The testimony of Jeroboam’s rebellion is also the history of ancient Israel’s division into two nations. The northern kingdom made up of ten tribes was known as Israel, or sometimes Ephraim, and the southern kingdom was known as Judah. In the time of Ezekiel, the kingdom had already been two kingdoms for many years, and in chapter thirty-seven, Ezekiel was given a prophecy identifying that the two kingdoms would once again become one nation. That prophecy was fulfilled in the beginning history of the earth beast (the United States), and is fulfilled for the final time at the end of the United States, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.
Świadectwo o buncie Jeroboama jest zarazem historią podziału starożytnego Izraela na dwa narody. Północne królestwo złożone z dziesięciu plemion nazywano Izraelem, czasem też Efraimem, a królestwo południowe nazywano Judą. Za czasów Ezechiela królestwo od wielu lat było już dwoma królestwami, a w rozdziale trzydziestym siódmym Ezechiel otrzymał proroctwo zapowiadające, że dwa królestwa ponownie staną się jednym narodem. To proroctwo wypełniło się w początkach historii bestii z ziemi (Stanów Zjednoczonych) i ostatecznie wypełnia się u kresu istnienia Stanów Zjednoczonych, gdyż Jezus zawsze ilustruje koniec czegoś jego początkiem.
The rebellion of Jeroboam at the time that Israel was divided into two kingdoms, represents a rebellion at the beginning of the United States, and also at the end of the United States. The rebellion in the beginning and ending of the United States includes the joining of two kingdoms. Revelation chapter eighteen, as repeatedly cited from the writings of Sister White in these articles, represents two calls to the churches. The two nations that are joined during the hour of the Sunday law crisis is the one-hundred and forty-four thousand, and God’s other flock that are still in Babylon.
Bunt Jeroboama w czasie, gdy Izrael został podzielony na dwa królestwa, reprezentuje bunt na początku istnienia Stanów Zjednoczonych, a także u ich kresu. Bunt na początku i u kresu Stanów Zjednoczonych obejmuje połączenie dwóch królestw. Osiemnasty rozdział Apokalipsy, jak wielokrotnie cytowano z pism Siostry White w tych artykułach, przedstawia dwa wezwania do kościołów. Dwa narody, które łączą się w godzinie kryzysu ustawy niedzielnej, to sto czterdzieści cztery tysiące oraz inna owczarnia Boża, która wciąż jest w Babilonie.
The two nations that were joined in the Millerite history were Judah and Ephraim. They were joined when the individual indignations against the two kingdoms respectively ended in 1798 and then in 1844. The word “moreover” in Ezekiel chapter thirty-seven, allows us to be certain of this application. The word “moreover” means to place the message that follows “moreover,” over the message that preceded the word “moreover.”
Dwa narody, które zostały połączone w historii millerystów, to Juda i Efraim. Zostały połączone, gdy odrębne okresy gniewu wobec tych dwóch królestw zakończyły się odpowiednio w 1798 roku, a następnie w 1844 roku. Słowo „moreover” w trzydziestym siódmym rozdziale Księgi Ezechiela pozwala nam mieć pewność co do tego zastosowania. Słowo „moreover” oznacza nałożenie przesłania, które następuje po „moreover”, na przesłanie, które poprzedzało słowo „moreover”.
The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. Ezekiel 37:15–17.
I doszło mnie znowu słowo Pana, mówiące: A ty, synu człowieczy, weź sobie jeden kij i napisz na nim: Dla Judy i dla synów Izraela, jego towarzyszy; potem weź inny kij i napisz na nim: Dla Józefa, kija Efraima, i dla całego domu Izraela, jego towarzyszy; i złącz je jedno z drugim w jeden kij, a staną się jedno w twojej ręce. Ezechiel 37:15-17.
Ezekiel is applying the prophetic principle of repeat and enlarge when he states, “moreover.” Ezekiel is to take two sticks, one for Judah and one for Ephraim, and take the prophecy illustrated with the two sticks and place it over the top of the previous prophecy. The previous prophetic illustration began in verse one when Ezekiel was carried to a valley of dead dry bones.
Ezechiel stosuje prorocką zasadę powtórzenia i rozszerzenia, gdy mówi: „ponadto”. Ezechiel ma wziąć dwa kije, jeden dla Judy i jeden dla Efraima, a następnie wziąć proroctwo zilustrowane dwoma kijami i nałożyć je na poprzednie proroctwo. Poprzednia ilustracja prorocka zaczęła się w wersecie pierwszym, gdy Ezechiel został przeniesiony do doliny martwych, suchych kości.
