The Hidden History of Verse Forty - Number Twenty-One

Ezechiel przedstawia tych, dla których Lew z pokolenia Judy dokonał dzieła pouczenia, a Jego podstawową nauką jest „przepis na przepis”.

Obecnie Lew z pokolenia Judy otwiera księgę Ezechiela. Zostajemy poinformowani, że Ezechiel jest kapłanem w trzydziestym roku, niezależnie od tego, czy „trzydzieści” oznacza jego symboliczny wiek jako kapłana, czy też trzydziesty rok w proroczej linii, która rozpoczęła się od Wielkiego Jubileuszu Jozjasza. Ostateczne kapłaństwo dni ostatecznych stanowi sto czterdzieści cztery tysiące, a dawne dosłowne historie są typem symbolicznej historii w dniach ostatecznych.

Ezechiel jest symbolem ludu Bożego w dniach ostatecznych — tej świętej historii, którą utożsamia każde prorocze świadectwo. Tą świętą historią jest ruch trzeciego anioła, który został szczególnie wyobrażony przez ruch pierwszego anioła w roku 1840. Ruch pierwszego anioła był aniołem alfa spośród trzech aniołów, a trzeci jest aniołem omega. Ezechiel jest zatem powiązany z Piotrem w czasie zapieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy. Symboliczna historia, w której umiejscowieni są zarówno Piotr, jak i Ezechiel, jest przedstawiona jako historia Panium.

Ezechiel bierze małą księgę, jak uczynił to Jan w dziesiątym rozdziale Objawienia.

W dziesiątym rozdziale Objawienia Jan spożywa małą księgę, a cały ten rozdział przedstawia objawienie mocy Bożej od 11 sierpnia 1840 roku do 22 października 1844 roku.

Ezechiel jest zestawiony z Janem w dziesiątym rozdziale Objawienia, tak że Piotr, Jan i Ezechiel stoją razem na wyznaczonym im miejscu w czasie pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy.

Lata 1840–1844 oznaczają okres czterech lat, który rozpoczął się, gdy proroctwo czasowe, zapoczątkowane okresem stu pięćdziesięciu lat dnia 27 lipca 1299 roku, dobiegło końca. Owych „pięć miesięcy” zakończyło się i połączyło z proroctwem czasowym obejmującym trzysta dziewięćdziesiąt jeden lat i piętnaście dni, które dobiegło końca 11 sierpnia 1840 roku, kiedy chwalebne objawienie mocy Bożej było objawiane aż do 22 października 1844 roku. Wówczas zastosowanie czasu proroczego ustało.

Czas proroczy jako uprawnione zastosowanie proroctwa zakończył się 22 października 1844 roku. Ezechiel, Piotr i Jan reprezentują każdy z osobna mądre panny Boże ruchu pierwszego i drugiego anioła, a także ruch trzeciego anioła.

Pierwszych jedenaście rozdziałów Księgi Ezechiela przedstawia serię „wizji”, jak podano w pierwszym wersecie rozdziału pierwszego.

„Widzenia” pierwszych jedenastu rozdziałów zostały najpierw dane w rozdziale pierwszym nad rzeką Kebar, następnie rozwinięte w widzeniu z rozdziału trzeciego na „równinie”, a potem ponownie w widzeniu z rozdziału ósmego w Jerozolimie. Trzy miejsca — rzeka Kebar, równina i Jerozolima — przedstawiają trzy widzenia, które razem składają się na jedno widzenie, będące „widzeniami” z wersetu pierwszego oraz pierwszych „jedenastu” rozdziałów.

Uznanie trzydziestego roku za trzydziesty rok cyklu jubileuszowego, który rozpoczął się podczas słynnej Paschy Jozjasza, a następnie zakończył się 22 października, daje się łatwo uzasadnić, ponieważ ta szczególna linia świętej historii jest ukazana wyraźnie, linijka po linijce, przy więcej niż jednym świadku. Dla przykładu: Pascha przedstawia święta wiosenne, a dzień pojednania przedstawia święta jesienne. Księga Kapłańska, rozdział dwudziesty trzeci, jest zatem zharmonizowana z cyklem jubileuszowym, który rozpoczął się za Jozjasza. Istnieją inne linie, które harmonizują się z historią przedstawioną przez króla Jozjasza aż do 22 października 573 r. p.n.e. Historyczne wypełnienie w dniu 22 października 573 r. p.n.e. roku jubileuszowego znajduje potwierdzenie u historyków.

Chronolodzy na ogół bez trudu umieszczają dzień pojednania na 22 października 573 r. przed Chr., a wielka Pascha Jozjasza w 622 r. przed Chr. jest również datą przyjmowaną przez owych chronologów biblijnych. Pascha, będąca symbolem świąt wiosennych, rozpoczęła czterdziestodziewięcioletni cykl jubileuszowy, który zakończył się przy symbolu świąt jesiennych, w dniu pojednania. Siedem tygodni lat, które składały się na czterdzieści dziewięć lat, stanowiło symbole sabatu ziemi.

