Ukryta historia wersetu czterdziestego — liczba szesnaście

Rozumowanie Jonesa, zgodnie z którym pierwszego anioła z czternastego rozdziału Apokalipsy nie można oddzielić od dwóch kolejnych aniołów, jest niewzruszone. Wskazany przez niego strukturalny związek tych trzech aniołów z aniołami trąbiącymi jest całkowicie niepodważalny. Niewątpliwie kładł on nacisk na trzech aniołów z czternastego rozdziału Apokalipsy, jednak rozumowanie uzasadniające traktowanie ich jako „nierozdzielnych” jest równie zasadne w odniesieniu do wszystkich aniołów, którzy ich poprzedzali.

Ponieważ skupiał się na trzech aniołach z czternastego rozdziału Apokalipsy, nie doprowadził własnego rozumowania do ostatecznych konsekwencji. Ostatecznie logika, którą posłużył się, by powiązać piątą, szóstą i siódmą trąbę „biada” z trzema aniołami z czternastego rozdziału Apokalipsy, obejmowała również prześledzenie linii trąb wstecz aż do pierwszego z siedmiu aniołów trąbiących.

Szereg aniołów rozpoczyna się od „siedmiu” aniołów z trąbami, a ciąg aniołów w Księdze Apokalipsy zaczyna się od pierwszej trąby i biegnie aż do ostrzeżenia trzeciego anioła przed znamieniem bestii. Jones słusznie odróżnia pierwsze cztery trąby od trzech ostatnich trąb „biada”, gdyż ta prorocza struktura „cztery i trzy” występuje również w przypadku zborów i pieczęci. Wykazanie tego na podstawie trzech świadków w Księdze Apokalipsy pozwala tym, którzy tego chcą, dostrzec, że liczba siedem jako symbol zawiera w sobie również liczbę cztery jako symbol oraz liczbę trzy jako symbol.

W ostatnim czasie wskazywaliśmy na to, że pierwszy i drugi anioł z czternastego rozdziału Apokalipsy otrzymują moc dzięki proroctwu czasowemu dotyczącemu islamu w pierwszym i drugim biada, a udzielenie mocy trzeciemu aniołowi dokonuje się poprzez wypełnienie się trzeciego biada 11 września. Zastosowanie przyjęte przez Jonesa wskazuje (choć on sam nie sformułował mojego wniosku), że każdy anioł, od anioła pierwszej trąby z ósmego rozdziału Apokalipsy aż po trąbę trzeciego biada z jedenastego rozdziału Apokalipsy, jest nierozerwalnie związany z trzema aniołami z czternastego rozdziału Apokalipsy. Są oni symbolami w obrębie tej samej linii proroczej. Aby zrozumieć różne role, które reprezentuje każdy z tych aniołów, należy ich właśnie tak postrzegać. Tak więc, podobnie jak siedem zborów, pieczęci i trąb przedstawia liczbę siedem, a także symbol liczb cztery i trzy w obrębie ogólnej symboliki liczby siedem (zborów, pieczęci i trąb), tak też linię aniołów od pierwszego z siedmiu aniołów trąbiących aż po trzeciego anioła należy rozpatrywać jako całość. Wskazuje to na linię jedenastu aniołów.

Trzej aniołowie z czternastego rozdziału Apokalipsy reprezentują poselstwo ostrzeżenia millerystów, którzy ogłosili otwarcie sądu, a następnie poselstwo ostrzeżenia stu czterdziestu czterech tysięcy, które ogłasza zamknięcie sądu.

Siedem trąb przedstawia moce, którymi Bóg posłużył się opatrznościowo, aby sprowadzić sąd na narody, które narzucały kult słońca.

Pierwsze cztery trąby wskazują na postępujący upadek Zachodniego Rzymu aż do roku 476.

Piąta i szósta wskazują na upadek Wschodniego Rzymu od 1449 do 1453 roku.

Ostatnie trzy trąby przedstawiają islam trzech biada.

Aniołem z dziesiątego rozdziału Księgi Objawienia jest Chrystus, który zstępuje, aby obdarzyć ruch mocą na początku, a w osiemnastym rozdziale Księgi Objawienia zstępuje ponownie, aby obdarzyć ruch mocą na końcu.

