Księga Daniela - numer sto czterdzieści dziewięć

Rozważaliśmy historię przedstawioną w wersecie czterdziestym jedenastego rozdziału Księgi Daniela. Obecnie zajmujemy się wewnętrzną linią historii w obrębie tego wersetu, która przedstawia dzieje protestanckiego rogu bestii z ziemi. Posługujemy się złączeniem dwóch kijów Ezechiela w rozdziale trzydziestym siódmym jako punktem odniesienia do rozpoznania tajemnicy Bożej, dokonanej przez Chrystusa w zjednoczeniu Jego boskości z człowieczeństwem, gdy nadchodzi trzeci anioł. Zgodnie z zasadą „linia za linią”, poselstwo o tajemnicy Bożej, które Jan wskazał jako dopełniające się podczas rozbrzmiewania siódmej trąby, zostało w sposób szczególny skierowane do Laodycei przez apostoła Pawła. Świadectwo Ezechiela, Jana i Pawła pozostaje w zgodzie z tą samą tajemnicą Bożą, która została przedstawiona w poselstwie Jonesa i Waggonera w roku 1888, będącym poselstwem do Laodycei.

Dzieło pojednania, polegające na złączeniu dwóch kijów boskości i człowieczeństwa, rozpoczęło się, gdy przybył trzeci anioł, lecz Paweł mówi o ostatecznym i doskonałym wypełnieniu złączenia tych dwóch kijów, które jest tajemnicą Boga. Dlatego identyfikuje to poselstwo jako poselstwo do Laodycei, które najpierw nadeszło w 1856 roku, następnie zostało powtórzone w 1888 roku, a potem znalazło swoje doskonałe wypełnienie 11 września 2001 roku. Paweł opisuje świątynię jako mającą dwoistą naturę, gdy przedstawił tajemnicę Boga, która miała się dopełnić przy zabrzmieniu siódmej trąby. Dzieli tę tajemnicę na głowę i ciało.

Chrystus jest głową, która ma mieć pierwszeństwo we wszystkim, a Jego Kościół jest ciałem. Razem głowa i ciało przedstawiają połączenie boskości z człowieczeństwem, a wskazany jest też inny ważny fakt. Relacja głowy i ciała polega na tym, że głowa ma mieć pierwszeństwo nad ciałem. U ludzi, stworzonych na obraz Boga, wyższe władze (głowa) mają sprawować rządy nad niższymi władzami (ciałem). Razem tworzą jedną istotę albo, w terminologii świątyni, którą Jan miał zmierzyć, reprezentują Miejsce Święte (człowieczeństwo, ciało) oraz Miejsce Najświętsze (boskość, głowa). To, w jaki sposób te dwa zostają złączone w „jeden kij”, czyli jedno ciało, jest dziełem „pojednania”. Paweł kontynuuje:

Doskonałość stu czterdziestu czterech tysięcy, która ukazuje "każdego człowieka doskonałego w Chrystusie", jest "tajemnicą Boga", która jest połączeniem boskości z człowieczeństwem, albo, jak ujmuje to Paweł, jest "Chrystus w" ludzkości "nadzieja chwały". W dniach rozbrzmiewania Siódmej Trąby ta tajemnica zostaje dopełniona. Gdy Ezechiel określa to złączenie, posługuje się dwoma kijami, jednym dla królestwa północnego i jednym dla królestwa południowego, aby wskazać symboliczny łącznik, który oznacza świątynię liczbą "czterdzieści sześć". Kij symbolicznego łącznika "czterdzieści sześć" ma zostać połączony z symbolicznym łącznikiem "dwieście dwadzieścia".

Dwieście dwadzieścia to symbol boskości połączonej z człowieczeństwem. Od wydania Biblii Króla Jakuba w 1611 roku, aż do pierwszego przedstawienia przesłania Millera w 1831 roku, a następnie do opublikowania tego przesłania w 1833 roku w Vermont Telegraph, upływa dwieście dwadzieścia lat. Przesłanie Millera było sformalizowaniem wzrostu wiedzy zaczerpniętej z Biblii, gdy w 1798 roku odpieczętowano Księgę Daniela. Na początku, w 1611 roku, opublikowano boski dokument, a na końcu, w 1831 roku, ukazała się ludzka publikacja oparta na boskiej prawdzie, która została odpieczętowana w 1798 roku.

