Ezechiel jest kapłanem w okresie pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy. W pierwszym rozdziale Ezechiel zostaje zabrany do świątyni.
I stało się w trzydziestym roku, w czwartym miesiącu, piątego dnia miesiąca, gdy byłem pośród wygnańców nad rzeką Kebar, że otworzyły się niebiosa i ujrzałem widzenia Boże. Piątego dnia tego miesiąca, w piątym roku niewoli króla Jojakina, doszło wyraźnie słowo Pana do Ezechiela, kapłana, syna Buziego, w ziemi Chaldejczyków nad rzeką Kebar; i była tam nad nim ręka Pana.
I widziałem, a oto od północy nadchodził wicher, wielki obłok i ogień pałający wewnątrz siebie, a dokoła niego była jasność, a z jego środka coś jakby blask bursztynu, ze środka ognia. I z jego środka ukazało się podobieństwo czterech istot żyjących. A taki był ich wygląd: miały podobieństwo człowieka. I każda z nich miała cztery twarze, i każda z nich miała cztery skrzydła. A ich nogi były prostymi nogami, a podeszwa ich nóg była jak podeszwa cielęcej nogi; i lśniły jak połysk wypolerowanego spiżu. I pod swymi skrzydłami, po swoich czterech bokach, miały ręce ludzkie; a wszystkie cztery miały swoje twarze i swoje skrzydła. Ich skrzydła stykały się jedno z drugim; gdy się poruszały, nie odwracały się, każda szła prosto przed siebie. A co do podobieństwa ich twarzy, wszystkie cztery miały twarz człowieka i twarz lwa po prawej stronie; wszystkie cztery miały też twarz wołu po lewej stronie; wszystkie cztery miały również twarz orła. Takie były ich twarze; a ich skrzydła były rozpostarte ku górze; u każdej dwa skrzydła stykały się jedno z drugim, a dwa okrywały ich ciała.
I szły każda prosto przed siebie; dokądkolwiek duch miał iść, tam szły; i nie odwracały się, gdy szły. A co do podobieństwa istot żyjących, ich wygląd był jak gorejące węgle ogniste i jak wygląd pochodni; ogień ten poruszał się wśród istot żyjących; a ogień był jasny i z ognia wychodziła błyskawica. A istoty żyjące biegały tam i z powrotem, jak ukazuje się błyskawica. Gdy zaś przypatrywałem się istotom żyjącym, oto jedno koło na ziemi obok istot żyjących, przy każdej z ich czterech twarzy. Wygląd kół i ich wykonanie były jak barwa berylu; a wszystkie cztery miały jedno podobieństwo; i ich wygląd oraz ich wykonanie były takie, jakby koło było pośrodku koła. Gdy szły, poruszały się na swoje cztery strony; i nie odwracały się, gdy szły. A co do ich obręczy, były tak wysokie, że budziły trwogę; i obręcze wszystkich czterech były dokoła pełne oczu. A gdy istoty żyjące szły, koła szły przy nich; a gdy istoty żyjące były podnoszone z ziemi, koła także były podnoszone. Dokądkolwiek duch miał iść, tam szły, tam też dążył ich duch; a koła podnosiły się naprzeciw nich, gdyż duch istoty żyjącej był w kołach.
A gdy tamte szły, te szły; a gdy tamte stały, te stały; a gdy tamte podnosiły się z ziemi, koła podnosiły się naprzeciw nich, gdyż duch istot żyjących był w kołach. A podobieństwo sklepienia nad głowami istot żyjących było jak wygląd straszliwego kryształu, rozpostartego ponad ich głowami w górze. A pod sklepieniem skrzydła ich były wyprostowane, jedno ku drugiemu; każda miała dwa, którymi okrywała swoje ciało z jednej strony, i każda miała dwa, którymi okrywała je z drugiej strony. A gdy szły, słyszałem szum ich skrzydeł, jak szum wielkich wód, jak głos Wszechmogącego, głos mowy, jak szum wojska; gdy zaś stanęły, opuszczały swoje skrzydła. I rozległ się głos ze sklepienia, które było nad ich głowami; gdy stały i opuściły swoje skrzydła. A ponad sklepieniem, które było nad ich głowami, było podobieństwo tronu, z wyglądu jakby z kamienia szafirowego; a na podobieństwie tronu było coś na kształt postaci człowieka ponad nim. I ujrzałem jakby blask bursztynu, jakby wygląd ognia dokoła wewnątrz niego, od tego, co wyglądało jak jego biodra wzwyż, i od tego, co wyglądało jak jego biodra w dół, ujrzałem jakby wygląd ognia, a dokoła niego był blask. Jak wygląda tęcza, która bywa na obłoku w dzień deszczu, tak wyglądał blask dokoła. Takie było widzenie podobieństwa chwały Pana. A gdy to ujrzałem, upadłem na swoją twarz i usłyszałem głos Tego, który mówił. Ezechiel 1:1–28.
