Księga Daniela - Numer osiemdziesiąty dziewiąty

W osiemdziesiątym pierwszym artykule z tej serii artykułów o Księdze Daniela zamieściliśmy fragment z Manuscript Releases, tom 20, 17–22, w którym Siostra White wyraźnie stwierdza, że nauka, iż „the daily” oznacza świątynię Chrystusa, została przekazana starszym Prescottowi i Daniellsowi przez „aniołów, którzy zostali wygnani z nieba”. Ona sama nie precyzuje ich fałszywego pojmowania „the daily”, jak zostało to uczynione przeze mnie, lecz zapis historyczny jednoznacznie wskazuje, że właśnie to próbowali ustanowić jako prawdę. Dążyli do przeredagowania fragmentów książki Uriaha Smitha Daniel and the Revelation, podtrzymujących rozumienie „the daily”, które ona w Early Writings, na stronie siedemdziesiątej czwartej, wskazuje jako właściwy pogląd.

W. W. Prescott wydawał czasopismo zatytułowane „The Protestant”, w którym jedynym tematem było promowanie fałszywego poglądu dotyczącego „the daily”. On i przewodniczący Generalnej Konferencji, A. G. Daniells, stali się szatańską forpocztą, by kontynuować wysiłki Prescotta zmierzające do ustanowienia tej fałszywej doktryny jako poglądu ortodoksyjnego w adwentyzmie, lecz dopóki Ellen White żyła, ich powodzenie w tym szatańskim przedsięwzięciu było powstrzymywane. W 1931 roku Daniells poinformował, że w tym samym roku, w którym został napisany ów fragment z Manuscript Releases (1910), on (Daniells) odbył rozmowę z Siostrą White na temat „the daily” i że skłoniła go do przekonania, iż pogląd jego i Prescotta był słuszny.

Ważne jest, aby rozumieć tę historię, ponieważ rozpoczynamy teraz rozważanie wzrostu poznania, który nadszedł w 1989 roku, gdy odpieczętowane zostały święte linie reformy oraz ostatnie sześć wersetów jedenastego rozdziału Księgi Daniela. Aby rozpoznać światło, które pojawiło się wraz z upadkiem Związku Radzieckiego w wypełnieniu wersetu czterdziestego jedenastego rozdziału Księgi Daniela, konieczne jest, aby „ustawiczne” oraz profetyczna historia reprezentowana przez „ustawiczne” zostały właściwie zrozumiane, gdyż ta historia ilustruje powtórzenie się tej historii w wersetach 40–45 jedenastego rozdziału Księgi Daniela. Wersety te wskazują, że poselstwo, które zostaje w nich odpieczętowane, to „wieści ze wschodu i z północy”, które sprowadzają ostateczne prześladowanie ludu Bożego.

Poselstwo czterdziestego wersetu, które zostało odpieczętowane wraz z upadkiem Związku Radzieckiego w 1989 roku, jest poselstwem późnego deszczu, które sprawi, że papiestwo (król północy) "wyruszy z wielką wściekłością, aby niszczyć i zupełnie zgładzić wielu." "Wieści" w sensie proroczym to poselstwo.

Poselstwo późnego deszczu to poselstwo przedstawiane przez Bożych strażników ostatnich dni, którzy śpiewają pieśń o winnicy oraz pieśń Mojżesza i Baranka.

„Wieści” w wersecie czterdziestym czwartym jedenastego rozdziału Księgi Daniela rozwścieczają człowieka grzechu, i dokonuje się ostateczna papieska rzeź. To poselstwo jest poselstwem trzeciego anioła, które przeradza się w głośne wołanie wraz z rychłym nadejściem prawa niedzielnego.

„Wieści ze wschodu i z północy”, które rozwścieczają papieżstwo, przeradzają się w głośny krzyk przy ustawie niedzielnej, a to przesłanie jest przesłaniem późnego deszczu, które rozpoczęło się 11 września 2001 roku. Wyrażenie „głośny głos” jest terminem proroczym, który oznacza wzrastającą moc.

„Wieści” z wersetu czterdziestego czwartego to poselstwo późnego deszczu tuż przed zamknięciem czasu łaski dla ludzi, gdy Michał powstaje. Jest to to samo poselstwo późnego deszczu, które nadeszło 11 września 2001 roku, lecz wzbiera aż do głośnego okrzyku, do donośnego głosu, gdy zostaje zapieczętowanych sto czterdzieści cztery tysiące, a Duch Święty zostaje wylany bez miary. Jest to to samo poselstwo późnego deszczu, które wyznaczyło okres pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy.

