The Eighth is of the Seven - Number One

William Miller oparł swoje prorocze przesłanie na koncepcji dwóch potęg pustoszących, które trafnie zidentyfikował jako pogański Rzym i papieski Rzym.

Teologowie adwentyzmu uznają fakt, że millerowskie ramy interpretacji proroctw opierały się na dwóch pustoszących potęgach: pogaństwie i papizmie, nawet jeśli uznają je jedynie za analizę historii milleryzmu, a nie za prawdę, którą Bóg mu objawił.

"Jego anioł" jest bezpośrednio zidentyfikowany jako Gabriel przez Siostrę White.

„Cudowna myśl — że anioł, który w czci zajmuje miejsce zaraz po Synu Bożym, jest tym wybranym, by odsłonić zamysły Boga” — tak brzmiała myśl w umyśle Williama Millera. Nie tylko Gabriel, lecz aniołowie — w liczbie mnogiej — kierowali jego zrozumieniem proroctw, „które od zawsze były niejasne dla ludu Bożego”. Gabriel i inni aniołowie prowadzili Millera przez Biblię kolejno, poczynając od Księgi Rodzaju. Dlatego został doprowadzony do najdłuższego proroctwa czasowego w Biblii, którym jest „siedem czasów” (dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat) z Księgi Kapłańskiej, rozdział dwudziesty szósty, na długo zanim został doprowadzony do dwóch tysięcy trzystu dni z Księgi Daniela, rozdział ósmy, werset czternasty.

Zasada pierwszej wzmianki stanowi, że to, co wymienione jako pierwsze, ma największe znaczenie, a pierwszą rzeczą wymienioną w pierwszym rozdziale, pierwszym wersecie Księgi Objawienia jest proces komunikacji, którego Ojciec używa, gdy przekazuje wiadomość Jezusowi, który z kolei przekazuje ją swojemu aniołowi, a ten przekazuje ją prorokowi, który następnie ją spisuje i wysyła do kościołów. Gdy adwentyzm odrzucił prace i odkrycia Williama Millera, odrzucił nie tylko swoje fundamenty, lecz także sam proces komunikacji, który doprowadził Millera do jego zrozumienia, oraz odrzucił proces, który jest jedyną drogą dla ludzi do zrozumienia Objawienia Jezusa Chrystusa, które otwiera się tuż przed zamknięciem czasu próby.

Miller został doprowadzony do zrozumienia, że siedem czasów z Księgi Kapłańskiej rozpoczęło się w 677 r. p.n.e. Dopiero w 1856 roku Pan posłużył się Hiramem Edsonem, aby wskazać, że rozproszenie związane z siedmioma czasami dotknęło również dziesięciu północnych pokoleń Izraela. Pan dążył do rozwinięcia zrozumienia siedmiu czasów, zgodnego z podstawowym odkryciem Millera, ale jednocześnie znacznie je przekraczającego. Jednak w 1856 roku światło przedstawione przez Hirama Edsona w tajemniczy sposób zgasło, gdyż ósmy artykuł z serii zakończył się słowami Jamesa White’a, wówczas redaktora Review and Herald: „Ciąg dalszy nastąpi.” Miał nastąpić „ciąg dalszy”, lecz dopiero po 11 września 2001 roku, kiedy Pan poprowadził swój lud na „stare ścieżki” i ostatecznie do niedokończonej serii artykułów pióra Hirama Edsona.

Nie zajmujemy się obecnie buntem, który rozpoczął się wkrótce po wielkim rozczarowaniu, lecz jedynie wskazujemy, że chociaż Miller został doprowadzony do „siedmiu razy” z Księgi Kapłańskiej 26, jest jasne, że Pan zamierzył poszerzyć pierwotne zrozumienie owych siedmiu razy poza podstawowe rozumienie tego zagadnienia, jakie miał Miller. Wybrał Hirama Edsona, tego samego sługę z tej właśnie historii, którego wcześniej wybrał, aby udzielić widzenia Chrystusa wstępującego do Miejsca Najświętszego 23 października 1844 roku.