„Ezechiel, prorok wygnańczy w żałobie, w ziemi Chaldejczyków otrzymał widzenie, które uczyło tej samej lekcji wiary w potężnego Boga Izraela. Gdy przebywał nad brzegami rzeki Kebar, zdawało się, że od północy nadciąga wichura, «wielki obłok i ogień pałający wewnątrz niego, a blask był dokoła niego, a z pośrodka jego jakby połysk bursztynu». Szereg kół o dziwnym wyglądzie, przecinających się wzajemnie, poruszany był przez cztery żywe stworzenia. Wysoko ponad tym wszystkim było «podobieństwo tronu, z wyglądu jak kamień szafirowy; a na podobieństwie tronu było coś, co z wyglądu przypominało człowieka ponad nim». «A co do podobieństwa żywych stworzeń, ich wygląd był jak rozżarzone węgle ogniste i jak wygląd pochodni: ono poruszało się w górę i w dół pośród żywych stworzeń; a ogień był jasny i z ognia wychodziły błyskawice». «I ukazał się w cherubach kształt ręki ludzkiej pod ich skrzydłami».”
„Były tam koła pośród kół, w układzie tak złożonym, że na pierwszy rzut oka wydawały się Ezechielowi całkowicie pogrążone w zamęcie. Lecz gdy się poruszały, czyniły to z piękną precyzją i w doskonałej harmonii. Istoty niebiańskie wprawiały te koła w ruch, a ponad wszystkim, na chwalebnym szafirowym tronie, zasiadał Wiekuisty; podczas gdy wokół tronu rozciągała się opasująca tęcza, symbol łaski i miłości. Przytłoczony straszliwą chwałą tego widzenia, Ezechiel upadł na twarz, gdy głos nakazał mu powstać i słuchać słowa Pana. Wówczas zostało mu dane poselstwo ostrzeżenia dla Izraela.” Testimonies, 751.
W roku śmierci króla Uzjasza ujrzałem też Pana siedzącego na tronie, wysokim i wyniosłym, a kraj Jego szaty wypełniał świątynię. Nad Nim stali serafini: każdy z nich miał po sześć skrzydeł; dwoma zakrywał swoją twarz, dwoma zakrywał swoje nogi, a dwoma latał. I wołał jeden do drugiego, mówiąc: Święty, święty, święty jest Pan Zastępów; pełna jest cała ziemia Jego chwały. I zadrżały od głosu wołającego podwoje drzwi, a dom napełnił się dymem. Wtedy rzekłem: Biada mi! bo zginąłem; gdyż jestem człowiekiem o nieczystych wargach i mieszkam pośród ludu o nieczystych wargach; bo moje oczy ujrzały Króla, Pana Zastępów. Wówczas przyleciał do mnie jeden z serafinów, mając w ręce żarzący się węgiel, który wziął szczypcami z ołtarza. I dotknął nim moich ust, i rzekł: Oto to dotknęło twoich warg; i usunięta jest twoja nieprawość, a twój grzech oczyszczony. I usłyszałem głos Pana, mówiącego: Kogo poślę i kto pójdzie dla nas? Wtedy rzekłem: Oto jestem, poślij mnie. Izajasza 6:1–8.
„Widzenie to zostało dane Ezechielowi w czasie, gdy jego umysł był przepełniony posępnymi przeczuciami. Widział ziemię swoich ojców leżącą odłogiem. Miasto, niegdyś pełne ludzi, nie było już zamieszkane. Głos radości i pieśń chwały nie były już słyszane w jego murach. Sam prorok był przybyszem w obcej ziemi, gdzie bezgraniczna ambicja i dzikie okrucieństwo panowały niepodzielnie. To, co widział i słyszał o ludzkiej tyranii i nieprawości, napełniało jego duszę udręką, i dniem oraz nocą gorzko lamentował. Lecz cudowne symbole ukazane mu nad rzeką Kebar objawiały władzę nadrzędną, potężniejszą niż władza ziemskich władców. Ponad pysznymi i okrutnymi monarchami Asyrii i Babilonu tronował Bóg miłosierdzia i prawdy.