The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones, And caused me to pass by them round about: and, behold, there were very many in the open valley; and, lo, they were very dry. And he said unto me, Son of man, can these bones live? And I answered, O Lord God, thou knowest. Again he said unto me, Prophesy upon these bones, and say unto them, O ye dry bones, hear the word of the Lord. Thus saith the Lord God unto these bones; Behold, I will cause breath to enter into you, and ye shall live: And I will lay sinews upon you, and will bring up flesh upon you, and cover you with skin, and put breath in you, and ye shall live; and ye shall know that I am the Lord. So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Then said he unto me, Prophesy unto the wind, prophesy, son of man, and say to the wind, Thus saith the Lord God; Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live. So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Then he said unto me, Son of man, these bones are the whole house of Israel: behold, they say, Our bones are dried, and our hope is lost: we are cut off for our parts. Therefore prophesy and say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, O my people, I will open your graves, and cause you to come up out of your graves, and bring you into the land of Israel. And ye shall know that I am the Lord, when I have opened your graves, O my people, and brought you up out of your graves, And shall put my spirit in you, and ye shall live, and I shall place you in your own land: then shall ye know that I the Lord have spoken it, and performed it, saith the Lord. Ezekiel 37:1–14.
Ręka Pana była nade mną; uniósł mnie w Duchu Pana i postawił mnie pośrodku doliny, która była pełna kości, i kazał mi przechodzić wokół nich; a oto było ich bardzo wiele w tej otwartej dolinie, i były bardzo wyschłe. I rzekł do mnie: Synu człowieczy, czy te kości mogą ożyć? Odpowiedziałem: Panie Boże, Ty wiesz. I znowu rzekł do mnie: Prorokuj nad tymi kośćmi i powiedz im: Wy, wyschłe kości, słuchajcie słowa Pana. Tak mówi Pan Bóg do tych kości: Oto sprawię, że tchnienie wejdzie w was i ożyjecie; nałożę na was ścięgna, obrośnie was ciało i okryję was skórą, tchnę w was tchnienie i ożyjecie; i poznacie, że Ja jestem Pan. A ja prorokowałem, jak mi nakazano; i gdy prorokowałem, powstał szum i oto trzęsienie, i kości zbliżały się, kość do swojej kości. A kiedy patrzyłem, ścięgna się pojawiły, ciało narosło na nich i skóra okryła je z wierzchu; lecz nie było w nich tchnienia. Wtedy rzekł do mnie: Prorokuj do wiatru, prorokuj, synu człowieczy, i powiedz do wiatru: Tak mówi Pan Bóg: Przyjdź z czterech wiatrów, o tchnienie, i tchnij na tych poległych, aby ożyli. I prorokowałem, jak mi nakazał; wtedy tchnienie weszło w nich, ożyli i stanęli na nogach — wojsko bardzo wielkie. Potem rzekł do mnie: Synu człowieczy, te kości to cały dom Izraela. Oto mówią: Nasze kości wyschły, nasza nadzieja przepadła; zostaliśmy odcięci. Dlatego prorokuj i powiedz im: Tak mówi Pan Bóg: Oto, mój ludu, otworzę wasze groby i wyprowadzę was z waszych grobów, i wprowadzę was do ziemi Izraela. I poznacie, że Ja jestem Pan, gdy otworzę wasze groby, mój ludu, i wyprowadzę was z waszych grobów, i włożę w was mojego Ducha, i ożyjecie, i osadzę was w waszej ziemi. Wtedy poznacie, że Ja, Pan, to powiedziałem i to uczyniłem — mówi Pan. Ezechiel 37:1–14.
From the very beginning of these articles, we have shown that the valley of dead bones represents God’s people in the last days, and that the message of the four winds that causes them to stand upon their feet as a mighty army, is the Midnight Cry message identifying Islam of the third Woe. Sister White identifies the bones as God’s people.
Od samego początku tych artykułów wykazywaliśmy, że dolina martwych kości przedstawia lud Boży w ostatnich dniach, a poselstwo czterech wiatrów, które sprawia, że stają na nogi jako potężna armia, jest poselstwem Wołania o północy identyfikującym islam trzeciego Biada. Siostra White określa kości jako lud Boży.
“I lay down my pen and lift up my soul in prayer, that the Lord would breathe upon his backslidden people, which are as dry bones, that they may live.” General Conference Bulletin, February 4, 1893.
"Odkładam pióro i wznoszę duszę w modlitwie, aby Pan tchnął na swój odstępczy lud, który jest jak suche kości, aby ożył." Biuletyn Konferencji Generalnej, 4 lutego 1893 r.
We have shown in previous articles that the prophetic message identifying July 18, 2020, was erroneous, and that the false proclamation marked the arrival of the first disappointment and tarrying time in the parable of the ten virgins. Though the proclamation of time was legitimate in the Millerite period, after 1844, there was never to be another message hung upon time. When Future for America made the proclamation of July 18, 2020, they slid back to a history that the proclamation of time was acceptable and in so doing they sinned, and they were slain in the street of the great city of Revelation chapter eleven. Dead in the street, they then needed to be resurrected, as were the two witnesses after three and a half days.
