Ukryta historia czterdziestego wersetu — liczba dwadzieścia

Dopuszczalne z biblijnego punktu widzenia jest uznanie, że prorok Ezechiel miał trzydzieści lat w swoich wersetach otwierających.

Niektórzy uważają, że „trzydziesty rok” opiera się na określonym cyklu jubileuszowym, który rozpoczął się za króla Jozjasza i zakończył się wraz z pierwszym wersetem czterdziestego rozdziału.

Chronolodzy biblijni datują werset pierwszy czterdziestego rozdziału na 28 kwietnia albo 22 października 573 r. p.n.e. Wszyscy prorocy wskazują na dni ostateczne, dlatego jesienna data 22 października 573 r. p.n.e. stanowi datę omega linii, która rozpoczęła się pięćdziesiąt lat wcześniej podczas tego, co nazywa się „Wielką Paschą Jozjasza”, 5 maja 622 r. p.n.e.

Liczba trzydzieści jest symbolem kapłanów, którzy mieli mieć trzydzieści lat, gdy rozpoczynali służbę. Niezależnie od tego, czy wersety od pierwszego do trzeciego w rozdziale pierwszym Księgi Ezechiela wskazują, że Ezechiel miał trzydzieści lat, czy też jedynie symbolicznie przedstawiają go jako kapłana, i tak byłby ukazany jako mający trzydzieści lat. Jeśli zaś trzydzieści lat z wersetu pierwszego oznacza, jak sądzą inni, trzydziesty rok od Wielkiej Paschy Jozjasza w 622 r. przed Chr., prorocze implikacje pozostają nadal takie same.

Jozjasz oznacza „fundament”, a jego Wielka Pascha zapoczątkowała okres jubileuszowy, który zakończył się 22 października, w Dniu Pojednania, 573 r. p.n.e. „Linia jubileuszowa” od Jozjasza do 22 października pozostaje w zgodności z historią lat 1840–1844. Fundamenty roku 1840 były reprezentowane przez króla Jozjasza, a także przez Josiaha Litcha. Dzień 22 października był reprezentowany przez rozbrzmienie rogu trąby jubileuszowej wraz z rogiem Dnia Pojednania.

Ezechiel jest osadzony w linii jubileuszowej od króla Jozjasza do 22 października, linii, która przedstawia pierwszego i drugiego anioła z dziesiątego rozdziału Objawienia, od roku 1840 aż do 1844. Ezechiel przedstawia millerytów pierwszego i drugiego anioła oraz sto czterdzieści cztery tysiące trzeciego anioła. Ezechiel przedstawia kapłaństwo stu czterdziestu czterech tysięcy, lecz jego podstawową proroczą cechą jest to, że jest prorokiem.

Istnieją trzy postacie biblijne, które rozpoczęły służbę w wieku trzydziestu lat. Obok Ezechiela byli to Dawid i Józef. Ponieważ wszyscy rozpoczęli służbę w wieku trzydziestu lat, wszyscy są kapłanami. Dawid jest symbolem króla, Józef kapłana, a Ezechiel proroka w trojakim królestwie chwały, na które składają się prorok, kapłan i król.

Jakkolwiek moglibyśmy zastosować proroka Ezechiela jako symbol, jest on kapłanem; a gdy zostaje zastosowany w linii jubileuszu od Jozjasza do 22 października, Ezechiel jest kapłanem, który reprezentowałby kapłana w czasie pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy, jak zostało to ukazane typologicznie przez historię lat 1840–1844 oraz od króla Jozjasza do 22 października 573 r. p.n.e.

Biblia jasno stwierdza, że Ezechiel pełnił swą służbę przez dwadzieścia dwa lata. „Dwadzieścia dwa” jest symbolem stu czterdziestu czterech tysięcy, którzy są chorągwią Boskości połączonej z człowieczeństwem. W historii przedstawionej od Paschy Jozjasza aż do jubileuszowego świętowania 22 października z czterdziestego rozdziału, Pascha Jozjasza stanowiła typ dzieła Josiaha Litcha w latach 1838 i 1840. Dzieło to polegało na przedstawieniu proroctw czasowych pierwszego i drugiego biada. Obecnie można dostrzec, że proroctwo pierwszego i drugiego biada jest znacznie obszerniejsze, niż rozpoznali to pionierzy.

Ezechiel, jako prorok biblijny, podaje w swoich pismach więcej dokładnych dat niż jakikolwiek inny autor biblijny.

