Księga Daniela - numer sto osiemdziesiąt osiem

Bitwa pod Rafią i bitwa pod Panion to dwa odrębne wydarzenia historyczne, które miały miejsce w różnych okresach i kontekstach, ale oba mają znaczenie w historii starożytnej Judei i jej okolicznych regionów. Bitwa pod Rafią miała miejsce w 217 r. p.n.e. Bitwa pod Panion odbyła się w 200 r. p.n.e. między Królestwem Seleucydów (królem północy) a Królestwem Ptolemeuszy (królem południa). Te dwie bitwy są opisane w wersetach 11–15 rozdziału 11 Księgi Daniela. Te dwie bitwy poprzedziły powstanie Machabeuszy w 167 r. p.n.e.

Bitwa pod Paneion wzięła swą nazwę od pobliskiego obiektu geograficznego, góry Paneion, gdzie doszło do tego starcia. Nazwa Paneion wywodzi się od greckiego boga Pana, któremu poświęcono znajdującą się tam świątynię. Miejsce to było znane jako Paneion ze względu na związek z kultem Pana. Zespół świątynny był często określany jako Sanktuarium Pana, co podkreślało jego rolę jako miejsca religijnej pobożności i kultu poświęconego bogu Panowi. Termin „Nymphaeum” odnosi się do pomnika lub sanktuarium poświęconego nimfom wodnym w religii starożytnej Grecji i Rzymu. Zespół świątynny w Paneion obejmował grotę i naturalne źródło, które uważano za zamieszkane przez nimfy, i dlatego bywał niekiedy nazywany Nymphaeum Paneion.

Po odbudowie i rozbudowie miasta przez Heroda Filipa, syna Heroda Wielkiego, było ono znane jako Cezarea Filipowa na cześć cesarza rzymskiego Cezara Augusta oraz samego Heroda Filipa. Kompleks świątynny był ważnym ośrodkiem religijnym w tym mieście.

Za panowania cesarza Augusta świątynię ponownie poświęcono lub przemianowano na cześć Augusta, co odzwierciedlało kult cesarski oraz integrację rzymskich praktyk religijnych z lokalnym krajobrazem religijnym. Okolice starożytnego miasta Cezarei Filipowej, gdzie znajdowała się świątynia Pana, bywały nazywane „Bramami Piekieł” lub „Bramami Hadesu”.

W wersetach szesnastym do dziewiętnastego jedenastego rozdziału Księgi Daniela przedstawione są trzy geograficzne obszary podboju, które pogański Rzym miał pokonać, aby zostać ustanowionym jako czwarte królestwo proroctwa biblijnego oraz król północy w tym rozdziale. W wersecie szesnastym rzymski wódz Pompejusz jest ukazany jako zdobywający Syrię w 65 r. p.n.e., a następnie Jerozolimę w 63 r. p.n.e. Wersety siedemnasty do dziewiętnastego wskazują na podbój Egiptu przez Juliusza Cezara, trzeciej z tych trzech przeszkód. Bitwa pod Akcjum w 31 r. p.n.e. wyznacza początek trzystu sześćdziesięciu lat, podczas których pogański Rzym miał panować w sposób najwyższy jako wypełnienie wersetu dwudziestego czwartego jedenastego rozdziału Księgi Daniela.

W wersecie dwudziestym zaznaczono panowanie Cezara Augusta, w którego czasie narodził się Jezus. Następnie w wersetach dwudziestym pierwszym i dwudziestym drugim wskazano panowanie niegodziwego Cezara Tyberiusza, tym samym wyznaczając ukrzyżowanie Chrystusa. W wersecie dwudziestym trzecim zaznaczono sojusz, jaki Żydzi machabejscy zawarli z pogańskim Rzymem, i w ten sposób bieg historii, który rozpoczął się w wersecie jedenastym, zostaje wstrzymany, a narracja historyczna cofa się do okresu od 161 p.n.e. do 158 p.n.e.