Sedecjasz został uprowadzony do Babilonu, gdy Jerozolima upadła czternaście lat przed rokiem 573 p.n.e. Historycy żydowscy identyfikują cykl jubileuszowy od czasów Jozjasza w 622 roku do 22 października 573 roku jako siedemnasty cykl jubileuszowy. Okres od bitwy pod Rafią do bitwy pod Panium wynosił siedemnaście lat. Ptolemeusz był zwycięzcą w bitwie pod Rafią i panował jako król południa przez siedemnaście lat. Od edyktu mediolańskiego do czasu, gdy Konstantyn podzielił swoje imperium w 330 roku, upłynęło siedemnaście lat. W siedemnastym cyklu jubileuszowym Jerozolima została zniszczona przez Nabuchodonozora.

Ozeasz porusza temat, który ma bezpośredni związek z niewolą Sedekiasza, choć zarazem oznacza także początek niewoli królestwa północnego w 723 r. p.n.e. Powód, dla którego fragment Ozeasza łączy się ze świadectwem Ezechiela, wiąże się z odrzuceniem Boga, gdy Izrael nalegał na ludzkiego króla. Pragnienie Izraela, by podlegać rządom ludzkiego króla, a nie Króla Boskiego, zostało przedstawione jako „pycha waszej potęgi” w sądzie „siedmiu czasów” w Księdze Kapłańskiej 26.

„Pycha waszej mocy” oznacza pragnienie Izraela, by być jak świat i mieć własnego króla. Usunięcie króla z królestwa północnego w 723 r. p.n.e., a następnie uprowadzenie do niewoli króla Sedekiasza z królestwa południowego w 586 r. p.n.e., oznacza złamanie „pychy” starożytnego Izraela, a pycha poprzedza upadek. W proroctwie biblijnym „moc” oznacza króla lub królestwo, a pycha Izraela, wyrażona w zapewnieniu sobie ludzkiego króla, stanowi odrzucenie teokracji i Boskiego Króla.

Należy zauważyć, że w owym momencie Izrael odrzucił nie tylko Boga jako swego króla, lecz także Ducha Proroctwa, reprezentowanego przez Samuela, gdyż jest powiedziane: „mnie opuścili i służyli innym bogom, tak też czynią i tobie”.

Ostatnim zwiedzeniem teokracji starożytnego Izraela było odrzucenie nie tylko Boga, lecz także Ducha Proroctwa. Odrzucenie to w 1097 r. p.n.e. stanowi typologię ostatniego zwiedzenia laodycejskiego adwentyzmu dnia siódmego w 1863 roku. „Siedem czasów” z Księgi Kapłańskiej, rozdział dwudziesty szósty, jest Słowem Bożym, a Duch Proroctwa stwierdza o „siedmiu czasach”, że „nie powinny być zmieniane”.

Duch Proroctwa w sposób oczywisty potwierdził „siedem czasów”, a jego potwierdzenie było ostrzeżeniem, by nie zmieniać liczb na wykresie, którego „siedem czasów” stanowi środkową kolumnę oraz prawy górny róg. Wraz z podrobionym wykresem Uriasza Smitha w roku 1863 rozpoczęło się postępujące odrzucanie prawd fundamentalnych, zobrazowane przez starożytny Izrael w jego odrzuceniu Boga, a Duch Proroctwa wskazał na bunt roku 1863. Data buntu z roku 1863 współgra z linią proroczą przedstawioną w księdze Ezechiela. W tej linii dziejów zakończeniem było zburzenie Jerozolimy, które stanowiło typ ustawy niedzielnej. Okres od roku 1863 do rychło nadchodzącej ustawy niedzielnej został zobrazowany przez historię króla Saula od roku 1097 przed Chr. do Sedecjasza w roku 586 przed Chr.

Sedecjasz został uprowadzony do niewoli babilońskiej czternaście lat przed Jubileuszem roku 573 p.n.e. Siedemnasty cykl jubileuszowy rozpoczął się w 622 r. p.n.e., a w trzydziestym roku Ezechiel zostaje przedstawiony jako kapłan w 591 r. p.n.e.; następnie, pięć lat później, Jerozolima została zburzona w 586 r. p.n.e. Została zburzona w tym samym dniu roku, w którym została zburzona po raz drugi w 70 r. n.e. przez Tytusa. Werset pierwszy pierwszego rozdziału Księgi Ezechiela przypada pięć lat przed zburzeniem Jerozolimy i dziewiętnaście lat przed wizją świątyni z rozdziału czterdziestego.