W poprzednich artykułach wykazaliśmy, że prorocze poselstwo wskazujące na 18 lipca 2020 r. było błędne i że fałszywa proklamacja wyznaczyła nadejście pierwszego rozczarowania i czasu zwłoki w przypowieści o dziesięciu pannach. Chociaż wyznaczanie czasu było uprawnione w okresie ruchu millerowskiego, po 1844 roku nigdy więcej nie miało pojawić się poselstwo oparte na czasie. Kiedy Future for America ogłosiło 18 lipca 2020 r., cofnęli się do historii, w której wyznaczanie czasu było dopuszczalne, i w ten sposób zgrzeszyli, i zostali zabici na ulicy wielkiego miasta z jedenastego rozdziału Księgi Objawienia. Leżąc martwi na ulicy, musieli następnie zostać wskrzeszeni, jak dwaj świadkowie po upływie trzech i pół dnia.
“The dry bones need to be breathed upon by the Holy Spirit of God, that they may come into action, as by a resurrection from the dead.” Bible Training School, December 1, 1903.
Suche kości muszą zostać dotknięte tchnieniem Bożego Ducha Świętego, aby mogły przystąpić do działania, jakby przez zmartwychwstanie z martwych. Bible Training School, 1 grudnia 1903.
In previous articles we have shown that the message of the four winds that resurrects the two witnesses, is the message of Islam of the third Woe, and that the message is the Midnight Cry message of the last days. Ezekiel says, “moreover,” and in so doing identified that during the history that illustrates the proclamation of the Midnight Cry, two sticks, one represented as Ephraim and one as Judah, were to be joined together and become one nation. The parable of the ten virgins is fulfilled in the last days, “to the very letter,” as it was fulfilled in Millerite history. In the period when the Midnight Cry was fulfilled in the Millerite history, and again in the fulfillment of the last days, “two sticks” were and will be joined together.
W poprzednich artykułach wykazaliśmy, że poselstwo czterech wiatrów, które wskrzesza dwóch świadków, jest poselstwem islamu trzeciego Biada i że jest to poselstwo Wołania o Północy w dniach ostatecznych. Ezechiel mówi: „ponadto” i w ten sposób wskazał, że w historii ilustrującej ogłoszenie Wołania o Północy dwa kije, jeden przedstawiający Efraima, a drugi Judę, miały zostać złączone i stać się jednym narodem. Przypowieść o dziesięciu pannach wypełnia się w dniach ostatecznych „co do joty”, tak jak wypełniła się w historii ruchu millerowskiego. W okresie, gdy Wołanie o Północy wypełniło się w historii ruchu millerowskiego, i ponownie w wypełnieniu dni ostatecznych, „dwa kije” były i będą złączone.
The two sticks represented the northern (Ephraim) and southern kingdoms (Judah) of ancient Israel. We have also shown that William Miller was typified by Elijah, and that during the three-and-a-half years of drought Elijah had gone to the widow of Zarephath.
Dwa kawałki drewna reprezentowały północne (Efraima) i południowe (Judy) królestwa starożytnego Izraela. Wykazaliśmy również, że William Miller był przedobrazony przez Eliasza oraz że podczas trzech i pół roku suszy Eliasz udał się do wdowy z Sarepty.
And the word of the Lord came unto him, saying, Arise, get thee to Zarephath, which belongeth to Zidon, and dwell there: behold, I have commanded a widow woman there to sustain thee. So he arose and went to Zarephath. And when he came to the gate of the city, behold, the widow woman was there gathering of sticks: and he called to her, and said, Fetch me, I pray thee, a little water in a vessel, that I may drink. And as she was going to fetch it, he called to her, and said, Bring me, I pray thee, a morsel of bread in thine hand. And she said, As the Lord thy God liveth, I have not a cake, but an handful of meal in a barrel, and a little oil in a cruse: and, behold, I am gathering two sticks, that I may go in and dress it for me and my son, that we may eat it, and die. And Elijah said unto her, Fear not; go and do as thou hast said: but make me thereof a little cake first, and bring it unto me, and after make for thee and for thy son. For thus saith the Lord God of Israel, The barrel of meal shall not waste, neither shall the cruse of oil fail, until the day that the Lord sendeth rain upon the earth. And she went and did according to the saying of Elijah: and she, and he, and her house, did eat many days. 1 Kings 17:8–15.
