Ukryta historia czterdziestego wersetu — liczba dwadzieścia

Dopuszczalne z biblijnego punktu widzenia jest uznanie, że prorok Ezechiel miał trzydzieści lat w swoich wersetach otwierających.

Niektórzy uważają, że „trzydziesty rok” opiera się na określonym cyklu jubileuszowym, który rozpoczął się za króla Jozjasza i zakończył się wraz z pierwszym wersetem czterdziestego rozdziału.

Chronolodzy biblijni datują werset pierwszy czterdziestego rozdziału na 28 kwietnia albo 22 października 573 r. p.n.e. Wszyscy prorocy wskazują na dni ostateczne, dlatego jesienna data 22 października 573 r. p.n.e. stanowi datę omega linii, która rozpoczęła się pięćdziesiąt lat wcześniej podczas tego, co nazywa się „Wielką Paschą Jozjasza”, 5 maja 622 r. p.n.e.

Liczba trzydzieści symbolizuje kapłanów, którzy w chwili rozpoczęcia służby mieli mieć trzydzieści lat. Niezależnie od tego, czy wersety od pierwszego do trzeciego w pierwszym rozdziale Księgi Ezechiela wskazują, że Ezechiel miał trzydzieści lat, czy też po prostu przedstawiają go jako symbol kapłana, również on byłby ukazany jako mający trzydzieści lat. Jeśli trzydzieści lat z wersetu pierwszego oznacza, jak sądzą inni, trzydziesty rok od Wielkiej Paschy Jozjasza w 622 roku p.n.e., prorocze implikacje pozostają takie same.

Jozjasz oznacza „fundament”, a jego Wielka Pascha zapoczątkowała okres jubileuszowy, który zakończył się 22 października, w Dniu Pojednania, 573 r. p.n.e. „Linia jubileuszowa” od Jozjasza do 22 października pozostaje w zgodności z historią lat 1840–1844. Fundamenty roku 1840 były reprezentowane przez króla Jozjasza, a także przez Josiaha Litcha. Dzień 22 października był reprezentowany przez rozbrzmienie rogu trąby jubileuszowej wraz z rogiem Dnia Pojednania.

Ezechiel jest osadzony w linii jubileuszowej od króla Jozjasza do 22 października, linii, która przedstawia pierwszego i drugiego anioła z dziesiątego rozdziału Objawienia, od roku 1840 aż do 1844. Ezechiel przedstawia millerytów pierwszego i drugiego anioła oraz sto czterdzieści cztery tysiące trzeciego anioła. Ezechiel przedstawia kapłaństwo stu czterdziestu czterech tysięcy, lecz jego podstawową proroczą cechą jest to, że jest prorokiem.

Istnieją trzy postacie biblijne, które rozpoczęły służbę w wieku trzydziestu lat. Obok Ezechiela byli to Dawid i Józef. Ponieważ wszyscy rozpoczęli służbę w wieku trzydziestu lat, wszyscy są kapłanami. Dawid jest symbolem króla, Józef kapłana, a Ezechiel proroka w trojakim królestwie chwały, na które składają się prorok, kapłan i król.

Jakkolwiek moglibyśmy zastosować proroka Ezechiela jako symbol, jest on kapłanem; a gdy zostaje zastosowany w linii jubileuszu od Jozjasza do 22 października, Ezechiel jest kapłanem, który reprezentowałby kapłana w czasie pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy, jak zostało to ukazane typologicznie przez historię lat 1840–1844 oraz od króla Jozjasza do 22 października 573 r. p.n.e.

Biblia jasno stwierdza, że Ezechiel pełnił swą służbę przez dwadzieścia dwa lata. „Dwadzieścia dwa” jest symbolem stu czterdziestu czterech tysięcy, którzy są chorągwią Boskości połączonej z człowieczeństwem. W historii przedstawionej od Paschy Jozjasza aż do jubileuszowego świętowania 22 października z czterdziestego rozdziału, Pascha Jozjasza stanowiła typ dzieła Josiaha Litcha w latach 1838 i 1840. Dzieło to polegało na przedstawieniu proroctw czasowych pierwszego i drugiego biada. Obecnie można dostrzec, że proroctwo pierwszego i drugiego biada jest znacznie obszerniejsze, niż rozpoznali to pionierzy.

Ezechiel, jako prorok biblijny, podaje w swoich pismach więcej dokładnych dat niż jakikolwiek inny autor biblijny.

