„Klucz” symbolizujący bitwę pod Niniwą w dziewiątym rozdziale Apokalipsy znalazł swoje wypełnienie w wydarzeniach historycznych, które przyniosły punkt zwrotny, co oczywiście jest właśnie rolą klucza. Twierdzę, że bitwa pod Niniwą była nie tylko historycznym kluczem wyznaczającym powstanie islamu, lecz jest także kluczem proroczym. Prorocza dynamika tej bitwy harmonizuje wszystkie linie dziejów królestw z proroctw biblijnych, przedstawione w Księdze Daniela i Apokalipsie, z jedenastym rozdziałem Księgi Daniela. W ten sposób pozwala wszystkim tym królestwom dawać świadectwo o ostatnich sześciu wersetach jedenastego rozdziału Księgi Daniela, a co ważniejsze — rozpieczętować ukrytą historię zewnętrzną czterdziestego wersetu.

I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; i cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane i w niebie; a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane i w niebie. Mateusza 16:19.

Uwolnienie i wzrost Królestwa Mahometa

Bitwa pod Niniwą w 627 roku wyznaczyła początek ostatnich dziesięciu lat potęgi perskiej, pokonanej za sprawą fortelu Rzymu, któremu towarzyszyła mgła zesłana opatrznościowo przez Boga. Stanowiła punkt zwrotny, od którego islamskie hordy Mahometa zaczęły rosnąć w siłę. Bitwa usunęła istniejący dotąd czynnik powstrzymujący, czynnik, który teoretycznie nadal by istniał, gdyby zarówno Rzym, jak i Persja zachowały swoją potęgę. Żadne z nich jej nie zachowało.

Powściągliwość i uwolnienie

W proroczym przedstawieniu islamu znajdujemy powściągnięcie i uwolnienie islamu już przy samym pierwszym wprowadzeniu Pisma, gdy Sara przekonała Abrahama, by powściągnął Hagar i Ismaela.

I rzekła Saraj do Abrama: Niech krzywda moja spadnie na ciebie; dałam służebnicę moją na twoje łono, a gdy ujrzała, że poczęęła, wzgardzona byłam w jej oczach; niech Pan rozsądzi między mną a tobą. Abram zaś rzekł do Saraj: Oto służebnica twoja jest w twojej ręce; uczyń z nią, co się tobie podoba. A gdy Saraj obchodziła się z nią surowo, uciekła sprzed jej oblicza. Rodzaju 16:5, 6.

Jeszcze przed tamtym wydarzeniem powodem, dla którego Hagar zostaje wprowadzona do proroczej narracji, jest to, że Pan „powstrzymał” Sarę od posiadania dziecka.

A Saraj, żona Abrama, nie urodziła mu dzieci; miała zaś służebnicę, Egipcjankę, której było na imię Hagar. I rzekła Saraj do Abrama: Oto Pan zamknął mi łono, abym nie rodziła; proszę, wejdź do mojej służebnicy, może przez nią doczekam się dzieci. I Abram usłuchał głosu Saraj. 1 Mojżeszowa 16:1, 2.

„klucz” z dziewiątego rozdziału Objawienia, który został dany Mahometowi, a następnie został wypełniony przez bitwę pod Niniwą, oznacza usunięcie „powściągu” nałożonego na islam w dowolnym punkcie historii proroczej.

„Aniołowie powstrzymują cztery wiatry, ukazane jako rozjuszony koń usiłujący się wyrwać i popędzić po obliczu całej ziemi, niosąc na swej drodze zniszczenie i śmierć.” Manuscript Releases, t. 20, s. 217.

„Wzrost i upadek” królestwa Mahometa jest przedstawiony nie tyle jako wzrost i upadek, ile jako „uwolnienie” i „powściągnięcie”. Gdy islam zostaje proroczo uwolniony, to uwolnienie zostało zilustrowane bitwą pod Niniwą.

Tylko biada

Spośród siedmiu trąb jedynie trąby „biada” islamu trwają w dziejach jako ta sama potęga od chwili ich pierwszego pojawienia się w historii proroczej aż do zakończenia czasu łaski. Pierwsze cztery trąby, których ciosy spadły na zachodni Rzym, reprezentowali Odoaker, Genzeryk, Attyla Hun i Alaryk, stanowiąc tym samym typy czterech potęg wykonujących sądy Opatrzności w dniach ostatecznych, lecz ich współczesny odpowiednik nie wywodzi się w prostej linii od owych czterech starożytnych potęg. Inaczej jest z trąbami „biada”. Od chwili wkroczenia na arenę dziejów islam zachowuje bezpośrednią ciągłość poprzez kolejne etapy uwalniania i powstrzymywania, aż do całkowitego uwolnienia z chwilą zakończenia czasu łaski. W przypadku trąb „biada” „klucz” do ‚uwolnienia’ wyznacza bitwa pod Niniwą.

Nikomedia i 27 lipca 1299 r.

Pionierzy słusznie uznali 27 lipca 1299 roku za początek okresu stu pięćdziesięciu lat, który zakończył się 27 lipca 1449 roku, kiedy to z kolei rozpoczął się okres trzystu dziewięćdziesięciu jeden lat i piętnastu dni, zakończony 11 sierpnia 1840 roku.