Dlatego posłużyłem się słowami adwentystycznego teologa, aby przyznać, że ramy wszystkich proroczych zastosowań Millera opierały się na jego rozumieniu dwóch mocy spustoszenia: „codziennego” (pogaństwa), które w Księdze Daniela jest zawsze łączone z „przestępstwem” lub „ohydą”; oba te określenia przedstawiają różne aspekty mocy spustoszenia papiestwa. Podstawowe rozumienie Millera dotyczące rzymskich potęg znacznie się pogłębiło od czasów historii, którą on przedstawia.

Aniołowie Boży, w tym Gabriel, doprowadzili Millera do poznania prawd, które głosił. Do tych prawd należały proroctwa, które głosił, zasady interpretacji biblijnej, których używał, a także schemat, który pozwolił mu właściwie uporządkować proroctwa. Miller otrzymał schemat, zgodnie z którym dwiema spustoszającymi mocami, o których mowa w Księdze Daniela, były pogański Rzym i papieski Rzym. Future for America poprowadzono do schematu trzech spustoszających mocy: smoka, bestii i fałszywego proroka.

Ramy Future for America opierają się na pracy Millera, ale wykraczają poza to, na czym jego praca się zakończyła. Adwentyzm porzucił ramy Millera i powrócił do teologii odstępczego protestantyzmu i Rzymu. Ta sama linia proroctwa, która rozpoczęła się w Księdze Daniela, jest kontynuowana w Księdze Objawienia.

Miller nie potrafił pojąć proroctw Księgi Objawienia, ponieważ linia pogaństwa i papizmu, tak wyraźnie zidentyfikowana w Księdze Daniela, zostaje w Księdze Objawienia rozszerzona, aby objąć następne prześladowcze mocarstwo, które pojawia się na scenie historii proroczej.

Dla Millera bestia z morza i bestia z ziemi z trzynastego rozdziału Apokalipsy symbolizowały najpierw pogański Rzym, a następnie papieski Rzym. Miller próbował również zastosować swój schemat do siedemnastego rozdziału Apokalipsy, lecz uzdrowienie śmiertelnej rany papiestwa, prorocza rola Stanów Zjednoczonych oraz Organizacji Narodów Zjednoczonych znajdowały się poza boskimi ramami, które zostały mu dane przez aniołów. Dla niego bestią, która wyszła z ziemi w trzynastym rozdziale Apokalipsy, było papiestwo.

Miller był posłańcem, którym miano się posłużyć, aby odebrać z rąk nominalnych protestantów, którzy wyszli z Ciemnych Wieków, płaszcz protestantyzmu. Okres, w którym Stany Zjednoczone miały przemówić jak smok, republikanizm miał przemienić się w demokrację, a odstępczy protestantyzm połączyć się z odstępczą władzą i powtórzyć sojusz kościoła i państwa będący obrazem papiestwa, w jego czasach wciąż należał do przyszłości. Dlatego starał się wpisać Księgę Objawienia w boskie ramy, które zostały mu dane przez aniołów.

Został wybrany, aby zrozumieć wzrost poznania, jaki nastąpił w 1798 roku, gdy odpieczętowano widzenie nad rzeką Ulaj z rozdziałów ósmego i dziewiątego Księgi Daniela. Future for America miało zrozumieć widzenie nad rzeką Chiddekel z rozdziałów dziesiątego do dwunastego Księgi Daniela, które odpieczętowano w 1989 roku, kiedy, jak opisano w Danielu 11:40, kraje reprezentujące były Związek Radziecki zostały zmiecione przez papiestwo i Stany Zjednoczone.

Ramy, które aniołowie przekazali Future for America, opierały się na identyfikacji i zastosowaniu proroctwa w kontekście potrójnego sojuszu smoka, bestii i fałszywego proroka.

Milleriści głosili pierwsze i drugie poselstwo anielskie, zwiastując rozpoczęcie sądu. Future for America głosi trzecie poselstwo anielskie.

