Księga Daniela - numer sto czterdzieści jeden

Obecnie bardzo wnikliwie przyglądamy się proroczym cechom historii, w której papiestwo powraca na tron świata jako ósma głowa, to jest spośród siedmiu głów. Czynimy to, aby starannie określić prorocze cechy historii, gdy ósmy prezydent, to jest spośród siedmiu prezydentów, doprowadza do ukształtowania obrazu bestii papieskiej. Rozpoczęliśmy nasze rozważania nad tymi prawdami od Góry Karmel i urodzin Heroda. Oba święte obrazy przedstawiają rychło nadchodzące prawo niedzielne w Stanach Zjednoczonych, które jest również przedstawione w wersecie czterdziestym pierwszym jedenastego rozdziału Księgi Daniela.

Fałszywy król północy w owym wersecie wkracza do chwalebnej ziemi. Chwalebną ziemią w historii starożytnego Izraela była ziemia Judy, którą przedstawiano jako ziemię opływającą w mleko i miód; m.in. z tego powodu była chwalebna. Była chwalebna, ponieważ Chrystus wybrał jej stolicę, Jerozolimę, na miejsce swojej świątyni oraz miasto, w którym postanowił umieścić swoje Imię.

Dosłowna ziemia Judy była chwalebną ziemią dla dosłownego starożytnego Izraela, a Stany Zjednoczone są duchową ziemią Judy, chwalebną ziemią dla duchowego współczesnego Izraela.

Po tym, jak fałszywy król północy zwyciężył króla południa (były Związek Radziecki), w wersecie czterdziestym, w 1989 roku, następnie podbija chwalebną ziemię (Stany Zjednoczone). W wersecie czterdziestym pierwszym słowo „kraje” jest słowem dodanym i nie jest w pełni dokładne, gdyż przy prawie niedzielnym „wielu”, którzy zostają obaleni, to klasa ludzi, która znała różnicę między szabatem siódmego dnia a dniem słońca, zanim nadeszło prawo niedzielne.

Klasa „wielu”, którzy zostaną obaleni w czasie rychło nadchodzącego prawa niedzielnego, to ci, którzy będą pociągnięci do odpowiedzialności wobec światła Sabatu, które jest światłem danym na ten czas, będącym punktem zwrotnym i kryzysem w historii zarówno kościoła, jak i narodów. Tą klasą jest kościół laodycejskiego adwentyzmu, który doszedł do kresu swego błąkania się po pustyni buntu. Tam zostają wypluci z ust Pana na wieczność. Laodycejski adwentyzm to ci, którzy zostali wezwani do światła trzeciego anioła, albo podczas pierwszego Kadesz w historii od 1844 do 1863 roku, albo podczas drugiego Kadesz w historii od 2001 roku aż do prawa niedzielnego.

Głos trzeciego anioła, czy to w 1844 roku, czy w 2001, był wezwaniem na wesele. Ci „wielu”, którzy upadają, gdy zostaje wprowadzone prawo niedzielne, to ci „wielu”, którzy odrzucili szatę weselną sprawiedliwości Chrystusa, a zamiast tego stają się częścią zaślubin dziesięciu królów z nierządnicą Rzymu. Na te zaślubiny człowiek może zachować własne szaty, bo wszystko, czego potrzeba, aby usunąć swoją hańbę, to nosić nazwisko nierządnicy, która panuje nad dziesięcioma królami.

Oblali pierwszą próbę dotyczącą pokarmu, ponieważ wybrali jeść swój chleb zamiast chleba z nieba. Oblali drugą próbę, w której mieli uwielbić Boga, objawiając Jego charakter, lecz zamiast tego wybrali przywdziać własne szaty. Oblali trzeci test lakmusowy, ponieważ objawili imię (charakter) bestii, gdyż wybrali odrzucić imię (charakter) Chrystusa. W pierwszej wzmiance o Babilonie celem, dla którego Nimrod zbudował miasto (państwo) i wieżę (kościół), było uczynienie sobie imienia.

Imię jest symbolem charakteru, a proroczy charakter ósmej bestii, która jest z siedmiu, polega na dwoistej naturze połączenia Kościoła (wieża) i Państwa (miasto). W kryzysie dni ostatecznych ludzie podzielą się na dwie klasy.

Jedna grupa będzie reprezentować obraz bestii, a druga grupa będzie reprezentować obraz Chrystusa. Jedna będzie ubrana w szatę weselną Chrystusa, a druga grupa będzie nosić „własny strój”. Jedna grupa będzie spożywać niebiański pokarm, a druga będzie jeść swój „własny chleb”. Grupa, która je swój własny chleb i zachowuje własny strój, reprezentuje „wielu”, których wezwał głos trzeciego anioła, i to są „wielu”, którzy zostaną obaleni, gdy wkrótce nadejdzie prawo niedzielne. Ich próba odkupienia swego utraconego stanu, gdy ich charaktery zostaną ujawnione podczas kryzysu prawa niedzielnego, jest fałszywą nadzieją, że jeśli zdołają przyjąć imię nierządnicy Rzymu, to w ten sposób ich „hańba” zostanie usunięta.