Siódma trąba zaczęła rozbrzmiewać 22 października 1844 roku, z chwilą rozpoczęcia sądu, który jest pozafiguralnym Dniem Pojednania. Trąba jubileuszowa miała zabrzmieć w Dniu Pojednania. Podczas sądu rozbrzmiewają zatem dwie trąby: trąba jubileuszowa i siódma trąba.

Kontekst, który identyfikuje rozproszenie Izraela na „siedem czasów”, znajdujący się w następnym rozdziale Księgi Kapłańskiej, został przedstawiony w wersetach prowadzących do polecenia zadęcia w jubileuszową trąbę w Dniu Pojednania.

Gdy Miller rozpoznał w dwudziestym szóstym rozdziale sąd nad Izraelem za naruszenie szabatu odpoczynku dla ziemi, zastosował zasadę, że dzień oznacza rok, i odkrył, iż rok liczy trzysta sześćdziesiąt dni, a siedem razy trzysta sześćdziesiąt dawało dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat kary za złamanie przymierza. Była to pierwsza prorocza prawda, którą odkrył. Stanowi ona fundament prawd, które składały się na fundament, jaki Chrystus położył poprzez dzieło Millera. Trąba jubileuszowa jest obwieszczeniem wybawienia i wolności.

Siódma trąba jest islamem trzeciego biada.

Siódma trąba islamu stanowi zewnętrzną proroczą prawdę, a trąba Jubileuszu — wewnętrzną proroczą prawdę o usprawiedliwieniu przez wiarę — wyzwoleniu od grzechu, które według Siostry White jest w istocie poselstwem trzeciego anioła. W okresie, gdy rozbrzmiewa siódma trąba, tajemnica Chrystusa w was, nadziei chwały, zostanie doprowadzona do doskonałości, gdy Chrystus połączy swoje Bóstwo z człowieczeństwem stu czterdziestu czterech tysięcy. Ci, którzy wówczas przyjmą pieczęć Bożą, będą głosić trąbowe poselstwo ostrzeżenia, przedstawione jako trzecie biada, a także jako ostrzeżenie trzeciego anioła. Trzecie biada nadaje moc poselstwu trzeciego anioła, gdy anioł, który jest nikim mniejszym niż Jezus Chrystus, zstępuje z poselstwem w swojej ręce.

Kiedy rozpoznajemy, że to proroctwo czasowe pierwszego i drugiego biada nadało moc poselstwu pierwszego anioła, a proroctwo trzeciego biada nadaje moc poselstwu trzeciego anioła, rozpoznajemy trąby jako „sądy, które zostały sprowadzone na Rzym w odpowiedzi na wymuszanie święcenia niedzieli”. Te opatrznościowe sądy, szczególnie trzy ostatnie trąby biada, odpowiadają i pozostają równoległe do poselstwa ostrzeżenia trzech aniołów z czternastego rozdziału Objawienia. Dwa biada i dwaj aniołowie w historii millerowskiej oraz trzecie biada i trzeci anioł w historii stu czterdziestu czterech tysięcy. W początkowej historii pierwszego i drugiego anioła poselstwo o otwarciu sądu zostało umocnione przez wypełnienie się islamu pierwszego i drugiego biada. W końcowej historii trzeciego anioła poselstwo ogłaszające zamknięcie sądu zostało umocnione przez wypełnienie się islamu trzeciego biada.

Umocnienie na początku i na końcu zostało przedstawione przez anioła z Objawienia 10 i 18, „który był nikim innym jak Jezusem Chrystusem”. Zewnętrzne poselstwo islamu oraz wewnętrzne poselstwo sądu stanowią zewnętrzną trąbę trzeciego biada, a wewnętrzne poselstwo sądu jest trąbą trzeciego anioła. Zewnętrzną trąbą islamu jest proroctwo dwóch tysięcy pięciuset dwudziestu lat, a wewnętrzną trąbą trzeciego anioła — dwa tysiące trzysta lat. Obydwie nadeszły i zabrzmiały przy otwarciu sądu nad umarłymi, i obydwie nadeszły ponownie przy otwarciu sądu nad żyjącymi.

