Ezechiel jest określany mianem „bolejącego proroka”, jest bowiem symbolem stu czterdziestu czterech tysięcy ludzi, którzy w dziewiątym rozdziale jego księgi boleją (wzdychają i płaczą) nad obrzydliwościami popełnianymi w kraju i w Kościele. W przytoczonym przez nas w poprzednim artykule fragmencie Świadectw siostra White napisała: „Sam prorok był przybyszem w obcej ziemi, gdzie niepodzielnie panowały niepohamowana ambicja i dzikie okrucieństwo. To, co widział i słyszał o ludzkiej tyranii i nieprawości, dręczyło jego duszę i gorzko płakał dniem i nocą”.
Sto czterdzieści cztery tysiące to „wypędzeni z Izraela”, którzy zostali rozproszeni, jak to zostało przedstawione przez uprowadzenie Ezechiela do niewoli. Proces opieczętowania ukazany w dziewiątym rozdziale Księgi Ezechiela jest tym samym, co w siódmym rozdziale Apokalipsy, a oba te rozdziały są przedstawione jako rozgrywające się w dniach ostatecznych.
„To opieczętowanie sług Bożych jest tym samym, które zostało ukazane Ezechielowi w widzeniu.” Testimonies to Ministers, 445.
Z tronu Bóg kieruje cherubami, a te z kolei kierują kołami. Ezechiel miał zrozumieć na podstawie tego widzenia, że Bóg panuje nad wszystkim, nawet w okresie, gdy wszystko zdawało się pogrążone w zamęcie. Siostra White, przedstawiwszy porządek, w którym Bóg zasiada na tronie i kieruje cherubami zarządzającymi sprawami ziemi, używa słów „w podobny sposób”, gdy opisuje Jana w świątyni, gdzie Chrystus przechadzał się pośród siedmiu zborów. Ezechiel i Jan są symbolami tych, którzy żyją w czasie pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy. Jak zapisano pod natchnieniem: „O scenach, które mają się rozegrać w naszym świecie, dotąd nawet nikomu się nie śniło”.
Niewątpliwie słowa te były prawdziwe, gdy siostra White je zapisała, lecz w czasie pieczętowania znajdują one swoje doskonałe wypełnienie. Czy przed mniej więcej dwudziestu laty pomyślelibyście, że rzeczywiście dojdzie do tego, co obecnie dzieje się na świecie w związku z rojeniem się szarańczy islamu? Symbolika szarańczy jako obrazu islamu w dziewiątym rozdziale Apokalipsy obejmuje występujące w przyrodzie wędrówki szarańczy z Afryki Północnej. Szlak wędrówki tych rojów afrykańskiej szarańczy pokrywa się z obszarami opanowanymi przez islam. Islam wywodzi się od Izmaela, a matką Izmaela była Hagar. Hagar oznacza „ucieczkę” lub „uciekać”. W języku arabskim imię to przybiera zwykle formę Hajar (هاجر) i wiąże się z tym samym rdzeniem, od którego pochodzi słowo hidżra (migracja/ucieczka Mahometa). Korzenie islamu wiążą się nie tylko z rojeniem się szarańczy, lecz obejmują także pojęcie migracji. Czy komukolwiek kiedykolwiek przyszło do głowy, że nielegalna imigracja jest przejawem szarańczy islamu?
Czy ktokolwiek wyobrażał sobie, że światowi komuniści zawrą z islamskimi hordami sojusz, który obecnie określa się mianem czerwono-zielonego sojuszu? Zarówno islam, jak i smocza potęga globalistów wychodzą z otchłani, o czym mowa odpowiednio w Apokalipsie 9/11, a otchłań symbolizuje przejaw szatańskiej mocy. Według Pisma prawdy obaj obecni sojusznicy są narzędziami Szatana. Hagar była Egipcjanką, a Izmael jest symbolem islamu; Hagar i Izmael są zatem symbolami współczesnego czerwono-zielonego sojuszu.