W poprzednim artykule wskazaliśmy na oblężenie Nikomedii trwające od 1333 do 1337 roku, podjęte przez sułtana Orhana Gaziego (syna Osmana I, założyciela bejliku osmańskiego), kiedy to obległ on to ważne miasto bizantyjskie. Oblężenie to stanowi zakończenie działań wojennych przeciwko Nikomedii, zapoczątkowanych przez jego ojca Osmana. Okres stu pięćdziesięciu lat z dziewiątego rozdziału Apokalipsy, wersetu dziesiątego, rozpoczął się 27 lipca 1299 roku, a ponieważ data ta wyznacza początek proroctwa, należy zwrócić uwagę na związane z nią wydarzenia historyczne. Osman I (założyciel dynastii osmańskiej), ojciec sułtana Orhana Gaziego, odniósł 27 lipca 1299 roku znaczące zwycięstwo nad Cesarstwem Bizantyjskim na wczesnym etapie walk, w bitwie pod Bafeusem, stoczonej w regionie Nikomedii, nieopodal miasta Nikomedii, będącego bardzo ważnym ośrodkiem stołecznym w dziejach Rzymu i wczesnego Bizancjum.

Ojciec i Syn

27 lipca 1299 roku siły Osmana pokonały armię bizantyjską dowodzoną przez miejscowego namiestnika. Bitwę tę uważa się za jeden z pierwszych znaczących samodzielnych sukcesów militarnych Osmana po tym, jak zaczął umacniać swoją władzę w Bitynii (północno-zachodniej Anatolii). Stanowiła ona ważny krok w przekształcaniu się niewielkiego tureckiego bejliku (księstwa plemiennego) w rosnącą potęgę, która miała z czasem rzucić wyzwanie Bizancjum i podbić jego terytoria. Data ta wyznacza początek okresu ekspansji islamu, która ostatecznie doprowadziła do powstania Imperium Osmańskiego wraz z upadkiem Konstantynopola w 1453 roku. Osman korzystał z pomocy wojowników gazi (najeźdźców z pogranicza kierujących się pobudkami islamskimi) i wówczas rozpoczęło się przekształcanie tych wojowników pogranicza w lepiej zorganizowaną armię, która stopniowo rozwijała się za Osmana, a następnie za jego syna, Orhana. Do innych ważnych elementów dziedzictwa Osmana należy to, że umożliwiło ono islamowi utrzymanie zdobytych posiadłości, w przeciwieństwie do sposobu prowadzenia wojny przez wojowników gazi, których niezorganizowana taktyka szybkich ataków i odwrotów zapewniała im jedynie łupy ze zwycięstw, nigdy zaś terytorium.

Dnia 27 lipca 1299 roku Osman rozpoczął kampanię na obszarze Nikomedii, a trzydzieści cztery lata później jego syn rozpoczął czteroletnie oblężenie stołecznego miasta, Nikomedii. Ojciec na początku, a syn przy zakończeniu. Wojna rozpoczyna się przeciw obszarowi przedstawionemu jako Nikopedia i kończy się zdobyciem Nikomedii, stolicy obszaru Nikomedii. Od 1299 do 1337 roku upływa okres trzydziestu ośmiu lat, a proroczo liczba „trzydzieści osiem” symbolizuje powstanie.

„Teraz więc wstańcie — powiedziałem — i przeprawcie się przez potok Zered.” I przeprawiliśmy się przez potok Zered. A czas, w którym szliśmy od Kadesz-Barnea, aż przeszliśmy przez potok Zered, wynosił trzydzieści osiem lat — aż całe pokolenie wojowników wyginęło spośród obozu, jak Pan im przysiągł. V Mojżeszowa 2:13, 14.

Sto pięćdziesiąt lat od 27 lipca 1299 roku do 27 lipca 1449 roku przedstawia okres, który doprowadził do ustanowienia Imperium Osmańskiego, stanowiącego drugie biada z 9. rozdziału Apokalipsy. Trzydzieści osiem lat stopniowego podboju Nikomedii rozpoczęło się za ojca (Osmana), a zakończyło za jego syna (Orhana). Okres ten ukazuje pierwszy etap stopniowego wzrostu plemiennego księstwa aż do rangi imperium.

Okres stu pięćdziesięciu lat od 27 lipca 1299 roku do 27 lipca 1449 roku obejmuje czteroletnie oblężenie, które wyznacza koniec trzydziestoośmioletniego okresu. Podbój Nikomedii rozpoczął ojciec, Osman, a zakończyło go czteroletnie oblężenie trwające od 1333 do 1337 roku — oblężenie przeprowadzone przez syna Osmana.