Anioł z dziesiątego rozdziału Apokalipsy zstąpił 11 sierpnia 1840 roku jako wypełnienie proroctwa dotyczącego islamu, a czyniąc to, ów anioł stanowił typ zstąpienia anioła z osiemnastego rozdziału Apokalipsy wraz z wypełnieniem proroctwa dotyczącego islamu. Sąd Boży nad buntem związanym z ustawą niedzielną w 321 roku, a następnie ponownie w 538 roku, jest przedstawiony przez pierwszych sześć trąb, natomiast Jego sąd nad rychło nadchodzącym buntem związanym z ustawą niedzielną jest przedstawiony przez siódmą trąbę, która jest trzecim biada, a zarazem trzecim aniołem. Poselstwo ostrzegawcze o rozpoczęciu sądu 22 października 1844 roku oraz poselstwo ostrzegawcze o sądzie nad żyjącymi 11 września zostały oba umocnione przez siódmego anioła w porządku, który przedstawił Jones. Sześciu aniołów trąb w rozdziałach ósmym i dziewiątym, następnie w rozdziale dziesiątym zstępuje anioł, który nie jest nikim mniejszym niż Jezus Chrystus. Jest on siódmym w kolejności aniołów, po którym w rozdziale jedenastym następuje trzecie biada, będące siódmą trąbą, która zaczęła rozbrzmiewać w 1844 roku, lecz jest ósmym w szeregu aniołów prowadzących do dziewiątego, dziesiątego i jedenastego anioła w czternastym rozdziale Apokalipsy.

Poselstwo trzeciego anioła nie może być odizolowane od poselstw pierwszego i drugiego anioła, lecz nie może też być oddzielone od siedmiu trąb Bożego sądu nad odstępstwem. Pierwsze cztery trąby sądu w ósmym rozdziale Objawienia wskazują na postępujący upadek Zachodniego Rzymu po pierwszym niedzielnym prawie Konstantyna z roku 321 i rozpoczęły się wraz z jego podziałem cesarstwa na wschód i zachód w roku 330.

Zasada, zgodnie z którą odstępstwo narodu sprowadza na niego zagładę, urzeczywistniła się w losach narodu Konstantyna, począwszy od pierwszych czterech trąb, które do 476 roku położyły kres istnieniu Rzymu Zachodniego. Rzym Wschodni przestał istnieć w 1453 roku, choć w wymiarze proroczym utracił suwerenność państwową już 27 lipca 1449 roku. W przeciwieństwie do Babilonu, który upadł w ciągu jednej nocy, Rzym, zarówno zachodni, jak i wschodni, był stopniowo doprowadzany do upadku. Upadek Rzymu Zachodniego, który dokonał się do 476 roku pod wpływem pierwszych czterech trąb, symbolizuje upadek Stanów Zjednoczonych pod wpływem czterech trąb, co na jednym z poziomów symbolizuje cztery pokolenia Stanów Zjednoczonych, których okres rozpoczął się w 1798 roku, a kończy się wraz z wprowadzeniem ustawy niedzielnej. Te cztery pokolenia odpowiadają czterem pokoleniom adwentyzmu, które odpowiadają pierwszym czterem zborom z drugiego rozdziału Apokalipsy, czterem coraz większym obrzydliwościom z ósmego rozdziału Księgi Ezechiela oraz czterem falom szarańczy z Księgi Joela.

Piąta i szósta trąba doprowadziły do upadku Rzymu Wschodniego, a Rzym Wschodni, w proroczym odniesieniu do Rzymu Zachodniego, symbolizuje państwo. Rzym Zachodni symbolizuje Kościół. Rzym Zachodni symbolizuje również Stany Zjednoczone, które zostają podbite jako pierwsze, tak jak Rzym Zachodni został podbity jako pierwszy.

Pierwsze cztery trąby przedstawiają cztery pokolenia historii Ameryki, a gdy Stany Zjednoczone upadają, chwalebna ziemia z czterdziestego pierwszego wersetu jedenastego rozdziału Księgi Daniela właśnie upadła, a następną przeszkodą jest Egipt, symbol pozostałych narodów świata. Organizacja Narodów Zjednoczonych, będąca dziesięcioma królami, zgadza się wówczas oddać swoje siódme królestwo papiestwu na „krótki czas — jedną godzinę”, zgodnie z siedemnastym rozdziałem Apokalipsy. Dzieje się to podczas uczty urodzinowej Heroda, gdy przyrzeka on połowę swego królestwa. Podczas uczty urodzinowej Heroda, w tej godzinie ukazuje się pismo na wapiennej powłoce ścian, a Baltazar zostaje zabity. Ta godzina nadchodzi wraz z ustawą niedzielną i trwa aż do zakończenia czasu próby dla ludzkości. Siódme królestwo zostaje podbite, co zostało ukazane w typie przez zburzenie murów Konstantynopola, które runęły w 1453 roku. Od ustawy niedzielnej w Stanach Zjednoczonych, ukazanej w typie przez rok 1449, aż do upadku Konstantynopola w 1453 roku upływają cztery symboliczne lata. Papiestwo otrzymało swą śmiertelną ranę w 1798 roku.