Ezechiel stanowi omegę zasady, zgodnie z którą w proroctwach biblijnych dzień odpowiada rokowi. W Księdze Liczb wzmianka o zasadzie „dzień za rok”, będąca jej alfą, pojawia się w związku z pierwszym buntem w Kadesz, który doprowadził do czterdziestu lat wędrówki po pustyni. Ostatni bunt, stanowiący omegę, jest przedstawiony przez Ezechiela w rozdziale czwartym, gdy Jerozolima ulega zniszczeniu.

Kadesz i zburzenie Jerozolimy obrazują bunty alfa i omega, ukazujące zasadę dnia za rok. „Zasada dnia za rok” była podstawową regułą millerytów w historii lat 1840–1844, co zostało typologicznie ukazane w linii jubileuszowej króla Jozjasza, sięgającej 22 października. Ezechiel podaje więcej dat niż jakikolwiek inny prorok. W datowaniu Ezechiela rozpoznaje się linię jubileuszową, co wiąże świadectwo Ezechiela bezpośrednio z historią pierwszego i drugiego anioła, a następnie z historią trzeciego anioła.

Równolegle do „linii jubileuszowej” Ezechiel leży na boku przez trzysta dziewięćdziesiąt dni, a następnie na drugim boku przez czterdzieści dni. „Czterysta trzydzieści” jest symbolem starego i nowego przymierza, gdyż obietnica przymierza dana Abramowi, dotycząca czterystu lat niewoli w Egipcie, znalazła u apostoła Pawła drugie świadectwo w postaci trzydziestu lat. Abram (późniejszy Abraham) ze „starego” i Saul (późniejszy Paweł) z „nowego” wspólnie połączyli swoje świadectwa, aby ustanowić czterysta trzydzieści lat symbolem wiecznego przymierza. „Trzysta dziewięćdziesiąt dni” „będziesz dźwigał winę domu Izraela”. „I” „będziesz dźwigał winę domu Judy przez czterdzieści dni”. Prawy i lewy bok łącznie odpowiadają Abramowi i Pawłowi.

Przymierze zawsze opierało się na posłuszeństwie lub nieposłuszeństwie — życiu lub śmierci. Zasada „dzień za rok” była w dziejach ruchu millerowskiego kwestią życia lub śmierci, a dzieje te zostały ogłoszone przez pierwszego anioła jako ewangelia wieczna. „Ewangelia” jest kwestią życia lub śmierci, a kwestia stanowiąca w dziejach ruchu millerowskiego próbę rozstrzygającą o życiu lub śmierci została osadzona w kontekście zasady, zgodnie z którą dzień odpowiada rokowi. Przepowiednią, która nadała moc poselstwu pierwszego anioła, było proroctwo dotyczące drugiego biada, obejmujące trzysta dziewięćdziesiąt jeden lat i piętnaście dni. W trzystu dziewięćdziesięciu dniach, przez które Ezechiel leżał na lewym boku, zawarta jest ilustracja proroctwa czasowego dotyczącego drugiego biada, obejmującego trzysta dziewięćdziesiąt jeden lat i piętnaście dni. Należyte wyłożenie tego proroctwa wymaga proroczego rozeznania, lecz jest to ni mniej, ni więcej tylko dalszy ciąg dzieła Lwa z pokolenia Judy, który odpieczętowuje poselstwo krzyku o północy.

Utrzymuję, że Ezechiela należy traktować jako symbol stu czterdziestu czterech tysięcy, lecz przede wszystkim jako symbol daru Ducha Proroctwa, czy to przedstawionego jako przejaw proroka dni ostatecznych, czy też jako przejaw ludu przymierza, który rozumie zasadę metodologii „linijka po linijce”.

Utrzymuję, że światło, jakie Ezechiel rzuca na proroctwo o trzystu dziewięćdziesięciu jeden latach i piętnastu dniach, współbrzmi z człowiekiem od szczotki do kurzu wrzucającym klejnoty do większej szkatuły.

Utrzymuję, że światło płynące z Księgi Ezechiela stanowi istotny element poselstwa zwieńczenia, gdy świątynia zostaje ukończona.

Pierwszy werset czterdziestego rozdziału umiejscawia Ezechiela w dniu 22 października i to właśnie wtedy otrzymuje on wizję przyszłej świątyni. Świątynia ta jest świątynią stu czterdziestu czterech tysięcy, których symbolem jest Ezechiel. Grupa ta przejdzie dwie próby, zanim dotrze do trzeciej, rozstrzygającej próby. Ezechiel jest przedstawiony jako ten, który otrzymuje swoje światło w świątyni, dlatego światło, które daje on jako symbol, przedstawia światło przychodzące wówczas, gdy lud Boży wchodzi do Miejsca Najświętszego, zgodnie z dziesiątym rozdziałem Księgi Daniela.