Aby właściwie przedstawić poselstwo trzeciego anioła, musisz także przedstawić poselstwa pierwszego i drugiego anioła, gdyż wiemy, że nie może być trzeciego bez pierwszego i drugiego. Pierwsze i drugie poselstwo są fundamentem, a trzecie jest zwieńczeniem, lecz trzecie poselstwo nigdy nie zaprzeczy ani nie będzie sprzeczne z pierwszym i drugim. Jeśli tak się dzieje, nie jest to prawdziwe poselstwo.

Istnieje bardzo trafne spostrzeżenie dotyczące historii millerystów i naszej historii. Milleriści byli początkiem, a my jesteśmy końcem. Oni głosili i żyli pierwszym i drugim poselstwem anielskim. My głosimy trzecie poselstwo anielskie. Ich odpieczętowane poselstwo (widzenie Ulaju) znajduje się w dwóch rozdziałach Księgi Daniela, a nasze (widzenie Chiddekelu) w trzech rozdziałach. Oni rozpoznali pierwsze i drugie „biada” i żyli w czasie wypełnienia drugiego „biada”. My rozpoznajemy i żyjemy w czasie wypełnienia trzeciego „biada”. Ramy ich zastosowania proroctw stanowiły Rzym pogański (smok) i Rzym papieski (bestia). Nasze ramy zastosowania proroctw to współczesny Rzym jako potrójna bestia.

Gdy zaczynamy rozważać charakterystykę papieskiego Rzymu w siedemnastym rozdziale Apokalipsy, będącego zarazem ósmym i z owych siedmiu, warto rozważyć, jak Milleryci rozumieli Rzym w okresie historii założycielskiej. Trzeci anioł będzie miał dodatkowe światło, ale to światło nigdy nie będzie sprzeczne z ugruntowaną prawdą.

Księga Daniela, rozdziały drugi, siódmy, ósmy, jedenasty i dwunasty, wskazują na Rzym pośród innych potęg. Rozważamy dwa etapy Rzymu przed rokiem 1798; pogański i papieski, jako ramy dla proroczych zastosowań Millera. Miller i pionierzy uznają, że "grabieżcy twojego ludu" w Księdze Daniela, rozdziale jedenastym i wersecie czternastym, to Rzym.

W tym wersecie są co najmniej dwie istotne kwestie do rozważenia. Słowo „widzenie” w tym wersecie to jedno z dwóch hebrajskich słów w Księdze Daniela tłumaczonych jako „widzenie”. Jednym z hebrajskich słów tłumaczonych jako „widzenie” jest châzôn i oznacza sen, proroctwo lub widzenie. Słowo châzôn odnosi się do historii prorockiej lub okresu czasu; w Księdze Daniela występuje dziesięć razy i zawsze jest tłumaczone jako „widzenie”.

Innym hebrajskim słowem, które również tłumaczy się jako "widzenie", jest mar-eh' i oznacza "wygląd". Słowo mar-eh' określa pojedynczy widok, punkt w czasie. Hebrajskie słowo mar-eh' występuje trzynaście razy w Księdze Daniela i sześć razy tłumaczone jest jako "widzenie", cztery razy jako "oblicze", dwa razy jako "wygląd" i raz jako "dobrze wyglądający".

Rozbójnicy twego ludu reprezentują Rzym i dlatego to proroczy temat Rzymu ustanawia proroczą "wizję" w Księdze Daniela. Z tego powodu ważne jest zrozumienie znaczenia Rzymu jako symbolu proroczego.