A słowo Pana przyszło do niego, mówiąc: Wstań, idź do Sarepty, która należy do Sydonu, i zamieszkaj tam; oto nakazałem tam pewnej wdowie, aby cię żywiła. Wstał więc i poszedł do Sarepty. A kiedy przyszedł do bramy miasta, oto była tam wdowa, która zbierała chrust; zawołał do niej i powiedział: Przynieś mi, proszę, trochę wody w naczyniu, abym się napił. A gdy szła, aby ją przynieść, zawołał do niej i rzekł: Przynieś mi też, proszę, kawałek chleba w swojej ręce. Ona zaś powiedziała: Na życie Pana, twojego Boga, nie mam placka, tylko garść mąki w naczyniu i trochę oliwy w dzbaniku; a oto zbieram parę patyków, aby pójść i przygotować to dla siebie i dla mojego syna, zjemy to, a potem umrzemy. Wtedy Eliasz rzekł do niej: Nie bój się; idź i uczyń, jak powiedziałaś; lecz najpierw zrób z tego dla mnie mały placek i przynieś mi go, a potem zrób dla siebie i dla swego syna. Gdyż tak mówi Pan, Bóg Izraela: Naczynie z mąką nie wyczerpie się, ani oliwy w dzbaniku nie zabraknie, aż do dnia, gdy Pan ześle deszcz na ziemię. Poszła więc i uczyniła według słowa Eliasza; i ona, on oraz jej dom jedli przez wiele dni. 1 Księga Królewska 17:8-15.
The “many days” in the passage is the three-and-a-half years that Ahab searched for Elijah and represented the twelve-hundred-and-sixty years of papal persecution. Concerning the “many days” of papal persecution, Jesus said:
„Wiele dni” w tym fragmencie oznacza trzy i pół roku, podczas których Achab szukał Eliasza, i symbolizuje tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat papieskich prześladowań. W odniesieniu do „wielu dni” papieskich prześladowań Jezus powiedział:
And except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened. Matthew 24:22.
A gdyby owych dni nie skrócono, nikt by nie ocalał; lecz ze względu na wybranych owe dni zostaną skrócone. Mateusz 24:22.
Sister White directly identifies Jesus’ pronouncement of “those days” as the period of papal persecution.
Siostra White wprost utożsamia wypowiedź Jezusa o „owych dniach” z okresem prześladowań ze strony papiestwa.
“The persecution of the church did not continue throughout the entire period of the 1260 years. God in mercy to His people cut short the time of their fiery trial. In foretelling the ‘great tribulation’ to befall the church, the Saviour said: ‘Except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened.’ Matthew 24:22. Through the influence of the Reformation the persecution was brought to an end prior to 1798.” The Great Controversy, 266, 267.
Prześladowanie Kościoła nie trwało przez cały okres 1260 lat. Bóg w swoim miłosierdziu wobec swego ludu skrócił czas ich ognistej próby. Zapowiadając „wielki ucisk”, który miał spotkać Kościół, Zbawiciel powiedział: „Gdyby te dni nie zostały skrócone, nikt by nie ocalał; lecz ze względu na wybranych dni te zostaną skrócone.” Mateusza 24:22. Dzięki wpływowi Reformacji prześladowania ustały przed rokiem 1798. Wielki bój, 266, 267.
The “many days” that Elijah was sustained by the widow, were also the “many days” of papal persecution identified by Daniel.
„Wiele dni”, w których wdowa utrzymywała Eliasza, to także „wiele dni” papieskich prześladowań wskazanych przez Daniela.
And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. Daniel 11:33–35.
A ci, którzy są rozumni wśród ludu, będą pouczać wielu; lecz oni padną od miecza i od ognia, przez niewolę i grabież, na wiele dni. A gdy upadną, doznają niewielkiej pomocy; lecz wielu przyłączy się do nich z pochlebstwami. A niektórzy z rozumnych upadną, aby ich doświadczyć, oczyścić i wybielić aż do czasu końca, ponieważ to jeszcze na wyznaczony czas. Daniela 11:33-35.
The “time of the end,” which is also the “time appointed” in the verses, was 1798, and it marked the end of papal persecution, as had been typified by Elijah’s time with the widow of Zarephath. In that history the widow, representing an unmarried church, was identified as the church in the wilderness in chapter twelve of the book of Revelation. She was gathering two sticks, not one stick or ten sticks, but two sticks. Ezekiel was to take two sticks, one for the northern kingdom of Israel and one for the southern kingdom of Israel and join them together to make one stick. Those two kingdoms had both been scattered for twenty-five hundred and twenty years, but God’s promise was that He would gather them. The woman was gathering the two sticks that were to be joined together, and she was doing so “until the day that the Lord sendeth rain upon the earth.”