Światło Objawienia Jezusa Chrystusa, które zostaje odpieczętowane, zostaje odpieczętowane tuż przed zakończeniem czasu łaski.

„Czas jest bliski” tuż przed zakończeniem czasu próby w wersecie jedenastym, a zatem Objawienie Jezusa Chrystusa zostaje wówczas odpieczętowane, gdyż „czas jest bliski”.

Okres próby dla laodycejskiego adwentyzmu dnia siódmego kończy się wraz z ustawą niedzielną, a adwentyzm jest przedstawiony jako Jerozolima w dziewiątym rozdziale Księgi Ezechiela. Tam ci, którzy wzdychają i zawodzą z powodu obrzydliwości popełnianych w kraju i w kościele, otrzymują pieczęć. Pieczętowanie dokonuje się, gdy wschodnie wiatry islamu wzburzają narody, tuż przed zamknięciem okresu próby. W ósmym rozdziale Księgi Ezechiela cztery pokolenia adwentyzmu dochodzą do swego kresu, przy czym czwarte pokolenie jest symbolizowane przez dwudziestu pięciu przywódców kłaniających się słońcu.

To widzenie zostało dane symbolicznie na jeden dzień przed ustawą niedzielną, czyli tuż przed zakończeniem czasu łaski, przedstawionym przez sześć, sześć, sześć.

Widzenie z szóstego roku, szóstego miesiąca i piątego dnia przyszło tuż przed „666”, symbolem prawa niedzielnego, gdy kończy się czas próby dla laodycejskiego adwentyzmu. To widzenie było „według widzenia”, które Ezechiel „ujrzał na równinie”. Widzenie, które ujrzał na równinie, znajduje się wcześniej, w rozdziale trzecim.

Widzenie na „równinie”, otrzymane w szóstym roku, w szóstym miesiącu, piątego dnia, było tym samym widzeniem, które Ezechiel ujrzał wcześniej nad rzeką Kebar.

„Widzenia Boże”, które Ezechiel „ujrzał” nad rzeką Kebar, były widzeniem na równinie, a zarazem widzeniem opisanym w rozdziałach od ósmego do jedenastego Księgi Ezechiela. Widzenia te zostały przedstawione w kontekście spoglądania przez Ezechiela do wnętrza świątyni, gdzie dokonuje się zwierciadlane widzenie „marah” z rozdziału dziesiątego. Ezechiel symbolizuje tych, którzy mają udział w proroczym świetle promieniującym z Miejsca Najświętszego, gdy tuż przed zakończeniem czasu łaski zostaje ukazane Objawienie Jezusa Chrystusa.

Kiedy rozpoznajemy linię jubileuszową króla Jozjasza, która rozpoczyna się Paschą, a kończy 22 października, rozpoznajemy symbol świąt wiosennych i jesiennych przedstawionych w dwudziestym trzecim rozdziale Księgi Kapłańskiej. Przedstawieniu świąt wiosennych i jesiennych poświęcono tam po dwadzieścia dwa wersety, tak jak posługa Ezechiela trwała dwadzieścia dwa lata. Umiejscowienie Ezechiela w trzydziestym roku linii jubileuszowej pozwala umieścić jego narodziny w czasie przebudzenia religijnego za Jozjasza. Jeśli w trzydziestym roku cyklu jubileuszowego miał trzydzieści lat, to Ezechiel urodziłby się w czasie reformy Jozjasza.

Ezechiel jest symbolem tych, którzy przez wiarę wchodzą do Miejsca Najświętszego. Gdy już się tam znajdą, widzą koła wewnątrz kół, przedstawiające złożoną grę wzajemnych oddziaływań między ludźmi. Podobnie jak Jan w dziesiątym rozdziale Księgi Objawienia, Ezechiel reprezentuje millerytów, lecz w sposób bardziej bezpośredni — sto czterdzieści cztery tysiące. Jego równoległe proroctwo czasowe, obejmujące trzysta dziewięćdziesiąt jeden lat i piętnaście dni, ukazuje ostateczny sąd nad laodycejskim adwentyzmem w obrazie zniszczenia Jerozolimy i zawiera zagadkę liczb trzydzieści osiem i czterdzieści.

Obejmuje ono symbolikę czterystu trzydziestu lat.

Obejmuje on czteroletni okres, przedstawiony przez lata 1333–1337, 1449–1453 oraz 1840–1844.

Rozpoczniemy nasze rozważania nad tym najważniejszym tematem w następnym artykule.