Logika prorocka wymaga, aby słowo „widzenie” reprezentujące historię proroczą było tym samym „widzeniem”, o którym mowa w Księdze Objawienia, ponieważ natchnienie stwierdza, że Księga Daniela i Księga Objawienia stanowią jedną księgę, że wzajemnie się uzupełniają, doprowadzają się nawzajem do doskonałości i że ta sama linia proroctwa, która znajduje się w Księdze Daniela, jest podjęta w Księdze Objawienia. Te punkty przedstawione w Duchu Proroctwa zostały już uwzględnione w tej serii artykułów, więc nie będę ich ponownie przytaczać. Dodam jeszcze inny punkt, który również już przytoczyliśmy od Siostry White. Chodzi o to, że wszystkie księgi Biblii spotykają się i kończą w Księdze Objawienia. „Widzenie” historii proroczej (châzôn), które znajduje się w Księdze Daniela i jest zarysowane w kontekście proroczego tematu Rzymu, reprezentuje widzenie historii proroczej w całej Biblii. Wszystkie księgi Biblii spotykają się i kończą w Księdze Objawienia, a Bóg nigdy sam sobie nie zaprzecza. Nigdy! Jeśli uważasz, że tak uczynił, coś źle rozumiesz. To samo hebrajskie słowo (châzôn) jest również tłumaczone jako „widzenie” w Księdze Przysłów.

To pierwsza kwestia, którą należy wziąć pod uwagę, mówiąc o tym wersecie. Jeśli źle zrozumiemy Rzym, nie zdołamy uchwycić wizji proroczej historii. Ten fakt w gruncie rzeczy określa wysiłki jezuitów i innych na przestrzeni dziejów, którzy wprowadzali fałszywą teologię, by zniszczyć Rzym jako przedmiot proroctw. Rozważając podstawowe rozumienie Rzymu, powinniśmy mieć to na uwadze.

Jeśli nie dostrzeżesz znaczenia antychrysta (Rzymu), przyłączysz się do Rzymu, a to ostrzeżenie jest osadzone w kontekście zdolności bądź niezdolności zrozumienia Księgi Daniela i Księgi Objawienia. Milleryci oparli podstawowe rozumienie adwentyzmu na rozpoznaniu Rzymu. Rozumieli, że Rzym był reprezentowany przez dwie moce pustoszące, że obie były fazami Rzymu, lecz nie byli w takim momencie dziejowym, aby dostrzec Rzym jako trójzjednoczenie, jak przedstawia to Księga Objawienia. Księga Daniela stanowi zatem fundament przedstawiony przez millerytów, a Księga Objawienia — zwieńczenie przedstawione przez Future for America. Jest jeszcze jeden punkt z Księgi Daniela 11:14, który chcemy wskazać.

Miller i pionierzy rozumieli, że posąg ze snu Nabuchodonozora przedstawiał cztery królestwa: Babilon, Medo-Persję, Grecję i Rzym. Nie widzieli nic poza czwartym królestwem, gdyż rozumieli, że Rzym papieski był po prostu drugą fazą Rzymu, a zatem czwarte królestwo zakończyło się w 1798 roku. Z ich perspektywy historycznej jedynym pozostałym proroczym drogowskazem było Powtórne Przyjście Chrystusa, podczas którego kamień wyciosany z góry uderzy w stopy posągu. Millerowcy rozpoznawali prorocze rozróżnienia między pogańskim a papieskim Rzymem, jednak zmuszeni do powiązania roku 1798 z Powtórnym Przyjściem Chrystusa, nie mogli dostrzec nic więcej niż cztery królestwa.

Siedemnasty rozdział Księgi Objawienia zawiera ostatnią identyfikację królestw w proroctwach biblijnych i stwierdza, że siedem królestw upadło, a ósme królestwo to potrójny sojusz współczesnego Rzymu. Jeśli pierwszym odniesieniem do królestw proroctw biblijnych jest drugi rozdział Księgi Daniela — i z całą pewnością tak jest — to ostatnie odniesienie powinno być zilustrowane przez pierwsze. Jak cztery królestwa z drugiego rozdziału Księgi Daniela mogą pozostawać w zgodzie z ośmioma królestwami w siedemnastym rozdziale Księgi Objawienia?