„Czas końca”, który w tych wersetach jest także „czasem wyznaczonym”, przypadał na rok 1798 i oznaczał koniec prześladowań papieskich, co zostało zobrazowane czasem, gdy Eliasz przebywał u wdowy z Sarepty. W tej historii wdowa, przedstawiająca niepoślubiony Kościół, została zidentyfikowana jako Kościół na pustyni w rozdziale dwunastym Księgi Objawienia. Zbierała dwa kawałki drewna, nie jeden ani dziesięć, lecz dwa. Ezechiel miał wziąć dwa kawałki drewna, jeden dla północnego królestwa Izraela i jeden dla południowego królestwa Izraela, i złączyć je w jeden. Oba te królestwa były rozproszone przez dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat, lecz Boża obietnica głosiła, że On je zgromadzi. Wdowa zbierała dwa kawałki drewna, które miały zostać złączone, i czyniła tak „aż do dnia, kiedy Pan ześle deszcz na ziemię”.
The day when the Lord sent “rain” was identifying the Midnight Cry of Millerite history, that reached its conclusion on October 22, 1844, when the Messenger of the Covenant suddenly came to the temple He had erected from 1798 (the end of the first indignation), through until October 22, 1844 (the end of the last indignation). In that period of time, the Midnight Cry message, represented in Ezekiel’s illustration of the valley of bones was fulfilled, when the two sticks of the northern and southern kingdoms were joined to form one nation, with one king, for on October 22, 1844, Christ came before the Father and received a kingdom.
Dzień, w którym Pan zesłał „deszcz”, oznaczał okrzyk o północy w historii millerystów, który osiągnął swój finał 22 października 1844 r., kiedy Posłaniec Przymierza niespodziewanie przyszedł do świątyni, którą wznosił od 1798 r. (koniec pierwszego oburzenia) aż do 22 października 1844 r. (koniec ostatniego oburzenia). W tym okresie wypełniło się poselstwo okrzyku o północy, przedstawione w obrazie Ezechiela o dolinie kości, gdy dwie laski królestwa północnego i południowego zostały złączone, aby utworzyć jeden naród z jednym królem, gdyż 22 października 1844 r. Chrystus stanął przed Ojcem i otrzymał królestwo.
“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.
"Przyjście Chrystusa jako naszego arcykapłana do miejsca najświętszego, w celu oczyszczenia świątyni, ukazane w Daniela 8:14; przyjście Syna Człowieczego do Sędziwego, przedstawione w Daniela 7:13; oraz przyjście Pana do Jego świątyni, przepowiedziane przez Malachiasza, są opisami tego samego wydarzenia; a jest to także przedstawione przez przyjście oblubieńca na wesele, opisane przez Chrystusa w przypowieści o dziesięciu pannach, u Mateusza 25." Wielki bój, 426.
Christ received a kingdom on October 22, 1844, as identified in Daniel.
Chrystus otrzymał królestwo 22 października 1844 roku, jak wskazano w Księdze Daniela.
I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of days, and they brought him near before him. And there was given him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve him: his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and his kingdom that which shall not be destroyed. Daniel 7:13, 14.
Widziałem w nocnych widzeniach, a oto z obłokami nieba przyszedł ktoś podobny do Syna Człowieczego; przystąpił do Przedwiecznego i został przyprowadzony przed Jego oblicze. I dano mu panowanie, chwałę i królestwo, aby wszystkie ludy, narody i języki służyły mu: jego panowanie jest panowaniem wiecznym, które nie przeminie, a jego królestwo — takim, które nie będzie zniszczone. Daniela 7:13, 14.
When Ezekiel’s two sticks are joined together, they have one king over them.
Gdy dwa kije Ezechiela zostaną połączone, będą miały nad sobą jednego króla.
And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Ezekiel 37:24, 25.
A Dawid, mój sługa, będzie nad nimi królem; i wszyscy będą mieli jednego pasterza. Będą chodzić według moich praw, przestrzegać moich ustaw i je wykonywać. I będą mieszkać w ziemi, którą dałem mojemu słudze Jakubowi, w której mieszkali wasi ojcowie; będą w niej mieszkać oni, ich dzieci i dzieci ich dzieci na wieki; a mój sługa Dawid będzie ich księciem na wieki. Ezechiela 37:24, 25.
All the prophets agree with one another, and king David is Christ who came before the Father on October 22, 1844, and received a kingdom that had been gathered together from the two sticks of Israel (the northern kingdom) and Judah (the southern kingdom). The scattering of the two kingdoms ended during the forty-six years from 1798 to 1844, as Christ raised a temple that had been desolated and trampled down. When He raised the temple, He then suddenly came unto His temple as the Messenger of the Covenant, in fulfillment of Malachi chapter three. Ezekiel agrees with that fact, for all the prophets agree with one another.
