Przyszłość dla Ameryki i 18 lipca 2020 - Numer trzy

Linie ruchów reformatorskich są kluczem do zrozumienia „siedmiu gromów” z dziesiątego rozdziału Apokalipsy. „Siedem gromów” przedstawia historię umocnienia poselstwa pierwszego anioła od 11 sierpnia 1840 roku aż do Wielkiego Rozczarowania 22 października 1844 roku. Rozdział dziesiąty zawiera trzy wewnętrzne świadectwa w samym rozdziale, które wspierają to zrozumienie.

Poselstwo pierwszego anioła było niesione światu od 1840 roku. Uriah Smith przedstawia pionierskie zrozumienie, zgodne z poglądami Siostry White. Smith uznaje, że pierwszy anioł przybył w 1798 roku i pokazuje, że to pierwszy anioł zstąpił w 1840 roku. Smith i pionierzy po prostu nie zauważyli różnicy między przybyciem poselstwa a nadaniem mu mocy. Smith wyraźnie stwierdza, że gdy anioł z dziesiątego rozdziału Księgi Objawienia postawił jedną stopę na morzu, a drugą na ziemi, identyfikowało to poselstwo głoszone światu.

Dlatego pierwszy werset dziesiątego rozdziału wskazuje na 11 sierpnia 1840 roku, gdyż w tym czasie nastąpił zapowiedziany koniec panowania osmańskiego, zgodnie z proroctwem z dziewiątego rozdziału Objawienia. Siostra White stwierdza:

Werset pierwszy rozdziału dziesiątego odnosi się do roku 1840, a w wersecie dziesiątym widzimy Jana gorzko rozczarowanego 22 października 1844 roku. Jan reprezentował tych, którzy zanieśli światu poselstwo małej książeczki, tylko po to, by 22 października 1844 roku doznać gorzkiego rozczarowania. Wersety od pierwszego do dziesiątego przedstawiają historię lat 1840–1844. To jest jedno wewnętrzne świadectwo w rozdziale dziesiątym.

Drugim świadkiem jest Jan, który zjada małą księgę i jest ona słodka w jego ustach, co oznacza jego przyjęcie orędzia z 11 sierpnia 1840 roku, a następnie stała się gorzka w jego żołądku podczas Wielkiego Rozczarowania 22 października 1844 roku.

Werset dziesiąty przedstawia samą historię lat 1840–1844 w jednym wersecie. To jest drugie wewnętrzne świadectwo w tym rozdziale, że „siedem gromów” przedstawia tę historię. Siostra White już wskazała, że „siedem gromów” przedstawia zarys wydarzeń, które rozegrały się w czasie poselstwa pierwszego i drugiego anioła. Poselstwo drugiego anioła zakończyło się na Wielkim Rozczarowaniu, więc „siedem gromów” przedstawia tę samą historię. Trzy wewnętrzne świadectwa potwierdzają prawdę, że historia od 11 sierpnia 1840 roku aż do Wielkiego Rozczarowania 22 października 1844 roku jest historią proroczą, na którą kładzie nacisk dziesiąty rozdział Księgi Objawienia.

Wtedy w ostatnim wersecie, zgodnie z prawdą związaną z „siedmioma gromami”, zostaje wydane polecenie, aby przedstawić przesłanie i aby ta sama historia została powtórzona.

Siedem gromów wskazuje, że początek adwentyzmu — zaczynający się, gdy poselstwo odpieczętowane w „czasie końca” zostało wzmocnione — miałby ilustrować koniec adwentyzmu, gdy poselstwo odpieczętowane w 1989 roku zostałoby wzmocnione przez zstąpienie nie anioła z Objawienia 10, lecz zstępującego anioła z Objawienia 18. Anioł z Objawienia 18 zstąpił 11 września 2001 roku i obecnie zbliżamy się do zakończenia historycznego powtórzenia lat 1840–1844.