Pamiętajmy zatem, że Milleriści nie potrafili dostrzec wydarzeń proroczych wykraczających poza ich własną historię. Poselstwo, które zrozumieli i głosili, wskazywało Powtórne Przyjście Chrystusa jako kolejny kamień milowy historii proroczej. Jeśli jednak zarówno millerystyczne rozumienie Rzymu jako symbolu ustanawiającego wizję historii proroczej, jak i drugi rozdział Księgi Daniela są prawdami fundamentalnymi Millerystów, to jak może się to zgadzać z ośmioma królestwami z rozdziału siedemnastego Apokalipsy?

Jeśli nie jesteś pewien, czy posąg z drugiego rozdziału Księgi Daniela jest fundamentalny, wystarczy, że weźmiesz pod uwagę pionierskie tablice z lat 1843 i 1850. Na obu przedstawiono ten posąg. Równie istotne jest to, że Ellen White stwierdza, iż obie tablice zostały wykonane pod Bożym kierownictwem i według Jego zamysłu.

O wykresie z 1850 roku stwierdziła:

Istnieje starożytne przysłowie ze świata, które głosi: „Błąd ma wiele dróg, a prawda tylko jedną.” Istnieje kilka rozmaitych błędów, które były wykorzystywane, aby przeszkodzić ludziom w rozpoznaniu, że współczesny Rzym w siedemnastym rozdziale Apokalipsy jest ósmą głową, która jest z siedmiu. Jednym z tych błędów, stosowanym przez teologów Adwentyzmu, jest fałszywe przedstawienie królestw historii. Nie mam tu na myśli królestw proroctw biblijnych; to są dwa różne określenia. Królestwa proroctw biblijnych są ustanowione na podstawie pierwszej wzmianki w drugim rozdziale Księgi Daniela, lecz istniały królestwa historii, które poprzedzały Babilon. Ellen White wyraźnie określa, jakie były królestwa historii, ale teologowie Adwentyzmu ignorują natchnione świadectwo i tworzą sekwencję królestw historii, która zaciemnia zrozumienie, że Rzym zawsze pojawia się jako ósmy i jest z siedmiu. A jednak to Rzym ustanawia widzenie.

Teologowie adwentyzmu i odstępczego protestantyzmu sugerują, że królestwami historii były Egipt, Asyria, Babilon, Medo-Persja, Grecja, Rzym i tak dalej. Siostra White informuje nas, że istnieje trzecie królestwo historii, które postanawiają pominąć. Czy pomijają to królestwo, czy też pomijają Ducha Proroctwa? Jedno i drugie.

Ten fragment wnosi wiele światła na nasze czasy, ale chcę zwrócić uwagę, że siostra White jasno wskazuje, iż królestwem poprzedzającym Babilon w historii był Izrael, a nie Asyria. Ujęcia królestw historycznych, używane przez teologów, pomijają Izrael jako królestwo historyczne, mimo potęgi i chwały ustanowionych za panowania króla Salomona, a także mimo bezpośredniego świadectwa natchnienia przez Ezechiela i Ellen White, że korona Izraela przeszła na Babilon.

Jeśli zastosujemy natchniony komentarz do królestw historii, okaże się, że Izrael należy zaliczyć do tych królestw. Izrael, Asyria i Egipt to królestwa historii, które poprzedziły pierwsze królestwo biblijnego proroctwa, którym był Babilon. Dlatego czwartym królestwem „historii” był Babilon, piątym – Medo-Persja, szóstym – Grecja, siódmym – pogański Rzym, a ósmym – Rzym papieski, który jest jednym z siedmiu, ponieważ reprezentuje drugą fazę pogańskiego Rzymu. Wśród królestw historii Rzym papieski jest ósmym i jest jednym z siedmiu.

W siódmym rozdziale Księgi Daniela królestwa w biblijnym proroctwie przedstawione są jako bestie. Babilon to lew, po którym nastąpił niedźwiedź Medo-Persji. Trzecia była Grecja, przedstawiona jako lampart, a potem Rzym jako „straszliwa i przerażająca” bestia, która miała „żelazne zęby”. Ta straszna bestia, zgodnie z posągiem z drugiego rozdziału Księgi Daniela, to Rzym, czwarte królestwo biblijnego proroctwa.