Wszyscy prorocy są ze sobą zgodni, a król Dawid jest Chrystusem, który stanął przed Ojcem 22 października 1844 roku i otrzymał królestwo zebrane z dwóch kijów: Izraela (królestwa północnego) i Judy (królestwa południowego). Rozproszenie obu królestw zakończyło się w ciągu czterdziestu sześciu lat, od 1798 do 1844, gdy Chrystus odbudował świątynię, która była spustoszona i zdeptana. Gdy odbudował świątynię, wtedy nagle przyszedł do swojej świątyni jako Posłaniec Przymierza, w wypełnieniu trzeciego rozdziału Księgi Malachiasza. Ezechiel zgadza się z tym faktem, bo wszyscy prorocy są ze sobą zgodni.
And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. Ezekiel 37:24–27.
A Dawid, mój sługa, będzie królem nad nimi; i wszyscy będą mieli jednego pasterza; będą też chodzić według moich praw, przestrzegać moich ustaw i je wykonywać. I będą mieszkać w ziemi, którą dałem mojemu słudze Jakubowi, w której mieszkali wasi ojcowie; i będą w niej mieszkać: oni, ich dzieci i dzieci ich dzieci na wieki; a mój sługa Dawid będzie ich księciem na zawsze. Nadto zawrę z nimi przymierze pokoju; będzie to przymierze wieczne z nimi; osiedlę ich i rozmnożę, i umieszczę moją świątynię pośród nich na zawsze. Mój przybytek także będzie z nimi; zaiste, będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem. Ezechiel 37:24-27.
It is Christ that erects the temple.
To Chrystus wznosi świątynię.
And speak unto him, saying, Thus speaketh the Lord of hosts, saying, Behold the man whose name is The BRANCH; and he shall grow up out of his place, and he shall build the temple of the Lord: Even he shall build the temple of the Lord; and he shall bear the glory, and shall sit and rule upon his throne; and he shall be a priest upon his throne: and the counsel of peace shall be between them both. And the crowns shall be to Helem, and to Tobijah, and to Jedaiah, and to Hen the son of Zephaniah, for a memorial in the temple of the Lord. And they that are far off shall come and build in the temple of the Lord, and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me unto you. And this shall come to pass, if ye will diligently obey the voice of the Lord your God. Zechariah 6:12–15.
I powiedz mu tymi słowy: Tak mówi Pan Zastępów: Oto mąż, którego imię brzmi LATOROŚL; wyrośnie ze swego miejsca i zbuduje świątynię Pana. On zaiste zbuduje świątynię Pana; on też dostąpi chwały, i zasiądzie, i będzie panował na swoim tronie; i będzie kapłanem na swoim tronie, a rada pokoju będzie między nimi oboma. A korony będą dla Helema, dla Tobijasza, dla Jedajasza i dla Hena, syna Sofoniasza, na pamiątkę w świątyni Pana. I ci, którzy są z daleka, przyjdą i będą budować w świątyni Pana, i poznacie, że Pan Zastępów posłał mnie do was. I stanie się to, jeśli pilnie będziecie słuchać głosu Pana, waszego Boga. Zachariasza 6:12-15.
Christ is the BRANCH, and He identified that if they destroyed His temple that He would raise it in three days, to which the Jews replied that it took forty-six years to build the temple.
Chrystus jest Latoroślą i stwierdził, że jeśli zburzą Jego świątynię, to w trzy dni ją wzniesie, na co Żydzi odparli, że budowa świątyni zajęła czterdzieści sześć lat.
Then answered the Jews and said unto him, What sign showest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? John 2:18–20.
Wtedy Żydzi odpowiedzieli i rzekli do niego: Jaki znak nam pokażesz, skoro czynisz te rzeczy? Jezus odpowiedział im: Zburzcie tę świątynię, a w trzy dni ją wzniosę. Na to Żydzi rzekli: Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a ty wzniesiesz ją w trzy dni? Jana 2:18-20.
Christ was speaking of His body in the passage, but all the prophets are speaking more about the last days than the days in which they lived. The resurrection of Christ on the third day, represented the resurrection of the dead bones during the outpouring of the Holy Spirit in the Midnight Cry. The rain that is the subject of Elijah’s testimony, was manifested during the climax of his confrontation with the prophets of Baal and Ashtaroth. It was then demonstrated that the God of Elijah was the true God, and also that Elijah was the true prophet.
Chrystus mówił w tym fragmencie o swoim ciele, ale wszyscy prorocy mówią więcej o dniach ostatecznych niż o dniach, w których żyli. Zmartwychwstanie Chrystusa trzeciego dnia przedstawiało ożywienie martwych kości podczas wylania Ducha Świętego w czasie okrzyku o północy. Deszcz, o którym świadczy Eliasz, objawił się w kulminacyjnym momencie jego konfrontacji z prorokami Baala i Asztarte. Wtedy okazało się, że Bóg Eliasza jest prawdziwym Bogiem, a także że Eliasz jest prawdziwym prorokiem.