Te spostrzeżenia dotyczące rozdziału dziesiątego od lat są w domenie publicznej. Aż do niedawna nie dostrzegano, że wraz z tamtą świętą historią istnieje inna święta historia, wpisana w nią. Tę historię rozpoznają jedynie ci, którzy przyjmują zasadę Alfy i Omegi, która utożsamia koniec czegoś z jego początkiem. Historia wpisana w tę świętą historię zaczyna się rozczarowaniem, a kończy Wielkim Rozczarowaniem. Historia lat 1843–1844 jest szczególną linią historii, zawartą w historii lat 1840–1844, lecz od niej odrębną. Siostra White i Chrystus oboje omawiają tę linię historii.

„Prorocy i sprawiedliwi pragnęli zobaczyć te rzeczy”, które „widziano w latach 1843 i 1844”. Jezus odniósł się do tej świętej historii w dwóch ewangeliach, ale każde odniesienie było w innym kontekście.

Jezus w Ewangelii Mateusza, mówiąc o działaniu Słowa Bożego i wzywając ludzi, aby "słuchali", wskazuje, że Laodycejczycy, którzy odrzucają poselstwo, które prorocy pragnęli ujrzeć, zostali przedstawieni w szóstym rozdziale Księgi Izajasza. Future for America wielokrotnie przedstawiała szósty rozdział Księgi Izajasza w kontekście 11 września 2001 roku, ponieważ tego dnia, wraz z atakiem islamu, zstąpił potężny anioł z osiemnastego rozdziału Księgi Objawienia i oświecił ziemię swoją chwałą. Wszyscy prorocy są zgodni, a w wersecie trzecim szóstego rozdziału Izajasza znajdujemy bezpośrednie odniesienie do tego właśnie anioła.

Ziemia zostaje rozświetlona jego chwałą, gdy zstępuje anioł z osiemnastego rozdziału Objawienia, a Izajasz dostarcza kolejnego ważnego klucza, informując nas, że jego wizja świątyni miała miejsce w roku śmierci króla Uzzjasza. Król Uzzjasz usiłował wykonywać kapłańską posługę w świątyni. Osiemdziesięciu kapłanów oraz arcykapłan sprzeciwiało się temu, aż Pan poraził go trądem na czole. Otrzymał znamię bestii za próbę połączenia władzy państwowej z władzą kościelną. Nie umarł od razu; został zdjęty z tronu i zastąpiony, a po pewnym czasie w końcu zmarł 11 września 2001 roku. Kościół adwentystyczny stopniowo umiera, jak umierał kościół żydowski w czasach Chrystusa. Jednak 11 września 2001 roku adwentyzm, który już wcześniej odrzucił poselstwo ostatnich sześciu wersetów jedenastego rozdziału Księgi Daniela, dobiegł końca jako protestancki róg Stanów Zjednoczonych, a ci, reprezentowani przez Izajasza, zostali wówczas wezwani, by podjąć poselstwo reprezentowane przez pierwszy głos osiemnastego rozdziału Objawienia.

Ważne jest, aby uznać, że protestancki róg został usunięty z Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego 11 września 2001 roku, gdyż na odpieczętowanie przesłania Księgi Objawienia w ostatnich dniach składają się trzy zasadnicze elementy. Jednym z nich jest równoległa historia rogu republikanizmu i rogu protestantyzmu. Innym elementem, który należy dostrzec, jest znaczenie siedmiu kościołów, a oczywiście trzecim jest „siedem gromów”. Wszystkie trzy prorocze elementy tworzą odpieczętowywane przesłanie i trzeba uznać, że tak jak w czasach Chrystusa pominięty został kościół żydowski, tak w „ostatnich dniach” pominięty zostaje adwentyzm.

Izajasz zgłasza się, by zanieść przesłanie do niewiernego ludu wybranego Boga w swoich czasach, a Jezus używa tych samych słów, by odnieść się do tej samej sytuacji w Jego czasach. Lud przymierza, lud wybrany, jest pomijany, a oni nie chcą „słyszeć” ani zostać uzdrowieni.

Dzieło, którego podejmuje się Izajasz, jest tym samym dziełem, którego podjęli się Jan i Ezechiel, gdy zjedli małą księgę. Niosą poselstwo napomnienia do ludu przymierza, ludu wybranego, który jest właśnie wypluwany z ust Pana. Drugie odwołanie Jezusa do historii, którą prorocy i sprawiedliwi pragnęli zobaczyć, zostało zapisane przez Łukasza.