„»Gdy dokończą [kończą] swoje świadectwo«. Okres, w którym ci dwaj świadkowie mieli prorokować odziani w wory, zakończył się w roku 1798. Gdy zbliżali się do kresu swego dzieła w ukryciu, miała zostać przeciwko nim wszczęta wojna przez moc przedstawioną jako »bestia wychodząca z otchłani«. W wielu narodach Europy władze rządzące w Kościele i państwie były przez stulecia kontrolowane przez szatana za pośrednictwem papiestwa. Lecz tutaj ukazana jest nowa manifestacja mocy szatańskiej.” Wielki bój, 268.
Siostra White wskazuje tu na pojawienie się socjalizmu w okresie rewolucji francuskiej, zaznaczając zarazem, że Szatan kontroluje również władzę papieską. W siedemnastym rozdziale Apokalipsy władza papieska także wychodzi z otchłani, a w dziewiątym rozdziale Apokalipsy islam jest dymem, który wydobył się z otchłani. Wciąż jednak pozostaje pytanie: czy natchnione słowa rzeczywiście oznaczały, że „sceny, które mają się rozegrać w naszym świecie, nikomu się jeszcze nawet nie śniły”? Komu się śniło, że islam będzie teraz rozprzestrzeniany w całej Europie i że będzie już nadciągał do obu Ameryk? Czy śniło wam się, że szarańcza zostanie rozprzestrzeniona po całym globie przez globalistów z Organizacji Narodów Zjednoczonych, Unii Europejskiej i Partii Demokratycznej Stanów Zjednoczonych?
Kto mógł przypuszczać, że instytucje edukacyjne zostaną opanowane przez sojusz komunistyczno-islamski, finansowany obecnie z dolarów pochodzących z podatków obywateli, którzy nigdy nie zamierzali przeznaczać pieniędzy ze swoich podatków na zniszczenie narodu, z którego te wpływy podatkowe pochodzą?
Kto by pomyśślał, że Wielka Brytania będzie promować i popierać dokonywane przez islam zbiorowe gwałty na białych dziewczętach oraz ich porywanie, więzienie i mordowanie? Wielu wskazuje na fakt, że każdy system komunistyczny, jaki kiedykolwiek istniał w dziejach ludzkości, okazał się całkowitą porażką, lecz owoc brytyjskiego socjalizmu stanowi nie mniejsze potępienie socjalizmu niż fiasko filozofii ekonomicznej i politycznej tego systemu.
Któż mógłby przypuszczać, że kupcom ziemi zostanie dozwolone wprowadzić trucizny, aby dokonać masowego mordu ponad siedemnastu milionów ludzi?
Któż przypuszczał, że ludziom takim jak George Soros, Bill Gates i Anthony Fauci wolno będzie dopuszczać się ich demonicznych, nikczemnych czynów bez jakichkolwiek konsekwencji?
Gdy Siostra White stwierdziła, że odgrywane sceny nie będą nawet śnione, uczyniła to w kontekście czasu zapieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy. Kontynuowała swoje uwagi do ostrzeżenia Chrystusa z dwudziestego czwartego rozdziału Ewangelii Mateusza, gdzie zanotowała: „Te nauki są dla naszej korzyści. Musimy oprzeć naszą wiarę na Bogu, gdyż jest tuż przed nami czas, który podda próbie dusze ludzkie. Chrystus na Górze Oliwnej przedstawił straszliwe sądy, które miały poprzedzić Jego powtórne przyjście.”
Lekcjami, do których przed chwilą nawiązała, były obrazy przedstawiające zarówno Ezechiela, jak i Jana w sanktuarium, uczących się rozumieć, że Bóg panuje nad wszystkim. Wśród panującego obecnie zamętu i buntu — zamętu i buntu, które w miarę rozwoju dziejów będą jedynie narastać — ci, którzy są Bożymi posłańcami, reprezentowani nie tylko przez Ezechiela i Jana w świątyni, lecz także przez Izajasza, zdołają przejść przez dzieje w sposób przynoszący chwałę Panu tylko wtedy, gdy zrozumieją, że nawet to, czego nigdy sobie nie wyobrażaliśmy, nadal pozostaje pod Bożą kontrolą.