At the arrival of the first disappointment, it was manifested that the Protestants had become false prophets, as typified by the prophets of Baal and Ashtaroth. The tarrying time then began, and led to the message of the Midnight Cry, that led to Christ suddenly coming to His temple. The Midnight Cry is represented by Ezekiel’s message that brings the bones up as a mighty army. Moreover, during that period (forty-six years), the two sticks were to be joined together to produce one nation, with one king.
Wraz z nadejściem pierwszego rozczarowania okazało się, że protestanci stali się fałszywymi prorokami, na wzór proroków Baala i Aszery. Następnie rozpoczął się czas zwłoki, który doprowadził do poselstwa wołania o północy, prowadzącego do nagłego przyjścia Chrystusa do Jego świątyni. Wołanie o północy jest przedstawione przez poselstwo Ezechiela, które ożywia kości, tworząc potężną armię. Ponadto w tym okresie (czterdzieści sześć lat) dwa kije miały zostać złączone, aby powstał jeden naród z jednym królem.
The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. Ezekiel 37:15–23.
I przyszło do mnie ponownie słowo Pana, mówiące: Ty zaś, synu człowieczy, weź sobie jeden kij i napisz na nim: Dla Judy i dla synów Izraela, jego towarzyszy; potem weź drugi kij i napisz na nim: Dla Józefa, kij Efraima, i dla całego domu Izraela, jego towarzyszy; i połącz je jeden z drugim w jeden kij; i staną się jednym w twojej ręce. A gdy synowie twojego ludu przemówią do ciebie, mówiąc: Czy nie pokażesz nam, co to ma znaczyć? — powiedz im: Tak mówi Pan Bóg: Oto wezmę kij Józefa, który jest w ręku Efraima, i plemiona Izraela, jego towarzyszy, i połączę je z nim, to jest z kijem Judy, i uczynię je jednym kijem, i będą jednym w mojej ręce. A kije, na których piszesz, będą w twojej ręce na ich oczach. I powiedz im: Tak mówi Pan Bóg: Oto wezmę synów Izraela spośród narodów, do których odeszli, i zgromadzę ich ze wszystkich stron, i przyprowadzę ich do ich własnej ziemi; i uczynię z nich jeden naród w ziemi, na górach Izraela; i jeden król będzie królem nad nimi wszystkimi; i nie będą już dłużej dwoma narodami ani nie będą już więcej podzieleni na dwa królestwa; nie będą się już więcej kalać swoimi bożkami ani obrzydliwościami, ani żadnym ze swoich występków; lecz wybawię ich ze wszystkich miejsc ich zamieszkania, w których zgrzeszyli, i oczyszczę ich; i będą moim ludem, a ja będę ich Bogiem. Ezechiel 37:15–23.
The two sticks which the widow was gathering in advance of Elijah’s rain at the Midnight Cry, were the northern and southern kingdoms of Israel that had been scattered and were to be gathered into one nation on October 22, 1844, when the antitypical Day of Atonement began, for the promise was that at that time God “will cleanse them.” The cleansing, representing the Investigative Judgment, began at that time. That gathering of the two sticks must be understood correctly, for God always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.
Dwa kije, które wdowa zbierała przed deszczem Eliasza podczas Wołania o północy, były północnym i południowym królestwem Izraela, które zostały rozproszone i miały zostać zebrane w jeden naród 22 października 1844 roku, kiedy rozpoczął się antytypowy Dzień Pojednania, gdyż obietnica brzmiała, że w tym czasie Bóg „oczyści ich”. To oczyszczenie, symbolizujące Sąd Badawczy, rozpoczęło się w tym czasie. To zgromadzenie dwóch kijów należy właściwie rozumieć, ponieważ Bóg zawsze ukazuje koniec rzeczy przez początek.
1844, was the end of the two kingdoms of Israel, for they had then become one kingdom, spiritual Israel, and they were from that point on only to be one nation. That history was illustrated by the beginning history when they had become two nations, which is the history of the rebellion of Jeroboam.
Rok 1844 był końcem dwóch królestw Izraela, gdyż wówczas stały się one jednym królestwem — duchowym Izraelem — i odtąd miały być już tylko jednym narodem. Tamta historia została zobrazowana przez początkowe dzieje, gdy stali się dwoma narodami, czyli przez historię buntu Jeroboama.
The history of Jeroboam’s counterfeit system of worship must also be illustrated at the end of his kingdom. Aaron’s rebellion in the beginning of ancient Israel and Jeroboam’s rebellion at the beginning of the northern kingdom, represent the rebellion of 1863, and 1863 is only clearly understood when the end of Jeroboam’s kingdom, as represented by the joining of the two sticks, is also laid over the top of 1863. It is then that 1863 is clearly seen to be represented as a generation that erected an image of jealousy.