To poselstwo późnego deszczu zostało sfałszowane przez poselstwo pokoju i bezpieczeństwa, przedstawiane przez adwentyzm laodycejski od nadejścia "osła" aż do nadejścia "lwa". Okres między 11 września 2001 r. a zbliżającym się prawem niedzielnym wyznacza duchowe łoże śmierci dla adwentyzmu laodycejskiego, a ci, którzy sądzeni są po osądzeniu domu Bożego (Jerozolimy), umierają w tym samym grobie. Łoże śmierci dla adwentyzmu laodycejskiego przypada na czas między osłem a lwem, a poselstwem, które zostaje odrzucone i przynosi im śmierć, są "wieści ze 'wschodu' (symbol islamu) i z północy (symbol papiestwa)". Jest to to samo poselstwo, czyli poselstwo trzeciego anioła.

Ostatnie sześć wersetów jedenastego rozdziału Księgi Daniela, które zostały odpieczętowane w czasie końca w roku 1989, stanowi poselstwo deszczu późnego, które jest głoszone w czasie, gdy głoszone jest fałszywe poselstwo deszczu późnego o „pokoju i bezpieczeństwie”. Próba deszczu późnego najpierw przychodzi do domu Bożego, bo tam zaczyna się sąd, a następnie przychodzi do innej trzody poza domem Bożym. Z tego powodu niezbędne jest zrozumienie „kłamstwa”, które wprowadzono do laodycejskiego adwentyzmu w trzecim pokoleniu, ponieważ gdy Bóg wylewa swego Ducha Świętego na tych, których pieczętuje, równocześnie wylewa mocne zwiedzenie na tych, którzy nie przyjęli miłości prawdy.

W czasie kontrowersji z pierwszych piętnastu lat XX wieku dotyczącej „codziennego” jednym z tych, którzy bronili właściwego millerowskiego stanowiska, że „codzienne” jest symbolem pogaństwa, był F. C. Gilbert. Gilbert był konwertytą z judaizmu i biegle czytał oraz mówił po hebrajsku. Bronił pionierskiego stanowiska w Księdze Daniela, opierając je na swojej znajomości języka hebrajskiego. W 1910 roku, właśnie w tym roku, w którym Siostra White napisała rękopis, który miał zostać pogrzebany na dziesięciolecia, a w którym stwierdzono, że pogląd Daniellsa i Prescotta na temat „codziennego” pochodził od aniołów szatana, Gilbert odbył osobistą rozmowę z Siostrą White w sprawie „codziennego”.

Wiemy, że miał rozmowę, ponieważ natychmiast (następnego dnia) spisał streszczenie rozmowy, którą odbył z Siostrą White. W 1931 roku A. G. Daniells stwierdził, że w tym samym roku — 1910 — odbył rozmowę z Siostrą White na temat „the daily”. Daniells twierdził, że Siostra White nie pozostawiła mu innego wniosku, jak tylko taki, że „the daily” było symbolem służby Chrystusa w świątyni. Jednak twierdzenie Daniellsa o rozmowie było nie tylko „kłamstwem”; jest to „kłamstwo” proroctwa, które wywołuje silne zwiedzenie.

Ci, którzy być może nie mają dostępu do wykresów z 1843 i 1850 roku, powinni zrozumieć, że gdy wykres z 1843 roku został opublikowany w 1842 roku, milleriści wciąż wierzyli, że świątynią, która miała zostać oczyszczona w wypełnieniu proroctwa o 2300 latach, jest ziemia. Kiedy opublikowali wykres z 1850 roku, wiedzieli już, że świątynią przeznaczoną do oczyszczenia jest niebiańska świątynia. Z tego powodu wykres z 1843 roku NIE ma ilustracji Bożej świątyni, natomiast wykres z 1850 roku MA ilustrację Bożej świątyni. To jest istotne, ponieważ Daniells twierdził, że podczas swojej rozmowy z Siostrą White pokazał jej wykres z 1843 roku i wskazał na nim świątynię. To byłoby niemożliwe, ponieważ na wykresie z 1843 roku nie ma świątyni. Jego twierdzenie o rozmowie było "kłamstwem".