Werset dwudziesty trzeci przedstawia linię Machabeuszy i choć nie podaje wszystkich szczegółów ich proroczej linii, czyni to zapis historii. W 217 r. p.n.e. doszło do bitwy pod Rafią, a w jej następstwie małoletni król pozostawił Egipt bezbronnym. Gdy w 200 r. p.n.e. królowie Seleucydów i królowie greccy planowali rozprawić się z małoletnim królem, Rzym wkroczył na scenę dziejów i stał się obrońcą egipskiego małoletniego króla. W tym samym roku miała miejsce bitwa pod Panium. Następnie w 167 r. p.n.e. rozpoczęła się wojna partyzancka Machabeuszy.

Powstanie machabejskie rozpoczęło się w Modein w 167 r. p.n.e. i polegało na tym, że Machabeusze nie tylko wystąpili przeciwko imperium Seleucydów, lecz także przeciwko Żydom, co do których uznali, że sprzymierzyli się z Seleucydami. Powstanie było motywowane religijnie i zostało przeprowadzone przeciwko wrogowi wewnętrznemu i zewnętrznemu. W 164 r. p.n.e. Machabeusze ponownie poświęcili świątynię, a wydarzenie to upamiętnia żydowskie święto Chanuki. W tym samym roku zmarł niesławny Antioch Epifanes. Następnie, od 161 r. p.n.e. do 158 r. p.n.e., zawarto z Rzymem „przymierze” z wersetu dwudziestego trzeciego.

Jedyna bezpośrednia wzmianka o Machabeuszach, ich powstaniu i ich sojuszu z Rzymem znajduje się w wersecie dwudziestym trzecim, lecz historia dynastii, zwanej dynastią hasmonejską, rozpoczęła się w Modein w 167 r. p.n.e. i trwała aż do czasu ukrzyżowania. Ostatnimi przedstawicielami dynastii hasmonejskiej byli faryzeusze z czasów Chrystusa. Dlatego istnieje prorocza linia dziejów odstępczego judaizmu, reprezentowana przez Machabeuszy, która rozpoczęła się w 167 r. p.n.e. podczas powstania w Modein i kończy się w wersetach dwudziestym pierwszym i dwudziestym drugim, gdy Jezus został ukrzyżowany.

Ich historia osiągnęła punkt zwrotny w wersecie szesnastym, kiedy Rzym po raz pierwszy, za sprawą Pompejusza, podbił Jerozolimę. Jego główną motywacją, by wówczas sprowadzić zniszczenie na Jerozolimę, był spór między dwiema frakcjami dynastii hasmonejskiej. Od tego momentu (63 r. p.n.e.) Judea znajdowała się pod panowaniem Rzymu. Dynastia hasmonejska Machabeuszy rozpoczyna się proroczo w bitwie pod Modein w 167 r. p.n.e., a następnie zostaje podporządkowana Rzymowi w 63 r. p.n.e. Wkrótce po początku tej historii Machabeusze zainicjowali i zawarli sojusz z Rzymem w latach 161–158 p.n.e. Pozostawali w poddaństwie wobec Rzymu od 63 r. p.n.e. aż do krzyża i ostatecznego zniszczenia Jerozolimy w roku 70.

Prorocza linia Machabeuszy jest linią odstępczego judaizmu i dlatego obrazuje linię odstępczego protestantyzmu. Od bitwy pod Panium aż po ustawę niedzielną z wersu szesnastego prorocze wydarzenia z roku 200 p.n.e., 167 p.n.e., 164 p.n.e. oraz przymierze z lat 161–158 p.n.e. zostaną powtórzone w historii odstępczego protestantyzmu. Te kamienie milowe pojawią się w historii ósmego prezydenta, który jest z siedmiu, przed ustawą niedzielną. Rok 200 p.n.e. reprezentuje zewnętrzną linię republikańskiego rogu w odniesieniu do roku 167 p.n.e., reprezentującego wewnętrzną linię rogu odstępczego protestantyzmu.