W Księdze Daniela 11,40 papiestwo upadło w roku 1798, w czasie końca. Następnie król południa upadł w roku 1989, w czasie końca. Stany Zjednoczone upadają w wersecie 41, Egipt zaś upada w wersecie 42, a papiestwo dochodzi do swego drugiego i ostatecznego upadku w wersecie 45.

Upadek Stanów Zjednoczonych (fałszywego proroka) w wersecie czterdziestym pierwszym został ukazany typologicznie przez rok 1449, a upadek Egiptu (smoka) w wersecie czterdziestym drugim został ukazany typologicznie przez rok 1453; papiestwo zaś (bestia) dochodzi do swego kresu, nie mając nikogo na pomoc, jak zostało to ukazane typologicznie przez rok 1798. Fałszywy prorok i smok zostają obaleni przez moce trąb, a bestia zostaje obalona przez moc smoka.

Liczba cztery jest symbolem rozpadu królestwa. Królestwo Aleksandra rozpadło się na cztery królestwa, Egipt pogrążył się w Morzu Czerwonym w czwartym pokoleniu, a Izrael oddaje pokłon słońcu w czwartej obrzydliwości opisanej w ósmym rozdziale Księgi Ezechiela. Cztery pokolenia protestantyzmu i republikanizmu w bestii wychodzącej z ziemi rozpoczęły się w 1798 roku i dla obu rogów kończą się wraz z rychłym nadejściem ustawy niedzielnej. Cztery srogie sądy nad Jerozolimą opisane przez Ezechiela obrazują cztery sądy nad Stanami Zjednoczonymi, a te cztery sądy nad szóstym królestwem proroctwa biblijnego stanowią typ czterech lat od 1449 do 1453 roku, kiedy to siódme królestwo proroctwa biblijnego zgadza się oddać połowę swojego królestwa papiestwu w ramach związku Kościoła i państwa, nad którym panuje nierządnica z Tyru.

Cztery lata od 1449 do 1453 roku przedstawiają upadek siódmego królestwa przy ustanowieniu prawa niedzielnego, a także przedstawiają okres upadku ósmego królestwa od prawa niedzielnego aż do zamknięcia czasu łaski. Podbój Egiptu, który jest światem, a zarazem smokiem danym papiestwu, stanowi fraktal na początku okresu symbolizowanego przez cztery lata od 1449 do 1453 roku. Wskazuje to na upadek Konstantynopola przy prawie niedzielnym, a następnie ponownie, gdy powstaje Michał. Gdy Michał powstaje, czterej aniołowie zostają w pełni uwolnieni zgodnie z natchnieniem.

Cztery części królestwa Aleksandra, cztery trąby nad Rzymem Zachodnim, cztery wiatry uwolnione nad Rzymem Wschodnim, cztery srogie sądy nad Jerozolimą, cztery wiatry uwolnione, gdy papiestwo dojdzie do swego kresu i nikt mu nie pomoże. Przedstawiwszy te prorocze symbole, rozważymy drugie biada w kontekście jego zastosowania w czasie rychłego wprowadzenia prawa niedzielnego.

W 1439 roku, na Soborze Florenckim (zwanym także Unią Florencką), przedstawiciele Kościoła prawosławnego Wschodu (pod przewodnictwem cesarza bizantyńskiego Jana VIII Paleologa oraz patriarchy Konstantynopola) podpisali formalny dekret unii z Kościołem rzymskokatolickim. Zgodzili się uznać papieża rzymskiego za głowę (najwyższą władzę) całego Kościoła.

Cesarz i Patriarcha przyjęli „klauzulę Filioque” w Credo Nicejskim, która stanowiła dodatek do Credo Nicejskiego, głosząc, że Duch Święty pochodzi od Ojca i Syna. Credo Nicejskie jest jednym z najważniejszych i najszerzej używanych wyznań wiary w historii wiary katolickiej. Credo Nicejskie stanowi formalne podsumowanie podstawowych wierzeń katolickich. Zostało ono pierwotnie spisane w celu obrony prawdy o tym, kim jest Jezus Chrystus. W roku 325 powstał poważny spór, ponieważ kapłan imieniem Ariusz nauczał, że Jezus został stworzony przez Boga Ojca i nie był w pełni Bogiem.