Gdy w 2009 roku pracowałem nad tą historią i zdałem sobie sprawę, że mężczyźni po obu stronach tej kwestii obaj twierdzili, że mieli rozmowę z Siostrą White na temat „the daily”, wysłałem e-mail do Ellen White Estate i zapytałem, czy mają dostęp do dziennika, w którym odnotowywano rozmowy Siostry White w 1910 roku. Odpowiedzieli, że wciąż mają ten dziennik. Poniżej znajduje się mój e-mail oraz odpowiedź od Ellen White Estate.

poniedziałek, 19 stycznia 2009

Kogo to dotyczy:

Dotarła do mnie informacja, że istnieje dziennik, w którym odnotowywano, kto odbywał rozmowy z Siostrą White i czego te rozmowy dotyczyły. Próbuję potwierdzić lub odrzucić, czy A. G. Daniells odbył rozmowę z Siostrą White w 1910 roku na temat „daily”. Wiem, że istnieje świadectwo historyczne, iż taka rozmowa miała miejsce, ale zastanawiam się, czy istnieje jakiś zapis w oficjalnym dzienniku, który rzeczywiście to odnotowuje. Równocześnie powiedziano mi, że F. C. Gilbert również odbył rozmowę z Siostrą White w 1910 roku na temat „daily” i czy można to potwierdzić na podstawie dziennika prowadzonego przez jej personel w tamtym okresie. Być może nie było żadnego dziennika, albo jeśli był, nie udostępniacie Państwo takich informacji, albo może nawet jeśli istnieje, sprawdzenie tego może wykraczać poza Państwa możliwości. W każdym razie zwracam się z pytaniem. Każda pomoc będzie bardzo mile widziana.

Drogi Jeffie,

Dziękujemy za e-mail. Mamy dość kompletny opis podróży Ellen White, oparty na jej listach, dziennikach i opublikowanych terminach spotkań, ale nie „dziennik” jako taki.

Zapewne czytali Państwo o wizycie A. G. Daniellsa u Ellen White w t. 6 Biografii EGW, The Later Elmshaven Years, s. 256, 257. Nie znaleźliśmy niezależnego zapisu tej rozmowy. Mamy natomiast list od starszego Gilberta z 1 czerwca 1910 r., w którym informuje on o zamiarze przebywania w St. Helenie (gdzie mieszkała Ellen White) w dniach 6–9 czerwca. Na tym kończy się znana mi dokumentacja potwierdzająca.

Niech Bóg błogosławi — Tim Poirier, Zastępca Dyrektora, Ellen G. White Estate

Nie ma niezależnego zapisu, że Daniells kiedykolwiek udzielał wywiadu na temat „the daily”, ale istnieje list od Gilberta informujący o jego zamiarze przebywania w jej domu od szóstego do dziewiątego czerwca 1910 roku.

W biografii Siostry White, na którą powołują się spadkobiercy Ellen White, jej wnuk, odnosząc się do kwestii wywiadu Daniellsa, zanotował twierdzenie Daniellsa dotyczące sfabrykowanego wywiadu z 1910 roku:

Daniells twierdził, że pokazał jej tablicę z 1843 roku i zapytał ją o sanktuarium, którego na tej tablicy nie przedstawiono. Twierdził też, że wziął książkę Early Writings i zasypywał ją pytaniami o to, co miała na myśli, gdy wyraźnie poparła pionierskie rozumienie „the daily” oraz stwierdzenie, że tablica była kierowana ręką Pana. Syn Ellen White, który był ojcem Arthura L. White’a, biografa, który napisał omówienie tego rzekomego wydarzenia, przyjął szatański pogląd Daniellsa i Prescotta na „the daily” i potwierdził twierdzenie Daniellsa dotyczące tego, co usłyszał podczas wywiadu. Po prostu nie byli ostrożni ze swoją zmyśloną opowieścią, ponieważ tablica z 1843 roku nie przedstawia sanktuarium, na które Daniells mógłby wskazać.

Kolejnym fałszem przedstawionym w wywiadzie jest kłamstwo, jakoby fragment z Early Writings był ostrzeżeniem przed „wyznaczaniem czasu”. Fragment, o który rzekomo pytał Daniells, brzmi następująco:

Willie C. White, syn Siostry White, przyjął fałszywy pogląd na temat „the daily”, a jego syn Arthur starał się utrwalić „kłamstwo” związane z wywiadem, który nigdy się nie odbył, próbując zasugerować, że ostrzeżenie we fragmencie z Early Writings było po prostu i wyłącznie ostrzeżeniem przed wyznaczaniem czasu. Ten argument został wymyślony w latach 30. XX wieku i stał się głównym elementem „kłamstwa”.

Omówimy ten argument w następnym artykule.