Jeszcze raz, kontekst błogosławieństwa związanego z tymi, którzy mają przywilej zobaczyć to, co pragnęli ujrzeć sprawiedliwi, dotyczy wybranego ludu przymierza, który jest pomijany i nie chce "słuchać". Siostra White odwołuje się do potępienia Kafarnaum przez Chrystusa, które jest symbolem odrzucenia wielkiego światła, i podkreśliła kwestię adwentyzmu, umieszczając napomnienie pod adresem adwentyzmu w [nawiasach kwadratowych.]

„Wielkie dzieła”, których dokonano w adwentyzmie, były dziełami, które sprawiedliwi mężowie i prorocy pragnęli zobaczyć i usłyszeć. Te wielkie dzieła znalazły odzwierciedlenie w historii lat 1843 i 1844, gdy głoszono poselstwo wołania o północy. Adwentyzm odrzucił swoją historię, a zwłaszcza historię lat 1843 i 1844. Jest to historia, która zaczyna się i kończy rozczarowaniem, a także historia, która miała ich poprowadzić na odnowioną ziemię.

Co Lew z pokolenia Judy teraz rozpieczętowuje, to historia lat 1843 i 1844. „Siedem gromów” przedstawia lata 1840–1844, ale okres ten zawiera bardzo szczególną historię, która była typologicznie zapowiadana od początku historii przymierza. Wszystkie ruchy reformacyjne są do siebie równoległe i mają identyczne drogowskazy. Gdyby różniły się od siebie, Szatan stworzyłby odrębny plan ataku dla każdego ruchu reformacyjnego, ale nigdy tak nie robi.

Zasadniczą kwestią tego fragmentu, w kontekście ogólnego przesłania, które przekazujemy, jest to, że gdy adwentyzm przestał stać pod sztandarem protestantyzmu i 11 września 2001 roku został go całkowicie pozbawiony, wciąż utrzymywano, że jest on ruchem resztki, który głosi głośne wołanie trzeciego anioła. A jednak jest to ruch fałszywy. Jeśli nie rozpoznajesz, który ruch obecnie dzierży róg protestantyzmu, zrozumienie analogii między dwoma rogami w Stanach Zjednoczonych jest praktycznie niemożliwe.

Historia lat 1843 i 1844 jest odzwierciedlona w każdym ruchu reformatorskim i posłużymy się teraz początkiem starożytnego Izraela jako ludu wybranego Boga oraz końcem statusu Izraela jako ludu wybranego, aby zilustrować to samo w odniesieniu do współczesnego Izraela, z naciskiem na lata 1843 i 1844, tak jak są one przedstawione w każdej z linii ruchów reformatorskich.

Mojżesz prorokował, że Pan wzbudzi proroka podobnego do niego, a tym prorokiem był Jezus. Łukasz w Dziejach Apostolskich potwierdza, że Jezus wypełnił proroctwo Mojżesza.

Jezus jest prorokiem, którego mamy słuchać.

Linia reformy Chrystusa zaczyna się w czasie końca, tak jak wszystkie linie reformy. „Czas końca” w dniach Chrystusa przypadł na Jego narodziny. Pismo stwierdza, że przy Jego narodzinach nastąpił wzrost poznania, zgodny z definicją „czasu końca” w Księdze Daniela. Bez względu na to, czy chodzi o pasterzy, mędrców ze Wschodu, rozgniewanego Heroda, czy Annę i Symeona w świątyni — wraz z Jego narodzinami nastąpił wzrost poznania. W tym momencie przywództwo żydowskiego kościoła zostało pominięte. Rozwód miał charakter stopniowy, ale zaczął się od ich odrzucenia poselstwa, które zostało odpieczętowane w czasie końca.