Milleryci rozumieli czwarte królestwo jako Rzym, dlatego cechy strasznej bestii pojmowali odpowiednio i po prostu zastosowali wszystkie prorocze cechy bestii do czwartego królestwa. Dostrzegali w tym fragmencie rozróżnienie między Rzymem pogańskim a Rzymem papieskim, lecz nie widzieli piątego królestwa proroctw biblijnych, ponieważ słusznie przyjęli pierwszą wzmiankę o królestwach w proroctwach biblijnych jako punkt odniesienia. Jednak rozróżnienie między dwoma Rzymami jest w tym fragmencie, co pozwala nam traktować to rozróżnienie jako reprezentujące dwa królestwa. Ale nie to jest przedmiotem naszego rozważania.

Czwarte królestwo w drugim rozdziale Księgi Daniela to Rzym. Dziesięć rogów przedstawia dziesięć narodów, które reprezentują królestwo pogańskiego Rzymu, i zanim papieski Rzym przejął panowanie nad światem w roku 538, trzy z tych królestw zostałyby usunięte, czyli wyrwane z korzeniami. Wtedy pojawiłby się „mały” „róg” z wersetu ósmego, mający „oczy jak oczy człowieka i usta, które mówiły rzeczy wielkie”. Jeśli w czwartym królestwie mamy dziesięć rogów i trzy zostają usunięte, aby „mały róg” mógł zastąpić te trzy rogi, to po usunięciu trzech rogów pozostaje siedem, a mały róg jest ósmym, ponieważ Rzym zawsze pojawia się jako ósmy i jest spośród siedmiu. W tym rozdziale jest wiele światła dotyczącego Rzymu w jego dwóch fazach, ale tutaj po prostu przedstawiamy drugie świadectwo, że zarówno proroczo, jak i historycznie, Rzym pojawia się jako ósmy i jest spośród siedmiu.

W rozdziale ósmym znajdujemy rozwinięcie rozdziału siódmego. Rozdział ten ponownie identyfikuje królestwa proroctw biblijnych, ale pomija pierwsze królestwo — Babilon — ponieważ gdy Daniel otrzymał wizję rozdziału ósmego, zbliżał się koniec Babilonu. W tym rozdziale Medo-Persja jest przedstawiona jako baran, który miał dwa rogi. Grecja jest przedstawiona jako kozioł z jednym rogiem; róg ten zostaje złamany, a z niego wyrastają cztery rogi. Następnie po Grecji pojawia się „mały róg” i ponownie symbolizuje on Rzym. Chociaż Rzym nie był bezpośrednim potomkiem imperium greckiego, tekst ukazuje mały róg jako wyrastający z jednego z czterech rogów, które powstały w królestwie greckim po tym, jak pierwszy róg — reprezentujący Aleksandra Wielkiego — został złamany. Rzym nie wywodził się od Greków, lecz rozpoczął swoje podboje świata z obszaru Grecji i w tym sensie wyszedł z jednego z tych czterech rogów.

Dlatego w rozdziale ósmym znajdujemy drugie świadectwo na potwierdzenie rozdziału siódmego. Medo-Persja miała dwa rogi, Grecja miała jeden, a następnie cztery kolejne rogi. To daje siedem rogów przed rogiem Rzymu, ponieważ mały róg wyłonił się z jednego z czterech rogów Grecji. Dwa plus jeden plus cztery równa się siedem, zatem Rzym, mały róg, jest ósmym i jest spośród siedmiu. Warto zauważyć, że ten fragment, który wskazuje, iż Rzym wyłonił się z jednego z greckich rogów, stanowi jeden z największych argumentów proroczych, z jakimi Miller i jego współpracownicy musieli się zmierzyć w dziejach swojej działalności.