„Powikłania podobne do kół, które prorokowi zdawały się być uwikłane w tak wielki zamęt, pozostawały pod kierownictwem nieskończonej ręki. Duch Boży, ukazany mu jako poruszający i kierujący tymi kołami, wyprowadzał harmonię z zamieszania; tak też cały świat znajdował się pod Jego panowaniem. Miriady uwielbionych istot były gotowe na Jego słowo, by udaremnić moc i zamysły złych ludzi oraz sprowadzić dobro na Jego wiernych.”
„Podobnie, gdy Bóg miał otworzyć przed umiłowanym Janem dzieje Kościoła na przyszłe wieki, dał mu zapewnienie o zainteresowaniu i trosce Zbawiciela o swój lud, objawiając mu «kogoś podobnego do Syna Człowieczego», chodzącego pośród świeczników, które symbolizowały siedem kościołów. Chociaż Janowi ukazano ostatnie wielkie zmagania Kościoła z ziemskimi mocarstwami, pozwolono mu również oglądać ostateczne zwycięstwo i wybawienie wiernych. Ujrzał Kościół wprowadzony w śmiertelny konflikt ze zwierzęciem i jego obrazem oraz przymus oddawania czci temu zwierzęciu pod groźbą śmierci. Lecz spoglądając poza dym i zgiełk bitwy, ujrzał zastęp na górze Syjon wraz z Barankiem, mający zamiast znamienia bestii «imię Ojca wypisane na swoich czołach». A znowu ujrzał «tych, którzy odnieśli zwycięstwo nad bestią i nad jej obrazem, i nad jej znamieniem, i nad liczbą jej imienia, stojących nad morzem szklanym, mających harfy Boże» i śpiewających pieśń Mojżesza i Baranka.”
„Te lekcje są dla naszej korzyści. Musimy oprzeć naszą wiarę na Bogu, ponieważ tuż przed nami jest czas, który wypróbuje dusze ludzi. Chrystus, na Górze Oliwnej, przedstawił straszliwe sądy, które miały poprzedzić Jego powtórne przyjście: „Usłyszycie o wojnach i wieściach wojennych”. „Powstanie bowiem naród przeciw narodowi i królestwo przeciw królestwu; i będą głody, zarazy i trzęsienia ziemi miejscami. Ale to wszystko jest dopiero początkiem boleści”. Chociaż proroctwa te częściowo wypełniły się przy zburzeniu Jerozolimy, mają one bardziej bezpośrednie zastosowanie do dni ostatecznych.”
„Stoimy na progu wielkich i uroczystych wydarzeń. Proroctwo szybko się wypełnia. Pan jest u drzwi. Wkrótce otworzy się przed nami okres mający przytłaczające znaczenie dla wszystkich żyjących. Spory przeszłości mają zostać wznowione; powstaną nowe spory. Sceny, które mają się rozegrać w naszym świecie, nie zostały jeszcze nawet wyśnione. Szatan działa przez ludzkie narzędzia. Ci, którzy podejmują wysiłki, aby zmienić Konstytucję i doprowadzić do uchwalenia prawa wymuszającego święcenie niedzieli, niewiele zdają sobie sprawę z tego, jaki będzie tego wynik. Kryzys jest tuż przed nami.”
„Lecz słudzy Boży nie mają pokładać ufności w samych sobie w tym wielkim kryzysie. W widzeniach danych Izajaszowi, Ezechielowi i Janowi widzimy, jak ściśle niebo jest związane z wydarzeniami rozgrywającymi się na ziemi i jak wielka jest troska Boga o tych, którzy są Mu wierni. Świat nie jest pozbawiony Władcy. Porządek nadchodzących wydarzeń spoczywa w rękach Pana. Majestat niebios sprawuje pieczę nad losem narodów, jak również nad sprawami swego Kościoła.”
„Pozwalamy sobie odczuwać stanowczo zbyt wiele troski, kłopotu i zakłopotania w dziele Pańskim. Skończeni ludzie nie zostali pozostawieni, aby dźwigać brzemię odpowiedzialności. Potrzebujemy zaufać Bogu, wierzyć w Niego i iść naprzód. Niestrudzona czujność niebiańskich posłańców oraz ich nieustanna służba pełniona w związku z mieszkańcami ziemi ukazują nam, jak ręka Boża kieruje kołem w kole. Boski Nauczyciel mówi do każdego uczestnika Jego dzieła tak, jak niegdyś powiedział do Cyrusa: „Przepasałem cię, chociaż Mnie nie znałeś”.”