Przywództwo adwentyzmu zostało pominięte w 1989 roku, gdy wypełnił się Daniela 11:40. „Czas końca” w historii Mojżesza, który był typem Jezusa, przypadł na jego narodziny; wtedy jego rodzina, a następnie córka faraona, zyskały większą wiedzę o małym Mojżeszu. Jego imię oczywiście oznacza „wyratowany z wody”, a Jezus oznacza „Jehowa zbawia”.

Po „czasie końca” wszystkie linie reformy ukazują moment, w którym poznanie, które w tej konkretnej historii wzrasta, zostaje sformalizowane w przesłanie, które można przedstawić jako świadectwo pokoleniu, które ma zostać pociągnięte do odpowiedzialności za światło, odpieczętowane w czasie końca.

Jan Chrzciciel sformalizował przesłanie Chrystusa, a przesłanie Mojżesza zostało sformalizowane w jego czterdziestym roku życia, gdy próbował własnymi siłami wyzwolić Izraela z Egiptu. Przesłanie o wyzwoleniu z Egiptu zostało teraz odnotowane w publicznym rejestrze.

Czterdzieści lat później poselstwo Mojżesza zostało obdarzone mocą przy gorejącym krzewie i towarzyszyły mu dwa znaki boskiej mocy: laska, która zamieniła się w węża, oraz trędowata ręka, którą Mojżesz wyjął z zanadrza. Poselstwo Jezusa zostało obdarzone mocą podczas Jego chrztu, któremu towarzyszyły dwa znaki boskości: głos Ojca i Duch Święty. Kolejny kamień milowy w obu historiach reprezentuje pierwsze rozczarowanie, czas zwłoki, nadejście drugiego anioła, czyli rok 1843.

Rozczarowanie w historii Mojżesza zostało zobrazowane przez jego żonę, gdy anioł zstąpił, by zabić Mojżesza za to, że nie obrzezał swojego syna. Ze strachu Sefora sama dokonała obrzezania ich syna. Mojżesz zapomniał obrzezać swego syna! Sam znak przymierza, który został dany Abrahamowi, został przez Mojżesza zapomniany. Ojciec Abraham zapowiedział niewolę Hebrajczyków w Egipcie oraz ich wybawienie z Egiptu, a jego proroctwo miało się wypełnić właśnie przez Mojżesza, a tymczasem Mojżesz zapomniał obrzezać swojego syna. Wtedy Mojżesz odesłał Seforę do jej ojca, aby pozostała u niego aż do wybawienia. Pozostała w Madianie, aż Mojżesz przeprowadził synów Izraela przez wody Morza Czerwonego, co, jak informuje nas apostoł Paweł, jest obrazem chrztu, obrzędu, który zastąpił obrzezanie. Nie przeocz tego. Pojawienie się kamienia milowego reprezentującego drugiego anioła w historii Mojżesza, kamienia milowego, który przynosi pierwsze rozczarowanie w tej historii, było odrzuceniem podstawowej zasady przymierza Abrahama z Bogiem.

Pierwszym rozczarowaniem w dziejach Chrystusa była śmierć Łazarza, o której Marta i Maria były przekonane, że nie nastąpiłaby, gdyby Jezus nie zwlekał i nie przybył dopiero po czterech dniach od jego śmierci. Rozczarowanie tym, że Jezus pozwolił swemu bliskiemu przyjacielowi, Łazarzowi, umrzeć i gnić w grobie, było ogromne, nie tylko dla obu sióstr, ale także dla uczniów. A jednak wskrzeszenie Łazarza stało się pieczęcią całej działalności Chrystusa.

Opieczętowanie Bożych stu czterdziestu czterech tysięcy jest zilustrowane w historii lat 1843 i 1844, gdyż dowiadujemy się, że to Łazarz wprowadził Chrystusa do Jerozolimy podczas wjazdu triumfalnego. Historia wjazdu triumfalnego to historia, której siostra White używa, aby zilustrować Wołanie o północy z lat 1843 i 1844. Było to niezrozumienie faktu, że Chrystus ma moc wskrzeszać umarłych dzięki Bożej mocy stwórczej. Maria i Elżbieta wyznały, że wiedziały, iż Jezus ma moc wskrzesić Łazarza przy ostatniej trąbie, lecz nie widziały, że rzeczywiście ma On moc wskrzesić go wtedy i tam. Zaprzeczały samej prawdzie, którą przyszedł ukazać podczas swego chrztu i śmierci, początku i końca Jego osobistej trzyipółletniej służby. Nie mogły tego zobaczyć, dopóki kamień nie został odtoczony od grobu, tak jak później Jego ręka miała zostać zdjęta z błędu w niektórych liczbach na wykresie z 1843 roku.