Ezechiel stanowi omegę zasady dnia za rok w proroctwie biblijnym. W Księdze Liczb alfa wzmianka o zasadzie dnia za rok jest przedstawiona przy pierwszym buncie w Kadesz, który spowodował czterdzieści lat wędrówki po pustyni. Ostatni, czyli omega bunt, jest ukazany przez Ezechiela w rozdziale czwartym, gdy Jerozolima zostaje zniszczona.

Kadesz i zburzenie Jerozolimy przedstawiają bunt alfa i omega, ukazując zasadę dnia za rok. „Zasada dnia za rok” była podstawową regułą millerytów oraz w historii lat 1840–1844, jak zostało to unaocznione w jubileuszowej linii króla Jozjasza aż do 22 października. Ezechiel podaje więcej dat niż jakikolwiek inny prorok. W ramach datowania u Ezechiela zostaje rozpoznana linia Jubileuszu, łącząca świadectwo Ezechiela bezpośrednio z historią pierwszego i drugiego anioła, a następnie z historią trzeciego anioła.

Wraz z „linią jubileuszową” Ezechiel leży na swoim boku przez trzysta dziewięćdziesiąt dni, a potem na drugim boku przez czterdzieści dni. „Czterysta trzydzieści” jest symbolem starego i nowego przymierza, gdyż obietnica przymierza dana Abramowi o czterystu latach niewoli w Egipcie znalazła drugiego świadka w trzydziestu latach u apostoła Pawła. Razem Abram (później Abraham) z „tego starego” i Saul (później Paweł) z „tego nowego” połączyli swoje świadectwa, aby ustanowić czterysta trzydzieści lat symbolem wiecznego przymierza. „Przez trzysta dziewięćdziesiąt dni” „będziesz nosił nieprawość domu Izraela”. „A” „będziesz nosił nieprawość domu Judy czterdzieści dni”. Razem prawy bok i lewy bok są równe Abramowi i Pawłowi.

Przymierze zawsze opierało się na posłuszeństwie albo nieposłuszeństwie — życiu albo śmierci. Zasada rok za dzień w historii millerowskiej była kwestią życia lub śmierci, a historia ta została ogłoszona przez pierwszego anioła jako wieczna ewangelia. „Ewangelia” jest kwestią życia lub śmierci, a będąca próbą kwestia życia lub śmierci w historii millerowskiej została osadzona w kontekście zasady, według której dzień równa się rokowi. Przepowiednią, która nadała moc poselstwu pierwszego anioła, było proroctwo trzystu dziewięćdziesięciu jeden lat i piętnastu dni o drugim biada. W obrębie trzystu dziewięćdziesięciu dni, podczas których Ezechiel leżał na swoim lewym boku, znajduje się ilustracja proroctwa czasu trzystu dziewięćdziesięciu jeden lat i piętnastu dni o drugim biada. Właściwe rozdzielanie tego proroctwa wymaga proroczego rozeznania, lecz jest to nic innego jak dalsze dzieło Lwa z pokolenia Judy, odpieczętowującego poselstwo wołania o północy.

Utrzymuję, że Ezechiela należy traktować jako symbol stu czterdziestu czterech tysięcy, lecz przede wszystkim jako symbol daru Ducha Proroctwa, czy to przedstawionego jako przejaw proroka dni ostatecznych, czy też jako przejaw ludu przymierza, który rozumie zasadę metodologii „linijka po linijce”.

Utrzymuję, że światło, jakie Ezechiel rzuca na proroctwo o trzystu dziewięćdziesięciu jeden latach i piętnastu dniach, współbrzmi z człowiekiem od szczotki do kurzu wrzucającym klejnoty do większej szkatuły.

Utrzymuję, że światło płynące z Księgi Ezechiela stanowi istotny element poselstwa zwieńczenia, gdy świątynia zostaje ukończona.

Ezechiel znajduje się przy 22 października w wersecie pierwszym rozdziału czterdziestego, i tam właśnie Ezechielowi zostaje dane widzenie przyszłej świątyni. Ta świątynia jest świątynią stu czterdziestu czterech tysięcy, których liczbę Ezechiel symbolicznie przedstawia. Ta grupa przejdzie dwie próby, zanim dotrze do trzeciej i decydującej próby. Ezechiel jest ukazany jako otrzymujący swoje światło w świątyni, a zatem światło, które wydaje jako symbol, przedstawia światło przychodzące wtedy, gdy lud Boży wchodzi do Miejsca Najświętszego zgodnie z 10. rozdziałem Księgi Daniela.