„W wizji Ezechiela Bóg miał swoją rękę pod skrzydłami cherubów. Ma to nauczyć Jego sługi, że to Boska moc daje im powodzenie. Będzie z nimi współdziałał, jeśli odłożą nieprawość i staną się czyści w sercu i w życiu.”
„Jasne światło poruszające się pośród istot żyjących z szybkością błyskawicy przedstawia prędkość, z jaką dzieło to ostatecznie posunie się naprzód ku swemu dopełnieniu. Ten, który nie drzemie i który nieustannie działa dla urzeczywistnienia swych zamierzeń, może harmonijnie prowadzić naprzód swe wielkie dzieło. To, co umysłom ograniczonych śmiertelników wydaje się zagmatwane i zawiłe, ręka Pana może utrzymać w doskonałym porządku. On może obmyślać drogi i środki, aby udaremnić zamiary bezbożnych ludzi, i obróci wniwecz rady tych, którzy knują zło przeciwko Jego ludowi.”
„Bracia, nie jest to teraz czas na żałobę i rozpacz, nie jest to czas, by ulegać zwątpieniu i niewierze. Chrystus nie jest teraz Zbawicielem w nowym grobie Józefa, zamkniętym wielkim kamieniem i opieczętowanym pieczęcią rzymską; mamy zmartwychwstałego Zbawiciela. On jest Królem, Panem Zastępów; zasiada między cherubami; a pośród walki i zamętu narodów nadal strzeże swego ludu. Ten, który panuje w niebiosach, jest naszym Zbawicielem. Odmierza każdą próbę. Czuwa nad ogniem pieca, który musi wypróbować każdą duszę. Gdy twierdze królów zostaną obalone, gdy strzały gniewu Bożego przeszyją serca Jego nieprzyjaciół, Jego lud będzie bezpieczny w Jego rękach.” Testimonies, tom 5, 752–754.
Ezechiel reprezentuje kandydatów do grona stu czterdziestu czterech tysięcy, a jego doświadczenie w świątyni odpowiada, linia po linii, doświadczeniom Izajasza i Jana w świątyni. Przechodzimy obecnie próbę świątynną, drugą z trzech prób, które pieczętują sto czterdzieści cztery tysiące. Jest to okres oczyszczenia, którego dokonuje Posłaniec Przymierza, wypełniając proroctwo z trzeciego rozdziału Księgi Malachiasza. Proces oczyszczenia przez trzy próby to ognisty „piec” Malachiasza, „który musi poddać próbie każdą duszę”. Kiedy 22 października 1844 roku przybył trzeci anioł, Posłaniec Przymierza nagle przyszedł do Swojej świątyni i wprowadził mądre panny z tamtego okresu do Miejsca Najświętszego, aby zapieczętować Swoich wiernych, lecz panny z tamtego okresu zbuntowały się i do 1856 roku filadelfijski ruch millerowski przekształcił się w laodycejski ruch millerowski, a w 1863 roku stał się laodycejskim Kościołem Adwentystów Dnia Siódmego.
Trzeci anioł, który przybył nagle 22 października 1844 roku, wycofał swoją obecność w 1863 roku, a następnie powrócił 11 września 2001 roku. Obecnie, dwadzieścia pięć lat później, powtarza się próba świątynna, której typem był 22 października 1844 roku. Dwadzieścia pięć to w sensie symbolicznym prorocza dziesięcina z dwustu pięćdziesięciu, a dwieście pięćdziesiąt to symbol historii przedstawionej w wersetach od jedenastego do piętnastego w jedenastym rozdziale Księgi Daniela. Dwieście pięćdziesiąt i dwadzieścia pięć stanowią koło w Ezechielowej wizji świątyni. Dwadzieścia pięć jest symbolem oddzielenia mądrych od niegodziwych, stanowiącego wypełnienie trójetapowego procesu próby, przedstawionego w dziele oczyszczenia dokonywanym przez Posłańca Przymierza.