Kiedy 27 lipca 1449 roku dobiegł końca okres stu pięćdziesięciu lat, cesarz bizantyjski Konstantyn XI, czyli ostatni Konstantyn Rzymu Wschodniego, zwrócił się do Turków o zgodę na objęcie tronu. Od tej daty do zdobycia Konstantynopola upłynęły cztery lata. Te cztery lata zakończyły się oblężeniem Konstantynopola, a ostatni Konstantyn zginął podczas tego oblężenia. Wzrost potęgi islamu jest symbolizowany przez pierwsze trzydzieści osiem lat proroctwa o stu pięćdziesięciu latach, którego kulminacją było czteroletnie oblężenie. Kiedy dobiegł końca okres stu pięćdziesięciu lat, islam osiągnął taką potęgę, że Rzym Wschodni został upokorzony przez siłę, jaką dysponowali wówczas Turcy. Cztery lata po upokorzeniu z 27 lipca 1449 roku, w 1453 roku, Konstantynopol został zdobyty w wyniku oblężenia. Koniec pierwszych trzydziestu ośmiu lat wyznacza oblężenie, a powstanie Imperium Osmańskiego również wyznacza oblężenie.

38 i 40

Liczba trzydzieści osiem, jako symbol przedstawiony przez Mojżesza w Księdze Powtórzonego Prawa, oznacza ostatnie trzydzieści osiem lat kary polegającej na czterdziestoletniej wędrówce po pustyni. Dlatego liczba trzydzieści osiem jako symbol wiąże się z liczbą czterdzieści. Osman zajął terytorium Nikomedii 27 lipca 1299 roku, a trzydzieści osiem lat później jego syn zdobył stolicę tego terytorium. Zarówno terytorium, jak i jego stolica nosiły nazwę Nikomedia. Historycy uznają tę bitwę za pierwszy z „dwóch” etapów wyznaczających sam początek powstawania Imperium Osmańskiego. Drugim etapem wskazywanym przez historię jest bitwa pod Niceą w 1301 roku. Tam ojciec, Osman, zajął terytorium zwane Niceą, a w 1331 roku, trzydzieści lat później, jego syn zdobył stolicę noszącą nazwę Nicea, dawną stolicę rzymską.

Rok 1299 i bitwa pod Nikomedią stanowiły pierwszy z dwóch etapów; drugi etap nastąpił dwa lata później, w 1301 roku. Rok 1299 symbolizuje liczbę trzydzieści osiem, a dwa lata później (czterdzieści) ojciec zajmuje terytorium Nicei. Związki liczb trzydzieści osiem i czterdzieści z dziejami starożytnego Izraela, który wyrusza, by zająć ziemię obiecaną, znajdują odzwierciedlenie w dacie 27 lipca 1299 roku oraz w roku 1301. Te pierwsze dwa etapy wzrostu potęgi islamu wyznaczają kampanie wojenne, które rozpoczynają się podbojem terytorium przez ojca, a kończą zdobyciem stolicy tego terytorium przez syna. Kiedy obie stolice upadły, stało się to w wyniku oblężenia. Obie stolice były w pewnym okresie stolicami cesarstwa wschodniorzymskiego.

27 lipca 1299 roku oraz rok 1301 znajdują swoje dopełnienie 11 sierpnia 1840 roku, obrazując historię roku 1838, kiedy to Litch po raz pierwszy opublikował swój pogląd i przewidywanie dotyczące proroctwa o trzystu dziewięćdziesięciu jeden latach i piętnastu dniach, które miało się ostatecznie wypełnić 11 sierpnia 1840 roku. Dwoma etapami podnoszenia się millerytów były lata 1838 i 1840.

„W roku 1840 inne znamienne wypełnienie proroctwa wzbudziło powszechne zainteresowanie. Dwa lata wcześniej Josiah Litch, jeden z czołowych kaznodziejów głoszących drugie przyjście Chrystusa, opublikował wykład 9. rozdziału Apokalipsy, przewidując upadek Imperium Osmańskiego. Według jego obliczeń mocarstwo to miało zostać obalone „w roku 1840 po Chr., gdzieś w miesiącu sierpniu”; a zaledwie na kilka dni przed spełnieniem się tego wydarzenia napisał: „Przyjmując, że pierwszy okres, 150 lat, wypełnił się dokładnie przed wstąpieniem Deacozesa na tron za przyzwoleniem Turków, oraz że 391 lat i piętnaście dni rozpoczęło się przy końcu pierwszego okresu, zakończy się on 11 sierpnia 1840 roku, kiedy można oczekiwać, że potęga osmańska w Konstantynopolu zostanie złamana. I wierzę, że tak właśnie się okaże”. —Josiah Litch, w Signs of the Times, and Expositor of Prophecy, 1 sierpnia 1840.

„Dokładnie w wyznaczonym czasie Turcja, za pośrednictwem swoich ambasadorów, przyjęła protekcję sprzymierzonych mocarstw Europy, a tym samym oddała się pod kontrolę narodów chrześcijańskich. Wydarzenie to dokładnie wypełniło przepowiednię. Gdy stało się to wiadome, mnóstwo ludzi przekonało się o słuszności zasad proroczej interpretacji przyjętych przez Millera i jego współpracowników, a ruch adwentowy otrzymał cudowny rozmach. Ludzie wykształceni i zajmujący wysokie stanowiska przyłączyli się do Millera zarówno w głoszeniu, jak i w publikowaniu jego poglądów, a od roku 1840 do 1844 dzieło to szybko się rozszerzało”. The Great Controversy, 334, 335.