Po tym, jak Mojżesz odesłał Seforę, by nie brała udziału w nadchodzącym starciu z faraonem, wyszedł mu na spotkanie jego starszy brat Aaron i obaj posłańcy udali się do Egiptu, reprezentując poselstwo drugiego anioła. Zanim jakiekolwiek plagi spadły na Egipt, Mojżesz ostrzegł faraona, że jeśli nie pozwoli Izraelowi, Bożemu pierworodnemu, wyjść i oddawać cześć, to Bóg zabije pierworodnych Egiptu.

Okrzyk o północy był przepowiednią, która w przyszłości miała się spełnić.

Poselstwo Wołania o północy skierowane do faraona zapowiadało śmierć pierworodnych w odpowiedzi na bunt faraona. Gdy poselstwo zostało zapisane, plagi, będące wyrazem mocy Wołania o północy latem 1844 roku, zostały zesłane na Egipt. Poselstwo Wołania o północy przetoczyło się przez kraj niczym fala pływowa latem 1844 roku. Plagi przetoczyły się przez Egipt i gdy nadeszła zapowiedziana śmierć pierworodnych, o północy rozległ się krzyk w całym Egipcie.

Triumfalny wjazd Chrystusa do Jerozolimy doprowadził do krzyża na Kalwarii, a uczniowie Chrystusa i inni jego naśladowcy doznali Wielkiego Rozczarowania.

Wielkie rozczarowanie uczniów i zwolenników Millera jest również zobrazowane przez Hebrajczyków utkniętych między armią faraona a Morzem Czerwonym.

Ważne jest dostrzec, że gdy Chrystus wjechał do Jerozolimy, natchnienie chwili wywołało wybuch uwielbienia, który faryzeusze usiłowali uciszyć. Sednem chóru uwielbienia była wzmianka, że Jezus jest Synem Dawida; był to ten sam symbol, którym Chrystus posłużył się, by położyć kres swoim słownym sporom z wdającymi się w jałowe dysputy Żydami. Najbardziej irytujące dla Żydów było uznanie, że nazywając Jezusa Synem Dawida, pośrednio odwoływano się do triumfalnego wjazdu króla Dawida do Jerozolimy.

W historii dzieła Dawida sprowadzenia arki do Jerozolimy moc przesłania została ukazana poprzez umocnienie Dawida.

Następnie Dawid postanowił sprowadzić Arkę do Jerozolimy. W sprowadzaniu Arki do miasta Dawida miało dojść do rozczarowania, jak w każdej linii reformy. Uzza, którego imię oznacza „siła”, wiedząc doskonale, że nie miał upoważnienia, by dotknąć Arki, mimo to to uczynił. Tym samym problemem, który pierwotnie doprowadził do uprowadzenia Arki, była nieposłuszność wobec objawionej woli Pana oraz zuchwałe domniemanie co do mocy związanej z Arką Bożą. A jednak Uzza, silny mąż Dawida, okazał nieposłuszeństwo, tak jak Mojżesz okazał nieposłuszeństwo nakazowi obrzezania. Uzza został zabity, a Arka pozostała poza Jerozolimą, aż Dawid zrozumiał, że ci, którzy czuwali nad miejscem, w którym Arka pozostawała po śmierci Uzzy, byli błogosławieni. Wtedy Dawid ponownie wyruszył, aby wprowadzić Arkę do Jerozolimy. Gdy Dawid tańczył, wchodząc do Jerozolimy, jego żona zobaczyła jego nagość i była bardzo rozczarowana.