Te koła, przecinające się z innymi kołami, obejmują wydarzenia, o których nigdy nawet nie śniono, a są to wydarzenia rozgrywające się w czasie pieczętowania, który rozpoczął się 11 września. Nauki, które należy przyswoić, przyswajają jedynie ci, którzy przez wiarę wchodzą do Miejsca Najświętszego i widzą Chrystusa oraz Jego światło jaśniejące z Arki Przymierza. Kiedy ogląda się tę chwałę, tak jak przedstawił ją Daniel w rozdziale dziesiątym, grupa czerpiąca pożytek z tego światła zostaje oddzielona od tych, którzy uciekli przed widzeniem.
I tylko ja, Daniel, ujrzałem to widzenie; mężowie zaś, którzy byli ze mną, nie ujrzeli tego widzenia; lecz padło na nich wielkie drżenie, tak iż uciekli, aby się ukryć. Daniela 10:7.
Z przytoczonego w poprzednim artykule fragmentu można wydobyć znacznie więcej, lecz na zakończenie tego artykułu zajmiemy się jednym kołem. W ostatnim artykule zwróciliśmy uwagę na symbolikę liczby dwadzieścia pięć, a wcześniej poświęciliśmy czas liczbie trzydzieści. Światło płynące z księgi Ezechiela to nie tylko symbole liczbowe, jednak warto najpierw zaznajomić się z niektórymi z tych symboli liczbowych, zanim zaczniemy wydobywać pewną jasność z zamieszania.
Siedemnaście
Trzy proroctwa obejmujące po dwieście pięćdziesiąt lat wskazują na siedemnastoletni okres, który rozpoczyna się wraz z końcem dziejów Kościoła w Smyrnie. Siedemnaście lat, od 313 do 330 roku, stanowi typ ustanowienia obrazu bestii.
Dwieście pięćdziesiąt lat, które rozpoczęły się w 457 r. p.n.e., zakończyły się w 207 r. p.n.e., dziesięć lat po bitwie pod Rafią i siedem lat przed bitwą pod Panion. Od Rafii do Panion upłynęło siedemnaście lat, i okres ten przedstawia ukrytą historię wersetu czterdziestego, ukazaną w wersetach od jedenastego do piętnastego jedenastego rozdziału Księgi Daniela.
Ptolemeusz IV Filopator (znany również jako Ptolemeusz IV) był władcą, który zwyciężył w bitwie pod Rafią w 217 r. p.n.e. Panował jako król (i faraon) Egiptu ptolemejskiego od 221 r. p.n.e. do 204 r. p.n.e.; panował zatem przez siedemnaście lat. Rozpoczął panowanie przed bitwą pod Rafią, lecz zmarł przed bitwą pod Panion.
Bitwa pod Rafią, symbolizująca wojnę na Ukrainie, rozpoczęła się w 2014 roku, kiedy Stany Zjednoczone doprowadziły do kolorowej rewolucji na Ukrainie. Ptolemeusz IV, król południa, jest typem Władimira Putina, który rozpoczął panowanie w 2000 roku, na rok przed rozpoczęciem pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy w 2001 roku. Podobnie jak Ptolemeusz, Putin rozpoczął panowanie przed wojną na Ukrainie, której typem jest bitwa pod Rafią rozpoczynająca się w 2014 roku. Przed bitwą pod Panion Putin, którego typem jest Ptolemeusz, zostaje usunięty. Putin rozpoczął panowanie w 2000 roku, co odpowiada początkowi okresu pieczętowania, który rozpoczął się w następnym roku, w 2001 roku. Siedemnaście symbolicznych lat, reprezentowanych przez Ptolemeusza, wyznacza okres panowania Putina, a panuje on w czasie pieczętowania.