Przewidywanie Litcha z roku ’38 oraz jego skorygowana wizja roku ’40 zawierają jego końcowe oświadczenie, które spisał 1 sierpnia, dziesięć dni przed skorygowanym przewidywaniem. To spełnienie się tego przewidywania przekonało świat o prawidłowości właściwej metodologii proroctwa biblijnego. Trzydzieści osiem lat, które wyznaczały powstanie starożytnego Izraela, obejmowały również dwa lata od przejścia przez Morze Czerwone aż do pierwszego buntu w Kadesz.

Ponieważ wszyscy ci mężowie, którzy widzieli moją chwałę i moje cuda, których dokonałem w Egipcie i na pustyni, a teraz wystawiali mnie na próbę już tych dziesięć razy i nie usłuchali mego głosu, z pewnością nie ujrzą ziemi, którą przysiągłem ich ojcom, ani żaden z tych, którzy mnie drażnili, jej nie zobaczy. Liczb 14:22, 23.

Ów bunt zostaje zidentyfikowany jako ostatnia z dziesięciu prób. Dwuletni okres próby, obejmujący dziesięć prób, dodany do trzydziestu ośmiu lat na pustyni, stanowił typ roku 1838 i 1840, a rok 1840 obejmował okres dziesięciu dni.

Punkt wyjścia wzrostu islamu wraz z Osmanem, 27 lipca 1299 roku, rozpoczyna okres trzydziestu ośmiu lat, który kończy się czteroletnim oblężeniem w 1337 roku. Dzień 27 lipca 1299 roku był pierwszym z dwóch kroków, które historycy wskazują jako punkt początkowy wzrostu Imperium Osmańskiego, a drugim krokiem był rok 1301. Te dwa etapy bitew pod Nikomedią i Niceą w latach 1299 i 1301 stanowią typ roku 1838 i 1840. Początek proroctwa ilustruje jego koniec.

Zarówno Nikomedia, jak i Nicea w pewnych okresach swoich dziejów pełniły tymczasowo funkcję stolicy cesarstwa wschodniorzymskiego. Oczywiście ostatecznie stolicą wschodniej części cesarstwa został w 330 roku Konstantynopol, który pozostał nią do 1453 roku. Nikomedia i Nicea stanowią typologiczną zapowiedź upadku Konstantynopola; wszystkie te miasta padły wskutek muzułmańskich oblężeń, które wieńczyły kampanię, podczas której islam najpierw przejmował kontrolę nad terytorium, a następnie zdobywał stolicę.

Pierwsze czteroletnie oblężenie, trwające od 1333 do 1337 roku, symbolizuje cztery lata od 1449 do 1453 roku, kiedy to proroctwo dobiegło końca. Trzysta dziewięćdziesiąt jeden lat i piętnaście dni później islam zostaje powstrzymany, podczas gdy milleryci „powstają” pod wpływem proroczej mocy wyrażonej w cechach „trzydzieści osiem i czterdzieści”, przedstawionych w historii alfa z 27 lipca 1299 roku i 27 lipca 1449 roku. Powstanie islamu i powstanie Bożych posłańców czasów ostatecznych są przedstawione za pomocą symbolu liczbowego, którego konstrukcja opiera się na relacji liczbowej między 38 a 40.

W trzydziestym siódmym rozdziale Ezechiela islam jest poselstwem wschodniego wiatru, którym tchnie się na martwe, suche kości, aby mogły powstać jako potężne wojsko. Gdy dociera poselstwo Ezechiela, rozpoczyna się powstawanie, tak jak miało to miejsce w historii millerowskiej lat 1838 i 1840. Poselstwo to nadeszło 11 września, a przy rychło nadchodzącym prawie niedzielnym kości te powstaną jako potężne wojsko. Wzbudzenie Bożego wojska jako kościoła triumfującego w dniach ostatecznych zostało ukazane w typie lat 1838 i 1840. Okres od 11 września do prawa niedzielnego został ukazany w typie lat 1840–1844, lecz typizuje on również okres od 31 grudnia 2023 roku do kul ognistych Nashville.

Wschodni Rzym

Okres od podziału cesarstwa dokonanego przez Konstantyna I (Wielkiego) aż do ostatniego Konstantyna przedstawia prorocze dzieje wschodniego Rzymu. Okres proroczy wyznaczają zatem ojciec i syn w sensie proroczym lub symbolicznym, co znajduje wyraz w ich imieniu, choć Konstantyn XI nie był bezpośrednim potomkiem Konstantyna Wielkiego. Pierwszy i ostatni Konstantyn są również przedstawieni w ujęciu proroczym jako symbole alfy i omegi, a ojciec (alfa) wybrał Konstantynopol na stolicę, syn zaś (omega) zginął podczas oblężenia, gdy Konstantynopol przestał być stolicą. Okres proroczy wschodniego Rzymu wyznaczają pierwszy i ostatni Konstantyn. Okres 150 lat, który rozpoczął się 27 lipca 1299 roku, obejmuje okres 38 lat i kończy się czteroletnim oblężeniem. Oblężenie to stanowiło typ okresu od 1449 do 1453 roku. Kampania nikomedyjska rozpoczęła się podbojem terytorium, a zakończyła zdobyciem jego stolicy. Podobnie jak w przypadku pierwszego i ostatniego Konstantyna, podbój Nikomedii rozpoczął ojciec (pierwszy), a zakończył syn (ostatni).