Te trzy daty reprezentują nie tylko dwieście dwadzieścia lat, ale także strukturę hebrajskiego słowa „Prawda”, które powstaje przez połączenie pierwszej, trzynastej i ostatniej litery alfabetu hebrajskiego, aby utworzyć słowo „Prawda”. Na początku boskie ogłoszenie, na końcu ludzkie ogłoszenie, a rok 1798 oznacza wzrost wiedzy, który ujawniłby klasę niegodziwych osób, która odrzuciła tę wiedzę, i tym samym reprezentowała trzynastą literę, będącą symbolem buntu. Ten związek obejmujący dwieście dwadzieścia lat został ustanowiony w ruchu pierwszego anioła, a ruch trzeciego anioła stanowi drugie świadectwo.

W 1776 roku opublikowano Boży dokument, Deklarację Niepodległości, a dwieście dwadzieścia lat później, w 1996 roku, opublikowano ludzki dokument, czasopismo The Time of the End. Ludzki dokument wynikał ze wzrostu poznania, który pojawił się w czasie końca w 1989 roku i który, podobnie jak w 1798 roku, wywołał bunt przeciwko Bożemu poselstwu reprezentowanemu przez Deklarację Niepodległości. Wzrost poznania w 1996 roku określił przyszłość Ameryki: utraci ona wolność i niepodległość, które ogłosiła w 1776 roku, gdy wkrótce nadejdzie prawo niedzielne. To stanowi drugie świadectwo, że liczba dwieście dwadzieścia przedstawia połączenie boskości z człowieczeństwem, a owo drugie świadectwo zostało opatrzone podpisem "Prawda" i było reprezentowane przez pierwszego świadka w historii pierwszego anioła (pierwszego) oraz przez drugiego świadka w historii trzeciego anioła (ostatniego).

Rok 1776 również wyznaczył początek okresu, który poprzedzał właściwy początek bestii z ziemi jako szóstego królestwa w proroctwie biblijnym. W tym okresie przygotowawczym sygnatura prawdy została ponownie rozpoznana w roku 1776, który wyznaczył początek Stanów Zjednoczonych, oraz w roku 1798, który wyznaczył początek Stanów Zjednoczonych jako szóstego królestwa w proroctwie biblijnym. Pośrodku tej historii początku i końca rok 1789 wyznaczył literę środkową, gdy trzynaście kolonii ratyfikowało Konstytucję. Każda z tych trzech dat reprezentuje "mówienie" Stanów Zjednoczonych: poprzez Deklarację Niepodległości w 1776, Konstytucję w 1789 oraz Ustawy o cudzoziemcach i o podburzaniu w 1798. Ta historia obejmuje dwadzieścia dwa lata, co stanowi dziesięcinę, czyli jedną dziesiątą, z dwustu dwudziestu, a zatem stanowi także symbol połączenia Boskości z człowieczeństwem.

Jego przedstawienie to historia bestii z ziemi, która ukazywana jest jako zaczynająca jako baranek (boskość), a kończąca jako smok (ludzkość). Rok 1776 rozpoczyna się Deklaracją Niepodległości, która oznacza boskość, a Ustawy o cudzoziemcach i podburzaniu reprezentują ludzkość, i w owych dwudziestu dwóch latach, które poprzedziły początek panowania bestii z ziemi jako szóstego królestwa proroctwa biblijnego, zostaje ukazane przejście od baranka do smoka.

Początek dwóch tysięcy pięciuset dwudziestu lat sądu przeciwko południowemu królestwu Judy jest powiązany z początkiem okresu dwóch tysięcy trzystu lat z Księgi Daniela, rozdział ósmy, werset czternasty. Deptanie świątyni i zastępu w Judzie rozpoczęło się w 677 r. p.n.e., a proroctwo o dwóch tysiącach trzystu latach rozpoczęło się dwieście dwadzieścia lat później, w 457 r. p.n.e. Kij południowego królestwa Judy jest powiązany z królestwem północnym poprzez symbol czterdziestu sześciu, a także powiązany z okresem dwóch tysięcy trzystu lat za pośrednictwem liczby dwieście dwadzieścia.

Paweł twierdził, że jest sługą Bożego zarządzenia, a następnie określił to zarządzenie, któremu służył, jako tajemnicę Bożą, którą jest Chrystus w was, nadzieja chwały. Do tej prawdy powraca także, pisząc do Tymoteusza.

Paweł mówi tu, że tajemnica pobożności to Bóg objawiony w ciele. Bóg jest Głową, a ciało — ciałem. Tajemnica pobożności to Chrystus w wierzącym; to zjednoczenie boskości z człowieczeństwem. Paweł używa też metafory małżeństwa, podobnie jak Ozeasz.

W rozdziale trzydziestym siódmym, gdy Ezechiel wskazuje przymierze dni ostatecznych, będące odnowionym przymierzem z tymi, którzy zostali określeni jako sto czterdzieści cztery tysiące, przedstawia obraz połączenia dwóch kijów. Te dwa kije, linia po linii, obejmują Ozeasza i Pawłową metaforę małżeństwa. Gdy zostały połączone, miały już nie być dwoma narodami, lecz jednym narodem na wieki.