Trump, symbolizowany przez koniec okresu dwustu pięćdziesięciu lat rozpoczętego w 457 roku p.n.e., znajduje się w tej samej ukrytej historii co Putin, historii trwającej siedemnaście lat i rozpoczynającej się bitwą pod Rafią. Smok (Putin) i fałszywy prorok (Trump) znajdują się w obrębie tej ukrytej historii. W tej historii bestia, przedstawiona jako „rabusie twego ludu” symbolizujący władzę papieską, znajduje się na końcu siedemnastoletniego okresu od Rafii do Panium.
Rok 321 przedstawia ustawę niedzielną w Stanach Zjednoczonych, a 321 mieści się w siedemnastoletnim okresie od edyktu mediolańskiego w 313 roku aż do podziału cesarstwa w 330 roku.
Historia przedstawiona od tak zwanej wielkiej Paschy Jozjasza rozpoczyna siedemnasty cykl jubileuszowy Żydów. Od Paschy Jozjasza, która jest największym odrodzeniem w Starym Testamencie, aż do 22 października, przedstawia historię millerycką od 11 sierpnia 1840 roku do 22 października 1844 roku, lecz co ważniejsze, przedstawia historię od 11 września do ustawy niedzielnej. Czas pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy jest przedstawiony przez siedemnasty cykl jubileuszowy od Jozjasza do 22 października. Siedemnaście jest symbolem związanym z głównymi wydarzeniami czasu pieczętowania, a liczba siedemnaście jest punktem, w którym przecinają się koła Ezechiela.
W ukrytej historii czterdziestego wersetu Księgi Daniela, przedstawionej w wersetach od dziesiątego do piętnastego tego samego rozdziału, smok jest powiązany z liczbą „17” za sprawą panowania Ptolemeusza. Historia od bitwy pod Rafią z wersetu jedenastego do bitwy pod Panion z wersetu piętnastego obejmuje „17” lat. Historia ta umieszcza Donalda Trumpa w połowie siedemnastoletniego okresu symbolizowanego przez te dwie bitwy. Obraz bestii, tworzony i ustanawiany przez Trumpa w Stanach Zjednoczonych, jest symbolizowany przez „17” lat od roku 313 do roku 330. W pierwszym wersecie pierwszego rozdziału Ezechiel znajduje się w trzydziestym roku 17. cyklu jubileuszowego. Czy kiedykolwiek przyszło ci na myśl, że liczba siedemnaście symbolizuje jedno z kół, które Ezechiel ujrzał w Miejscu Najświętszym?
Ezechiel jest symbolem tych, którzy w czasie pieczętowania przez wiarę weszli do Miejsca Najświętszego. Są oni kapłanami Piotra.
Wy również, jako kamienie żywe, budowani jesteście w dom duchowy, święte kapłaństwo, aby składać duchowe ofiary, przyjemne Bogu przez Jezusa Chrystusa. 1 Piotra 2:5.
Powierzono im misję przekazania orędzia dawnemu ludowi przymierza Bożego, który jest wówczas pomijany; choć zostaje on zawczasu ostrzeżony, dawny lud przymierza Bożego nie będzie widział ani słyszał.
I rzekł do mnie: Synu człowieczy, nakarm swoje wnętrze i napełnij swoje trzewia tym zwojem, który ci daję. Wtedy zjadłem go; i był w moich ustach słodki jak miód. I rzekł do mnie: Synu człowieczy, idź, udaj się do domu Izraela i przemawiaj do nich moimi słowami. Albowiem nie jesteś posłany do ludu o obcej mowie i trudnym języku, lecz do domu Izraela; nie do wielu ludów o obcej mowie i trudnym języku, których słów nie mógłbyś zrozumieć. Zaiste, gdybym cię posłał do nich, usłuchaliby cię. Lecz dom Izraela nie zechce cię słuchać, bo nie chcą słuchać mnie; gdyż cały dom Izraela jest bezczelny i zatwardziały w sercu. Oto uczyniłem twoje oblicze mocnym przeciwko ich obliczom i twoje czoło mocnym przeciwko ich czołom. Jak diament, twardszy niż krzemień, uczyniłem twoje czoło; nie bój się ich ani nie lękaj się ich spojrzeń, choć są domem buntowniczym. Ezechiel 3:3–9.