Cztery lata

Czteroletnie oblężenie w początkowym okresie stu pięćdziesięciu lat, które prowadziły do czterech lat od upokorzenia Konstantyna XI w roku 1449 aż do roku 1453, kiedy Konstantynopol był oblegany i upadł. Proroctwo czasowe dotyczące drugiego biada, obejmujące trzysta dziewięćdziesiąt jeden lat i piętnaście dni, rozpoczęło się 27 lipca 1449 roku, a zakończyło 11 sierpnia 1840 roku. Data ta wyznacza początek czteroletniego okresu, który Siostra White nazwała chwalebnym objawieniem mocy Bożej.

„Anioł, który przyłącza się do głoszenia poselstwa trzeciego anioła, ma oświecić całą ziemię swoją chwałą. Zapowiedziane jest tu dzieło o światowym zasięgu i niezwykłej mocy. Ruch adwentowy lat 1840–44 był chwalebnym objawieniem mocy Bożej; poselstwo pierwszego anioła dotarło do każdej stacji misyjnej na świecie, a w niektórych krajach wystąpiło największe zainteresowanie religijne, jakie widziano w jakimkolwiek kraju od czasu reformacji szesnastego wieku; lecz i to ma zostać przewyższone przez potężny ruch pod wpływem ostatniego ostrzeżenia trzeciego anioła.” Wielki bój, 611.

Islam został powstrzymany 11 sierpnia 1840 roku i nastąpił czteroletni okres, który odpowiada zarówno wylaniu Ducha Świętego w dniu Pięćdziesiątnicy, jak i zstąpieniu potężnego anioła z osiemnastego rozdziału Objawienia, gdy „wielkie budowle” Nowego Jorku zostały ugodzone przez islam trzeciego biada 11 września. 11 września wyznacza początek czasu pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy. Pieczętowanie jest okresem czasu, a zakończenie okresu pieczętowania posiada cechy początku tego okresu. Gdy Chrystus zstąpił 11 września, stanowił typ Michała zstępującego, aby wzbudzić dwóch świadków 31 grudnia 2023 roku, gdy rozpoczął się końcowy okres pieczętowania.

Klucz, którym jest bitwa pod Niniwą, przedstawia rozmaite uwolnienia islamu, które miały doprowadzić do upadku wschodniego Rzymu do roku 1453. W obrębie stu pięćdziesięciu lat, stanowiących „pięć miesięcy” z dziesiątego wersetu, zarówno początek, jak i koniec obejmują okres czterech lat. Te dwa czteroletnie okresy łączą się z zakończeniem trzystu dziewięćdziesięciu jeden lat i piętnastu dni, które wyznaczały czteroletni okres od 1840 do 1844 roku, kiedy Chrystus miał oświecić „całą ziemię swoją chwałą”. W roku 1844 czasu proroczego zaprzestano stosować, gdyż czasu miało już „nie być więcej”.

I przysiągł na Tego, który żyje na wieki wieków, który stworzył niebo i to, co w nim jest, i ziemię, i to, co na niej jest, i morze, i to, co w nim jest, że czasu już dłużej nie będzie. Objawienie 10:6.

1333 do 1337, 1449 do 1453, 1840 do 1844

Te trzy linie czteroletnich okresów pokrywają się z czasem pieczętowania od 11 września aż do ustawy niedzielnej, a także pokrywają się z fraktalem od 11 września aż do ustawy niedzielnej, który jest przedstawiony od 31 grudnia 2023 roku aż do chwili, gdy islam zostanie ponownie uwolniony, by sprowadzić kule ognia Nashville.

Proroczy fraktal obejmujący okres od 31 grudnia 2023 roku do kul ognia w Nashville został typologicznie odwzorowany w trzech czteroletnich okresach proroczych, z których każdy odpowiada czasowi pieczętowania od 11 września do ustawy niedzielnej. Czterej świadkowie wskazują zatem na historię od 31 grudnia 2023 roku aż do ataku w Nashville, a to właśnie bitwa pod Niniwą stanowi „klucz” do każdego z tych świadków. Lata 1333, 1449 i 1840 oraz 11 września były punktami zwrotnymi — „kluczami”.

„Z historii przeszłości należy wyciągnąć nauki; zwraca się na nie uwagę, aby wszyscy mogli zrozumieć, że Bóg działa obecnie według tych samych zasad, według których działał zawsze. Jego rękę widać w Jego dziele i pośród narodów dziś tak samo, jak było to nieustannie od czasu, gdy ewangelia została po raz pierwszy zwiastowana Adamowi w Edenie.

„Istnieją okresy, które są punktami zwrotnymi w historii narodów i Kościoła. W opatrzności Bożej, gdy nadchodzą te rozmaite przesilenia, dane zostaje światło na ten czas. Jeśli zostaje przyjęte, następuje duchowy postęp; jeśli zostaje odrzucone, wówczas przychodzi duchowy upadek i rozbicie. Pan w swoim słowie ukazał ofensywne dzieło ewangelii, tak jak było ono prowadzone w przeszłości i jak będzie prowadzone w przyszłości, aż do końcowego konfliktu, kiedy to szatańskie moce dokonają swego ostatniego zdumiewającego poruszenia.” Bible Echo, 26 sierpnia 1895.