Historia fałszywego systemu kultu Jeroboama musi być również zilustrowana na końcu jego królestwa. Bunt Aarona na początku starożytnego Izraela oraz bunt Jeroboama na początku królestwa północnego przedstawiają bunt z roku 1863, a rok 1863 staje się w pełni zrozumiały dopiero wtedy, gdy koniec królestwa Jeroboama, przedstawiony przez złączenie dwóch kijów, zostaje również nałożony na rok 1863. Wtedy wyraźnie widać, że 1863 jest ukazane jako pokolenie, które wzniosło posąg zazdrości.
We will continue this study in the next article.
Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.
“But not only does this simile of the dry bones apply to the world, but also to those who have been blessed with great light; for they also are like the skeletons of the valley. They have the form of men, the framework of the body; but they have not spiritual life. But the parable does not leave the dry bones merely knit together into the forms of men; for it is not enough that there is symmetry of limb and feature. The breath of life must vivify the bodies, that they may stand upright, and spring into activity. These bones represent the house of Israel, the church of God, and the hope of the church is the vivifying influence of the Holy Spirit. The Lord must breathe upon the dry bones, that they may live.
Ale porównanie o suchych kościach odnosi się nie tylko do świata, lecz także do tych, którzy zostali obdarzeni wielkim światłem; bo i oni są jak szkielety w dolinie. Mają postać ludzi, zrąb ciała; lecz nie mają życia duchowego. Lecz przypowieść nie pozostawia suchych kości jedynie połączonych w postacie ludzkie; gdyż nie wystarczy sama symetria kończyn i rysów. Tchnienie życia musi ożywić ciała, aby mogły stanąć prosto i ruszyć do działania. Te kości przedstawiają dom Izraela, Kościół Boży, a nadzieją Kościoła jest ożywcze działanie Ducha Świętego. Pan musi tchnąć na suche kości, aby ożyły.
“The Spirit of God, with its vivifying power, must be in every human agent, that every spiritual muscle and sinew may be in exercise. Without the Holy Spirit, without the breath of God, there is torpidity of conscience, loss of spiritual life. Many who are without spiritual life have their names on the church records, but they are not written in the Lamb’s book of life. They may be joined to the church, but they are not united to the Lord. They may be diligent in the performance of a certain set of duties, and may be regarded as living men; but many are among those who have ‘a name that thou livest, and art dead.’
Duch Boży, ze swą ożywczą mocą, musi być w każdym człowieku, aby każdy duchowy mięsień i każde ścięgno były w ruchu. Bez Ducha Świętego, bez tchnienia Bożego, następuje przytępienie sumienia, utrata życia duchowego. Wielu pozbawionych życia duchowego ma swoje nazwiska w księgach kościelnych, lecz nie są zapisani w księdze życia Baranka. Mogą należeć do Kościoła, ale nie są zjednoczeni z Panem. Mogą być gorliwi w wykonywaniu określonych obowiązków i mogą uchodzić za żywych; lecz wielu należy do tych, którzy mają „imię, że żyjesz, a jesteś umarły”.
“Unless there is genuine conversion of the soul to God; unless the vital breath of God quickens the soul to spiritual life; unless the professors of truth are actuated by heaven-born principle, they are not born of the incorruptible seed which liveth and abideth forever. Unless they trust in the righteousness of Christ as their only security; unless they copy His character, labor in His spirit, they are naked, they have not on the robe of His righteousness. The dead are often made to pass for the living; for those who are working out what they term salvation after their own ideas, have not God working in them to will and to do of His good pleasure.
Jeśli nie ma prawdziwego nawrócenia duszy do Boga; jeśli ożywcze tchnienie Boga nie ożywia duszy do życia duchowego; jeśli wyznawcy prawdy nie są kierowani niebiańską zasadą, nie są zrodzeni z niezniszczalnego nasienia, które żyje i trwa na wieki. Jeśli nie ufają sprawiedliwości Chrystusa jako jedynej rękojmi; jeśli nie naśladują Jego charakteru, nie pracują w Jego duchu, są nadzy, nie mają na sobie szaty Jego sprawiedliwości. Umarli często uchodzą za żywych; gdyż ci, którzy według własnych wyobrażeń pracują nad tym, co nazywają zbawieniem, nie mają Boga, który w nich sprawia i chcenie, i wykonanie według Jego upodobania.
“This class is well represented by the valley of dry bones Ezekiel saw in vision.” Review and Herald, January 17, 1893.
"Tę grupę trafnie obrazuje dolina suchych kości, którą Ezechiel ujrzał w widzeniu." Review and Herald, 17 stycznia 1893 r.