Te drogowskazy są zasadniczo ukryte w linii historycznej dynastii hasmonejskiej, ale mimo to stanowią część ukrytej historii wersetu czterdziestego jedenastego rozdziału Księgi Daniela. Jest to linia, która stanowi część „tej części proroctwa Daniela dotyczącej dni ostatecznych”.

Fakt, że judaizm obchodzi Chanukę na pamiątkę powstania Machabeuszy, nie określa Machabeuszy jako sprawiedliwych. Z powodu buntu Szekina nigdy nie powróciła do świątyni odbudowanej po siedemdziesięcioletniej niewoli. Ostatnie prorocze poselstwo przyszło przez Malachiasza około dwóch stuleci przed Machabeuszami. Historia Machabeuszy wskazuje, że dopuścili oni, aby ich przywódcy polityczni pełnili również funkcję arcykapłana — ten sam grzech, którego dopuścić się usiłował egipski Ptolemeusz i którego dopuścić się usiłował także król Uzjasz. Tradycja wskazuje, że Bóg interweniował, aby powstrzymać Ptolemeusza od świętokradczego czynu, a Słowo Boże stwierdza wprost, że Bóg rzeczywiście interweniował, gdy król Uzjasz usiłował wykonywać dzieło kapłana i króla. Ostatecznym owocem ich dynastii byli faryzeusze. Nie ma żadnego powodu, by wnioskować, że Machabeusze byli symbolem sprawiedliwości, pomimo historycznej czci, jaką mogą żywić wobec nich Żydzi współczesnego judaizmu.

Reformacja protestancka rozpoczęła się w czasach Lutra i była postępującym rozwojem. Nie była nową tradycją, gdyż Jezus i Jego uczniowie byli protestantami. Było to przebudzenie pośród ciemności dziejów, w którym Luter i inni reformatorzy zostali przebudzeni. Punktem kulminacyjnym tej postępującej reformacji był ruch millerowski. Bóg nie tylko potrzebował przebudzić wczesnych reformatorów na grzechy Babilonu, lecz zamierzał doprowadzić ich do pełnego zrozumienia swego prawa oraz swego dzieła w niebiańskiej świątyni. Dnia 19 kwietnia 1844 roku protestanci odrzucili wzrastające światło reformacji i stali się odstępczym protestantyzmem.

Wierni milleriści wówczas otrzymali „płaszcz” i zostali skierowani do Miejsca Najświętszego, aby dokończyć dzieło i stać się dojrzałymi protestanckimi chrześcijanami. W 1863 roku ci, którzy otrzymali płaszcz, przez nieposłuszeństwo odłożyli płaszcz protestantyzmu i przyjęli płaszcz Laodycei. W końcowym okresie pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy, który rozpoczął się dwadzieścia dwa lata po 11 września 2001 roku, w 2023 roku, Lew z pokolenia Judy odpieczętowuje prawdy, które wypełniają ukrytą historię wersetu czterdziestego z jedenastego rozdziału Księgi Daniela, która jest historią od upadku Związku Radzieckiego w 1989 roku aż po wkrótce nadchodzące prawo niedzielne. Czyniąc to, odpieczętował historię odstępczego judaizmu jako symbolu odstępczego protestantyzmu.

Obie linie odstępczego ludu Bożego, czy to dosłownej Judy, czy duchowej Judy (obie to chwalebne ziemie), kończą się na zdobyciu Jerozolimy: pierwsza w 63 r. p.n.e., a druga przy wkrótce nadchodzącym prawie niedzielnym. Obie linie przedstawiają wojnę motywowaną błędnymi przekonaniami religijnymi. Obie linie przedstawiają wojnę przeciwko greckim filozofiom religijnym i w obu przypadkach odstępcy kończą w poddaństwie wobec Rzymu. Utożsamiam trzy bitwy z wersetu czterdziestego z upadkiem Związku Radzieckiego w 1989 r., wojną na Ukrainie oraz Panium w czasie prawa niedzielnego, aby wskazać różnicę między tymi trzema bitwami a trzema wojnami światowymi.

