawia wizualny test drugiego anioła, mający miejsce między 11 września 2001 roku a wkrótce nadchodzącym prawem niedzielnym. W obliczu nadciągającej groźby śmierci ze strony Nabuchodonozora oraz posiadając proroczą wiedzę o siedemdziesięciu latach Jeremiasza i o przysiędze Mojżesza dotyczącej siedmiu czasów, Daniel odmawia modlitwę z rozdziału 26 Księgi Kapłańskiej, jednocześnie prosząc Boga, aby objawił mu ostateczną proroczą tajemnicę proroctw biblijnych. Tajemnicę, którą Jan określa jako Objawienie Jezusa Chrystusa.

W rozdziale dziewiątym Daniel znajduje się na przełomie dwóch królestw. Babilon właśnie został zdobyty przez Medów i Persów, gdyż jest to pierwszy rok Dariusza, tym samym sytuując lud Boży w czasach ostatecznych w momencie przejścia, który został zaznaczony w ruchu pierwszego anioła, jak również w ruchu trzeciego anioła.

Filadelfijski ruch millerystów przeszedł w 1856 roku do Laodycei, a laodycejski ruch Future for America przechodzi w ruch filadelfijski wraz z końcem trwającego trzy i pół dnia okresu leżenia martwym na ulicy, o którym mowa w jedenastym rozdziale Apokalipsy. Próba, której filadelfijski ruch millerystów nie sprostał w latach 1856–1863, dotyczyła doktryny „siedmiu czasów”.

Próba dla laodycejskiego ruchu Future for America dotyczy konieczności uznania swojego rozproszenia, a następnie wejścia w modlitwę i doświadczenie z dwudziestego szóstego rozdziału Księgi Kapłańskiej. Daniel znajdował się w czasie przejścia między imperium babilońskim a medo‑perskim, tuż przed końcem okresu siedemdziesięciu lat wyznaczonego dekretem Cyrusa. Owe siedemdziesiąt lat stanowi kontekst modlitwy Daniela i reprezentuje mojżeszowe „siedem razy”. Obie modlitwy Daniela odpowiadają czasowi przejścia, który jest wyznaczony przez „siedem razy” w ruchu pierwszego anioła, a także w ruchu trzeciego anioła.

„Tajemnica”, która zostaje objawiona Danielowi, to objawienie dotyczące posągu Nabuchodonozora. „Tajemnica” posągu Nabuchodonozora w dniach ostatecznych polega na tym, że przedstawia on osiem królestw, a nie cztery. W poprzednich artykułach należących do kategorii „Ósmy jest spośród siedmiu” prawda ta została już przedstawiona. W tajemnicy tej zawarte jest objawienie momentu przejścia, kiedy pojawia się ósmy, który jest spośród siedmiu. „Tajemnica” posągu Nabuchodonozora jest potwierdzeniem zmartwychwstania rogu prawdziwego protestantyzmu i rogu republikanizmu. Oba te zmartwychwstania wskazują, że każdy z tych rogów jest ósmym, lecz jest spośród siedmiu; przejście zaś od szóstego do ósmego w przypadku obu rogów dokonuje się w proroczym kontekście próby związanej z Mojżeszowymi „siedmioma czasami”. Przejście to, zobrazowane przez Daniela, następuje tuż przed dekretem Cyrusa, który symbolizuje dekret ustanawiający prawo niedzielne w Stanach Zjednoczonych. Następnie, wraz z wprowadzeniem prawa niedzielnego, wśród szybko następujących po sobie wydarzeń śmiertelna rana papiestwa zostaje uleczona, gdy papiestwo staje się ósmą głową, która jest spośród siedmiu, a przy tym także w jego przypadku dokonuje się prorocze przejście, zobrazowane przez posąg Nabuchodonozora z drugiego rozdziału Księgi Daniela.

Kiedy tajemnica zostaje już objawiona Danielowi, przywołuje się oba jego imiona, co wskazuje, że reprezentuje on lud przymierza, który w dniach ostatecznych właśnie przeszedł do filadelfijskiego ruchu stu czterdziestu czterech tysięcy. Przejawia on charakter sługi Bożego, prosząc, aby nikogo nie zamordowano z powodu niezdolności do zrozumienia „tajemnicy”. Jego charakter zostaje przeciwstawiony charakterowi Arioka, sługi Nabuchodonozora, który pragnie zyskać uznanie króla za odnalezienie Daniela. Następnie Daniel wskazuje na różnicę między prawdziwą manifestacją proroczą a tą, którą reprezentują mędrcy babilońscy, odpowiadając pytaniem na pytanie Nabuchodonozora, po czym, w przeciwieństwie do Arioka, nie wykorzystuje swojego zrozumienia „tajemnicy”, aby wywyższyć samego siebie, lecz wywyższa Boga niebios.