Ezechiel otrzymuje polecenie, aby ogłosić poselstwo dawnemu ludowi przymierza, reprezentowanemu przez protestantów z okresu ruchu millerowskiego oraz laodycejski Kościół Adwentystów Dnia Siódmego w dniach ostatecznych. Jeśli odmówi ogłoszenia tego poselstwa, krew tych, którzy nie zostaną ostrzeżeni, spadnie na niego.
Synu człowieczy, ustanowiłem cię stróżem nad domem Izraela; dlatego słuchaj słowa z moich ust i upominaj ich ode Mnie. Gdy mówię do bezbożnego: Na pewno umrzesz — a ty go nie ostrzeżesz ani nie przemówisz, aby ostrzec bezbożnego przed jego bezbożną drogą i ocalić jego życie — ten sam bezbożny umrze w swojej nieprawości; lecz jego krwi zażądam z twojej ręki. Lecz jeśli ostrzeżesz bezbożnego, a on nie odwróci się od swojej bezbożności ani od swojej bezbożnej drogi, umrze w swojej nieprawości; ty zaś ocaliłeś swoją duszę. Dalej, gdy człowiek sprawiedliwy odwraca się od swojej sprawiedliwości i popełnia nieprawość, a Ja kładę przed nim przeszkodę, umrze: ponieważ go nie ostrzegłeś, umrze w swoim grzechu, a jego sprawiedliwe czyny, które spełnił, nie będą pamiętane; lecz jego krwi zażądam z twojej ręki. Jednakże jeśli ostrzeżesz człowieka sprawiedliwego, aby sprawiedliwy nie grzeszył, i on nie zgrzeszy, na pewno będzie żył, ponieważ został ostrzeżony; także ty ocaliłeś swoją duszę. Ezechiel 3:17–21.
W pierwszych „jedenastu” rozdziałach Księgi Ezechiela ukazane jest mu zniszczenie Jerozolimy, zilustrowane przez widzenia nad rzeką Kebar, na równinie oraz w Jerozolimie. Zostaje on powołany do głoszenia ostrzeżenia o nadchodzącym sądzie nad Jerozolimą. Poselstwo ostrzegawcze o nadchodzącym sądzie nad Jerozolimą jest ostrzeżeniem danym najpierw laodycejskiego Kościołowi Adwentystów Dnia Siódmego. Ostrzeżenie to wskazuje na sąd i odrzucenie ludu Bożego w Jerozolimie, który nie posiada pieczęci Bożej. Ostrzeżenie, którego typem jest Ezechiel, jest ostrzeżeniem o rychło nadchodzącym prawie niedzielnym.
W tych pierwszych jedenastu rozdziałach, w których zostają przedstawione te prawdy, Ezechiel zostaje uczyniony niemym i odtąd przemawia jedynie wtedy, gdy Bóg w szczególny sposób otwiera jego usta; trwa to aż do zburzenia Jerozolimy, kiedy znów może mówić.
Wtedy duch wstąpił we mnie i postawił mnie na nogi, i mówił do mnie, i rzekł do mnie: Idź, zamknij się w swoim domu. A ty, synu człowieczy, oto nałożą na ciebie więzy i zwiążą cię nimi, tak iż nie będziesz wychodził między nich. I sprawię, że twój język przylgnie do podniebienia twego, tak że oniemiejesz i nie będziesz dla nich tym, który strofuje; gdyż są domem buntowniczym. Lecz gdy będę mówił z tobą, otworzę twoje usta i powiesz im: Tak mówi Pan Bóg. Kto słucha, niech słucha, a kto powstrzymuje się, niech się powstrzymuje; gdyż są domem buntowniczym. Ezechiel 3:24–27.