Cesarz Konstantyn zwołał Sobór Nicejski I, aby rozstrzygnąć tę kwestię. Sobór stanowczo potwierdził, że Jezus jest w pełni Bogiem, „współistotnym” Ojcu. Wyznanie wiary zostało później rozszerzone na Soborze Konstantynopolitańskim w 381 roku. Należy w tym miejscu zauważyć, że nicejskie wyznanie wiary zostało ustanowione za czasów Konstantyna I i że miało ono stać się problemem dla ostatniego Konstantyna, czyli Konstantyna XI, który był ostatnim cesarzem wschodniego Cesarstwa Bizantyjskiego. Konstantyn Wielki, który był pierwszym z nich, jest wielokrotnie przedmiotem proroctw biblijnych. Jest on władcą u początku cesarstwa wschodniego, dlatego też stanowi typ władcy u kresu cesarstwa wschodniego. Fakt, że nicejskie wyznanie wiary stanowi element zarówno początkowego, jak i końcowego okresu tych dziejów, musi zostać dostrzeżony przez badacza proroctw, jeśli rozumie on zasadę alfy i omegi.

W 381 roku Credo nicejskie zostało zaktualizowane o doktrynę czyśćca, doktrynę Eucharystii, wraz z akceptacją używania chleba przaśnego do Eucharystii, co było praktyką łacińską. Credo z 381 roku przyjęło również katolickie rozumienie grzechu pierworodnego i życia pozagrobowego. Kończyło się ono tym kluczowym stwierdzeniem: „Określamy również, że święta Stolica Apostolska i Biskup Rzymski posiadają prymat nad całym światem i są prawdziwym namiestnikiem Chrystusa.”

Na soborze florenckim podpisano inną, zaktualizowaną wersję dnia 6 lipca 1439 roku, na 14 lat przed upadkiem Konstantynopola pod naporem Turków osmańskich w 1453 roku. Unię podpisano pod silną presją polityczną. Cesarstwo Bizantyńskie rozpaczliwie potrzebowało pomocy wojskowej Zachodu przeciw nacierającym Osmanom. Gdy greccy delegaci powrócili do ojczyzny, porozumienie zostało stanowczo odrzucone przez większość duchowieństwa, mnichów i zwykłych ludzi na Wschodzie. Większość biskupów, którzy je podpisali, później wycofała swoje poparcie. Unia nigdy nie została w pełni wprowadzona w życie i w następnych latach została formalnie odrzucona przez Kościół prawosławny. Zanim Konstantynopol upadł w 1453 roku, unia już faktycznie się rozpadła. Historycy często opisują ją jako unię polityczną, która poniosła klęskę z powodu głębokiego oporu teologicznego, kulturowego i społecznego.

Na pierwszym soborze nicejskim w 325 roku przyjęto nicejskie wyznanie wiary. Wydarzenie to zaznaczono na pięć lat przed rokiem 330, w którym dobiegł końca okres 360 lat, przedstawiony jako „czas” w jedenastym rozdziale Księgi Daniela, w wersecie dwudziestym czwartym.

Zarówno rok 31 p.n.e., jak i rok 330 wyznaczają „oznaczony czas”, o którym mowa w wersetach dwudziestym siódmym i dwudziestym dziewiątym jedenastego rozdziału Księgi Daniela.

Początek (330) i koniec (1449–1453) proroczej linii Rzymu Wschodniego są reprezentowane przez pierwszego i ostatniego cesarza noszących imię Konstantyn. Alfa i omega proroczej linii Rzymu Wschodniego, zwanego Cesarstwem Bizantyńskim, wiążą się z końcem trzystu sześćdziesięciu lat niepodzielnego panowania Rzymu cesarskiego, od bitwy pod Akcjum w 31 roku p.n.e. aż do roku 330, a następnie dalej aż do roku 1453. Przed bitwą pod Akcjum w 31 roku p.n.e. Marek Antoniusz i Cezar August wypowiadali przy jednym stole kłamstwa, które nie osiągnęły celu. Przed rokiem 330, w roku 325, przyjęto nicejskie wyznanie wiary. Przed rokiem 1453 przyjęto uaktualnioną wersję dokładnie tego samego nicejskiego wyznania wiary. Przed 31 rokiem p.n.e. dwaj politycy wypowiadali kłamstwa przy jednym stole. W roku 325 przy jednym stole wypowiadano duchowe kłamstwa. Ci dwaj świadkowie identyfikują polityczne i duchowe kłamstwa, które przyjęto w 1439 roku na soborze florenckim. Owo uaktualnione nicejskie wyznanie wiary nazwano Dekretem unii.