Trzy linie ruchów reformatorskich, które wszystkie odnoszą się do lat 1843 i 1844, okresu, który sprawiedliwi mężowie i prorocy pragnęli ujrzeć i usłyszeć. Cechy towarzyszące pojawieniu się drugiego anioła, a więc wyznaczające czas zwłoki i rozczarowania, są łatwe do dostrzeżenia. Głębsze prawdy wskazują, że rozczarowanie nie było jedynie nieporozumieniem ze strony Mojżesza, Uzzy czy Marty i Marii, lecz rozczarowaniem związanym z odrzuceniem fundamentalnej zasady, powiązanej z samą historią, w której to rozczarowanie się dokonało. Dla Mojżesza był to znak obrzezania, dla Uzzy — zuchwałość wobec Bożych nakazów dotyczących arki, dla Marty i Marii — brak wiary w stwórczą moc Chrystusa do wskrzeszania.

W przypadku Mojżesza centralnym tematem jego posługi było ustanowienie przymierza z ludem wybranym, a Mojżesz zapomniał o znaku tego przymierza. W przypadku Uzzaha chodziło o samą zasadę świętości Bożego prawa, która była ucieleśniona w arce. W przypadku Marty i Marii chodziło o samo centrum posługi Chrystusa, rozpoczynającej się Jego chrztem i kończącej Jego śmiercią, pogrzebem i zmartwychwstaniem, jak to zostało zapowiedziane na początku Jego posługi. Pierwsze rozczarowanie roku 1843 było spowodowane błędem w niektórych liczbach na wykresie, który stanowił wypełnienie proroctwa Habakuka. Błąd dotyczył naczelnej zasady ruchu Millera — zasady dzień za rok.

„Siedem gromów” symbolizuje ruch adwentowy z lat 1840–1844, lecz w obrębie tego ruchu znajduje się historia lat 1843–1844, która zaczyna się i kończy rozczarowaniem; w ten sposób na tej historii spoczywa pieczęć Alfy i Omegi. A ta historia jest właśnie tą, na którą wskazują Jezus i Ellen White jako na świętą historię, którą sprawiedliwi zawsze pragnęli ujrzeć.

Te cztery linie: Mojżesz, Dawid, Chrystus i milleriści uczą, że gdy na końcu świata zostanie powtórzona przypowieść o dziesięciu pannach, nastąpi wzmocnienie nie drugiego, lecz trzeciego poselstwa anielskiego, po którym nastąpi rozczarowanie rozpoczynające czas zwłoki.

Gdy 11 sierpnia 1840 roku zstąpił pierwszy anioł, potwierdził naczelną zasadę proroczą millerytów, a ich pierwsze rozczarowanie było ściśle z tą zasadą związane. Gdy to rozczarowanie i czas zwłoki zakończyły się wraz z Wołaniem o północy, poselstwo to również odnosiło się do zasady dzień za rok, podobnie jak ustalenie, że Chrystus przyjdzie 22 października 1844 roku. Wszystkie cztery kamienie milowe z lat 1840–1844 były związane z zasadą dzień za rok.

Żydzi zostali uczynieni depozytariuszami prawa Bożego, a zagadnieniem ukazanym w dziejach Mojżesza było prawo Boże i ustawy. W dziejach Dawida ponownie chodziło o prawo Boże. W dziejach Chrystusa również chodziło o prawo Boże, bo bez wylania krwi nie ma odpuszczenia grzechu, który został grzesznikowi ujawniony przez prawo Boże. Ale adwentyzm został uczyniony depozytariuszem nie tylko prawa Bożego, lecz także słowa prorockiego.

Dlatego w dziejach ruchu millerowskiego motywem przewodnim są Boże zasady prorockie. U kresu adwentyzmu znów chodzić będzie o zasady interpretacji proroctw, lecz od 1844 roku czasu proroczego nie należy już stosować. Zasady na końcu opierają się na tym, że Alfa i Omega ukazuje koniec od początku.

Gdy panowanie osmańskie dobiegło kresu, wypełniając drugie „biada”, które przedstawia prorocką działalność islamu, proroctwo z Objawienia 9:15 o 391 latach i 15 dniach zostało wypełnione, a „zasada dzień za rok”, która stanowi sedno dzieła Millera, została potwierdzona.