Kiedy Jerozolima upadła, Ezechiel mógł znów przemówić.
I stało się w dwunastym roku naszej niewoli, w dziesiątym miesiącu, piątego dnia miesiąca, że przybył do mnie jeden z tych, którzy uszli z Jeruzalemu, mówiąc: Miasto zostało zdobyte. A ręka Pana była nade mną wieczorem, zanim przyszedł ten, który uszedł; i otworzył moje usta, aż przyszedł do mnie rano; i zostały otwarte moje usta, i nie byłem już więcej niemy. Ezechiel 33:21, 22.
Upadek Jerozolimy symbolizuje upadek laodycejskiego Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w dniach ostatecznych. Upadek ten następuje wówczas, gdy ci, którzy w rozdziale dziewiątym zostali opieczętowani w Jerozolimie, zostają następnie wywyższeni jako Kościół triumfujący. Laodycejczycy znajdujący się w Jerozolimie zostają usunięci, a sto czterdzieści cztery tysiące zostają wywyższone wraz z ustanowieniem królestwa chwały. Typem tego królestwa chwały było ustanowienie królestwa łaski na krzyżu. Królestwo łaski na krzyżu odpowiada królestwu chwały w czasie wprowadzenia ustawy niedzielnej, a oba te królestwa zostają umieszczone w ciągu historii proroczej przedstawionym w Księdze Ezechiela. Gdy Księgę Ezechiela rozpatruje się w kontekście świątyni, jej pierwszych jedenaście rozdziałów dotyczy oczyszczenia Kościoła Bożego, podczas którego Jego lud przechodzi od Kościoła walczącego, definiowanego jako złożony z pszenicy i kąkolu, do Kościoła triumfującego, złożonego z pszenicy składanej w ofierze w dniu Pięćdziesiątnicy.
A ty, bezbożny, niegodziwy książę Izraela, którego dzień nadszedł, gdy nieprawość dojdzie do kresu, tak mówi Wszechmocny Pan: Zdejmij zawój i zdejmij koronę: to już nie będzie takie samo; wywyższ tego, który jest niski, a poniż tego, który jest wysoki. Wywrócę, wywrócę, wywrócę to; i już tego nie będzie, aż przyjdzie ten, do którego to należy z prawa; i dam mu to. Ezechiel 21:25–27.
Sedecjasz był ostatnim królem Judy i to on jest „niegodziwym księciem Izraela, którego dzień nadszedł” w tych wersetach. Nabuchodonozor miał wkrótce zdobyć Jerozolimę, a korona Sedecjasza miała zostać zdjęta przez Babilon, który miał zostać obalony przez Medów i Persów, ci zaś z kolei przez Greków, którzy mieli zostać obaleni przez Rzym. Trzecie obalenie dochodzi do Rzymu, co stanowi ten moment dziejów, w którym Król, „do którego ona należy z prawa”, otrzyma koronę królestwa łaski przy ustanowieniu tego królestwa na krzyżu.
„Na „bezbożnego, niegodziwego księcia” nadszedł dzień ostatecznego rozrachunku. „Zdejmij zawój” — rozkazał Pan — „i zdejmij koronę”. Dopiero gdy sam Chrystus ustanowi swoje królestwo, Judzie ponownie wolno będzie mieć króla. „Wywrócę, wywrócę, wywrócę je” — brzmiał Boży wyrok dotyczący tronu domu Dawida; „i już go nie będzie, aż przyjdzie Ten, do którego należy prawo; i Jemu je dam”. Ezechiela 21:25–27.” Prorocy i królowie, 451.
W czasie późnego deszczu, który rozpoczął się 11 września wraz z rozpoczęciem sądu nad żywymi, Chrystus ustanawia Swoje królestwo chwały.
„Gdy czterej aniołowie puszczą, Chrystus ustanowi swoje królestwo.” Spalding i Magan, 3.