Złączenie opisane u Ezechiela wskazuje, kiedy nie są już podzieleni ani nie grzeszą, kiedy są oczyszczeni, kiedy Bóg jest ich jedynym Bogiem i mają tylko jednego króla. 22 października Posłaniec Przymierza nagle przyszedł do świątyni, aby "oczyścić" swój lud. Przyszedł, aby objąć królestwo, którego lud, według Piotra, miał być królestwem kapłanów i królów. Tego dnia oblubieniec również przyszedł na zaślubiny, co stanowi tajemnicę wskazaną przez Pawła i Ozeasza, przedstawiającą połączenie boskości z człowieczeństwem. Jan wskazuje, że ta tajemnica, którą Paweł określa jako "Chrystus w was, nadzieja chwały", dopełni się w dniach, gdy siódmy anioł będzie trąbił.

Siódmy anioł to trzecie biada, które nadeszło 11 września 2001 roku. Siódmy anioł zaczął trąbić wraz z nadejściem trzeciego anioła, począwszy od roku 1844, lecz bunt z 1863 roku uniemożliwił dokończenie dzieła. Trzeci anioł przybył, a siódma trąba na nowo zaczęła rozbrzmiewać 11 września 2001 roku, i tym razem „tajemnica Boża” ma zostać „dopełniona”. Tą „tajemnicą” jest połączenie boskości z człowieczeństwem, które rodzi sto czterdzieści cztery tysiące, którzy następnie stają się Bożym sztandarem i wojskiem. Z tego powodu trzydziesty siódmy rozdział Ezechiela rozpoczyna się od tego, że Ezechiel zostaje zaprowadzony do doliny martwych, suchych kości. Te kości reprezentują adwentyzm laodycejski w dniu 11 września 2001 roku, i z tego powodu Paweł kieruje swoją ewangelię tajemnicy Bożej do Laodycejczyków.

Jest to również opis, który Siostra White odnosi do martwych, suchych kości u Ezechiela.

Poselstwo do Laodycei zostało po raz pierwszy przedstawione ruchowi adwentystycznemu w 1856 roku, w tym samym roku, w którym Pan objawił postępujące światło „siedmiu czasów” z 26. rozdziału Księgi Kapłańskiej. Poselstwo z 1856 roku, składające się z wewnętrznego wezwania do upamiętania oraz zewnętrznego poselstwa proroczego, zostało odrzucone w 1863 roku. Laodycejskie poselstwo o tajemnicy „Chrystus w was, nadzieja chwały” zostało powtórzone w 1888 roku przez starszych Jonesa i Waggonera, a siostra White również określiła to poselstwo jako poselstwo do Laodycei.

Linia za linią, trzydziesty siódmy rozdział Księgi Ezechiela rozpoczyna się od tego, że Ezechiel zostaje duchowo przeniesiony do 11 września 2001 roku, gdzie zostaje mu ukazany adwentyzm laodycejski, umarły w upadkach i grzechach. Polecono mu przekazać dwa odrębne poselstwa prorocze. Pierwsze powoduje złączenie się, lecz ciała wciąż są martwe. Drugie proroctwo wzywa, aby poselstwo „czterech wiatrów” tchnęło życie w kości. Poselstwo czterech wiatrów jest pieczętującym poselstwem stu czterdziestu czterech tysięcy, które wskazuje na czterech aniołów wstrzymujących cztery wiatry. Siostra White identyfikuje te cztery wiatry jako „rozgniewanego konia”, usiłującego się wyrwać, gdyż jest powstrzymywany. Rozgniewany koń islamu usiłuje się wyrwać i nieść na swej drodze śmierć i zniszczenie, jak to uczynił 11 września 2001 roku, i zostanie ponownie uwolniony w czasie rychło nadchodzącego prawa niedzielnego.

To poselstwo gromadzi umarłych w zjednoczoną armię stojącą na nogach. Ta zjednoczona armia zostaje postawiona na nogi w odpowiedzi na poselstwo siódmego anioła, gdyż w dniach, gdy zatrąbi siódmy anioł, dokona się tajemnica zaślubin stu czterdziestu czterech tysięcy z Chrystusem.

Wtedy Ezechielowi ukazano złączenie dwóch lasek, które stają się jednym narodem. Te dwie laski to północne królestwo Izraela oraz południowe królestwo Judy, które zostają połączone w jeden naród u kresu ich wspólnych okresów rozproszenia trwających dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat. Ich wspólne zakończenie tworzy duchową świątynię, reprezentowaną przez czterdzieści sześć lat na początku i na końcu wspólnych czasów rozproszenia.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.