W tym czasie nieliczni wybrani zostają wyniesieni jako sztandar stu czterdziestu czterech tysięcy, a w wersecie czterdziestym pierwszym pojawia się następnie inna grupa, która „uchodzi” z ręki fałszywego króla północy. Hebrajskie słowo przetłumaczone w wersecie czterdziestym pierwszym jako „uciec” oznacza ucieczkę jakby dzięki śliskości, a definicja przywołuje obraz trzymania w wodzie kostki mydła, która z powodu swej śliskości wyślizguje się z ręki. Zasadniczym elementem definicji tego słowa, gdy używa się go w języku hebrajskim, jest to, że to, co ucieka, przed ucieczką znajdowało się pod kontrolą tego, od czego się wymyka.

W wersecie czterdziestym pierwszym dokonuje się potrójne zjednoczenie smoka, bestii i fałszywego proroka.

Kiedy Stany Zjednoczone łączą siły z Organizacją Narodów Zjednoczonych i papiestwem w związku z ustawą niedzielną, istnieje grupa ludzi, która wcześniej była w rękach papiestwa, a następnie „wymyka się” z rąk fałszywego króla północy. Ci ludzie byli wcześniej trzymani w uścisku papieskiej władzy. Ci ludzie są na przyjęciu urodzinowym Heroda reprezentowani przez Jana Chrzciciela, który wówczas znajdował się w niewoli rzymskich lochów, oczekując śmierci lub wybawienia. Klasa ludzi, która wymyka się z niewoli papiestwa w czasie wprowadzenia ustawy niedzielnej, jest reprezentowana przez trzy plemiona i tym samym symbolizuje potrójny skład współczesnego Babilonu.

W tym właśnie czasie drugi głos z osiemnastego rozdziału Księgi Objawienia wzywa tych ludzi, by uciekli z Babilonu, aby nie mieli udziału w jej sądach, które mają się wówczas rozpocząć. Ten drugi głos jest głosem Chrystusa, lecz reprezentuje głos stu czterdziestu czterech tysięcy, którzy wówczas donośnie głoszą poselstwo trzeciego anioła. Kiedy ci, którzy uciekają spod ręki (symbol poddania), uchodzą spod ręki fałszywego króla północy, wówczas znajdują rękę prawdziwego króla północy.

Na Górze Karmel prorocy Baala zostali zgładzeni; jako męskie fałszywe bóstwo reprezentują Państwo, a prorocy Ashtaroth reprezentują Kościół. Eliasz zabił proroków Baala, tym samym wskazując koniec szóstego królestwa, chociaż religia odstępczego protestantyzmu, reprezentowana przez Salome, wciąż była obecna. Salome — odstępczy protestantyzm — jako Salome, uwodzi Heroda, a dziesięciu królów zgadza się wejść w sojusz Kościoła i Państwa z ósmą głową, która była z siedmiu głów. Salome jest tą, za którą kazirodczy Herod pożąda w swoim sercu.

Kazirodcza żądza Heroda w jego sercu złączyła w jego sercu ich ciała i dlatego stał się jednym ciałem z Salome.

Na urodzinach Heroda Herod i Salome zjednoczyli się, a Herod, który w typologii odpowiada Achabowi, jest głową dziesięciu królów północnego królestwa. Gdy wkrótce wejdzie w życie prawo niedzielne, zakończy się szóste królestwo bestii z ziemi, gdyż ów róg, powstały z połączenia rogów Kościoła i Państwa (obraz bestii), zostanie zgładzony przez Eliasza. Następnie Salome uwodzi Heroda, jednoczy się z nim i przekonuje go, by oddał połowę swego królestwa (ogólnoświatowego Państwa) jej matce (ogólnoświatowemu Kościołowi). Salome wówczas przejęła kontrolę nad Achabem i jego dziesięcioma plemionami, gdyż dziesięciu królów jest jednomyślnych.

Bestia, której oddają swoją władzę i siłę, to bestia, którą dosiada nierządnica. Bestia przedstawia charakter obrazu, którym jest połączenie Kościoła i Państwa, przy czym kobieta (Kościół) sprawuje kontrolę nad tym związkiem, gdyż jest to małżeństwo łacińskie, w którym nazwisko pochodzi od żony i w którym kobieta panuje nad mężczyzną, w buncie przeciw prawdziwej relacji małżeńskiej.

Dziesięciu królów jest jednej myśli i jednego serca.