Od wersetu dziesiątego, który wskazuje na rozpad Związku Radzieckiego w 1989 roku, aż do Bitwy pod Panium w wersecie piętnastym, papiestwo „umacnia swoje siły, by realizować własne cele, gdy nadejdzie czas, by uderzyć”. Te wersety wskazują na prorocze okoliczności, które stanowią „sidła” przygotowane przez papiestwo, z których nie będzie można „uciec”. W decydującym starciu, przedstawionym przez Bitwę pod Panium, w Stanach Zjednoczonych powstanie obraz bestii. Powstanie tego obrazu jest ostateczną próbą dla ludu Bożego czasów ostatecznych.

Powstanie obrazu bestii jest przedstawione jako okres, w którym zawarto przymierze z Rzymem. Protestancki róg Stanów Zjednoczonych w 1844 roku stał się córkami Rzymu, a początek ich historii powtarza się na końcu ich historii, gdy ponownie postanawiają naśladować swoją matkę.

W tym fragmencie mowa jest o dwóch grupach „nominalnych”, czyli „tylko z nazwy”, które wydają wiernych Bogu katolikom. Rozumienie Ellen White dotyczące kościołów nominalnych i nominalnych adwentystów różni się od tego, co faktycznie reprezentują oni w czasach ostatecznych, ponieważ według niej „nominalny adwentysta” oznaczałby chrześcijanina, który wyznaje wiarę w powrót Chrystusa. Jednak prorocy mówią więcej o czasach ostatecznych niż o dniach, w których żyli, i „nominalny adwentysta” w czasach ostatecznych reprezentuje laodycejski Kościół Adwentystów Dnia Siódmego, a kościoły nominalne są potomkami tych, którzy w 1844 roku stali się córkami Rzymu.

Adwentyści Dnia Siódmego będą nienawidzić „nieznanego ludu”, który jest prawdziwymi przedstawicielami Boga, ponieważ „nie mogą obalić prawdy o sabacie”, która przedstawia sabat odpoczynku ziemi. Kościół Adwentystów Dnia Siódmego wyznaje, że podtrzymuje siódmy dzień jako dzień nabożeństwa, lecz w dniach ostatecznych sabatem, którego nie mogą obalić, jest „siedem czasów” z Księgi Kapłańskiej dwadzieścia sześć, co było pierwszą podstawową prawdą, którą odrzucili w 1863 roku.

Fragment, którym się teraz zajmujemy, wskazuje proroczą dynamikę związaną z historią, która rozpoczyna się wraz z rychło nadchodzącą ustawą niedzielną, lecz ostateczny okres próby, który następuje po ustawie niedzielnej, najpierw rozgrywa się w Stanach Zjednoczonych. Gdy nastanie ustawa niedzielna, Stany Zjednoczone zmuszą cały świat do postawienia obrazu bestii, ale zanim dokonają tego dzieła, postawią obraz bestii w Stanach Zjednoczonych.

Wielka próba dla ludu Bożego następuje przed ustawą niedzielną, gdyż wraz z ustawą niedzielną kończy się czas próby dla adwentystów dnia siódmego. Próba ta jest przedstawiona jako ukształtowanie obrazu bestii, a obraz bestii jest połączeniem Kościoła i państwa, przy czym Kościół sprawuje kontrolę nad tą relacją. Tak jak protestanci stali się córką Rzymu w roku 1844, a córka jest obrazem swojej matki, tak odstępczy protestanci dokonają równoległego dzieła w dniach ostatnich, gdyż Jezus zawsze ilustruje koniec rzeczy jej początkiem.

Historia przedstawiona przez „przymierze” z wersetu dwudziestego trzeciego jedenastego rozdziału Księgi Daniela ukazywała deklarujący się jako lud Boży, lecz odstępczy lud ziemi ozdobnej, dążący do zawarcia unii z Rzymem. Okres 161–158 p.n.e. przedstawia formowanie obrazu bestii, kulminujące w prawie niedzielnym.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.