Okres przygotowania rozpoczyna się 11 września, a w chwili wprowadzenia ustawy niedzielnej chwalebna święta góra zostaje wywyższona ponad wszystkie wzgórza i góry.
Słowo, które Izajasz, syn Amoza, widział o Judzie i Jeruzalemie. I stanie się w dniach ostatecznych, że góra domu Pańskiego będzie utwierdzona na szczycie gór i wywyższona ponad pagórki; i popłyną do niej wszystkie narody. I pójdzie wiele ludów, mówiąc: Chodźcie, a wstąpmy na górę Pańską, do domu Boga Jakubowego; a On nauczy nas swoich dróg, i będziemy chodzić Jego ścieżkami; albowiem z Syjonu wyjdzie zakon, a słowo Pańskie z Jeruzalemu. Izajasza 2:1–3.
11 września wiatry zostały wypuszczone, a następnie powstrzymane, wyznaczając tym samym początek ustanawiania królestwa z drugiego rozdziału Księgi Daniela, przedstawionego jako kamień odcięty od góry, który napełnia całą ziemię.
„Widzenie to zostało dane w roku 1847, gdy było zaledwie bardzo niewielu braci adwentowych zachowujących sabat, a spośród nich tylko nieliczni przypuszczali, że jego przestrzeganie ma dość doniosłe znaczenie, by wyznaczać granicę między ludem Bożym a niewierzącymi. Obecnie zaczyna być widoczne wypełnienie tego widzenia. „Początek owego czasu ucisku”, o którym tu mowa, nie odnosi się do czasu, gdy plagi zaczną być wylewane, lecz do krótkiego okresu tuż przed ich wylaniem, gdy Chrystus jest w świątyni. W owym czasie, gdy dzieło zbawienia będzie dobiegać końca, ucisk będzie nadchodził na ziemię, a narody będą się gniewać, lecz zostaną powściągnięte, aby nie przeszkodzić dziełu trzeciego anioła. W owym czasie spadnie „deszcz późny”, czyli pokrzepienie od oblicza Pana, aby nadać moc donośnemu wołaniu trzeciego anioła i przygotować świętych, by mogli się ostać w okresie, gdy siedem plag ostatecznych będzie wylewanych”. Early Writings, 85.
Chrystus ustanawia swoje wieczne królestwo w czasie późnego deszczu, a Jego królestwo obejmuje zarówno królestwo łaski, ustanowione na krzyżu, jak i Jego królestwo chwały w czasie prawa niedzielnego. Sedekiasz do Babilonu (1. królestwo), do Medo-Persji (2. królestwo), do Grecji (3. królestwo) i dalej do pogańskiego Rzymu (4. królestwo) ukazuje historię prowadzącą do królestwa łaski. Historia ta wskazuje na równoległą sekwencję dziejową: od papieskiego Rzymu (duchowy Babilon -- 5. królestwo), poprzez Stany Zjednoczone (duchowa Medo-Persja -- 6. królestwo), poprzez Organizację Narodów Zjednoczonych (duchowa Grecja -- 7. królestwo), aż do potrójnej unii smoka, bestii i fałszywego proroka, które razem składają się na współczesny Rzym (duchowy Rzym -- 8. królestwo, które jest z siedmiu).
Triumf owego królestwa w drugim rozdziale Księgi Daniela jest przedstawiony przez skałę, a wierni Boga są kamieniami w świątyni.
I wy także, jako żywe kamienie, budujecie się w dom duchowy, święte kapłaństwo, aby składać duchowe ofiary, przyjemne Bogu przez Jezusa Chrystusa. 1 Piotra 2:5.
To wieczne królestwo triumfuje nad królestwami świata i napełnia cały świat. W Księdze Ezechiela, od rozdziału czterdziestego aż do końca księgi, to samo królestwo jest przedstawione jako świątynia, która napełnia świat wodą życia.
Będziemy kontynuować te rozważania w następnym artykule.