Nikomedia

Po objęciu władzy cesarskiej w 284 roku Dioklecjan w 293 roku wybrał Nikomedię na wschodnią stolicę Cesarstwa Rzymskiego, dokonując prawnego podziału cesarstwa na Wschód i Zachód oraz ustanawiając system tetrarchii. Nikomedia przez kilka dziesięcioleci pełniła funkcję głównej stolicy administracyjnej i wojskowej na Wschodzie. Konstantyn Wielki wykorzystywał ją jako bazę, zanim zdecydował się zbudować nową stolicę w pobliskim Bizancjum (które w 330 roku przemianował na Konstantynopol). Nawet gdy Konstantynopol stał się główną stolicą, Nikomedia pozostała ważnym ośrodkiem regionalnym, strategicznie położonym na wschodnim brzegu morza Marmara. Tak więc, choć Nikomedia nie była stałą stolicą, jak Rzym czy Konstantynopol, została oficjalnie wyznaczona na wschodnią stolicę w kluczowym okresie przejściowym dziejów Rzymu. Na początku okresu stu pięćdziesięciu lat zostaje zdobyta jedna ze stolic wschodniego Rzymu, a pod koniec tego okresu zostaje zdobyta jedna ze stolic wschodniego Rzymu. W obu przypadkach zdobyciu miasta towarzyszyło oblężenie.

Dioklecjan

Cesarz Dioklecjan oficjalnie ustanowił Nikomedię wschodnią stolicą Cesarstwa Rzymskiego, wprowadzając w 293 roku system tetrarchii. System tetrarchii opierał się na podziale cesarstwa na część zachodnią i wschodnią; w każdej z nich władzę sprawowali cesarz wyższy rangą (august) i cesarz niższy rangą (cezar), co dawało łącznie czterech władców, zgodnie ze znaczeniem słowa „tetrarchia”.

Alfa i Omega

Dioklecjan jest symbolem omega kościoła Smyrny, a Neron symbolem alfa. Konstantyn Wielki jest symbolem alfa kościoła Pergamonu, a Justynian symbolem omega.

„Prawny” podział Rzymu na wschód i zachód (który nie przetrwał) został dokonany przez Dioklecjana, a proroczy podział Rzymu na wschód i zachód został dokonany przez Konstantyna. W dziejach drugiego symbolicznego kościoła prześladowania, przedstawionego przez Smyrnę, Rzym został prawnie podzielony na wschód i zachód, a w dziejach trzeciego symbolicznego kościoła kompromisu, przedstawionego przez Pergamos, Rzym został proroczo podzielony na wschód i zachód. Rok 293 był alfą, a rok 330 omegą, i 11 maja 330 roku Konstantyn Wielki poświęcił Konstantynopol jako stolicę Cesarstwa.

Ustanowiony prawnie przez Dioklecjana w 293 roku podział załamał się wskutek wojny domowej, która po nim nastąpiła i trwała aż do ogłoszenia edyktu mediolańskiego w 313 roku. Gdy ogłoszono edykt mediolański, legalizujący chrześcijaństwo i faktycznie kładący kres tetrarchii, system czterech współdziałających władców rozpadł się, ustępując miejsca walce między dwiema głównymi siłami (Konstantynem na Zachodzie i Licyniuszem na Wschodzie). Ów ustanowiony prawnie podział, który zapoczątkował upadek, wyznacza dwudziestoletni okres od jednego podziału do drugiego, a oba podziały doprowadziły do upadku systemu.

Kościół w Smyrnie rozpoczął się za Nerona w 64 roku, kiedy wielki pożar Rzymu został przez Nerona wykorzystany do prześladowania chrześcijan, których oskarżył o wzniecenie pożaru. Neron wyznacza początek prześladowania i stanowi typ ostatecznego prześladowania dni ostatecznych. To ostateczne prześladowanie trwa aż do zakończenia czasu łaski, gdy moc papieska dojdzie do swego kresu i nikt jej nie pomoże. Tak więc pierwszy okres prześladowań rozpoczął się od spalenia Rzymu, a ostatnie prześladowanie kończy się spaleniem Rzymu.

A dziesięć rogów, które ujrzałeś na bestii, te znienawidzą wszetecznicę i uczynią ją spustoszoną i nagą, i pożrą jej ciało, i spalą ją ogniem. Objawienie 17:16.