Światło Objawienia Jezusa Chrystusa, które zostaje odpieczętowane, zostaje odpieczętowane tuż przed zamknięciem czasu łaski.

„Czas jest bliski” tuż przed zakończeniem czasu próby w wersecie jedenastym, a zatem Objawienie Jezusa Chrystusa zostaje wówczas odpieczętowane, gdyż „czas jest bliski”.

Okres łaski dla laodycejskiego adwentyzmu dnia siódmego zamyka się wraz z ustawą niedzielną, a adwentyzm jest przedstawiony jako Jerozolima w dziewiątym rozdziale Księgi Ezechiela. Tam ci, którzy wzdychają i zawodzą z powodu obrzydliwości popełnianych w ziemi i w kościele, otrzymują pieczęć. Pieczętowanie dokonuje się w czasie, gdy wschodnie wiatry islamu wzburzają narody, tuż przed zamknięciem się czasu łaski. W ósmym rozdziale Księgi Ezechiela cztery pokolenia adwentyzmu dochodzą do swego kresu, przy czym czwarte pokolenie jest symbolizowane przez dwudziestu pięciu przywódców oddających pokłon słońcu.

To widzenie zostało dane symbolicznie na jeden dzień przed ustawą niedzielną, czyli tuż przed zakończeniem czasu łaski, przedstawionym przez sześć, sześć, sześć.

Widzenie z szóstego roku, szóstego miesiąca i piątego dnia przyszło tuż przed „666”, symbolem prawa niedzielnego, gdy kończy się czas próby dla laodycejskiego adwentyzmu. To widzenie było „według widzenia”, które Ezechiel „ujrzał na równinie”. Widzenie, które ujrzał na równinie, znajduje się wcześniej, w rozdziale trzecim.

Widzenie „równiny”, które było widzeniem szóstego roku, szóstego miesiąca i piątego dnia, było tym widzeniem, które Ezechiel widział wcześniej nad rzeką Kebar.

„Widzenia Boże”, które Ezechiel „ujrzał” nad rzeką Kebar, były widzeniem równiny, które było także widzeniem opisanym w rozdziałach ósmym do jedenastego Księgi Ezechiela. Widzenia te zostały przedstawione w kontekście zaglądania Ezechiela do świątyni, gdzie dokonuje się widzenie zwierciadła „marah” z rozdziału dziesiątego. Ezechiel przedstawia tych, którzy mają udział w proroczym świetle promieniującym z Miejsca Najświętszego, gdy Objawienie Jezusa Chrystusa zostaje przyniesione tuż przed zamknięciem czasu łaski.

Kiedy rozpoznajemy jubileuszową linię króla Jozjasza, która rozpoczyna się Paschą, a kończy 22 października, rozpoznajemy symbol wiosennych świąt i jesiennych świąt, jak zostały one przedstawione w dwudziestym trzecim rozdziale Księgi Kapłańskiej. Tam święta wiosenne i jesienne zostały przedstawione po dwadzieścia dwa wersety każde, podobnie jak służba Ezechiela trwała dwadzieścia dwa lata. Umieszczenie Ezechiela w trzydziestym roku linii jubileuszowej pozwala powiązać narodziny Ezechiela z odrodzeniem za dni Jozjasza. Jeśli miał trzydzieści lat w trzydziestym roku cyklu jubileuszowego, wówczas Ezechiel urodziłby się w czasie reformy Jozjasza.

Ezechiel jest symbolem tych, którzy przez wiarę wchodzą do Najświętszego Miejsca. Gdy już tam są, widzą koła wśród kół, przedstawiające złożoną grę ludzkich wzajemnych oddziaływań. Podobnie jak Jan w dziesiątym rozdziale Apokalipsy, Ezechiel reprezentuje millerytów, lecz bardziej bezpośrednio sto czterdzieści cztery tysiące. Jego równoległe proroctwo czasowe trzystu dziewięćdziesięciu jeden lat i piętnastu dni ilustruje ostateczny sąd nad adwentyzmem laodycejskim wraz ze zniszczeniem Jerozolimy i obejmuje zagadkę trzydziestu ośmiu i czterdziestu.

Obejmuje ono symbolikę czterystu trzydziestu lat.

Obejmuje on czteroletni okres, przedstawiony przez lata 1333–1337, 1449–1453 oraz 1840–1844.

Rozpoczniemy nasze rozważania nad tym najważniejszym tematem w następnym artykule.