Daniel rozpoczyna przedstawianie „tajemnicy” od wskazania, że jest to „tajemnica” wyjaśniająca, co nastąpi w dniach ostatecznych. Tajemnica ukrytej historii siedmiu grzmotów wskazuje, co nastąpi w dniach ostatecznych. Posąg Nabuchodonozora jest elementem tajemnicy dni ostatecznych, która zostaje odpieczętowana tuż przed zakończeniem czasu łaski. Zostaje ona objawiona tuż przed zakończeniem czasu łaski, w okresie przejściowym, kiedy oba rogi bestii z ziemi stają się ósmym, który jest z siedmiu, co zostało zobrazowane przez Daniela w pierwszym roku panowania Dariusza.

Daniel potwierdza tę prawdę drugim świadectwem wskazującym, że sen Nabuchodonozora dotyczy dni ostatecznych, gdy mówi: „ten, który objawia tajemnice, oznajmia ci, co ma się wydarzyć”, „w przyszłości”. Następnie Daniel wskazuje, że tajemnica nie została przekazana ze względu na niego ani dlatego, że odznaczał się większą mądrością niż jakikolwiek inny człowiek, lecz że „tajemnica” została dana Nabuchodonozorowi „ze względu na tych, którzy oznajmią wykład”. Tę „tajemnicę” przekazano ze względu na tych, którzy w dniach ostatecznych mieli przedstawić duchowemu królowi Babilonu „wykład” tego snu. Tajemnica została dana specjalnie dla stu czterdziestu czterech tysięcy, gdyż „tajemnica” jest przeznaczona dla tych, którzy w dniach ostatecznych ogłaszają ostateczny upadek Babilonu. Następnie Daniel ujawnia sen o posągu, który był ukryty w ciemności i który doprowadził do próby decydującej o życiu lub śmierci.

Sen Nabuchodonozora ukazał królestwa zapowiedziane w proroctwie biblijnym od jego czasów aż po dni ostateczne, kiedy sto czterdzieści cztery tysiące są przedstawieni przez Daniela w jego wystąpieniu przed Nabuchodonozorem, a także przez kamień odcięty bez udziału rąk, który niszczy ziemskie królestwa przedstawione w posągu, po czym staje się górą, która wypełnia całą ziemię. Sen dotyczył dni ostatecznych, w proroczym punkcie przełomu, gdy stu czterdziestu czterem tysiącom zostaje objawiona ostatnia prorocza tajemnica.

Jako sztandar prawdziwego protestanckiego rogu niosą oni następnie poselstwo trzeciego anioła umierającemu światu. Poselstwo to potężnieje, stając się głośnym wołaniem, wraz z wprowadzeniem w Stanach Zjednoczonych prawa niedzielnego, gdy wymusza się przyjęcie znamienia bestii. Przed wydaniem tego dekretu ci, których w dniach ostatecznych symbolizuje Daniel, mają stanąć wobec próby związanej z obrazem bestii. Próba ta ma charakter wizualny i wymaga, aby ci, których symbolizuje Daniel, dostrzegli ruchy prowadzące do wydania dekretu ustanawiającego prawo niedzielne. Są poddawani próbie, aby się okazało, czy wybrali Bożą metodologię, która pozwala im dostrzec ukrytą w ciemności próbę związaną z obrazem. Ich próba wiąże się z osobistym ukorzeniem się i wyznaniem grzechów. Wymaga uznania, że Danielowi dano zrozumienie snów i widzeń, jeśli bowiem odmawiają słuchania głosu Daniela wołającego na pustyni, są podobni do tych, którzy za dni Chrystusa odrzucili poselstwo Jana Chrzciciela.

Siostra White informuje nas, że Księgi Daniela i Objawienia Jana wzajemnie się dopełniają, a użyte przez nią słowo „complement” oznacza doprowadzenie do doskonałości. Pod koniec lipca 2023 roku Lew z pokolenia Judy zaczął rozpieczętowywać Objawienie Jezusa Chrystusa, jak obiecał uczynić tuż przed zamknięciem czasu łaski. Czyniąc to, wskazał biblijne prawdy, które wcześniej były właściwie rozumiane, lecz które teraz miały być pojmowane w kontekście czasów ostatecznych.

Jedną z tych prawd są dwaj świadkowie z jedenastego rozdziału Apokalipsy. Inna to historia, która stanowi doskonałe wypełnienie „siedmiu gromów” z dziesiątego rozdziału Apokalipsy. On wydobył prawdy ze świętych linii reformy, odnoszące się do rozczarowania z 18 lipca 2020 r. Użył czterech kamieni milowych, które znajdują się w każdej ze świętych linii reformy i ilustrują historię umocnienia pierwszego poselstwa aż do sądu, w sposób, który dotąd nigdy nie był rozpoznany. Drugi rozdział Księgi Daniela doprowadza wiele z tych koncepcji do doskonałości, choć te głębokie prawdy są ukryte w ciemności przed tymi, którzy odmawiają karmienia się metodologią zwaną Alfą i Omegą.

Kończąc to studium drugiego rozdziału Księgi Daniela, podsumujemy i powiążemy niektóre z prawd i kamieni milowych, które w tym rozdziale zostają ukazane w pełni. W ten sposób wskazujemy, że tajemnica objawiona Danielowi w nocnym widzeniu przedstawia właśnie te prawdy.

W następnym artykule przedstawimy podsumowanie i wnioski.