Dziesięciu królów, których przywódcą jest Achab lub Herod, zostało uwiedzionych przez Salome, córkę Herodiady. Organizacja Narodów Zjednoczonych, która w czasie prawa niedzielnego zostaje uwiedziona przez Salome, fałszywą religię odstępczego protestantyzmu, i która wcześniej była szóstym królestwem proroctwa biblijnego, przejmuje kontrolę nad królestwem dziesięciu królów, którzy wszyscy zgadzają się oddać połowę swoich królestw religii katolickiej. Podejmują tę jednomyślną decyzję, ponieważ wszyscy królowie zostali uwiedzeni uwodzicielskim tańcem Salome. Zgadzają się skierować swoją zjednoczoną siłę na dzieło zgładzenia tych, których reprezentuje Jan Chrzciciel.

Bestia (Organizacja Narodów Zjednoczonych) jest rządzona przez naczelnego króla (córkę Jezebel). Jezebel nakazała swojej córce zainicjować cudzołożny i kazirodczy związek z Herodem i innymi królami, gdyż jest matką nierządnic. Jest stręczycielką własnej córki. Herod, Ahab i Organizacja Narodów Zjednoczonych zostali uwiedzeni przez fałszywego proroka, czyli Stany Zjednoczone. Stany Zjednoczone przestają być szóstym królestwem, gdy zostali zgładzeni prorocy Baala, a prorocy Ashtaroth (Salome) natychmiast stają się siłą rządzącą siódmym królestwem, powielając w świecie to, co właśnie osiągnęli w Stanach Zjednoczonych.

Bestia to królowie, którzy pozostają w związku z córką nierządnicy, a nierządnica jest kobietą, która panuje nad bestią. Jezus ukazuje koniec czegoś poprzez początek. Tak jak ilustracja o ośmiu królestwach z siedemnastego rozdziału Apokalipsy odsłoniła osiem królestw z drugiego rozdziału Księgi Daniela, tak bestia i kobieta siedząca na bestii odsłaniają kolejną proroczą prawdę, opartą na tym, że pierwsze przedstawia ostatnie.

Siedemnasty rozdział Księgi Objawienia jest ostatnim odniesieniem do królestw w biblijnych proroctwach i dlatego wymaga, aby drugi rozdział Księgi Daniela, który jest pierwszym odniesieniem do królestw w biblijnych proroctwach, z konieczności proroczej również przedstawiał osiem królestw, z których ósme wywodziło się z siedmiu. Podobnie sąd nad niewiastą i nad bestią, na której ona siedzi, w rozdziale siedemnastym, musi być przedstawiony w pierwszym sądzie nad nierządnicą w roku 1798.

Anioł poinformował Jana na początku rozdziału siedemnastego, że zamierza ukazać sąd nad wielką nierządnicą i nad bestią, na której ona zasiada. Po raz pierwszy osąd nierządnicy został słusznie rozumiany jako rok 1798, kiedy papiestwo otrzymało swoją śmiertelną ranę, a nadszedł czas końca. Jednak gdy „czas końca” jest przedstawiony w historii proroczej, zawsze pojawiają się dwa kamienie milowe symbolizowane przez osoby. Narodziny Aarona i jego brata Mojżesza wyznaczały czas końca w tamtej historii. Te dwa kamienie milowe typologicznie zapowiadały narodziny Jana Chrzciciela, a sześć miesięcy później jego kuzyna Jezusa, wyznaczając w ten sposób czas końca dla tamtej historii. Pod koniec siedemdziesięcioletniej niewoli, która typologicznie przedstawia czas końca w 1798 roku, Dariusz i jego siostrzeniec Cyrus są dwoma kamieniami milowymi czasu końca. Razem typologicznie przedstawiają Reagana i Busha seniora w czasie końca w 1989 roku.

Rok 1798, który w historii milleryzmu był czasem końca, gdy Księga Daniela została odpieczętowana, oznaczał proroczą śmierć politycznego elementu bestii katolicyzmu. Generał Napoleona, Berthier, wkroczył wprost do Watykanu, aresztował papieża i położył kres politycznej władzy bestii katolicyzmu. Rok później, w 1799 roku, kobieta, która przez wieki dosiadała tej bestii, reprezentowana przez papieża, zmarła w niewoli. Sąd nad nierządnicą obejmuje również sąd nad bestią, którą posługiwała się do rządzenia narodami. Rozdział siedemnasty Apokalipsy wskazuje zarówno sąd nad bestią, jak i nierządnicę, która panuje nad bestią i ją dosiada.

Ósma głowa, która jest z siedmiu, to władza papieska, która panuje nad bestią złożoną z dziesięciu królów, którymi rządzi córka tej nierządnicy, która dosiada bestii. Elementy ósmego królestwa, które jest z siedmiu, muszą być widoczne w ósmym i ostatnim prezydencie, który jest z owych siedmiu prezydentów, gdy w Stanach Zjednoczonych powstanie obraz bestii. Połączenie odstępczych rogów republikanizmu i protestantyzmu musi mieć "głowę", która rządzi obrazem bestii, a ten władca będzie niezwykłym dyktatorem.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.