Okres kościoła w Smyrnie rozpoczął się za Nerona w 64 roku, kiedy Neron wykorzystał wielki pożar Rzymu do prześladowania chrześcijan, których oskarżył o jego wzniecenie. Dwieście pięćdziesiąt lat później zakończył się on w 313 roku wraz z edyktem mediolańskim. „Edykt” stanowi zakończenie dwudziestoletniego okresu, który rozpoczął się wraz z dokonanym przez Dioklecjana prawnym podziałem cesarstwa, a zarazem był końcem dwustupięćdziesięcioletniego okresu Smyrny, zapoczątkowanego za Nerona. Dwieście pięćdziesiąt lat prześladowań, symbolizowanych przez kościół w Smyrnie i Nerona, obejmowało dziesięć lat najcięższych prześladowań, do których doprowadził Dioklecjan. Te dziesięć lat prześladowań stanowiło drugą połowę dwudziestoletniego okresu Dioklecjana, który rozpoczął się wraz z dokonanym przez niego prawnym podziałem cesarstwa w 293 roku. Od prawnego podziału cesarstwa na część wschodnią i zachodnią, dokonanego przez Dioklecjana w 293 roku, rozpoczął się dwudziestoletni okres, na który składały się dwa okresy dziesięcioletnie.

Dioklecjan dokonał prawnego podziału cesarstwa na część wschodnią i zachodnią, co stanowiło typ proroczego podziału dokonanego przez Konstantyna. Podział Dioklecjana wyodrębniał wschód i zachód, ale przewidywał dwóch władców na wschodzie i dwóch na zachodzie. Na każdą część przypadał jeden władca nadrzędny i jeden niższy rangą. 24 lutego 303 roku Dioklecjan wydał pierwszy z kilku „edyktów” skierowanych przeciwko chrześcijanom, co zapoczątkowało wielkie prześladowanie (zwane również prześladowaniem Dioklecjana), najsurowsze i najszerzej zakrojone prześladowanie chrześcijan w Cesarstwie Rzymskim.

A do anioła kościoła w Smyrnie napisz: To mówi Pierwszy i Ostatni, który był umarły, a żyje: Znam twoje uczynki i ucisk, i ubóstwo (lecz jesteś bogaty), i znam bluźnierstwo tych, którzy mówią, że są Żydami, a nimi nie są, lecz są synagogą Szatana. Nie lękaj się niczego, co przyjdzie ci wycierpieć: oto diabeł wtrąci niektórych z was do więzienia, abyście zostali poddani próbie; i będziecie znosić ucisk przez dziesięć dni. Bądź wierny aż do śmierci, a dam ci koronę życia. Kto ma ucho, niech słucha, co Duch mówi do kościołów; kto zwycięży, nie dozna szkody od drugiej śmierci. Objawienie 2:8–11.

Wielkie prześladowania trwały za następców Dioklecjana (zwłaszcza Galeriusza) aż do 313 roku, kiedy kres położył im edykt mediolański. Neron jest symbolem alfa prześladowań, które stanowiły typologiczną zapowiedź prześladowań omega za Dioklecjana w proroczym okresie reprezentowanym przez Kościół w Smyrnie. Prześladowania dobiegły końca wraz z zawarciem małżeństwa politycznego i traktatu między Konstantynem, władcą Zachodu, a Licyniuszem, władcą Wschodu. W lutym 313 roku Konstantyn i Licyniusz spotkali się w Mediolanie i wydali edykt mediolański, który zapewniał tolerancję religijną chrześcijanom (i innym) w całym cesarstwie. Aby umocnić sojusz polityczny, Licyniusz poślubił Konstancję (przyrodnią siostrę Konstantyna) podczas tego spotkania lub mniej więcej w tym samym czasie. Małżeństwo to było klasycznym rzymskim sojuszem politycznym — przypieczętowało porozumienie między dwoma cesarzami i pomogło na pewien czas ustabilizować cesarstwo po latach wojny domowej. Sojusz nie przetrwał długo. Konstantyn i Licyniusz walczyli później ze sobą, a w 324 roku Konstantyn pokonał Licyniusza, stając się jedynym władcą.

Od Nerona do Konstantyna dopełnił się trwający dwieście pięćdziesiąt lat proroczy okres Smyrny, a w 313 roku rozpoczął się okres Kościoła w Pergamonie, Kościoła kompromisu, który zakończył się wraz z nastaniem Kościoła w Tiatyrze w 538 roku. Dwieście pięćdziesiąt lat Smyrny stanowiło okres prześladowań, a u schyłku całego tego okresu prześladowania za Dioklecjana wypełniły zapowiedź „dziesięciu dni” (dziesięciu lat) z Apokalipsy, przy czym najcięższy okres prześladowań stanowi fraktal całego tego okresu. Te dziesięć lat stanowi fraktal owych dwustu pięćdziesięciu lat. Owe dziesięć lat stanowi omegę prześladowań Nerona, a u ich kresu nastąpił podział imperium na część wschodnią i zachodnią, stanowiący omegę.

Małżeństwo i rozwód

Smyrna rozpoczęła się wraz ze spaleniem Rzymu w 64 roku, a zakończyła dwieście pięćdziesiąt lat później, w 313 roku, wraz z Edyktem Mediolańskim i politycznym małżeństwem wschodu i zachodu. Dziesięcioletni fraktal prześladowań rozpoczął się w 303 roku i zakończył w 313 roku wraz z Edyktem Mediolańskim i politycznym małżeństwem wschodu i zachodu. Dwadzieścia lat, które rozpoczęły się wraz z prawnym podziałem wschodu i zachodu w 293 roku przez Dioklecjana, zakończyły się w 313 roku politycznym małżeństwem wschodu i zachodu. Traktat małżeński z 313 roku między wschodem a zachodem zakończył się rozwodem w 324 roku, gdy Konstantyn pokonał Licyniusza ze wschodu i stał się jedynym władcą Rzymu. Proroczy rozwód z 324 roku nastąpił trzy lata po pierwszym prawie niedzielnym w 321 roku.