Dwudziesty piąty rozdział Ewangelii Mateusza zawiera trzy przypowieści, a każda z nich ukazuje oddzielenie mądrych od niegodziwych w czasie pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy. Lud Boży przedstawiony w tym rozdziale ma nadzieję, że okaże się mądrą panną posiadającą oliwę poselstwa wołania o północy. Ma nadzieję, że zostanie uznany za wiernego sługę w sprawowaniu szafarstwa polegającego na wykorzystywaniu szczególnych talentów powierzonych mu do zarządzania w osobistym okresie próby. Ma nadzieję, że zostanie uznany za owcę Bożego pastwiska, zasiadającą po Jego prawicy, a nie za kozła po Jego lewicy. Liczba dwadzieścia pięć jest symbolem oddzielenia mądrych od niegodziwych w czasie pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy. Liczba dwadzieścia pięć jest jednym z kół Ezechiela.
W dwudziestym piątym roku naszej niewoli, na początku roku, dziesiątego dnia miesiąca, w czternastym roku po tym, jak miasto zostało zdobyte, tego samego dnia spoczęła na mnie ręka Pana i zaprowadziła mnie tam. Ezechiela 40:1.
Dwudziesty piąty rok niewoli jest symbolizowany przez dzień 22 października, który z kolei jest symbolizowany przez zamknięcie drzwi dyspensacyjnych. Dnia 22 października 1844 roku jedne drzwi zostały otwarte, a drugie zamknięte, gdy nastąpiło rozdzielenie dwóch grup.
A do anioła zboru w Filadelfii napisz: To mówi Ten, który jest święty, prawdziwy, który ma klucz Dawida, który otwiera, a nikt nie zamknie, i zamyka, a nikt nie otworzy; znam uczynki twoje; oto postawiłem przed tobą drzwi otwarte, których nikt nie może zamknąć; bo masz niewielką moc, a zachowałeś moje słowo i nie zaparłeś się mojego imienia. Objawienie 3:7, 8.
Chrystus mówi aniołowi Filadelfii, że zna ich uczynki, że postawił przed Kościołem w Filadelfii otwarte drzwi. Drzwi te otwiera „klucz Dawida”, klucz, który zostaje złożony na Eliakimie.
I stanie się w owym dniu, że przywołam sługę mego, Eliakima, syna Chilkiasza; i oblokę go w twoją szatę, i umocnię go twoim pasem, i oddam władzę twoją w jego rękę; i będzie ojcem dla mieszkańców Jeruzalemu i dla domu Judy. A klucz domu Dawidowego położę na jego ramieniu; tak iż gdy on otworzy, nikt nie zamknie, a gdy zamknie, nikt nie otworzy. Izajasza 22:20–22.
W dniu, w którym Eliakim zostaje powołany, zostaje oddzielony od niegodziwego Szebny.
Tak mówi Pan, Bóg Zastępów: Idź, udaj się do tego zarządcy, do Szebny, który jest przełożonym domu, i powiedz: Co ty tu masz? i kogo ty tu masz, że wykułeś sobie tutaj grobowiec, jak ten, który wykuwa sobie grobowiec na wysokości i drąży sobie mieszkanie w skale? Oto Pan porwie cię i uniesie w potężną niewolę i zaiste cię okryje. Zaiste gwałtownie cię obróci i rzuci tobą jak piłką do rozległej krainy; tam umrzesz, a tam rydwany twojej chwały będą hańbą domu twego pana. Izajasza 22:15–18.
Oddzielenie panien mądrych od głupich, stanowiące wypełnienie obrazu Szebny i Eliakima, dokonało się 22 października 1844 roku, a także w dwudziestym piątym roku niewoli Jojakina, czyli 22 października 573 roku p.n.e. W ósmym rozdziale Księgi Ezechiela niegodziwi w łonie adwentyzmu, symbolizowanego przez Jerozolimę, są przedstawieni jako dwudziestu pięciu mężczyzn oddających pokłon słońcu. Zniszczenie Jerozolimy symbolizuje ustawę niedzielną, która jest zarazem kamieniem milowym wyznaczającym koniec czasu pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy. Ten czas pieczętowania rozpoczął się 11 września 2001 roku, a Jezus jest zarówno Alfą, jak i Omegą, toteż 11 września 2001 roku jako początek pieczętowania obrazuje jego koniec, przypadający na wprowadzenie ustawy niedzielnej.
11 września 2001 roku został uprzednio ukazany w typie przez zgromadzenia w Minneapolis z roku 1888, gdyż Siostra White stwierdza, że kiedy wielkie budowle Nowego Jorku runęły 11 września, wypełniło się Objawienie 18,1–3. W tym czasie, podobnie jak w roku 1888, wskazała ona, że anioł z osiemnastego rozdziału Objawienia zstąpił, aby oświecić ziemię swoją chwałą. Bunt roku 1888 przyrównała do buntu Korego, Datana i Abirama, do których w ich odstępstwie przyłączyło się również dwustu pięćdziesięciu mężów znakomitych. Dwustu pięćdziesięciu buntowników w buncie Korego i jego współtowarzyszy we wczesnej historii starożytnego Izraela stanowiło typ dwudziestu pięciu mężów oddających pokłon słońcu u schyłku dziejów starożytnego Izraela.