Pierwszy znak orientacyjny związany z kłamstwami przy jednym stole pojawił się przed 31 rokiem p.n.e. i dotyczył dwóch stronnictw politycznych pogańskiego Rzymu. Wyznaczonym czasem dla tych kłamstw był rok 31 p.n.e.; po jednej stronie stał August, symbol Rzymu, po drugiej zaś sojusz mężczyzny i kobiety reprezentujących Egipt. Druga seria kłamstw miała miejsce w 325 roku, a wyznaczonym czasem był rok 330. Trzecia seria kłamstw miała miejsce w 1439 roku, a wyznaczonym czasem były lata 1449–1453. Zasiadający przy stole w 1439 roku reprezentowali Rzym Zachodni i Rzym Wschodni, przy czym Rzym Wschodni dążył do osiągnięcia celu politycznego, akceptując argumentację religijną. Rok 31 p.n.e., po nim rok 330, a następnie rok 1453 stanowią potrójne zastosowanie linii Rzymu.

Polityczne zagrożenie, jakie stanowił sojusz Marka Antoniusza i Kleopatry, było typologiczną zapowiedzią duchowego zagrożenia, jakie w 325 roku stanowiła herezja ariańska, to zaś z kolei było typologiczną zapowiedzią politycznego i religijnego zagrożenia ze strony muzułmańskich Turków w 1439 roku.

Doktryny Credo nicejskiego są kłamstwami i nie ma w nich żadnej prawdy. Dokument podpisany 6 lipca 1439 roku na Soborze Florenckim nosił nazwę Dekretu o Unii i wyrażał te same kłamstwa, a nawet więcej. Gdy delegaci powrócili do Konstantynopola w 1439 roku, spotkali się z gniewem i oskarżeniami o zdradę. Powtarzano powiedzenie: „Lepiej turecki turban niż papieska mitra.”

Unia została podpisana przede wszystkim dlatego, że cesarz bizantyński rozpaczliwie potrzebował zachodniej pomocy wojskowej przeciwko Osmanom. Gdy stało się jasne, że nadchodzi bardzo niewielka pomoc wojskowa (lub nie nadchodzi żadna), poparcie dla unii wyparowało. W latach 1450–1451 kilka synodów wschodnich odrzuciło unię, a po upadku Konstantynopola w 1453 roku unia została całkowicie porzucona. Ostateczny rezultat Dekretu o Unii Florenckiej jest uznawany przez Kościół prawosławny za sobór nieudany i odrzucony. Nie jest on uznawany za ważny. Kościół rzymskokatolicki jednak nadal uważa go za ważny sobór powszechny.

Ustalamy tok rozumowania, który pozwoli zrozumieć, w jaki sposób prorocze cechy drugiego biada powtarzają się w dziejach trzeciego biada. Okres stu pięćdziesięciu lat, zapowiedziany w proroctwie o pierwszym biada, rozpoczął się 27 lipca 1299 roku, a zakończył się 27 lipca 1449 roku.

Konstantyn XI Paleolog urodził się w 1404 r. i panował od stycznia 1449 r. do 29 maja 1453 r. Był ostatnim cesarzem Cesarstwa Wschodniorzymskiego (Bizantyńskiego), które istniało przez ponad 1100 lat. Mężnie dowodził obroną Konstantynopola podczas osmańskiego oblężenia w 1453 r., dysponując zaledwie około 7000–8000 obrońców w starciu z ponad 80-tysięczną armią Mehmeda II. Zginął 29 maja 1453 r., walcząc na murach miasta, gdy Konstantynopol ostatecznie upadł. Jego ciało nigdy nie zostało jednoznacznie zidentyfikowane. Jego śmierć oznaczała kres Cesarstwa Rzymskiego (ostatniej bezpośredniej kontynuacji cesarstwa utworzonego przez Augusta w 27 r. p.n.e.).