Siedemnaście lat od 313 do 330 roku wskazuje na polityczne małżeństwo, koniec prześladowań symbolizowanych przez Smyrnę i Nerona oraz początek Kościoła kompromisu symbolizowanego przez Pergamon. Po rozpoczęciu okresu Pergamonu w 313 roku, wraz z zawarciem tego małżeństwa, nastąpił początek prześladowań, które rozpoczęły się wraz z pierwszą ustawą niedzielną w 321 roku. Następnie doszło do proroczego rozwodu w 324 roku, który połączył Wschód i Zachód w jedno cesarstwo pod panowaniem Konstantyna. Sześć lat później, w 330 roku, podział na Wschód i Zachód został proroczo powtórzony. Owe siedemnaście lat symbolizuje okres alfa Kościoła w Pergamonie, który miał trwać aż do pojawienia się Kościoła w Tiatyrze w historii proroczej w 538 roku. Ów okres alfa miał symbolizować historię omega u schyłku okresu od 330 do 538 roku. Historia omega Pergamonu symbolizuje okres obejmujący lata 496, 508 i 533.

Siedemnaście lat

Ptolemeusz z bitwy pod Rafią panował „siedemnaście lat”, a między bitwą pod Rafią a bitwą pod Panium upłynęło „siedemnaście lat”. Te siedemnaście lat symbolicznie odpowiada siedemnastu latom od 313 do 330 roku. Dwieście pięćdziesiąt lat Smyrny Nerona doprowadziło do pierwszych siedemnastu lat Kościoła Pergamonu i łączy się z dwustu pięćdziesięcioma latami, które rozpoczęły się wraz z trzecim dekretem w 457 r. p.n.e., stanowiącym punkt wyjścia dla 2300 lat z Księgi Daniela, rozdział ósmy, werset czternasty, co jest fundamentem i centralnym filarem adwentyzmu. Dwaj świadkowie obejmujący dwieście pięćdziesiąt lat odpowiadają dwustu pięćdziesięciu latom szóstego królestwa proroctwa biblijnego, które rozpoczęło się w 1776 roku i kończy się w tym roku, w 2026.

Pionierzy adwentyzmu nie widzieli ani nie rozumieli siedemnastu lat od 313 do 330 roku, ponieważ w 1844 roku nie rozumieli jeszcze nawet kwestii sabatu dnia siódmego ani dnia słońca. Rozpoznali jednak sto pięćdziesiąt lat z dziesiątego wersetu dziewiątego rozdziału Apokalipsy, i stało się ono punktem wyjścia okresu, który doprowadził do trzystu dziewięćdziesięciu jeden lat i piętnastu dni, kończących się 11 sierpnia 1840 roku. To zrozumienie wywołało potężną „manifestację mocy Bożej”.

Pionierzy nie rozpoznali drugiego okresu stu pięćdziesięciu lat w dziewiątym rozdziale Apokalipsy. Ich podstawowe rozumienie stanowi fundament, na którym opiera się „nowe światło” dziewiątego rozdziału Apokalipsy. Światło to zostaje odsłonięte za pomocą „klucza”, którym jest bitwa pod Niniwą. „Klucz” ten pozwala badaczowi proroctw rozpoznać wszystkie królestwa proroctw biblijnych przedstawione w Księdze Daniela i Apokalipsie: Babilon, Medo-Persję, Grecję, imperia Seleucydów i Ptolemeuszy, królestwo Mahometa; a co ważniejsze, uwydatnia znaczenie imperium rzymskiego, wskazując na powstanie i upadek nie tylko Rzymu, lecz także królestw Rzymu wschodniego i zachodniego, jak również Stanów Zjednoczonych (fałszywego proroka), papiestwa (bestii) i Organizacji Narodów Zjednoczonych (smoka). Wszystkie te powstania i upadki królestw świadczą o posunięciach smoka, bestii i fałszywego proroka, które ostatecznie prowadzą świat do Armagedonu. Ten ciąg posunięć jest przedstawiony w ostatnich sześciu wersetach jedenastego rozdziału Księgi Daniela, a jego początek jest ukazany w ukrytej historii wersetu czterdziestego.

Bitwa o Niniwę dostarcza proroczego punktu odniesienia, który pozwala uporządkować świadectwa dotyczące imperium Rzymu, królestw wschodniego i zachodniego Rzymu oraz papieskiego Rzymu w sekwencji wydarzeń czasu końca. Tym samym bitwa o Niniwę jest kluczem, który w pełni ukazuje różne prorocze świadectwa o Rzymie, a zgodnie z czternastym wersetem jedenastego rozdziału Księgi Daniela to właśnie Rzym ustanawia widzenie. Kluczem, który łączy te linie, jest bitwa o Niniwę.

W następnym artykule rozpoczniemy zestawianie poprzednich pięciu artykułów omawiających biada z dziewiątego rozdziału Księgi Objawienia.