Dwudziestu pięciu przywódców laodycejskiego adwentyzmu oddających pokłon w momencie wprowadzenia prawa niedzielnego oraz dwustu pięćdziesięciu w czasie wydarzeń z 11 września ukazuje czas pieczętowania za pomocą symboliki liczby dwadzieścia pięć (symbolu oddzielenia mądrych od niegodziwych), wyznaczając początek i koniec czasu pieczętowania. Niezależnie od tego, czy chodzi o dwustu pięćdziesięciu buntowników z czasów Mojżesza, czy o dwudziestu pięciu mężczyzn z ósmego rozdziału Księgi Ezechiela, czy o trzech świadków oddzielenia z dwudziestego piątego rozdziału Ewangelii Mateusza, czy też o dwudziesty piąty rok niewoli z czterdziestego rozdziału Księgi Ezechiela, wszystkie przejawy symbolu liczby dwadzieścia pięć odpowiadają trzem okresom trwającym po dwieście pięćdziesiąt lat, które dobiegły końca odpowiednio w 207 r. p.n.e., w 313 r. i w 2026 r.
Dwadzieścia pięć jest, że tak powiem, osią dwudziestu pięciu, która doprowadza wszystkie linie dwudziestu pięciu do doskonałości. Staje się jednym z proroczych kluczy królestwa danych Piotrowi, aby wnieść jasność do ukrytej historii wersetu czterdziestego. Na podstawie więcej niż trzech świadków wielokrotnie zostało ustalone, że wersety od dziesiątego do piętnastego jedenastego rozdziału Księgi Daniela przedstawiają linię obejmującą historię od 1989 roku aż do ustawy niedzielnej, która jest ukrytą historią wersetu czterdziestego. Lew z pokolenia Judy odpieczętowuje teraz koła Ezechiela, otwierając ukrytą historię, która doprowadzi do ostatecznego ukształtowania poselstwa Wołania o Północy dni ostatecznych.
W kolejnych artykułach będziemy nadal rozpoznawać koła Ezechiela, które przedstawiają złożone wzajemne oddziaływania ludzi w dniach ostatecznych. Pierwszy rozdział Księgi Ezechiela, przytoczony na początku niniejszego artykułu, oraz towarzyszący mu fragment piątego tomu Świadectw będą nadal naszym punktem odniesienia w kolejnych artykułach. Gdy koła zostaną ukazane na właściwych im miejscach, wraz z właściwymi im punktami przecięcia z innymi kołami historii proroczej, wykażemy, że okres trzystu dziewięćdziesięciu jeden lat i piętnastu dni, który 11 sierpnia 1840 roku nadał moc pierwszemu aniołowi, jest również przedstawiony przez Ezechiela jako trzysta dziewięćdziesiąt lat, powiązanych z trwającym półtora roku oblężeniem Jerozolimy; oraz że pojawienie się tego proroczego światła wskazuje na wzniesienie sztandaru stu czterdziestu czterech tysięcy.
Okres od 27 lipca 1299 roku do roku 1337 to trzydzieści osiem lat przypadających na początek stu pięćdziesięciu lat (pięciu miesięcy) z dziewiątego rozdziału Apokalipsy, wersetu dziesiątego. Ten okres stu pięćdziesięciu lat łączy się z okresem trzystu dziewięćdziesięciu jeden lat i piętnastu dni z wersetu piętnastego. Tak więc początek obu tych okresów tworzy jedną linię proroczą, która zakończyła się wypełnieniem przepowiedni Josiaha Litcha z lat 1838 i 1840 oraz wyznaczyła powstanie ruchu millerowskiego i obdarzenie go mocą. Ta historia z początków adwentyzmu wyznacza powstanie stu czterdziestu czterech tysięcy jako sztandaru przed wprowadzeniem ustawy niedzielnej. Tak więc trzysta dziewięćdziesiąt lat u Ezechiela oraz półtora roku (1,5) oblężenia Jerozolimy wyznaczają koniec linii proroczej, która rozpoczęła się w 1299 roku.
Warto byłoby rozważyć fragment z „Testimonies”, tom piąty, przed następnym artykułem.