Gdy islam uderzył 11 września 2001 roku, nastąpiło nadejście trzeciej biady, wypełniając Objawienie 8:13, i potwierdzona została zasada, która była samym sercem pracy Future for America; zasadę tę można ująć prosto jako powtarzanie się historii. Proroctwo o trąbie biady reprezentującej islam zostało potwierdzone, gdy wypełniły się zarówno proroctwa dotyczące anioła z Objawienia 10 w 1840 roku, jak i anioła z Objawienia 18 w 2001 roku. Historia się powtórzyła. Następnie należałoby oczekiwać rozczarowania.

Rozczarowanie zapoczątkuje okres oczekiwania. Rozczarowanie zniechęci i rozproszy tych, którzy byli zaangażowani w to dzieło. Do rozczarowania dojdzie wskutek zlekceważenia podstawowego prawa proroctwa, a właściwie naczelnej zasady proroctwa ustanowionej na początku adwentyzmu. Umocnienie z 11 września 2001 roku było związane z islamem, a rozczarowanie z 18 lipca 2020 roku dotyczyło islamu. Dowiadujemy się, że tym, co pozwoliło Samuelowi Snowowi i innym następnie rozpoznać datę 22 października 1844 roku, było to, iż Pan usunął swoją rękę zakrywającą błąd w niektórych liczbach na tablicy z 1843 roku. Wówczas Snow i milleryci zobaczyli, że te same dowody, które skłoniły ich do przewidzenia roku 1843 jako czasu wypełnienia proroctwa o dwóch tysiącach trzystu latach, okazały się dokładnie tymi samymi dowodami, które pozwoliły im wskazać 22 października 1844 roku.

Powinniśmy oczekiwać, że dowody, które doprowadziły do przewidywania ataku islamu na Stany Zjednoczone 18 lipca 2020 roku, potwierdzą, że gdy wkrótce nadejdzie ustawa niedzielna, islam będzie sądem wymierzonym przeciwko Stanom Zjednoczonym, przy czym element czasu nie będzie już powiązany z tym wydarzeniem.

Cztery główne kamienie milowe w historii lat 1840–1844. Każdy z nich wiąże się z zastosowaniem podstawowej reguły Millera — zasady dzień za rok.

Cztery główne kamienie milowe w historii od 2001 roku, aż do ustawy niedzielnej. 11 września 2001 r. dotyczył islamu. Nieudane proroctwo z 18 lipca 2020 r. dotyczyło islamu. Każdy kamień milowy jest związany z zastosowaniem podstawowej zasady Future for America — powtórzeniem historii. „Siedem gromów” reprezentuje przyszłe wydarzenia, które zostaną ujawnione w swojej kolejności. Pierwszym z czterech kamieni milowych był 11 września 2001 r., wskazujący na atak na Stany Zjednoczone przez islam w wypełnieniu trzeciego biada. Ostatni kamień milowy, przedstawiający ustawę niedzielną w naszej historii, musi dotyczyć islamu, ponieważ Alfa i Omega zawsze ukazuje koniec od początku, a Alfa i Omega to Ten, który zapieczętował „siedem gromów” właśnie dla tej historii. Islam zaatakuje Stany Zjednoczone w czasie ustawy niedzielnej.

To jeden z trzech głównych elementów odpieczętowania siedmiu gromów, które jest teraz odsłaniane. Gdy tylko Mojżesz ogłosił poselstwo będące typem wołania o północy w jego linii dziejowej, ostatnie wydarzenia potoczyły się szybko. Dziesięć nadprzyrodzonych, niszczycielskich plag, aż do wypełnienia się proroctwa o pierworodnych, co wywołało wołanie o północy w Egipcie. Gdy tylko Chrystus wkroczył do Jerozolimy, rozpoczął się szybki marsz ku krzyżowi. Kiedy poselstwo zostało ogłoszone, nie było już odwrotu. Po zjeździe obozowym w Exeter 12 sierpnia 1844 roku, niecałe dwa miesiące później proroctwo się wypełniło.