W historii greckiej i tradycji prawosławnej jest wspominany jako postać bohaterska — w legendzie często nazywany „Marmurowym Cesarzem” (zgodnie z wierzeniem, że pewnego dnia powróci, aby ocalić Konstantynopol).

Jan VIII Paleolog (1392–1448) był przedostatnim cesarzem bizantyjskim i panował w latach 1425–1448. Był najstarszym synem cesarza Manuela II Paleologa i starszym bratem Konstantyna XI. Większą część swego panowania Jan VIII poświęcił rozpaczliwym próbom ocalenia dogorywającego Cesarstwa Bizantyjskiego przed Osmanami. W 1439 roku osobiście udał się do Italii i przewodniczył soborowi florenckiemu, podczas którego on i delegacja Kościoła prawosławnego doszli do nietrwałego porozumienia w sprawie ponownego zjednoczenia z Kościołem rzymskokatolickim oraz uznania papieża za głowę Kościoła. Konstantyn Wielki również przewodniczył soborowi nicejskiemu. Jan VIII miał nadzieję, że unia z papiestwem przyniesie pomoc wojskową Zachodu w walce z Turkami, jednak w Konstantynopolu budziła ona głęboką niechęć i ostatecznie upadła. Jan VIII zmarł w 1448 roku (z przyczyn naturalnych), zaledwie pięć lat przed upadkiem Konstantynopola w 1453 roku. Jego brat Konstantyn XI został wówczas cesarzem i zginął, broniąc miasta.

Gdy Jan VIII zmarł w 1448 roku, jego brat Konstantyn XI został wybrany na następcę. Do roku 1448 Cesarstwo Bizantyńskie było maleńkim państwem lennym, a Osmanowie wywierali znaczący wpływ na to, kto zasiadał na tronie w Konstantynopolu. Dnia 27 lipca 1449 roku nastąpiło bardzo doniosłe wydarzenie polityczne w ostatnich latach Cesarstwa Bizantyńskiego. Cesarz bizantyński Jan VIII Paleolog zmarł wcześniej, w 1448 roku. Jego brat, Konstantyn XI Paleolog (ostatni cesarz), został ogłoszony cesarzem w Konstantynopolu. Jednak zanim Konstantyn XI oficjalnie wstąpił na tron, wysłał posłów do sułtana osmańskiego (Murada II) i poprosił o pozwolenie na panowanie. Sułtan udzielił tego pozwolenia i dopiero wtedy Konstantyn XI został formalnie koronowany i uznany za cesarza. Akt ten uznano za dobrowolne zrzeczenie się niezależności Bizancjum. Po raz pierwszy cesarz bizantyński otwarcie przyznał, że panuje jedynie za przyzwoleniem Turków osmańskich. Zaledwie cztery lata później, w 1453 roku, Konstantynopol padł łupem Osmanów.

Trzysta dziewięćdziesiąt jeden lat i piętnaście dni po 27 lipca 1449 roku, czyli 11 sierpnia 1840 roku, Turcy szukali ochrony przed Egiptem, podporządkowując się czterem wielkim mocarstwom europejskim, czym wypełnili proroctwo o godzinie, dniu, miesiącu i roku. Stworzyliśmy już logiczne podstawy, by odnieść pierwsze i drugie biada do rychłego wprowadzenia prawa niedzielnego. Piotr, jako symbol stu czterdziestu czterech tysięcy, reprezentuje ruch trzeciego anioła, natomiast William Miller reprezentuje ruch pierwszego i drugiego anioła. Oba ruchy są powiązane z „kluczami”.

W następnym artykule rozpatrzymy bitwę o Niniwę nie tylko jako „klucz” otwierający studnię otchłani, lecz także jako proroczy klucz, który układa całe świadectwo jedenastego rozdziału Księgi Daniela w doskonałym porządku. W śnie Millera „kluczem” przymocowanym do szkatułki była jego metoda studiowania Biblii. Zastosowanie metody zestawiania tekstów dowodowych do historii ruchu millerowskiego, w połączeniu z zasadą „linia po linii” w historii trzeciego anioła, jest kluczem, który pozwala kluczowi z dziewiątego rozdziału Księgi Objawienia odsłonić i uporządkować ukrytą historię zewnętrznego poselstwa wersetu czterdziestego.

Będziemy kontynuować nasze rozważania w następnym artykule.