Protestanci tamtej epoki twierdzili stanowczo, że mały róg nie mógł oznaczać Rzymu, ponieważ proroctwo wskazuje, że mały róg wyszedł z jednego z czterech greckich rogów. Dlatego dowodzili, że mały róg przedstawiał Antiocha IV Epifanesa, jednego z królów Seleucydów, którzy panowali po podziale imperium po śmierci Aleksandra Wielkiego. Spór w historii millerytów w tej kwestii był tak doniosły, że na wykresie z 1843 roku zamieszczono argument przeciwko protestanckiemu nauczaniu, oparty na fakcie, że Daniel widział, jak mały róg wychodzi z jednego z czterech greckich rogów, a zatem nie mógł oznaczać Rzymu, ponieważ Rzym nie wywodził się z Grecji. Argument ten wpływał na wszystkie fragmenty w Księdze Daniela, w których Rzym jest identyfikowany. Stanowisko protestanckie obejmowało twierdzenie, że „rabusie twego ludu” w czternastym wersecie jedenastego rozdziału Daniela muszą odnosić się do Antiocha Epifanesa. Milleryci umieścili więc na wykresie — który, jak stwierdziła siostra White, był „kierowany ręką Pana i nie powinien być zmieniany” — wzmiankę o Antiochu Epifanesie, wyjaśniającą, dlaczego nie mógł on być tym czwartym królestwem. Czy to Rzym ustanawia wizję historii proroczej, czy też mocą, która wystąpiła przeciw Chrystusowi w czasie Jego ukrzyżowania, był król Seleucydów, który zmarł ponad sto lat przed narodzeniem Chrystusa?

Można postawić pytanie: dlaczego Danielowi ukazano Rzym wyłaniający się z jednego z greckich rogów, skoro Rzym nie wywodził się bezpośrednio z Grecji? Odpowiedź brzmi, że wzrost potęgi Rzymu rozpoczął się w regionie, który wcześniej był terytorium greckim, ale dlaczego proroctwo przedstawiono w taki sposób, by dopuszczało taką niejasność?

Co najmniej jedna odpowiedź, poza wagą zauważenia, gdzie Rzym zaczął rosnąć w siłę, brzmi, że zagadka polegająca na tym, iż Rzym zawsze pojawia się jako ósmy, a jednocześnie jest spośród siedmiu, znajduje rozwiązanie w powiązaniu Rzymu z terytorium Grecji, aby zachować sens zagadki, że Rzym jest spośród siedmiu. Ta zagadka jest aż tak ważna, choć milleriści z ich ówczesnej perspektywy historycznej nigdy nie mogli tej koncepcji zrozumieć. Fakt, że wszystkie odniesienia zamieszczone nie tylko na wykresie z 1843 roku, ale także na tym z 1850 roku, są ilustracjami zagadnień bezpośrednio poruszanych w proroczym Słowie Bożym, z wyjątkiem jednego odniesienia, które podkreśla, że Antioch Epifanes nie jest mocarstwem, które stanęło przeciw Chrystusowi, sprawia, że ten dodatek do wykresu jest bardzo znaczący. Jakże to smutne, że gdy adwentyzm odszedł od swoich fundamentów, dziś naucza, iż mocarstwem z czternastego wersetu jedenastego rozdziału Księgi Daniela jest Antioch Epifanes, a nie Rzym! Teraz nauczają tego, czemu milleriści sprzeciwiali się tak stanowczo, że uwidocznili ten spór na wykresie z 1843 roku!

Królestwa w historii wskazują, że Rzym powstaje jako ósmy i jest spośród siedmiu. „Mały róg” w rozdziale siódmym, który wypowiada „wielkie słowa przeciwko Najwyższemu”, powstaje jako ósmy i jest spośród siedmiu. Rogi z rozdziału ósmego wskazują, że Rzym powstaje jako ósmy i jest spośród siedmiu.

W następnym artykule rozważymy, w jaki sposób współczesny Rzym, przedstawiony w Apokalipsie 17, pojawia się jako ósmy i jest z owych siedmiu. Następnie wrócimy do Daniela 2 i wskażemy, dlaczego cztery królestwa z Daniela 2, będące pierwszą wzmianką o królestwach w proroctwach biblijnych, pozostają w zgodzie z ośmioma królestwami z Apokalipsy 17.