Za nieposłuszeństwo wobec przymierza szabatu ziemi Bóg wskazał, że „siedem czasów” będzie przekleństwem za nieposłuszeństwo względem siódmego roku, który jest szabatem ziemi. „Czas” jest rokiem, a „rok” liczy trzysta sześćdziesiąt dni, a siedem razy trzysta sześćdziesiąt daje dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat. Millerici mogli nie posługiwać się wyrażeniem „dwadzieścia pięć dwadzieścia”, lecz obie ich święte tablice przedstawiały liczbowo dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat.

Ogłoszenie przekleństwa siedmiu czasów nad zarówno północnym królestwem Izraela, jak i południowym królestwem Judy było pierwszym — albo, jeśli wolisz, „fundamentalnym”, a można by nawet powiedzieć „alfą” — zrozumieniem Williama Millera. W roku 1863 laodycejski Kościół Adwentystów Dnia Siódmego odrzucił fundamentalne zrozumienie odkryć Millera; „odkryć”, które stanowiły cały fundament ruchu millerowskiego. Natchnienie ostrzegało wprost, że może do tego dojść, i tak się stało, i stało się to już dawno temu.

Fundament świątyni, która została odbudowana po niewoli babilońskiej, został ukończony w historii pierwszego dekretu i przed drugim dekretem. Świątynia została w pełni zbudowana w historii drugiego dekretu. W trzecim dekrecie przywrócono narodową suwerenność dosłownemu starożytnemu Izraelowi. William Miller przedstawiał pierwszego anioła, który przybył w roku 1798 i został wyposażony w moc 11 sierpnia 1840 roku. Drugi anioł przybył po położeniu fundamentów, co zostało przedstawione przez wykres z roku 1843, opublikowany w maju 1842 roku. Przy pierwszym rozczarowaniu roku 1844, alfie rozczarowania roku 1844, przybył drugi anioł, a także czas zwłoki z przypowieści o pannach, i gdy poselstwo drugiego anioła zostało wyposażone w moc na obozowym zgromadzeniu w Exeter, świątynia została ukończona. Następnie, przy wielkim, czyli omega rozczarowaniu roku 1844, Posłaniec Przymierza nagle przyszedł do swojej świątyni, w wypełnieniu dwóch tysięcy trzystu lat, które rozpoczęły się przy trzecim dekrecie i zakończyły przy przybyciu trzeciego anioła.

Jozjasz oznacza „fundament Boga”. Czy to król Jozjasz, czy Josiah Litch — obaj są symbolami fundamentów, jak przedstawiono to w historii pierwszego dekretu oraz jak ukazują to wiosenne święta wyłożone w pierwszych dwudziestu dwóch wersetach dwudziestego trzeciego rozdziału Księgi Kapłańskiej. Fundamenty, wiosenne święta oraz pierwszy dekret są wszystkie symbolami roku 1840 i udzielenia mocy pierwszemu aniołowi. Dzień 22 października 573 r. p.n.e., jak przedstawiono w czterdziestym rozdziale Księgi Ezechiela, w wersecie pierwszym, jest symbolem 22 października 1844 roku i otwarcia sądu nad umarłymi, a także symbolem 11 września 2001 roku przy otwarciu sądu nad żywymi. Każdy, kto śledził te artykuły, powinien znać zastosowania, jakimi się posługuję.

Ezechiel jest symbolem w obrębie proroczej historii przedstawionej w jego pismach. Ezechiel jest obecny, gdy dwudziestu pięciu mężów oddaje pokłon słońcu pod koniec rozdziału ósmego. Jest również obecny w następnych rozdziałach, gdy na Jerozolimę sprowadzone zostaje „pieczętowanie, po którym następuje zabijanie”, którą to Jerozolimę Ellen White utożsamia z Kościołem Adwentystów Dnia Siódmego. W pierwszych jedenastu rozdziałach Ezechiel zostaje wprowadzony do niebiańskiej świątyni, aby otrzymać swoje pouczenia, podobnie jak milleryci zostali powołani, by uczynić to w roku 1844, i jak ten ruch jest obecnie powoływany, by to uczynić.

Gdy w dniach ostatecznych dochodzimy do punktu, w którym rzeczy zilustrowane przez Ezechiela powtarzają się w ludzie Bożym, wówczas doszliśmy do znaku Ezechiela. Gdy wiesz, że Ezechiel przedstawia sto czterdzieści cztery tysiące, i wiesz to na takim poziomie wiary i zrozumienia, który posiada uświęcone oczekiwanie, że wszystko, co Ezechiel zilustrował w swoich pismach, stanowi typ świętej sekwencji wydarzeń w dniach ostatecznych, związanych ze stu czterdziestoma czterema tysiącami — gdy to wiesz, wtedy „poznacie”, że „Pan” jest „Bogiem”.

Będziemy kontynuować te rozważania w następnym artykule.